مشخصات کتاب

سرشناسه : حسینی، سیدغلامرضا، ۱۳۴۵ -

عنوان و نام پدیدآور : تمنای وصال : نجوای عارفانه با امام عصر علیه السلام/ مولف سیدغلامرضا حسینی.

مشخصات نشر : قم: مسجد مقدس جمکران، ۱۳۹۰.

مشخصات ظاهری : ۷۲ ص.؛ ۱۲×۱۷ س م.

شابک : ۵۰۰۰ ریال : 978-964-973-124-7

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

یادداشت : چاپ سوم.

موضوع : محمدبن حسن عج)، امام دوازدهم، ۲۵۵ق. - -- عریضه ها

موضوع : نثر فارسی--قرن ۱۴

موضوع : مهدویت-- انتظار

شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم)

رده بندی کنگره : BP۵۱/۳۵/ح۵۱۶ت۸ ۱۳۹۰

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۴۶۲

شماره کتابشناسی ملی : ۲۴۰۲۳۴۸

اشاره

تمنای وصال

نجوایی عارفانه با امام عصر(علیه السلام)

مؤلف

سید غلام رضا حسینی

فهرست مطالب

تصویر

تصویر

تصویر

مقدمه

«وَلَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحُونَ» ⁽¹⁾

«و ما بعد از تورات در زبور داوود نوشتیم (و در کتب انبیاء سلف وعده دادیم) که البته بندگان نیکوکار من ملک زمین را وارث و متصرف خواهند شد».

شیعه، از آن جا که بر اساس قاعده لطف نیاز اساسی انسان را امامت و رهبری می داند چنان اعتقاد دارد که انسان امروز برای رسیدن به سرمنزل مقصود به وجود راهبری کامل، سخت نیازمند است. آن رهبر کسی جز حضرت مهدی علیه السلام نیست، موعودی که تمام ادیان الهی، نوید ظهورش را به ارمغان آورده اند و پیامبر خاتم صلی الله علیه وآله نیز به این امر تصریح و تأکید فرموده است.

«إن خلفائی وأوصیائی و حجج اللَّه علی الخلق بعدی اثنا عشر أولهم أخی وآخرهم ولدی».⁽¹⁾همانا جانشینان و حجّت های خدا بر مردمان بعد از من دوازده نفرند نخستین آنها برادرم و آخرینشان پسرم».

و این نیز، حکمت خداوند را می نمایاند که برای رسیدن به کمال مطلوب میان انسان و حجت خویش پیوندی استوار برقرار ساخته است.

عمر ما شیفته حالان چه عجب می گذرد

رسته از دور جُمادی ز رجب می گذرد

خوش بُوَد منتظران را طلب طلعت دوست

عمر آن است که در شور و طلب می گذرد

ای خوش آن حُسن جهان گیر که یک جلوه او

از سرای عجم و مُلک عرب می گذرد

شام هجران که به دل کوه غم آورد فرود

باز با یاد و صالی به طرب می گذرد⁽²⁾

سید غلام رضا حسینی

انسان آخر الزّمان

انسان سرگشته آخر الزمان، که از همه مسلک ها و قدرت ها نومید گشته است، در طلب آرمان رهایی می خروشد، و در جستجوی پناهی روحی و معنوی، و تکیه گاهی وجدانی و فطری به هر سوی می رود. انسان آخرالزمان، نومید از همه جا، در اشتیاق دیدار پاکان و نیکان می سوزد و در غرقاب تحیّر ها و تطاول ها، به امید طلوع طلیعه ای غیبی، روز می شمارد، و به خاطرات معنویتی که تاریخ از مربیان الهی و مشعل داران نجات دارد، می اندیشد و همواره، در آرزوی شنیدن فریاد یکی از آنان، یا دیدن چهره منجی ای از منجیان می شکیبد و رنج می برد چنین انسانی آیا نمی خواهد آدم و نوح و ابراهیم را ببیند، آیا بشریت در چنین روزگاری نمی خواهد فریاد موسی و عیسی و محمدصلی الله علیه وآله را بشنود؟ چرا، می خواهد و این فریاد را از حلقوم نازنین مهدی صلی الله علیه وآله می شنود.

می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان

مه جلوه می نماید بر سبز خنگ گردون

تا او بسر درآید، بر رخش پا بگردان

ای نور چشم مستان در عین انتظارم

چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان

دوران همی نویسد بر عارضش خطی خوش

یا رب نوشته بَد، از یار ما بگردان

«حافظ»

با ظهور مهدی علیه السلام

بدین گونه، با ظهور مهدی علیه السلام، فروغ ازلی، تابیدن می گیرد و انوار قدس سرمدی پرتو افشان می گردد. مهدی، مرکز اسرار ربوبی و خاور انوار ازلی است. او جلوه حقیقه الحقایق است. و خود عصاره العُصارات است، مهدی است که اشعه انوار عالم قدس از پیکر پاک او همواره می تابد.

«عَلَیْهِ جُیُوبُ النورِ، تَتَوَقَّدُ بِشُعاعُ ضِیاءِ القُدْسِ»؛⁽¹⁾«بر وجود او پیراهن هایی از نور است که از پرتو نور قدس الهی روشنی گرفته است».

مهدی موعود، تجلّی تامّ و حجاب ازلی قدیم، چنانچه در زیارت آن امام همام می خوانیم «السلامُ عَلی حِجابِ اللَّهِ الأزلیِّ القدیمِ»؛⁽¹⁾«سلام بر حجاب ازلی و قدیم خداوند».

ای از فروغ رویت روشن چراغ دیده

مانند چشم مستت چشم جهان ندیده

همچون تو نازنینی سر تا بپا لطافت

گیتی نشان نداده ایزد نیافریده

هر زاهدی که دیدی، یاقوت می فروشد

سجّاده ترک داده، پیمانه درکشیده

تا کی کبوترِ دل چون مُرغ نیم بِسمِل

باشد ز تیغ هجرت در خاک و خون تپیده

از سوز سینه هر دم دُودم بسر برآید

چون عُود چند باشم؟ در آتش دمیده

«حافظ»

منتظران ظهور حق

و امّا منتظران ظهور حقّ، باید با اعتقادی راستین و ایمانی همراه و با یقین، ولاء، محبت، آگاهی، بصیرت، ثبات، پایداری، خردمندی، فرزانگی، دل بیداری، درک درست، عقل روشن، اندیشه باز، عمل صالح، خدمت به خلق و کردار شایسته باید منتظر ظهور حق و تشکیل دولت الهی موعود همه ادیان، یعنی امام عصر باشد و برای فرج و ظهور قائم موعود دعا کنند، باید طلب نموده و در طلب شور و سوز داشت، دعا برای نزدیک شدن ظهور، دعا برای فرج و گشایش کار همه انسان ها و انسانیت ها. دعا همیشه مؤثر است و آثار بسیار دارد بویژه درباره امر عظیم و خیر عالم؛ یعنی ظهور مهدی و نزدیک شدن رهایی انسان و فرا رسیدن فرج اعظم و فوز اکبر و نجات بخش بزرگ و این گونه باید در طلب خورشید و به طلب خورشید رفت و باید راه خورشیدی را در دل شب سپرد او بدین سان ظهور می کند و معتقدان و حقّ پرستان به سوی او می شتابند.

آیا شود که شام تار فراق به صبح باز وصال بدل گردد؟

آیا رسد روزی که تو پرچم نصر الهی را برافراشته باشی و ما گردا گرد تو را گرفته باشیم، شما امامت کنی و ما با شما نماز گزاریم آیا می شود چنین روزی را ببینیم و خدای را بر این نعمت بزرگ سپاس گزاریم و فریاد برآوریم.

الحمد للَّه رب العالمین

ای در رُخ تو پیدا انوار پادشاهی

در فکرتِ تو پنهان صد حکمت الهی

کِلک تو بارک اللَّه بر ملک و دین گُشاده

صد چشمه آب حیوان از قطره سیاهی

بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم

ملک آنِ تُست و خاتم، فرمای هر چه خواهی

تیغی که آسمانش از فیض خود دهد آب

تنها جهان بگیرد بیمنّت سپاهی

ای عنصر تو مخلوق از کیمیای عزّت

وی دولت تو ایمن از صدمت تباهی

«حافظ»

حیات منتظرانه

پیشینه ای طولانی در تاریخ واقعی ناپیدا در آینده روزگار دارد. باور انتظار، نه تنها به پایان عصر حضور که به دوران آغازین دین باز می گردد، در حقیقت، این باور آنگاه بر اندیشه پرتو افکند که پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله از ظهور دوباره دین و احیای سنّت خویش، در آینده دور، سخن گفت و دینداران را بر تحقق کامل دین و عینیت یافتن آرمانهای نهایی اسلام به وسیله یکی از فرزندانش، دوازدهمین امام شیعیان آگاه کرد، اینک قرن ها از تجربه این اندیشه دینی می گذرد؛ زندگی مردمان را در عصر پایدار و بلند انتظار، با تاریخی روشن از نمود ها و جلوه های فکری و عملی مشاهده می کنیم.

چو بر شکست صبا زُلف عنبر افشانش

بهر شکسته که پیوست تازه شد جانش

کجاست همنفسی تا که شرح غصّه دهم

که دل چه می کشد از روزگار هجرانش

بَرید صبح وفا نامهای که بُرد بدوست

ز خونِ دیده ما بود مُهر عنوانش

بسی شدیم و نشد عشق را کرانه پدید

تبارک اللَّه از این ره که نیست پایانش

جمال کعبه مگر عُذر رهروان خواهد

که جان زنده دلان سوخت در بیابانش

«حافظ»

به انتظار زیستن

و منتظرانه دین داشتن، وظیفه ای است که شریعت اسلام، از مؤمنان خواسته است، چشم داشتن به ظهور منجی و حاکمیت آخرین امام و حجت الهی، باور به تداوم امامت و عینیت رهبری دینی، در نهایت تاریخ زندگی است، نهایتی دور ولی در پیش، بسا امروز، فردا یا فردای دیگر.

بزرگان و اندیشمندان دینی، بر پایه احادیث معصومین علیهم السلام انتظار فرج را شاخص بزرگ انسان دیندار در عصر غیبت دانسته اند و همواره دینداران را به داشتن و دانستن این مهم

فرا خوانده اند. پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله می فرماید: «أفضل أعمال امّتِی انتظار الفرج» ⁽¹⁾«انتظار فرج داشتن برترین عمل امت من است».

ای رُخت چون خُلد و لعلت سلسبیل

سلسبیلت کرده جان و دل سبیل

سبز پوشان خطت بر گرد لب

همچو حُورانند گرد سلسبیل

ناوک چشم تو در هر گوشه ئی

همچو من افتاده دارد صد قتیل

من نمییابم مجال ای دوستان

گر چه او دارد جمالی بس جمیل

«حافظ»

انتظار باوری است بارور به عمل

که در زندگی انسان منتظر در قالب کرداری خاص تجسم می یابد. دست روی دست گذاردن و بی هیچ کنشی منتظرانه خود را منتظر دانستن، تفسیری وارونه و منافقانه از انتظار است.

انتظار اعتقادی است در گرو عمل، عمل کردن به آنچه که فرهنگ انتظار ایجاب کند، شخص منتظر خود ساخته ای است آماده پیوستن و در آمدن در صف نهضت و قیامی که نهمین سلاله حسین علیهما السلام آن را رهبری می کند و همه سنگرهای ظلم و ستم، پلیدی، نفاق و بدعت را فرو می ریزد و حق و حقّ پرستی و راستی و عدالت را جایگزین آن می کند.

باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم

مُشتاق بندگی و هواخواه دولتم

ز آنجا که فیض جام سعادت فروغ تست

بیرون شدی نمای ز ظلمات حیرتم

هرچند غرق بحر گناهم ز شش جهت

تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

دریا و کوه و دره و من خسته و ضعیف

ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

دورم بصورت از دَرِ دولت سرای تو

لیکن بجان و دل ز مُقیمان حضرتم

«حافظ»

انسان منتظر

باید به گونه ای بزیست که اگر ظهور و قیام مهدی علیه السلام را در حیات خویش درک نکند باز در آن سهیم باشد و این در گرو آن است که از نظر فکر و عمل، در صف حق جویان و کفر ستیزان و عاشقان دلباخته روزگار خویش باشد و سلوک اجتماعی اش در جهت زمینه سازی و آمادگی هرچه بیشتر خود و جامعه، برای پذیرش این قیام باشد.

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شبِ تار است و ره وادی ایمن در پیش

آتش طور کجا وعده دیدار کجاست

هر سرِ موی مرا با تو هزاران کار است

ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو

دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

«حافظ»

انتظار حقیقی

که برخواسته از فرهنگ دینی است، چشم های جان منتظران را بینا و زیبا نگر و نگاهشان را دگرگون می کند. و آنها را با دلی هم آواز با تپش طبیعت به دست باد می سپارد. جانی که بیگانگی از مفهوم انتظار را در خاک مرده می خزید، اکنون به بوی یار در هوا پرواز می کند.

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود

رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

«حافظ»

در انتظار آمدنش

همواره سروشی از درون سینه های مان فریاد برمی آورد که میهمانی عزیز در راه است و خود را سخت در انتظار آمدنش غرق می کنیم و گاه بواسطه تعلقات دنیوی و پیروی از خواهش های نفسانی یادمان می رود که زمستان دلمان در انتظار بهاری سبز است و غافل از وعده دیدار آن منجی مبارک، سرگرم دنیا می شویم، و غافل از اینکه آسمان در انتظار خورشید است. آری ای سینه های مجروح از فراق.

انتظار فرج، خود گشایشی سبز است. انتظار گشودن دریچه ای است رو به آسمان حقیقت و استشمام عطر کلام نبوی و علوی از زبان مبارک موعود همه ادیان ابراهیمی یعنی امام عصرعلیه السلام.

درآ که در دلِ خسته توان درآید باز

بیا که بر تن مُرده روان درآید باز

بیا که فرقت تو چشم من چنان دربست

که فتح باب وصالت مگر گشاید باز

به پیش آینه دل هر آنچه می دارم

بجز خیال جمالت نمی نماید باز

«حافظ»

نور مطلق

تو پیوسته دریایی که بر طالبان حقیقت و پویندگان سُبُل سعادت و کمال از سر شادی فیضان خود ریزش می نمایی، امواج این دریای ژرف و بیکرانه، توحید و معرفت است و موالید و فرآورده های آب های فراوان آن، حجت و برهان،

روشنایی و ایقان، کشف و شهود و بصیرت و اتقان که چون دریا موج می زند و با آن نور و علم و روشنی و عرفان نمودار می شود. و واقعیتش را بر جویندگان راه حق و سالکان سبیل فناء در ذات اقدس احدیت نشان می دهی.

گرچه تفسیر زبان روشنگر است

لیک عشق بیزبان روشن تر است

چون قلم اندر نوشتن می شتافت

چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت

چون سخن در وصف این حالت رسید

هم قلم بشکست و هم کاغذ درید

آفتاب آمد دلیل آفتاب

گر دلیلت باید از وی رو متاب

«مولوی»

چراغ راه

ای سفینه نجات که چون برق پیوسته میدرخشی و ظلمتکده جانها را به وسعت ابدیت روشن می کنی، قلب های

خفته ما با دست پر عطوفت تو بیدار می شود و شفا می یابد و وسعت دریا بخود می گیرد، ای زیباترین واژه هستی، بیا و بر دیدگان ما قدم بگذار و در قلبهای خسته از رنج ما جای گیر، ای امام آب حیات جانهای ما هستی که ما را حیاتی ابدی میبخشی. و ما جرعه جرعه از وجود پر فیضت بهره میجوئیم اما هر چه بیشتر فیض می بریم تشنه تر گشته و عطش مان بیشتر می شود.

در این شب سیاهم گم گشته راه مقصود

از گوش های برون آی، ای کوکب هدایت

«حافظ»

صادق ترین صبح

سلام بر فجر میلادت و روز دیدارت و شام هجرانت. کبوتر های حرم اذان می گویند و ما آمده ایم بر تکبیر عشقت اقتدا کنیم تا دو رکعت نماز عشق بخوانیم ای مطلع بلند تغزل، ای ترانه تجلی، ای صیام صبوری، ای صلاه صداقت، ای باران برکت، ای آخرین حجت حضرت حق، ای چکامه خونین