مشخصات کتاب

سرشناسه:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان،1390

عنوان و نام پدیدآور:بضعة الرّسول، مظلومه تاریخ/ آیة اللَّه حاج سیّد حسن فقیه امامی قدس سره

ناشر چاپی : بهار

مشخصات نشر دیجیتالی:اصفهان:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان 1390.

مشخصات ظاهری:نرم افزار تلفن همراه ، رایانه و کتاب

موضوع: پنج سخنرانی پیرامون حضرت فاطمه زهراعلیها السلام

اشاره

بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم

بضعة الرّسول

مظلومهٔ تاریخ

پنج سخنرانی

پیرامون حضرت فاطمه زهرا علیها السلام

توسط:

آیة اللّه حاج سیّد حسن فقیه امامی قدس سره

پیشگفتار

بسمه تعالی

«إذا ماتَ العالِمُ ثُلِمَ فِی الإسْلامِ ثُلْمَةٌ لا یَسُدُّها شَیْ ءٌ».⁽¹⁾

پس از ارتحال جانگداز و فقدان فقیه اهل البیت علیهم السلام، زعیم و احیاگر حوزه علمیّه اصفهان حضرت آیة اللَّه حاج سیّد حسن فقیه امامی - رضوان اللَّه تعالی علیه - که ملجأ و پناه عموم مردم با ولایت و پدری دلسوز برای سربازان حضرت ولیّ عصر - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف - و پشتوانه ای مستحکم برای هیئات مذهبی و مراکز خیریّه و مؤسّسات دینی بودند و تا آخرین لحظات، عمرِ پر برکت خود را در راه دفاع از مکتب مقدّس اهل البیت علیهم السلام صرف نموده و از هیچ تلاش و اقدامی دریغ ننمودند، تنها چیزی که یاد و راهش را برای ما زنده نگه می دارد، احیاء آثار ایشان است.

لذا به مناسبت چهلمین روز درگذشت آن فقید سعید و دلباخته با اخلاص حضرت فاطمه زهراعلیها السلام، پنج سخنرانی پیرامون آن صدّیقه

کبری علیها السلام که ایشان در بیت الزهراء حضرت آیة اللَّه حاج سیّد حجّت موحّد ابطحی - سلّمه اللَّه - ایراد فرموده اند را تقدیم شما می داریم.

اصفهان - مدرسه علمیّه خالصیّه

اوّل جمادی الأولی 1432ق

مقدمه ای به قلم مرحوم آیة اللَّه فقیه امامی قدس سره

مقدمه ای به قلم مرحوم آیة اللَّه فقیه امامی قدس سره⁽¹⁾

بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم

قالَ الصادِقُ علیه السلام:

«فَمَنْ عَرَفَ فاطِمَةَ حَقَّ مَعْرِفَتِها فَقَدْ أدْرَکَ لَیْلَةَ القَدْرِ».⁽²⁾

یکی از درس هائی که بانوی دو سرا فاطمه زهراعلیها السلام به شیعیان جهان تعلیم داد، «درس دفاع از حریم ولایت مطلقه» بود. آن بانوی بزرگ زمانی به این احساس رسید که مسیر امامت و ولایت مطلقه به مخاطره افتاده و دشمنان قرآن و عترت - همان دو امانتی که رسول خداصلی الله علیه وآله پس از خود در میان امّت به ودیعه گذاشت - از طریق منزوی کردن اهل بیت علیهم السلام که به شهادت نصّ قرآن و حدیث ثقلین عِدْلِ قرآن و نگهبان اسلامند، سعی در نابودی روح و مغز اسلام کردند.

«یُریدُونَ لِیُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ

الْکافِرُونَ».⁽¹⁾

بی بی دو عالم فاطمه زهراعلیها السلام نخست از راه استدلال و خطابه مبارزه خود را آغاز نموده و سپس عملًا وارد معرکه شد؛ اگر چه ابتدا به قیمت مصادره فدک و دیگر مزارع و پس از آن سوخته شدن درب خانه و سیلی خوردن و کبودی صورت و تازیانه خوردن و تورّم شدید بازو و سپس سقط جنین و بیماری و دیگر مصائب و بالاخره به شهادت رسیدن آن حضرت تمام شد.

لکن با تحمّل این مظلومیّت ها سرانجام غاصبین حق علی علیه السلام که در حقیقت همان دشمنان خدا و رسولش می باشند را رسوای تاریخ کرد و بر مشروعیّت حکومت غاصبانه آنان خطّ بطلان کشید و در نتیجه این مبارزات، با توجّه به مقام شامخ آن حضرت عالی ترین سند را برای اثبات مظلومیّت امامش یعنی حضرت علی بن أبی طالب علیه السلام و همچنین اثبات حقّانیّت افکار و عقائد شیعه امامیّه که تنها فرقه ناجیه اند بر صفحه های تاریخ حکّ نمود.

آن حضرت با مخفی نگاه داشتن قبر خود و اجازه ندادن مراسم تشییع پیکر پاکش توسط خلفا، تمام تلاش های بداندیشانی را که سعی در پاک کردن دامن جنایتکاران تاریخ صدر اسلام از لوث این

ستم ها را داشته و دارند نقش بر آب و رسوای تاریخ نمود.

دشمنان اسلام همیشه و همیشه سعی کرده اند که این قطعه تاریخ را که بزرگترین حربه تبلیغاتی شیعه می باشد از دست پیروان این مکتب بِدَر آورند.

هیهات! آنان بدانند که تا خون در رگ های فرزندان و شیفتگان اهل بیت علیهم السلام در جریان است همواره با ارائه اسناد و مدارک تاریخی که امروزه در فرهنگ جهانی حرف اوّل را می زند اجازه نخواهند داد، معاندین و دشمنان اسلام، این پرونده های جنائی را مختومه اعلان نمایند و در حدّ توان از حریم امامت و ولایت مطلقه کلیّه حضرات معصومین - علیهم صلوات اللَّه - دفاع خواهند کرد و به مصداق آیه کریمه: «وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیِّهِ سُلْطانًا»⁽¹⁾انتقام خون فاطمه زهراعلیها السلام را به حضرت بقیّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه واگذار می نمایند.

سیّد حسن فقیه امامی

جمادی الأولی 1418 ه ق

مجلس اوّل

بیان شهادت حضرت زهراءعلیها السلام

از کُتُب عامّه

أعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ⁽¹⁾

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

الحَمْدُ للَّهِ ِ رَبِّ العالَمِینَ حَمْدًا أزَلِیًّا بِأَبَدِیَّتِه وَ أَبَدِیًّا بِأَزَلِیَّتِه، سَرْمَدًا بِإطْلاقِه مُتَجَلِّیًا فی مَرایا آفاقِه وَ الصَّلوةُ وَ السَّلامُ عَلی سَیِّدِ أنْبِیائِه البَشیرِ النَّذِیرِ وَ السِّراجِ المُنِیرِ سَیِّدِنا أحْمَد وَ نَبِیِّنا أبِی القاسِمِ مُحَمَّدصلی الله علیه وآله وَ اللَعْنُ الدائِمُ عَلی أعْدائِهِمْ أجْمَعِینَ مِنَ الْآنَ إلی قِیامِ یَوْمِ الدّیْن.

قالَ اللَّهُ الحَکیمُ فی کِتابِهِ الکَرِیمِ وَ مُبرَمِ خِطابِهِ العَظیمِ:

«أ فَإِنْ ماتَ أوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلی أعْقابِکُمْ».⁽²⁾

گاهی حوادث تاریخی در زندگی ما هیچ نقشی ندارد؛ مثلًا فرض کنید هزار سال قبل در یکی از نقاط دنیا حادثه ای رخ داده که اثری روی فکر، عمل و اخلاق ما ندارد. این ها حوادثی نیست که انسان به آن تکیه کرده و بخواهد مطرح کند و در موردش بحث و تحقیق نماید.

همان طوری که پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله وارد مسجد شدند و دیدند

عدّه ای دور شخصی را گرفته اند و پیدا است که خیلی به او توجّه می کنند. پرسیدند: چه خبر است؟ این ها چه کسانی هستند و چه کار می کنند؟

عرض کردند: یا رسول اللَّه! این مرد علّامه است.

فرمودند: علّامه چیست؟

گفتند: انساب و اشعار و تاریخ عرب را خوب می داند.

پیغمبرصلی الله علیه وآله فرمودند: این علمی است که ضرر نمی کند کسی که آن را نداند و نفعی هم دانای به آن نمی برد.

این چیزهائی که این شخص می داند علم نیست، أشعار عرب که هیچ محتوایی ندارد، دانستنش چه ضرورتی دارد؟

سپس پیامبرصلی الله علیه وآله فرمودند:

«إِنَّمَا الْعِلْمُ ثَلاثَةٌ: آیَةٌ مُحْکَمَةٌ أَوْ فَرِیضَةٌ عَادِلَةٌ أَوْ سُنَّةٌ قَائِمَةٌ».

علم منحصر می شود به سه علم: علم عقائد، علم اخلاق و علم فقه. این ها علم است و بقیّه اش زیادی است «وَ مَا خَلاهُنَّ فَهُوَ فَضْلٌ».⁽¹⁾

نظر پیغمبرصلی الله علیه وآله در مورد حوادث تاریخی این چنین بود. حال کتاب

بر دارند و هفت خان رستم را بخوانند، یک قصّه خیلی طولانی که هیچ خاصیّت و اثری در زندگی ما ندارد.

ولی گاهی حوادث تاریخی در ارتباط با عقاید، وظائف و اخلاق ما است، آن ها را نمی توانیم بگوییم بی فایده است. قرآن هم برای ما قصّه نقل می کند:

«لَقَدْ کانَ فِی قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِی الْأَلْبابِ».⁽¹⁾

داستان قوم لوط را بیان می کند که شهرشان را واژگون کردیم:

«جَعَلْنا عالِیَها سافِلَها».⁽²⁾

چون داستان ایشان سازندگی دارد خداوند متعال آن را بیان می کند.

یا در جهت مثبت داستان اصحاب کهف را نقل می کند؛ زیرا برای ما سازندگی دارد و نشان می دهد خداوند متعال انسان هایی که به او ایمان دارند را چگونه حفظ می کند:

«إنَّهُمْ فِتْیَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ».⁽³⁾

بنابر این حوادث تاریخی با هم فرق دارند و نباید آن ها را با

یکدیگر مخلوط کرد.

حوادثی که بعد از پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله رخ داده است حوادثی نیست که بی ارتباط با عقاید، وظائف و اخلاق ما باشد و کاملًا در ارتباط است. پس نمی توانیم بگوییم آن ها یک حادثه بوده و در یک زمانی اتّفاق افتاده است و هیچ ارتباطی با شرائط فعلی ما ندارد. این طور نیست و این امر محسوس است. در کتاب ها می خوانیم که ائمه علیهم السلام عنایت داشتند مسائل و حوادث بعد از پیغمبر اسلام صلی الله علیه وآله را دقیق مطرح کنند تا ما تولّی یا تبرّی پیدا کنیم. فکر نکنید تولّی یا تبرّی هیچ ارتباطی با ما ندارد. اگر ارتباطی نداشت واجب نمی کردند. تبرّی یعنی می باید دشمنی خودمان را از دشمنان خدا ابراز و اظهار کنیم و لذا تبرّی جزء فروع دین به حساب آمده است. باید از دشمنان خدا و دشمنان رسول خداصلی الله علیه وآله و اهل بیت علیهم السلام اظهار نفرت بکنیم که خدای نکرده افکار، اخلاق، روش و سیره آن ها به ما سرایت نکند.

امیرالمؤمنین علیه السلام درس عجیبی به ما داده اند؛ بعد از این که عمر دستور داد برای انتخاب خلیفه بعد از خودش شورائی تشکیل بدهند؛ در این شورای شش نفره بحث شد و أبوعبیده جرّاح با امیرالمؤمنین علیه السلام دست داد و گفت ما شما را به عنوان خلیفه انتخاب می کنیم «علی کتاب اللَّه و سنة رسول اللَّه و سیرة الشیخین» اگر به کتاب خدا و سیره پیغمبر و سیره و روش شیخین عمل کنید ما با شما

بیعت می کنیم.

امیرالمؤمنین دستشان را عقب کشیدند و فرمودند:

«عَلی کِتابِ اللَّهِ وَ سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ وَ إجْتِهادِ رَأیی».⁽¹⁾

و از سر خلافت گذشتند که آن سیره را قبول نکنند. این عمل برای تمام شیعیان امیرالمؤمنین علیه السلام الی یوم القیامة یک حجّت است که امیرالمؤمنین علیه السلام از پُست به این مهمّی صرف نظر می کنند تا به سیره شیخین عمل نکنند. معلوم می شود سیره آن ها سیره حق نبود و الّا امیرالمؤمنین علیه السلام کسی نبود که از حق روی گردان باشد.

«عَلِیٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِیٍّ یَدُورُ حَیْثُمَا دَارَ».⁽²⁾

درس بزرگی است! به هر حال بعضی از حوادث تاریخی قابل بررسی است. بعضی از حوادث است که تکلیف ما را روشن می کند که آیا می توانیم از آن دو خلیفه تبعیّت کنیم یا نمی توانیم.

الآن در زمان ما عدّه ای تلاش می کنند تا ثابت کنند فاطمه زهراعلیها السلام با مرگ طبیعی از دنیا رفته یعنی بعد از رسول خداصلی الله علیه وآله از وفات پدرشان خیلی متأثّر بودند و غصّه خوردند تا به مرگ طبیعی از دنیا

رفتند.

ولی ما می گوییم باید درباره این قضیّه تحقیق کنیم. قضیّه ساده نیست. وضعیّت خیلی از آدم ها را مشخّص می کند.

آن ها می گویند لفظ «شهادت» را برای فاطمه زهراعلیها السلام به کار نبرید، ولی ما وقتی بررسی می کنیم، تحقیق می کنیم، می بینیم مسأله این چنین نیست؛ اگر ما شهادت فاطمه زهراعلیها السلام را ثابت کنیم آن وقت خلافت خلفاء از رسمیّت می افتد و به ما اجازه نمی دهد که به هیچ عنوانی از آن ها تبعیّت و حمایت کنیم. یک لکّه سیاه و ننگی روی سیره و روش آن ها در دوران خلافتشان است. به همین دلیل است که پیروانشان، طرفدارانشان و هوادارانشان سعی می کنند این لکّه ننگ را از پرونده آن ها حذف کنند. آیا می شود؟! آیا امکان پذیر است؟!

فرض کنید امروز حادثه ای اتّفاق افتاده است و خانمی در گوشه ای از دنیا فوت کرده و مرگش خیلی مرموز است، معلوم نیست به مرگ طبیعی از دنیا رفته یا این که او را از پا در آورده اند یا مسمومش کرده اند یا او را کشته اند. چه کار می کنند؟ دستگاه قضایی، دادگستری و نیروی انتظامی وقتی می خواهند قضیّه را پی گیری کنند چه کاری انجام می دهند؟

می بینند مرگ، مرگ مشکوکی است، باید تحقیق کرد، از این رو زمان و مکان قضیّه را بررسی می کنند از کسانی که ممکن بوده است

در این جریان نقشی داشته باشند تحقیق می کنند و آن قدر پرس و جو کرده تا از لابلای تحقیقات حقیقت را کشف کنند. می بینیم قتلی اتّفاق می افتد و قاتل معلوم نیست و در اثر تحقیقات و پیگیری بالآخره قاتل را پیدا می کنند.

شهادت بی بی فاطمه زهراعلیها السلام یک حادثه تاریخی سنگین است. چرا فاطمه زهراعلیها السلام از دنیا رفته اند؟

اگر به مرگ طبیعی از دنیا رفته باشند، در زیر سؤال بردن خلافت آن ها نقشی ندارد، ولی اگر ناخن زدیم و دیدیم که یگانه دختر پیغمبرصلی الله علیه وآله، این معصومه به وسیله این ایادی از پا در آمده، آیا می توانیم بپذیریم که این ها خلیفه پیغمبرند؟! جانشین پیغمبرند؟! وظیفه ما است که تحقیق کنیم!!!

بنده در حدّ خودم دویست کتاب از شیعه و هشتاد کتاب از اهل سنّت را بررسی کرده ام و سراغ تک تک کتاب ها رفته ام تا از آن ها بپرسیم شما از این حادثه چه اطّلاعی دارید؟

شرایط را بررسی کردم، دیدم سراغ هر کسی که می رویم یک گوشه از قضیّه را بیان می کند. جرأت نکرده اند در کتاب هایشان دقیق، تمام حوادثی را که اتّفاق افتاده مطرح کنند، امّا بالأخره از سر قلم هایشان پریده و هر کدامشان یک گوشه از حادثه را مطرح کرده اند.

اوّلًا نزاعی بوده یا نبوده؟ کشمکش و درگیری بوده یا نبوده؟

این مسأله را تمام مورّخین شیعه و سنّی نوشته اند که وقتی سقیفه تشکیل شد گروهی زیر بار بیعت نرفتند و در خانه امیرالمؤمنین علیه السلام تحصّن کردند مثل سلمان فارسی، عمّار، مقداد و غیره. طلحه و زبیر هم آن وقت در خانه حضرت علی علیه السلام تحصّن کردند.

تحصّن یعنی چه؟ از قدیم الأیّام مرسوم بوده وقتی دولت مقتدری سر کار بود و عدّه ای روی این دولت اعتراض داشتند و جرأت نمی کردند آزاد باشند و هر روز یک عدّه ای دستگیر یا کشته می شدند، در یک امامزاده یا خانه عالمی متحصّن می شدند و به اصطلاح بست نشینی می کردند؛ مثل خانه مرحوم آقا نجفی قدس سره در اصفهان و یا مرحوم شیخ فضل اللَّه نوری قدس سره در حرم حضرت عبدالعظیم که جایگاه مقدّسی است، متحصّن شده بود. کتاب مستقلّی هم در موضوع بست نشینی نوشته شده است.

عدّه ای به مسأله سقیفه اعتراض دارند، اگر پناهنده به خانه علی علیه السلام نشوند این ها را می گیرند، آزار و اذیّت می دهند و ممکن است به قتل برسانند. همان گونه که سعد بن عبادة را که با أبی بکر مخالفت کرد و بیعت نکرد، کشتند و بعد گفتند: جن ها او را از پا در آورده اند و نگذاشتند قاتلش معلوم بشود.

پناهنده شدن عدّه ای به خانه علی علیه السلام جای بحث ندارد و از نظر تاریخی هم قابل انکار نیست.

بعد ببینیم آیا کسانی که در خانه امیرالمؤمنین علیه السلام تحصّن کرده بودند را از خانه بیرون کردند؟ اتّفاق آراء در تاریخ شیعه و سنّی است که آمدند درِ خانه حضرت علی علیه السلام را باز کردند و بدون اجازه داخل خانه آمدند و این ها را بیرون کشیدند و به زور در سقیفه بردند و به ایشان گفتند که باید بیعت کنید. در این هم بحثی نیست.

تنها مسأله مولا امیرالمؤمنین علیه السلام و فاطمه زهراعلیها السلام می ماند. اگر مولا امیرالمؤمنین علیه السلام و فاطمه زهراعلیها السلام اعتراض به حکومت نو پای ابوبکر داشتند، رسمیّت پیدا نمی کرد. فاطمه زهراءعلیها السلام، معصومه، دختر رسول خداصلی الله علیه وآله با حکومت ابوبکر مخالف است؛ پس این مخالفت باعث می شود که حکومت ابوبکر شکل نگیرد.

امیرالمؤمنین علیه السلام داماد پیغمبرصلی الله علیه وآله است، نفر دوّم در اسلام است. اگر با حکومت ابوبکر مخالفت کند، رسمیّت پیدا نمی کند.

آیا متعرّضِ امیرالمؤمنین علیه السلام شدند یا نشدند؟ آیا متعرّضِ فاطمه زهراعلیها السلام شدند یا نشدند؟ اینجا است که محلّ بحث است. این یک مسأله تاریخی است و خیلی ها هم برای این که مسأله را کم رنگ جلوه دهند، می گویند این حرف ها مال هزار و چهار صد سال پیش است و هیچ ارتباطی با مسائل امروز ندارد، باید این حرف ها را نادیده گرفت!!!

آیا این قضیه به گونه ای است که در سرنوشت ما هیچ دخالتی

ندارد؟!

حالا باید پرونده را بررسی کنیم. من در بررسی کتاب ها سراغ کُتب شیعه نرفتم، زیرا از نظر شیعه این مسائل بسیار مسلّم است. ولی سراغ کتاب های اهل سنّت که رفتم دیدم هر کدام از نویسندگان اهل سنّت گوشه ای از مسأله را مطرح کرده اند. و اسناد تمام مطالبی که بیان می کنم از نظر اهل سنّت موجود است.

«طبری» نوشته است که خلیفه دوّم درِ خانه فاطمه زهراعلیها السلام آمد و تهدید کرد که اگر از خانه بیرون نیائید و بیعت نکنید، خانه را آتش می زنم.⁽¹⁾گفتند: در این خانه فاطمه علیها السلام است. گفت: «وَ إنْ» و لو فاطمه باشد خانه را آتش می زنم.⁽²⁾

سراغ یک مورّخ معروف اهل سنّت به نام «بَلاذُری» برویم و ببینیم او چه می گوید؟ او می گوید: «جاءَ عُمَر وَ مَعَهُ فَتِیلَة»⁽³⁾عمر آمد و یک فتیله هم دستش بود.

می دانید امروز اگر بخواهند آتشی را روشن کنند یا چراغی را روشن کنند، فندک می گذارند. زمان سابق چیزهایی شبیه طناب بود که آن را روشن می کردند و چیزی را به وسیله آن آتش می زدند.

بلاذری می گوید: عمر آمد و یک فتیله دستش بود؛ یعنی علاوه بر این که آمده بود و تهدید هم کرده بود عملًا فتیله آورده بود که درِ خانه را آتش بزند. ولی دیگر قبل و بعدش را مطرح نمی کند.

سراغ یکی دیگر از مورّخین عامّه به نام «ابن قُتَیْبَة» برویم و ببینیم او چه می گوید.

او نوشته است: «فَدَعا بِالحَطَبِ».⁽¹⁾خلیفه به قنفذ و پیروانش دستور داد هیزم جمع کنند و به در خانه امیرالمؤمنین علیه السلام بیاورند. هیزم آوردند و در خانه امیرالمؤمنین علیه السلام ریختند.

تا اینجا عمر تهدید کرد، فتیله هم آورد، دستور داد چوب ها را هم بیاورند. این قرائن و نشانه ها قسمت به قسمت حقایق را روشن می کند.

سراغ تاریخ «ابوالفداء» برویم؛ در تاریخ ابوالفداء نوشته شده: «فَأقْبَلَ عُمَر بِشَی ءٍ مِنْ نار».⁽²⁾

هیزم ها را آورده اند ولی معلوم نیست که در را آتش زده اند یا نزده اند؟ ابوالفداء می گوید: مقداری آتش آورد که هیزم ها را آتش بزند، تمام مقدّمات فراهم است، حال آتش زد یا نزد؟

«مسعودی» مورّخ دیگر عامّه می گوید: «وَجّهُوا إلی مَنْزِلِهِ فَهَجَمُوا عَلَیْهِ وَ أحْرَقُوا بابَهُ»⁽¹⁾به درِ خانه فاطمه علیها السلام هجوم آوردند. چند نفر؟ اسم چهل نفر را با مشخّصات آورده، پس چهل نفر پشت در خانه فاطمه زهراعلیها السلام هجوم آوردند و در را آتش زدند.

تا اینجا معلوم شد که در خانه فاطمه زهراعلیها السلام و امیرالمؤمنین علیه السلام آتش زده شده است.

البتّه عرض کردم همه این ها با مدارکش موجود است. از کتاب های تاریخ اهل سنّت است. جرأت نکرده اند همه واقعه را با هم بیاورند. هر کدام از مورّخین به قسمتی از واقعه اشاره کرده است.

«نظّام»⁽²⁾یکی دیگر از مورّخین اهل سنّت می گوید: نه تنها درِ خانه را آتش زدند، بلکه: «انَّ عُمَر رَکَضَ بِرِجْلِه عمر با لگد محکم به در کوبید. او نیز یک گوشه اش را نقل کرده است.

«نظّام» می گوید: فاطمه زهراعلیها السلام پشت در آمده بود و دست هایش را میانه آستانه در گرفته بود تا این ها نتوانند داخل خانه بیایند و جرأت نکنند داخل خانه بیایند. من نمی گویم! اهل سنت می گویند: آن چنان لگد به در زد که در شکسته شد.

حالا فاطمه علیها السلام از این ضربت لطمه دید یا ندید؟ نظّام می گوید:

«إنَّ عُمَر ضَرَبَ بَطْنَ فاطِمَة» عمر درِ شکسته را به شکم فاطمه زهراعلیها السلام کوبید «یَوْمَ البَیْعَةِ حَتّی ألْقَتْ الجَنِینَ مِنْ بَطْنِها»⁽¹⁾به طوری در را کوبید که محسن علیه السلام سقط شد. این گوشه قضیّه را هم او نقل می کند.

این مقدّمات همه فراهم شده است. حال توجّه کنید فاطمه زهراعلیها السلام بیمار می شود، بستری می شود، غم وغصّه های پدر سر جای خودش باقی است و فاطمه زهراعلیها السلام در خانه افتاده است.

اگر زمان حال بود باید کسی از پزشکی قانونی بیاورند و معاینه کند که زهراء مرضیّه علیها السلام بر اثر این ضربت چه مشکلاتی پیدا کرده اند، از سر گرفته تا شکم. امّا خود مورّخین اهل سنّت یکی یکی این ها را بیان کرده اند.

در جایی آمده: آن چنان لطمه به صورت بی بی زد که چشم های فاطمه علیها السلام قرمز شده بود و در جای دیگر آمده: آن چنان قنفذ با تازیانه به کمر فاطمه زهراعلیها السلام کوبیده بود که موجب سقط محسن علیه السلام شد⁽²⁾، در کمر هم آثار تازیانه وجود داشت.⁽³⁾

فاطمه زهراعلیها السلام بازوی خود را ظاهر نکرده بود در غسل دادن

امیرالمؤمنین علیه السلام متوجّه شدند بازو هم ورم کرده است. تا این مقدار را خود اهل سنّت نیز نقل کرده اند. امّا بعد سینه فاطمه زهراعلیها السلام در چه حال است؟ مرحوم آیة اللَّه حاج شیخ محمد حسین غروی معروف به کمپانی قدس سره می گوید:

وَ مِنْ نُبُوغِ الدَّمِ مِنْ ثدییها *** یُعْلَمُ عَظْمَ ما جَری عَلَیْها⁽¹⁾

آن مقدار خونی که از سینه فاطمه زهراعلیها السلام آمده بود معلوم می شود حادثه چقدر سنگین بوده است.

بعد می رسیم به سینه فاطمه علیها السلام و استخوان های فاطمه علیها السلام. مرحوم کمپانی قدس سره می فرماید: که من نمی دانم وضعیّت سینه فاطمه زهراعلیها السلام چگونه بوده است!

وَ لَسْتُ أدْری خَبَرَ المِسْمار *** سَلْ صَدْرَها خَزِینَةَ الأسْرار⁽²⁾

برو از سینه فاطمه علیها السلام بپرس که میخ های در با سینه فاطمه علیها السلام چه کار کرده است.

باز می نویسند: دنده های فاطمه در این حادثه شکست. من نمی دانم این نانجیب چه کار کرده و این حادثه چقدر ضربه اش سنگین بوده که اعضاء و جوارح فاطمه علیها السلام را له کرده است.

حال می گوییم: ممکن است فاطمه زهراعلیها السلام رضایت داده باشند.

همان گونه که بعضی خوش بین ها نوشته اند که فاطمه زهراعلیها السلام راضی شد!

بخاری در صحیح⁽¹⁾نوشته که این دو نفر به درِ خانه فاطمه زهراعلیها السلام رفتند و در را زدند. امیرالمؤمنین علیه السلام پشت در رفتند. آن دو نفر گفتند: آمده ایم از فاطمه علیها السلام رضایت بطلبیم.

اگر جریانی در کار نبود این ها چه دلیلی داشتند که بخواهند عذر خواهی کنند و بگویند که ای فاطمه! از ما راضی باش! پس خبری بوده است.

امیرالمؤمنین علیه السلام پیش فاطمه علیها السلام آمدند و فرمودند: این دو نفر آمده اند عذر خواهی کنند، اجازه می دهید داخل بیایند؟

حضرت زهراعلیها السلام فرمودند: یا علی! خانه خانه تو است و من هم همسر تو هستم اختیار من و خانه با تو است، میل تو است در را باز کن و میلت نیست در را باز نکن.

امیرالمؤمنین علیه السلام در را باز کردند، آن دو نفر آمدند داخل نشستند. فاطمه زهراعلیها السلام رویشان را برگرداندند؛ آن دو طرف دیگر نشستند، حضرت زهراعلیها السلام باز هم رویشان را برگرداندند. یعنی چه؟ یعنی به من و شمای شیعه می خواهند بگویند که این ها بودند که من را بستری

کردند، این ها بودند که من را کشتند.

حضرت زهراعلیها السلام اوّل از آن دو اقرار گرفتند، آیا شما از پیغمبرصلی الله علیه وآله شنیدید که فرمودند: رضای فاطمه رضای من است و رضای من رضای خدا است، غضب فاطمه غضب من است و غضب من غضب خداست.

گفتند: بله.

حضرت زهراعلیها السلام فرمودند: خدایا! شاهد باش من از این دو نفر راضی نیستم.⁽¹⁾

متوجّه شدید! آیا رضایت دادند یا ندادند؟! خود این عذر خواهی دلیل بر این است که این دو نفر آن فجائع را به وجود آورده اند. در اواخر عُمْرِ ابوبکر در حالی که در بستر خوابیده بود و محتضر بود نزد او آمدند، گفت: دلم می خواست در طول عمرم سه کار را انجام نمی دادم و ای کاش انجام نداده بودم! یکی این که دلم نمی خواست درِ خانه فاطمه زهرا را باز کنم و داخل خانه فاطمه زهرا بروم.⁽²⁾

این قرائن و شواهد را شنیدید؟ همه این ها را خود اهل سنّت گفته اند.

عمر درِ خانه فاطمه زهراعلیها السلام رفته، تهدید کرده، چوب هم برده،

فتیله هم برده، آتش هم زده، لگد هم زده، فاطمه زهراعلیها السلام را بستری کرده؛ آن وقت باز هم بگوئیم وفات فاطمه؟! نگوییم شهادت فاطمه زهراعلیها السلام؟! برای این که می خواهند برای خلیفه قداست درست کنند!

ما می خواهیم بگوئیم: شهادت فاطمه زهراعلیها السلام و شهادت فاطمه زهراعلیها السلام را هم اثبات می کنیم و می خواهیم بگوییم آن کسانی که عامل این کارها بودند لیاقت خلافت ندارند.

تعرّض به فاطمه زهراعلیها السلام و شهادت فاطمه زهراعلیها السلام نشانه این است که این ها رسمیّت ندارند؛ اگر حکمی، قانونی و کاری هم انجام داده اند، یک غاز ارزش ندارد.

حال وظیفه ما چیست؟ ما می گوییم هر کس طبق قرآن پیغمبرصلی الله علیه وآله را آزار داد «عَلَیْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أجْمَعینَ»⁽¹⁾لعنت خدا بر او باد و باید تبرّی بکنیم.

نمی گویم وظیفه ما این است که وسط سنّی ها فریاد بزنیم که بعد بگویند تمام این سنّی هایی که شیعه می کشند خونش گردن تو است. من این را نمی گویم. امّا این را هم نمی گویم که در دلتان هم لعن نکنید. به تازگی آن قدر کار بالا گرفته است که آقایی سخنرانی می کند و