مشخصات کتاب

سرشناسه : لباف ، علی ، - 1353

عنوان و نام پدیدآور : حدیث لوح ائمه هدی در لوح فاطمه زهرا سلام الله علیها/ تدوین علی لباف ؛ زیرنظر موسسه تحقیقاتی فرهنگی جلیل (نشر جلی )

مشخصات نشر : تهران : موسسه تحقیقاتی فرهنگی جلیل (نشر جلی )، 1375.

مشخصات ظاهری : ص 47

فروست : (موسسه تحقیقاتی فرهنگی جلیل (نشر جلی )26)

شابک : 964-5972-02-71600ریال

یادداشت : کتابنامه : ص . 25 - 23؛ همچنین به صورت زیرنویس

موضوع : احادیث خاص (لوح )

رده بندی کنگره : BP145/ل9041 1375

رده بندی دیویی : 297/218

شماره کتابشناسی ملی : م 75-10509

اشاره

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

أَللّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ وَ زِدْ وَ بارِکْ عَلی صاحِبِ الدَّعْوَهِ النَّبَوِیَّهِ

وَ الصَّوْلَهِ الْحَیْدَرِیَّهِ وَ الْعِصْمَهِ الفاطِمیَّهِ وَ الْحِلْمِ الْحَسَنیَّهِ وَ الشُّجاعَهِ الحُسَیْنیِّهِ

وَالعِبادَهِ السَّجادِیَّهِ وَ المَآثِرِ الباقِریَّهِ وَ الآثارِ الجَعْفَریَّهِ،

وَ الْعُلُومِ الکاظِمیَّهِ وَ الحُجَجِ الرَّضویَّهِ وَ الْجُودِ التَّقَویَّهِ

وَ النَّقاوَهِ النَّقَوِیَّهِ وَ الْهَیْبَهِ الْعَسْکَرِیَّهِ وَ الغَیْبَهِ الإِلهِیَّهِ

فهرست نگاشته ها

فهرست نگاشته ها ...3

پیشگفتار...7

مقدمه اوّل : مأخذ حدیث لوح...23

مقدمه دوم : راویان حدیث لوح...26

مقدمه سوم :نکاتی در باب حدیث لوح...29

گفتار اوّل : متن حدیث لوح...32

گفتار دوم : برگردان حدیث لوح...33

گفتار سوم : خاتمه ...44

پیشگفتار

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

صَلَّی اللَّهُ عَلَیکَ یا صاحِبَ الْعَصْرِ وَ الزَّمانِ

شناخت، تصدیق و اقتدا به امام الهی، به عنوان بنیادی ترین پایه دین نبوی صلی الله علیه و آله، از جانب پروردگار حکیم وضع گردیده است و انحراف از مسیر معرفت حجت ربوبی در هر دوران، سر آغاز گام نهادن در وادی ظلمت، گمراهی و انحراف از مسیر حق و حقیقت می باشد.

عن سلیم بن قیس الهلالی، عن امیر المومنین علیه السلام، قال:«قُلتُ لهُ: مَا أَدْنَی مَا یَکُونُ بِهِ الرَّجُل ضَالاً؟ قَال: أَنْ لا یَعْرِفَ مَنْ

أَمَرَ اللهُ بِطَاعَتِهِ وفَرَضَ وَلایَتَهُ وجَعَلهُ حُجَّتَهُ فِی أَرْضِهِ وشَاهِدَهُ عَلی خَلقِهِ»، قُلتُ: فَمَنْ هُمْ یَا أَمِیرَ المُؤْمِنِینَ، فَقَال: «الذِینَ قَرَنَهُمُ اللهُ بِنَفْسِهِ ونَبِیِّهِ فَقَال: «یا أَیُّهَا الذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وأَطِیعُواالرَّسُول وأُولی الأَمْرِ مِنْکُمْ» ⁽¹⁾، قَال: فَقَبَّلتُ رَأْسَهُ وقُلتُ: أَوْضَحْتَ لی وفَرَّجْتَ عَنِّی وأَذْهَبْتَ کُل شَکٍّ کَانَ فِی قَلبِی. ⁽²⁾

از سلیم بن قیس هلالی، از امیر مومنان علیه السلام روایت شده است که سلیم بن حضرت عرض کرد: نزدیکترین امر که سبب گمراهی آدمیان می گردد چیست؟ حضرت فرمودند: اینکه کسانی را شناسد که حق تعالی فرمان به فرمانبرداری از آنان داده و ولایتشان را واجب فرموده و آنها را به عنوان حجت بر روی زمین و شاهدی بر آفریدگان قرار داده است. سلیم گوید: عرضه داشتم: ای امیر مومنان! اینان چه کسانی هستند؟ فرمود: اینان همانانی هستند که پروردگار سبحان آنان را قرین نفس

خود و رسولش قرار داده است. آن گاه این آیه را تلاوت فرمودند: ای کسانی که ایمان آورده اید! معبود تعالی و رسول و صاحبان امر را فرمان برید. سلیم گوید: در این هنگام سر مبارک حضرت را بوسیدم و گفتم: برایم روشن نمودی، و گشایشی برایم حاصل فرمودی و هر گونه شک و ریبی را از قلبم زدودی. آری! اگر کسی انسان هادی ⁽¹⁾را نشناسد و نداند که برای امکان گام نهادن در مسیر عبودیت و رسیدن به سعادت، از چه کسی باید اطاعت کند و ولایتش را بپذیرد، مسلما پیروی از آن حجت الهی برایش میسر نخواهد شد و به قطع و یقین در مسیر زندگی گرفتار امامان ضلالت و گمراهی می شود. آنان که او را به سوی آتش می خوانند و از مسیر حق منحرفش می سازند. عن ابی جعفر علیه السلام، قَالَ: لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ اَلْآیَهُ قَالَ:

( یَومَ نَدعُوا کُلَّ أُنَاسِ بِإمَامِهِم) ⁽¹⁾، قالَ المُسلِمونَ: یا رَسولَ اللّهِ! ألَستَ إمامَ النّاسِ کُلِّهِم أجمَعینَ؟ قالَ: فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلی اللّه علیه و آله: أنَا رَسولُ اللّهِ صلی اللّه علیه و آله إلَی النّاسِ أجمَعینَ، ولکِن سَیَکونُ مِن بَعدی أئِمَّهٌ عَلَی النّاسِ مِنَ اللّهِ مِن أهلِ بَیتی، یَقومونَ فِیالنّاسِ فَیُکَذَّبونَ، ویَظلِمُهُم أئِمَّهُ الکُفرِ وَالضَّلالِ وأشیاعُهُم، فَمَن والاهُم وَاتَّبَعهُم وصَدَّقَهُم فَهُوَ مِنّی ومَعی وسَیَلقانی، ألا ومَن ظَلَمَهُم وکَذَّبَهُم فَلَیسَ مِنّی ولا مَعی وأنَا مِنهُ بَریءٌ. ⁽²⁾

امام باقر علیه السلام فرمود: چون آیه روزی که هر دسته از مردم را به امامشان خوانیم نازل شد، مسلمانان به پیامبر صلی الله علیه و آله عرضه داشتند: ای فرستاده پروردگار! مگر شما امام بر تمامی مردم نیستید؟ پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود: من از جانب الهی به سوی همه مردم فرستاده شدم ام، ولی بعد از من امامانی از

خاندانم بر مردم منصوب شوند، ایشان در میان مردم قیام نمایند و مردم آنها را تکذیب کنند و امامان کفر و گمراهی و پیروانشان بر ایشان ستم کنند، هر که آنها را دوست دارد و از آنها پیروی کند و تصدیقشان نماید، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد کرد. آگاه باشید! کسی که به ایشان ستم کند و تکذیبشان نماید، از من نیست و با من نیست و من از او بیزارم.

عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ: إِنَّ اَلْأَئِمَّهَ فِی کِتَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِمَامَانِ: قَالَ اَللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا» ⁽¹⁾لاَ بِأَمْرِ اَلنَّاسِ یُقَدِّمُونَ أَمْرَ اَللَّهِ قَبْلَ أَمْرِهِمْ وَ حُکْمَ اَللَّهِ قَبْلَ حُکْمِهِمْ، قَالَ: (وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَدْعُونَ إِلَی اَلنّارِ). ⁽²⁾یُقَدِّمُونَ أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَمْرِ اَللَّهِ وَ حُکْمَهُمْ قَبْلَ حُکْمِ اَللَّهِ، وَ یَأْخُذُونَ بِأَهْوَائِهِمْ خِلاَفَ مَا فِی کِتَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. ⁽³⁾.

امام صادق علیه السلام فرمود: امامان در کتاب حضرت حق جل و علا دو دسته اند: 1 - معبود تبارک و تعالی می فرماید: و آنها را امامانی قرار دادیم که به امر ما هدایت کنند، نه به امر مردم. امر الهی را بر امر مردم مقدم دارند و حکمش را پیش از حکم مردم دانند. 2- و باز فرموده است: آنها را امامانی قرار دادیم که به سوی دوزخ بخوانند. ایشان امر مردم را بر امر الهی مقدم دارند و حکم مردم را پیش از حکمش دانند و بر خلاف آنچه در قرآن کریم است، مطابق هوس خویش رفتار کنند. ⁽¹⁾.

حق تعالی اتمام و اکمال دینش ⁽²⁾- که شامل

کلیّه دستورات الهی در راه نیل به سعادت ابدی است - را منوط و مشروط به تمسک به امامت ولی و حجتش بر بندگان نموده است.

عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ عَلَیْهِ السَّلاَمُ عَنْ عَلِیٍّ أَوِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ عَلَیْهِ السَّلاَمُ قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ اِفْتَرَضَ خَمْساً وَ لَمْ یَفْتَرِضْ إِلاَّ حَسَناً جَمِیلاً اَلصَّلاَهَ وَ اَلزَّکَاهَ وَ اَلْحَجَّ وَ اَلصِّیَامَ وَ وَلاَیَتَنَا أَهْلَ اَلْبَیْتِ فَعَمِلَ اَلنَّاسُ بِأَرْبَعٍ وَ اِسْتَخَفُّوا بِالْخَامِسَهِ وَ اَللَّهِ لاَ یَسْتَکْمِلُوا اَلْأَرْبَعَ حَتَّی یَسْتَکْمِلُوهَا بِالْخَامِسَةِ ⁽¹⁾.

امام صادق علیه السلام از پدرش علیه السلام، از امام سجاد علیه السلام، یا امام حسن مجتبی علیه السلام نقل می کند که حضرت فرمود: حق تعالی پنج امر را واجب شمرده است و این در حالی است که او واجب نفرموده مگر امر نیکو و زیبا را. آن پنج امر عبارتند از: نماز، زکات، حج، روزه و ولایت ما اهل بیت نبوت. مردم به چهار امر نخستین عمل می کنند و پنجمین آنها را سبک می شمرند. به حق سوگند، چهار امر نخست کامل نگردید مگر اینکه امر پنجم آنها را کامل گردانید.

زیرا تنها معبود متعال است که باب هدایت را به روی بندگان می گشاید و راه ادب ورزی به ساحت قدسش را در پیش روی سالکان طریقتش می نهد. از امام صادق علیه السلام منقول است که:

عَبَدَ اَللَّهَ حِبْرٌ مِنْ أَحْبَارِ بَنِی إِسْرَائِیلَ حَتَّی صَارَ مِثْلَ اَلْخِلاَلِ فَأَوْحَی اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَی نَبِیِّ زَمَانِهِ قُلْ لَهُ وَ عِزَّتِی وَ جَلاَلِی لَوْ عَبَدْتَنِی حَتَّی تَذُوبَ کَمَا تَذُوبُ اَلْأَلْیَهُ فِی اَلْقِدْرِ مَا قَبِلْتُ مِنْکَ حَتَّی تَأْتِیَنِی مِنَ اَلْبَابِ اَلَّذِی أَمَرْتُکَ. ⁽¹⁾.

دانشمندی از دانشمندان بنی اسرائیل معبود عز و جل را آن چنان عبادت کرد که چون چوب خلال لاغر و نحیف گشت. پس پروردگار با فر و شکوه به پیامبر زمانش وحی فرمود: به او بگو: به شکوه و جلال و جبروتم سوگند، اگر تو مرا آن چنان بندگی کنی که بسان دنبه در دیگ جوشان ذوب شوی، عبادتت را نمی پذیرم مگر اینکه از بابی که تو را بدان امر کرده ام وارد شوی.

از این روست که عبادت ربوبی تنها از طریق ورود به باب معرفت و ولایت امام الهی محقق گشته و اعمال مقبول ⁽¹⁾درگاه حضرتش می گردند.

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ ، قَالَ :

سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ علیه السلام یَقُولُ : «کُلُّ مَنْ دَانَ اللّهَ بِعِبَادَةٍ یُجْهِدُ فِیهَا نَفْسَهُ وَ لاَ إِمَامَ لَهُ مِنَ اللّهِ ، فَسَعْیُهُ غَیْرُ مَقْبُولٍ ، وَ هُوَ ضَالٌّ مُتَحَیِّرٌ ، وَ اللّهُ شَانِئٌ لاِءَعْمَالِهِ.... ⁽²⁾.

محمد بن مسلم گوید: شنیدم که امام باقر علیه السلام می فرمود: هر که دینداری حضرت سبحان کند با عبادتی که خود را در آن به زحمت افکند، ولی پیشوایی از جانب الهی برای خود نگرفته باشد، کوشش او پذیرفته نیست و او گمراه است و سرگردان، و حق تعالی کردار او را ناپسند دارد.

عن ابی عبد الله علیه السلام فی قول الله عز و جل: إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ: ⁽¹⁾وَلاَیَتُنَا أَهْلَ اَلْبَیْتِ وَ أَهْوَی بِیَدِهِ إِلَی صَدْرِهِ فَمَنْ لَمْ یَتَوَلَّنَا لَمْ یَرْفَعِ اَللَّهُ لَهُ عَمَلاً. ⁽²⁾.امام صادق علیه السلام راجع به گفتار پروردگار با فر و شکوه که می فرماید: سخنان پاک به سوی او بالا رود و کار شایسته را بالا برد فرمود: ولایت ما خانواده مقصود است، و با دست اشاره به سینه