Name: بانک جامع حضرت رقیه علیهاالسلام
Author: واحد تحقیقات مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان

مشخصات کتاب

سرشناسه:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان،1391

عنوان و نام پدیدآور:بانک جامع حضرت رقیه علیهاالسلام/ واحد تحقیقات مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان.

مشخصات نشر دیجیتالی:اصفهان:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان، ۱۳91.

مشخصات ظاهری:نرم افزار تلفن همراه و رایانه

موضوع: حضرت رقیه علیهاالسلام

1- اسب نقره فام

مشخصات کتاب

پدید آورنده : عبدالصمد زراعتی جویباری

ناشر : مجله حوزه

داستان

نیمه های شب بود و برف همچنان می بارید. تاریکی مطلق، عالم را فرا گرفته بود، اماسپیدی برف، دهکده شوط را می نمایاند. باد تندی از بالای قله های غربی دهکده سرازیر و با شدت به دیوارهای منازل پله ای شکل برخورد می کرد و از لابلای در و پنجره با فشار وارد اتاقها می شد. دود تیره رنگی از دودکش خانه ها خارج و اندکی بعد در مسیر باد قرار گرفته و ناپدید می شد. سراسر دهکده به قبرستانی می ماند که تنها نفس مرگ از آنجا برمی خاست! و از فاصله ای نه چندان دور صدای سگها و زوزه گرگهای گرسنه به گوش می رسید و کوه با قامتی برافراشته دهکده و دره و دشت را احاطه کرده و بر او عرض اندام می کرد! غولی که مورچه ای را در زیر پای خود نگهداشته بود!! مردم همه در خواب بودند، و نور لرزان فانوس ها از پنجره تا شعاع کمی به بیرون سرایت می کرد... در بالاترین نقطه دهکده و دامنه کوه منزل عین الله واقع شده بود. که در آن موقع از شب، چراغ گردسوز خانه اش روشن بود. همسرش با خستگی مفرط اما با عشق سرشار مادری کنار دخترک جوانش نشسته بود و حوله خیس شده را

روی پیشانی اش می نهاد و یا پاشورش می کرد. پدر کنار اجاق که با تفاله حیوانات می سوخت و بوی بدی را در فضای متراکم پراکنده می کرد، به دیوار تکیه داده و لحاف کهنه و زمختی را تا دو طرف دوشش کشیده و با چشمانی متورم و حسی غریب و متفکرانه به رقیه نگاه می کرد. به صورت دختر جوانی که کمتر از دو ماه از بیماری اش نمی گذشت که تمام شادابی و سلامتی خویش را از دست داده بود و چشمان آسمانی رنگش در کاسه سر، جا خوش کرده بود و قد و قواره اش از هم پاشیده و استخوان جنبنده ای شده بود که اکثر شبها، و زمانی که مردم از سرمای سوزناک جان به لب می شدند در آتش تب و شدت لرز می سوخت و می ساخت .... رقیه با آغاز زمستان دچار سرماخوردگی شده بود و به دنبال آن سردرد و تب هم به سراغش رفتند و در ناباوری، اما آرام و آهسته مریضی و درد همچون تار عنکبوتی وجودش را در برگرفت. پدر برای نجات فرزند که در روزهای اول بیماری اش چندان حساسیتی نشان نمی داد هر آنچه لازم بود و هر کجا ممکن شد برایش مهیا و او را برده بود. پزشکان ماکو، تبریز، ارومیه، از درمان دخترک مانده بودند. و پدر هر چه بیشتر در یافتن راه نجات فرزندش می کوشید کمتر و کمتر به نتیجه می رسید تا جایی که درد جانکاهی عضلات دخترک را در برگرفت. در نتیجه چیزی نگذشت که از ناحیه دو پا ناتوان و پس از مدت کمی

عملا فلج شد. پزشکان انقباض عضلانی و تحلیل و نابودی سیستم عضلانی او را مطرح می کردند و هر آزمایش و دارویی که ممکن بود رقیه را بهبود بخشد به او خوراندند اما توفیری نکرد. کسی از اهالی و یا اهل فامیل باور نمی کرد که رقیه شاداب و همیشه متبسم که الگوی پاکی و حیا و صمیمیت برای دیگر دختران محل بود با مریضی پیش پا افتاده ای آنگونه از پا بیفتد. والدینش و همه آنانی که از صمیم قلب او را دوست می داشتند دعا می کردند. والدین تمام مکانهای مقدس منطقه را دخیل بسته و برای نجات عزیزشان نذر کرده بودند، تا به لطف الهی و دعای معصومین(ع) تنها دختر یادگار عمرشان زنده بماند. در یکی از شبهای ماه مبارک رمضان جمعی از فامیلان و ریش سفیدان محل در منزل عین الله گرد هم آمدند تا شاید با شور و مشورت و روح تعاون و همدردی که در جوامع کنونی کمتر از آن خبری هست ولی در چنان محیطی حاکم است چاره ای برای درد و بیماری مربی قرآن فرزندانشان بیندیشند و سرانجام قرار پیگیری معالجه رقیه در تهران، گذارده شد ... این بار هم بی نتیجه بود و پزشکان تهران نیز از درمان او عاجز مانده بودند و مراحلی را که پزشکان تبریز و ارومیه برای نجات دخترک طی کرده بودند و در پرونده پزشکی او گویا و روشن بود را تایید و عملا اظهار عجز و ناتوانی کردند. حتی با وسایل پیشرفته هم نتوانستند عوامل ایجاد چنین بحرانی را بیابند. از همه بیشتر پدر و مادر دخترک جوان بودند که

یقین به فراق کرده و پایان نامه عزیزشان را خوانده بودند! و تلاش آنها تنها به خاطر نهاد گره خورده انس و الفت پدری و مادری بود که گاه تا به صبح برای فرونشاندن تب و درد بی خوابی می کشیدند و همچون پروانه عاشقی بودند که در شب تاریکی به دور شمع و ملجا قلبی خود می گردیدند و غم جانکاه در جانشان لانه می کرد، که شب همچنان باقی بود و شمع تا سحر صبح نمی کرد ... دیگر تا فرا رسیدن سال نو فرصتی باقی نمانده بود و برف همچون جامه ای سپید بر قامت کوه شوط و منطقه خودنمایی می کرد. اولین آفتاب زمستانی پس از یکدوره طولانی از پس کوه سر برآورده بود. دهکده جان دوباره ای گرفته بود آنگونه که بیماری جان رقیه را می ستاند! بچه های دهکده شادی کنان در حیاط منازل خود که بام خانه دیگری نیز محسوب می شد جمع می شدند و به برف بازی و یا ساختن آدم برفی می پرداختند. دور تا دور سقف خانه ها را قندیل های یخی گرفته بود انگار دانه های درشت الماس و زیورآلات بود که بر گردن زنی آویزان است! و برفها و یخ ها به آرامی و با گذشت روزها آب می شد قندیل ها قطره قطره به زمین می افتادند و دخترک درون اتاق تاریکش به این منظره چشم می دوخت و خود را همانند قندیل های یخی می انگاشت که آتش درد و فوران بیماریها قطره قطره از وجودش را آب می کردند! اگر چه مثل گذشته رمق و حال درستی داشت قرآن

می خواند ولی نهادش همواره در جنگ و ستیز بود. باور جدایی برایش دشوار بود به گذشته ها و آرزوهایش می اندیشید و به حال کنونی خود می نگریست. دردی فراتر از بیماری در وجودش رخنه می کرد، و هر آنچه دوستان او، گرداگردش جمع می شدند و امیدواری می دادند تاثیری در روحیه او نداشت و هم چنان روزها را با درد جسمی و روانی پشت سر می گذاشت. با فرا رسیدن بهار، یخ ها آب شدند و زمین با ولعی سیری ناپذیر اظهار وجود کرده بود و سپیدی طبیعت به آرامی جایش را به سیاهی و اندکی بعد به سرسبزی و طراوت داده بود. گله گوسفندان و دیگر حیوانات بعد از مدتی طولانی از طویله ها و آغل ها بیرون آمده و با علاقه در چراگاه به بازی و چرا کردن می پرداختند. رقیه، دلتنگ و آرزومند کنار پنجره کوچک اتاق می نشست و به تماشای زیبایی ها و تداعی خاطرات گذشته اش می پرداخت. یک روز بهاری دوستان دخترک جوان با اصرار از پدرش خواستند تا او را برای هواخوری به کنار چشمه ببرند اما پدر قبول نکرد. مادر هم به نوبه خود اصرار ورزید ولی پدر نپذیرفت تا اینکه رقیه به او گفت: باباجون خودم می خوام که منو ببرند کنار چشمه، تو این اتاق و خونه دلم گرفته و احساس می کنم خفه شدم. من هیچی ام نمی شه اجازه بده برم .... و بالاخره قبول کرد. برادر و زن داداشش او را با احتیاط و زحمت سوار جیپی کرده و تا محل مورد نظر بردند دختران محل زیر درخت

بلند بالای بلوط را که چند قدمی بیشتر با چشمه فاصله نداشت فرش کردند و رقیه به درخت تکیه داد و از کمره تپه به تماشای چراگاه و دشت و کوهساران مشغول شد. دانه های اشک همچون شبنم نشسته به روی گلهای شقایق و آلاله از چشمان به گرد نشسته اش سرازیر شد، گویا او به گذشته های نه چندان دور سفر کرده بود. تعدادی از دوستان به سختی توانستند جلوی او را بگیرند تا ناراحتی نکند. آب سرد و گوارا از دل تپه بیرون می پرید و راه دشت و دره را در پیش می گرفت. نسیم خنک بهاری از غرب می وزید و برگهای تازه را به این سو و آن سو تکان می داد. گنجشکان روی درخت با سرور و خوشحالی به این طرف و آن طرف می پریدند. چوپان زیر درخت گلابی وحشی که کنار تخته سنگ بزرگی قرار داشت نشسته بود و نی می نواخت صدای نی او تا آن سوی دره هم به گوش می رسید. صدای کودکان و بچه ها که درون دهکده هروله بازی می کردند تا کنار چشمه شنیده می شد و رقیه غرق در تماشای مناظر گوناگون آرام آرام تبسم بر لبانش نقش بست. اگر چه تبسم دردآلودی بود ولی دوستانش بسسیار از کار خود راضی بودند آنها تا عصر با رقیه در آنجا ماندند و روز خاطره انگیزی را باقی گذاردند و رقیه نیز با دنیایی از خوشحالی دوباره به اتاق کوچک خود برگشت. و آن روز هم به جمع روزهای سلامتی او پیوست ... چیزی به ایام حج نمانده بود فرصتی که پدر

و مادرش پس از سالیان دراز انتظارش را می کشیدند. آن سال آنها می بایست به مکه می رفتند اما به خاطر مریضی دخترک متزلزل بودند برادر عین الله و تعدادی از بستگان اصرارشان برای رفتن به حج بی نتیجه بود، ولی اهالی محل نیز به نوبه خود از آنها خواستند که حتما این سفر را بروند. و همه قول دادند تا برگشتن شان هر چه در توان دارند از رقیه مواظبت کنند. البته مدتی بود که رقیه حساسیت «آنژین » پیدا کرده بود ولی از درد جانسوز دیگر خبری نبود و با همان وضع باقی مانده بود. رقیه بیاد دستان و پاهای ترک خورده والدینش افتاد که از سالها پیش و پس از ثبت نام حج چقدر انتظار می کشیدند و چه اشتیاق و علاقه ای داشتند که به مکه سفر کنند. یک روز صبح که همه اهل خانه دور سفره صبحانه نشسته بودند رو به والدینش کرد و گفت: دلم می خواد شما این سفر رو برید اونجا برام دعا بکنید شاید خدا به احترام حضرت زهرا(س) جوابم رو داده و گریه و سرفه امانش را برید مادر بی طاقت دخترش را در آغوش کشید و همه از صمیم قلب گریه کردند عین الله و همسرش مصمم شدند که این سفر را بروند .... چیزی به پایان مراسم حج نمانده بود و رقیه سخت چشم انتظار والدینش بود. هر روز صبح کنار پنجره می نشست و جاده دهکده را نگاه می کرد می دانست که به زودی عزیزترین کسانش از همان راه خواهند آمد ... شب یازدهم ذیحجه بود که رقیه کنار اجاق

که گرمای ملایمی را به اتاق می بخشید خوابیده بود. صدای موذن دهکده بلند شد و اذان صبح با طنین الله اکبر دشت شوط را عطرآگین کرده بود رقیه سراسیمه از خواب بیدار شد و عرق روی سر و صورتش نشست، مات و مبهوت به خوابش می اندیشید ولی چیزی نمی فهمید. در فکر خوابی بود که برایش رخ داده بود و در همان حال به خواب فرو رفت ... تمام آن روز را در فکر و خیال بود. روزی که بار دیگر درد به سراغش آمده بود، آن شب حالش بهم خورد و تب شدیدی وجودش را فرا گرفت و تا نیمه های شب به طول انجامید. امان الله عموی رقیه و برادرش قرار گذاشتند که دو روز بعد او را به تبریز یا تهران ببرند تا قولی را که به حاج عین الله داده بودند عملی نمایند; آن شب رقیه رؤیای شب گذشته را بار دیگر در خواب دید و باز سراسیمه و نگران از خواب بیدار شد. با روشن شدن هوا رقیه از برادرش خواست تا به عمو خبر بدهد که به دیدنش بیاید و چیزی نگذشت که عمو در کنار برادرزاده اش نشست متعجب بود که رقیه چه کاری با او دارد. برادران و خواهرانش هم متحیر بودند و رقیه گفت: عموجون می خوام یه چیزی رو فقط به تو و دادش بگم و دیگر اعضای خانواده از اتاق بیرون رفتند. رقیه با گلویی بغض کرده ادامه داد: عموجون من دیشب و پریشب خوابی رو دیدم که بایستی بهتون بگم و در حالی که کتاب عربی سال دوم نظری اش را

ورق می زد و اشک در چشمانش حلقه خورد گفت: خانم سبزپوشی را به همراه تعدادی از خانمهای با عفاف که سوار بر اسبهای نقره فام بودند دیدم که از کنار خانه ما می گذشتند سلام کردم و با خوشرویی جوابم دادند. معلوم بود خانم با جلال و شوکتی است که بقیه خانمها گرد او می گردیدند و احترام می کردند. آن خانم رو به من کرد و گفت دخترم رقیه، دوای دردت پیش منه بیا قم، شفا می گیری، عمو و برادر دخترک سر به زیر انداخته به شدت به گریه افتادند و رقیه هم چنان که کتابش را ورق می زد گرمی اشکش را روی دل دردمند خود حس می کرد. عمو لحظاتی گذشت تا قدری آرام گرفت و گفت: عزیز عمو، این موضوع رو به کسی نگو بعد رو کرد به برادرزاده اش و گفت محسن جون بی آنکه کسی بفهمد برای رفتن به قم تا عصر خودتو آماده می کنی. بی بی معصومه(س) رقیه رو طلب کرده و گریه نگذاشت ادامه بدهد. عصر بود و آفتاب کم جانی در آسمان آبی شوط راه می پیمود و نسیم خنک بهاری ابرهای سپیدی را که تکه تکه بودند به طرف شرق می دواند به طوری که سایه اش نیز از روی خانه ها و تپه ها می گذشت. آنان راه ماکو را در پیش گرفتند و روز بعد ساعت ده صبح پنج شنبه قدم به قم نهادند در بدو ورود گلدسته های حرم را دیدند که ایستاده اند و منتظر قدمهایشان هستند تا به آنها خوش آمد بگویند. از دور سلامی به بی

بی(س) دادند و به منزل یکی از آشنایان رفتند ولی موضوع را با کسی در میان نگذاشتند. هنگام اذان مغرب رقیه را به حرم بردند و خانم هاشم زاده که همسر یکی از آشنایان بود با رقیه همراه شد. شب جمعه بود و عمو و برادر هر دو انتطار اعجاز شگفتی را می کشیدند ولی ساعت نیمه های شب را نشان می داد ولی خبری نشد. رقیه دلش گرفت و با دلتنگی به خانه برگشتند. رقیه خاموش و ساکت بود و فکر می کرد که عمو و برادرش احساس می کنند او به آنها دروغ گفته است با خود کلنجار می رفت که به خدا من راست می گم خودش به من گفت بیا قم. ولی حضرت معصومه من اومدم پس ... و گریه می کرد روز جمعه چهاردهم ذیحجه بود به جز خانم هاشم زاده بقیه به نماز جمعه رفتند. شب هنگام و برای بار دوم به حرم رفتند رقیه کنار خانم هاشم زاده روبه روی ضریح به ستونی تکیه داد. زنان و زائران با دیدن او برایش دعا می کردند ولی او در عالم دیگری سیر می کرد نمازش را نشسته خواند بعد هم زیارت نامه را آغاز کرد باز اشک بود که از عمق وجود با اخلاص او سرچشمه می گرفت و از دیدگان زجر کشیده و فرو رفته اش فوران می زد، حرم شلوغ بود شلوغ تر از شب قبل. زائران از بهشت زهرا آمده بودند تا از زیارت حضرت معصومه محروم نمانند. امان الله و برادر دخترک و دو سه نفر از آشنایان در صحن امام مشغول نماز و نیایش

بودند امان الله بیشتر از همه و مانند رقیه حال خوشی داشت رقیه نیز بی توجه به اطراف به ضریح مقدسه چشم دوخته بود یا فاطمة اشفعی لی فی الجنة فان لک عندالله شانا من الشان به یکباره رنگ صورت رقیه تغییر کرد و به چپ و راست می نگریست به خانم هاشم زاده گفت: خاله، خاله، خاله جون همان صداست می شنوی، خانم هاشم زاده مات و مبهوت به او نگاه می کرد گمان می برد که او هذیان می گوید و حرفی نزد. اندکی بعد رقیه به همان حالت دچار شد. خانم هاشم زاده ترسید که نکند حالش بهم خورد. از جای برخاست تا امان الله و برادر دخترک را خبر کند. به سختی از میان زائران گذشت و خود را به آنها رساند موضوع را به آنها گفت. رقیه برای بار سوم رنگش تغییر کرد صدایی در گوشش زمزمه می کرد رقیه عزیزم، بلند شو شفایت دادم و شفایت دادم در ذهن او بارها و بارها تکرار می شد. ناخودآگاه از جا بلند شد. آری آری بلند شد. ناباورانه هم بلند شد. دستی به پاهایش کشید نه همانند گذشته هاست. بدنش را لحظه ای در خاطر حسی خویش گذراند آری سالم است بهتر از گذشته. امان الله به اتفاق پسر برادر و خانم هاشم زاده به درب قسمت خواهران رسیدند. مات و مبهوت ایستادند و رقیه را دیدند که متحیرانه به خودش نگاه می کند سر و صداو ناله زائران صحن و سرا را پر کرده بود امان الله نگاهی به برادرزاده و خانم هاشم زاده کرد، گویا آنها تازه فهیمده بودند

که چه اتفاقی افتاده است; اشک و بغض گلویشان را می فشرد. رقیه قدری به خود و مقداری به ضریح نگاه می کرد. عمو امان الله به سختی لب گشود و با صدایی بلند که در قسمت اعظمی از صحن امام به گوش رسید گفت: رقیه. عموجون، و رقیه برگشت و به عمو نگاه کرد چشمان دخترک پر بود از قطرات درشت اشک شکر و شوق، گویا زبانش بند آمده و قدرت تکلم از او سلب شده بود. زائران به امان الله و رقیه و حالتی که بینشان حکم فرما بود نگاه می کردند سکوت نسبی فضای صحن را فرا گرفته بود و همه به این منظره چشم دوخته بودند اما نمی دانستند چه اتفاقی افتاده، رقیه به زحمت لب باز کرد: عمو ... عموجون ... عموجون دیدی دعای بابا و مامان در بقیع چه کرد! می بینی عمو فاطمه زهرا(س) به دخترش نیابت داده، خوب می بینی داداش جون من دیگه خوب شدم دیگه شبها برام بی خوابی نمی کشید. خاله، خاله جون من ... من شفا گرفتم و صدای گریه اش بلند شد و با فریاد یا زهرا(س) و یا معصومه(س) به طرف ضریح رفت عمو نیز با یاالله و الله اکبر به طرف برادرزاده اش دوید تا او را از دست زائران که به تازگی دریافته بودند چه معجزه شگفتی رخ داده نجات دهد و اشک شوق و ارادت بود که به همراه یا زهرا یا فاطمة المعصومه تا عرش راه می پیمود و صدای صلوات و تکبیر حرم و قم را عطرآگین کرده بود. نقاره ها به صدا درآمد و گوش

جان شاهدان و شنوندگان به وجد آمد و دستها به سوی خدا بلند شد و اللهم صل علی محمد و آل محمد

2- السیدة رقیة بنت الامام الحسین علیه السلام

اشارة

سرشناسه : ربانی خلخالی، علی، - ۱۳۲۵

عنوان و نام پدیدآور : السیده رقیه بنت الامام الحسین علیه السلام/ تالیف علی الربانی الخلخالی؛ مترجم جاسم الادیب

مشخصات نشر : [قم]: مکتب الحسین علیه السلام؛ ربانی خلخالی، ۱۴۲۵ق = ۱۳۸۳.

مشخصات ظاهری : ۲۹۵ ص.نمونه

شابک : 964-91933-8-3۲۰۰۰۰ریال ؛ 964-91933-8-3۲۰۰۰۰ریال

وضعیت فهرست نویسی : فهرستنویسی قبلی

یادداشت : عربی.

یادداشت : عنوان اصلی: ستاره درخشان شام: حضرت رقیه دختر امام حسین علیهاالسلام.

یادداشت : کتابنامه به صورت زیرنویس

موضوع : رقیه(س)، بنت حسین(ع)، - ۶۱ق. -- سرگذشتنامه

موضوع : شعر مذهبی عربی -- مجموعه ها

شناسه افزوده : ادیب، جاسم، مترجم

رده بندی کنگره : BP۵۲/۲/ر۷ر۲۵۰۴۳ ۱۳۸۳

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۹۷۹

شماره کتابشناسی ملی : م ۸۲-۳۳۷۹۴

اعترافان

نقدّمهما لنکون أوّلاً واقعیّین، ولنسعی ثانیاً فی أن نستدرک ما فاتنا ـ الاعتراف الأوّل: أنّ کثیراً من المقاطع التاریخیّة والمواقف والشخصیّات لم یُسلَّط علیها الضوء لِتُعرَّف إلی الأجیال؛ فیتّضح الرأی وتتبیّن الحقائق. ووراء هذه الغفلة أو ذاک التغافل، أو التقصیر أو القصور، أو عدم الاهتمام أو التعمّد.. أسباب عدیدة لسنا هنا بصدد عرضها جمیعاً إلاّ ما صرّح به المترجم فی کلمته قائلاً:

إنّ بعض مقاطع التاریخ خُصّصت حول سیرة المجهولین الذین لم یکن لهم أیّة خدمةٍ للبشریّة، وإنّما لمجرّد أنّهم کانوا من حاشیة السلاطین أو مِن مُریدیهم. ومع الأسف الشدید، مقابل إفراطٍ کهذا، نجد أنّ الکثیر من عظماء التاریخ قد بُخِسوا حقَّهم، وضاعت سیرتهم المعطاء التی کانت مرکزَ إشعاع واستفادة. والمسؤولیّة فی ذلک تقع علی عاتق کتّاب التاریخ الذین خضعوا لأهوائهم،

أو استسلموا لضغوط الحکومات الظالمة التی دعتهم إلی طمس الحقائق المفیدة التی یمکن أن تخدم الأجیال.

ومن الذین بُخِسوا حقَّهم وضاعت معظم تفاصیل سیرتهم الوضّاءة هم أبناء الأئمّة المعصومین علیهم السلام، حیث تعمّد الکثیر من المؤرّخین ـ بإیعازٍ من سلاطین الجور ـ فی إخفاء الحقائق المهمّة من حیاتهم أو تضییعها أو تحریفها، حتّی أنّ الباحث الیوم لا یجد من تاریخ بعضهم سوی بعض المقتطفات الیسیرة التی لا تتجاوز الأسطر القلیلة ).

أمّا الاعتراف الثانی ـ فهو أنّ جماعةً من الغیاری علی عقیدتهم بذلوا جهوداً مشکورةً فی التنقیب والتحقیق والجمع للحقائق الطیّبة المتعلقة بأهل البیت النبویّ الشریف، لیکون هنالک کتاب أو فصل متکامل حول واقعةٍ مهمّة أو موقفٍ تاریخیٍّ حسّاس، أو انتصارٍ لعقیدة، أو تعریفٍ بشخصیّةٍ منتسبةٍ إلی النبیّ وآله صلوات الله علیه وعلیهم.

وکان من ثمار تلک الجهود، وفی خصوص السیّدة رقیّة حبیبة الحسین وابنته صلَواتُ اللهِ علیه وعلیها، کتاب ( السیّدة رقیّة بنت الإمام الحسین ومقامها فی الشام ) للسیّد عامر الحلو، فضلاً عمّا ورد حولها من فصولٍ أو بیانات مهمّة حول حیاتها الطاهرة رغم قِصَر أیّامها، فی الکتب العربیّة، مثل: ( معالی السبطَین ) للشیخ محمّد مهدی الحائری، و ( مشاهد ومزارات آل البیت فی الشام ) لهاشم عثمان، و ( من الحوار اکتشفتُ الحقیقة ) لهشام آل قُطیط.. وفی الکتب الفارسیّة التی تُرجم بعضها، مثل: ( کامل البهائی ) لعماد الدین الطبری، و ( حضرت رقیّة ) للشیخ علی الفلسفی، وهذا الکتاب الذی نتعرّض للتعریف به، وهو للشیخ الربّانی الخلخالی واسمه باللغة الفارسیة ( رقیّة چهره درخشان شام ) وترجمته الدقیقة باللغة العربیّة ( رقیّة الوجه النیّر فی الشام ).

وهنا نؤکّد

اعترافنا أنّه لَتُشکر تلک الجهود التی انصبّت فی موضوع تقلّ أخباره أو تکاد تضیع فی أسطر عشرات الکتب التاریخیة، فتجمعها فی صفحات، وتطعّمها بالتوضیحات، وتنتصر لها أمام ظلم الأعداء، وتضیف إلیها الکرامات المدوّنة والمسموعة، والأشعار المنشودة فی حقّ السیّدة المظلومة رقیّة صلوات الله علیها، والتی استُشهِدت مظلومةً مفجوعةً علی أبیها الحسین الشهید بعد واقعة عاشوراء، فی خربة الشام الکئیبة، ولها من العمر علی أغلب المنقولات أربع سنوات.

وکان من إشارة المترجم فی هذا الصدد قوله تحت عنوان ( کلمة المترجم ): وهنا تتجلّی أهمیّة هذا الکتاب الذی بین یدیک ـ عزیزی القارئ ـ؛ حیث جمع بین طیّاته أکبر قَدْرٍ یمکن تحصیله حول نجمةٍ من نجوم أهل البیت علیهم السلام، وکوکبةٍ من أنوار قدس المعصومین علیهم السلام، ألا وهی: عزیزة سیّد الشهداء علیه السلام السیّدة رقیّة، التی یُتِّمت علی صِغر سنّها، وعاشت المآسی رغم نعومة أظفارها، إلی أن فارقت الحیاة الدنیا فی خرابة الشام شهیدةً مظلومة.

مقدّمة المؤلّف

وقد تضمّنت فقرتین:

الأُولی ـ جملة روایاتٍ شریفةٍ فی شرف أهل البیت علیهم السلام أنّهم أمانٌ لأهل الأرض کما أنّ النجوم أمانٌ لأهل السماء. وبعد إیراد المؤلّف تلک الروایات قال معرّفاً بکتابه: نضع هذا الکتاب بین یدیک ـ عزیزی القارئ ـ وهو عبارة عن تاریخ حیاة هذه السیّدة الجلیلة، واستعراضٍ لقصّتها التی تُبکی الحَجَر، وکانت قد شارکت فی إیصال مظلومیّة الإمام الحسین ونهضته الخالدة فی عاشوراء علی صغر سنّها، فها هو ذاک قبرها شاهدٌ آخر علی استبداد آل أمیّة وتجبّرهم، وقد عبّر القرآن الکریم عنهم بـ « الشجرة الملعونة ».

أمّا الفقرة الثانیة ـ من المقدّمة، فقد تحدّث فیها المؤلّف عن سبب تألیفه لهذا الکتاب قائلاً: فی حدود سنة 1978م

مَرِض أحد أبنائی مرضاً شدیداً حتّی أیقنّا أنّه سیُعوَّق فی المستقبل علی أقلّ التقادیر، فتوسّلنا بعزیزة الحسین علیه السلام صاحبة الهموم والغموم السیّدة رقیّة، ونذرتُ إن قام ولدی من مرضه سالماً أن أکتب کتاباً حول هذه الماجدة.. وببرکة عنایاتها ـ والحمد لله ـ شُفیَ ولدی وکأنّ شیئاً لم یکن فیه.

ومن ذلک الوقت شرعتُ فی مطالعة المصادر التی تناولت ذِکر السیّدة رقیّة علیها السلام، فجمعت ما استطعت بعد جهدٍ وعناء، إلاّ أنّ مدوّناتی بقیت مدّةً دون أن أرتّبها، حتّی ذکّرتنی زوجتی بنَذْری، فنویت أن أبدأ بتألیف الکتاب، واستخرتُ اللهَ تعالی فی ذلک فکانت الآیة الکریمة: « وَلْیُوفُوا نُذُورَهم » [ الحجّ:31 ]، فبدأتُ تألیف الکتاب حتّی أتممتُه بأقلّ وقت، لأُقدّمه بضاعةً مزجاةً مِن قِبلی عن حیاة السیّدة المظلومة والدرّة الیتیمة رقیّة سلام الله علیها.

وکان الکتاب

فی 17 فصلاً، هی علی التوالی:

1 ـ أقدم المصادر التاریخیّة حول السیّدة رقیّة علیها السلام، بدأها بقصّة تجدید بناء قبرها الطاهر فی أواخر الحکم العثمانی، وتأریخ مرقدها الطاهر.

2 ـ الشام: جغرافیّاً وسکّانیّاً وتأریخیّاً.

3 ـ الشجرة الملعونة فی القرآن ( بنو أُمیّة )، بحث قرآنیّ ـ سیرتیّ.

4 ـ الشجرة الطیّبة فی القرآن ( أهل البیت علیهم السلام )، بحث قرآنیّ ـ ولائیّ.

5 ـ أحداث عاشوراء ورکب السبایا إلی الشام، وقائع مؤلمة، وصبر عظیم.

6 ـ أهل البیت فی الشام، وقائع مفجعة ومواقف عظیمة.

7 ـ من حیاة الإمام زین العابدین علیّ بن الحسین علیه السلام، من کربلاء إلی الشام.

8 ـ انتقام الحقّ، قصّة الأمیر قطب الدین تیمور الگورگانی سنة 830 هـ.

9 ـ فی رحاب السیرة العطرة: الشجرة الطیّبة السیّدة رقیّة فی یوم عاشوراء، اللقاء الأخیر،

لیلة الحادی عشر.

10 ـ شهادة السیّدة رقیّة سلام الله علیها: تری والدَها فی المنام، حدیث الرأس الشریف، محادثة بین الراس ورقیّة، سجن أهل البیت علیهم السلام، حدیث المُغسِّلة، أهل البیت یقیمون العزاء فی خَرِبة الشام.

11 ـ حرم السیّدة رقیّة علیها السلام: عمارته، زیارة السیّدة رقیّة، عودة السبایا إلی المدینة، مصیبة السیّدة رقیّة فی المدینة.

12 ـ کرامات السیّدة رقیّة سلامُ الله علیها: وهذا من أهمّ الفصول فی الکتاب الذی بین أیدینا، حیث أورد ( 16 ) کرامةً شریفة تؤکّد فیما تؤکّده هذه النبعة المقدّسة المتفرّعة من سیّد شباب أهل الجنّة أبی عبدالله الحسین صلوات الله علیه، أنّها من أهل بیت النبوّة الطاهر الزاکی، وأنّ لها مقاماً رفیعاً عند الله وعند رسول الله وآل بیته الأبرار سلام الله علیهم، وأنّ لها شأناً من الشأن، ومنزلةً عُلیا من المنازل، وما زالت روحها النورانیّة تبعث ببرکاتها علی محبّی العترة الطاهرة والموالین المؤمنین، ومَن اعتقد بهم وبها أنّهم أولیاء الله وأحباؤه.

وکم شدّت مثل هذه الکرامات قلوبَ الناس إلی آل الله بالاعتقاد والمحبّة والولاء، وکم هدت أُناساً ضَلّوا من قبل، فلمّا یمّموا قلوبهم إلی محالّ رحمة الله فازوا واستبصروا، ونعموا فی الدنیا والآخرة.

13 ـ الشام فی القرآن والروایات.

14 ـ الآثار التاریخیّة فی الشام: فی عهد الأنبیاء علیهم السلام، فی عهد الإسلام.. تواریخ ووقائع، وذِکر لمقامات الأنبیاء فی الشام، ثم مراقد أهل البیت علیهم السلام هناک، وشیءٍ من حیاة العقیلة المکرّمة زینب الکبری بنت أمیر المؤمنین علیه وعلیها السلام إلی وفاتها ودفنها.

15 ـ السیّدة أمّ کلثوم بنت أمیر المؤمنین علیه وعلیها السلام: مواقفها فی نهضة کربلاء، إلی وفاتها.

16 ـ السیّدة سکینة بنت الإمام الحسین

علیه وعلیها السلام: تعریف مختصر، ثم السیّدة فاطمة الصغری بنت الإمام الحسین علیه وعلیها السلام.. وشخصیّات أخری.

17 ـ السیّدة رقیّة فی شعر الشعراء: وهذا فصلٌ آخر هو کذلک مِن أهم فصول الکتاب؛ لما یحمل من العواطف الطیّبة، والأدب الرفیع المتوجّه بالمودّة والمحبّة لأهل البیت علیهم السلام من قِبل شخصیّات متعدّدة معروفة أنّها أصحاب أقلامٍ ومنابر، فضمّ هذا الفصل (16) قصیدة فاخرة.. بها یُختَتم هذا الکتاب خاتمةً موفّقة.

مَزایا.. ووَصایا

من مزایا هذا الکتاب أنّه أُلِّف بعقلیّةِ باحث وکُتِب بقلم خطیب، فجَمَع بین المادّة العلمیّة واللسان الأدبی، فکان ما یناسب الموضوع باعتباره جامعاً بین قضیّة تاریخیّة تحقیقیّة، وقصّةٍ عقائدیّةٍ ولائیّة.

أما الامتیاز الآخر للکتاب، فهو استفادته من مصادر متنوّعة: عربیّةٍ وغیر عربیّة، وهذا یُضیف إلی الموضوع شتاتاً ربّما ضاع أو کاد. کذلک استفادته من موضوعاتٍ عدیدة ممهّدة لقصّة شهادة السیّدة رقیّة علیها السلام أو متعلّقة بها: کالبحوث الجغرافیّة، والوقائع التاریخیّة، والبیانات القرآنیّة.. إلی استعراضٍ لقضیّة یوم عاشوراء، ومسیر السبایا بعد التعریف بالأسرتین: الشجرة الخبیثة ( بنی أُمیّة )، والشجرة الطیّبة ( أهل البیت علیهم السلام )، إضافةً إلی بعض المواضیع المرتبطة بحیاة السیّدة رقیّة سلام الله علیها.

یبقی أن الکتاب ما زال یحتاج ـ فی مواضع منه ـ إلی: صیاغاتٍ أدبیّة أسلم وأفصح، وإلی تدقیقٍ فی الجانب الإعرابیّ والفنّی واللغوی، وإلی الاستعاضة بالمصادر الأقدم والمراجع الأشهر عن المصادر الحدیثة الناقلة عن السابقین، کذلک لابدّ مِن أمرین آخَرَین:

الأوّل ـ إعادة النظر فی منهجیّة تألیف الکتاب وفصوله، لیکون أشدّ إحکاماً.

الثانی ـ وضع فهارس ضروریّة للکتاب، منها جدول بأسماء المصادر التی استفادها المؤلف فی تدوین الکتاب، مع ذِکر هویّاتها.

وعلی کلّ حال، لا یصحّ أن یُغبَن فضل هذا

المؤلَّف فی میدانه العلمی، فقد نال الکثیر من التوفیق، إلاّ أنّه یُطمَع فیه أن یکون أفضل فی الطبعات القادمة إن شاء الله تعالی.

3- بانک جامع اشعار حضرت رقیه علیهاالسلام

مشخصات کتاب

سرشناسه:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان،1391

عنوان و نام پدیدآور:بانک جامع اشعار حضرت رقیه علیهاالسلام/ مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان.

مشخصات نشر دیجیتالی:اصفهان:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان، ۱۳91.

مشخصات ظاهری:نرم افزار تلفن همراه و رایانه

موضوع: حضرت رقیه علیهماالسلام

1- قبول باشه زیارتت رقیه یا رقیه

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب آهنگین

شاعر ناشناس

منبع بایگانی

تعداد استفاده 0

متن شعر

قبول باشه زیارتت رقیه یا رقیه

تموم شده اسارتت رقیه یا رقیه

خداحافظ

داره وصیت به زینب اشکای روضه دار تو

ذکر ابوالفضل بگیرم بالا سر مزار تو

شده با زخم بدنت، چادر خاکی ات کفنت

با گریه صدا می زنمت(2)

خداحافظ

دارم یه دنیا درد و غم رقیه یا رقیه

نفس نمونده تا بگم رقیه یا رقیه

حس می کنم فاطمیه است یاس خراب پرپره

تشییع جنازه ات شبونه خیلی شبیه مادره

دیگه راهی سفری، از این اشکام با خبری

چی می شه منو هم ببری(2)

خداحافظ

رو نیزه ها سر بابات رقیه یا رقیه

می خونه فاتحه برات رقیه یا رقیه

مادر تو داره شتاب لحظه ی دفن پیکرت

مث شیرخواره می ترسه بره روی نیزه سرت

آرزو دارم بمیرم، مدینه با گریه میرم

برات مجلس ختم می گیرم(2)

2- کیستم من دُر دریای کرامت

مشخصات

مناسبت مدح و مرثیه

سبک مرثیه

قالب بحر طویل

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع دو دریا اشک 2

تعداد استفاده 0

متن شعر

کیستم من دُر دریای کرامت، ثمر نخل امامت، گل گلزار حسینم، دل و دلدار حسینم، همه شب تا به سحر عاشق بیدار

حسینم، سر و جان بر کف و پیوسته خریدار حسینم، سپهم اشک و علم ناله و در شام علمدار حسینم، سند اصل اسارت که درخشیده به طومار حسینم، منم آن کودک رزمنده که بین اسرا یار حسینم، منم آن گنج که در دامن ویرانه یگانه دُر شهوار حسینم، به خدا عمة ساداتم و در شام بلا مثل عمو قبله حاجاتم و سر تا به قدم آینه ام وجه امام شهدا را.

بند دوّم

روز عاشور که در خیمه پدر از من مظلومه جدا شد، به رخم بوسه زد و اشک فشان رو به سوی معرکة کرب و بلا شد، سر و جان و تن پاکش همه تقدیم خدا شد، به ره دوست فدا شد، حرم الله پر از لشکر دشمن شد و چون طایر بی بال پریدم، گلویم تشنه و با پای پیاده به روی خار دویدم، شرر از پیرهنم شعله کشید و ز جگر آه کشیدم که سواری به سویم تاخت و با کعب سنان بر کمرم زد، به زمین خوردم و خواندم ز دل خسته خدا را.

بند سوّم

شب شد و عمه مرا برد، سوی خیمه و فردا به سوی کوفه سفر کردم و از کوفه سوی شام بلا آمدم و در وسط ره چه بلاها به سرم آمد و یک شب ز روی ناقه زمین خوردم و زهرا بغلم کرد و سرم بود روی دامن آن بانوی عصمت به دلم شعله آهی که عیان گشت سیاهی و ندانم به چه جرم و چه گناهی به جراحات جگر زخم زبانش نمکم زد، دل شب در بغل حضرت زهرا کتکم

زد، پس از آن دست مرا بست و پیاده به سوی قافله آورد، چه بهتر که نگویم غم دروازه شام و کف و خاکستر و سنگ لب بام و ستم اهل جفا را.

بند چهارم

همه شب خون به دل و موج بلا ساحل ما شد که همین گوشة ویرانه سرا منزل ما شد، چه بگویم که چه دیدم، چه کشیدم، همه شب دم به دم از خواب پریدم، پس از آن زخم زبان ها که شنیدم، چه شبی بود که در خواب جمال پسر فاطمه دیدم، چو یکی طایر روح از قفس جسم پریدم، به لبش بوسه زدم دور سرش گشتم و از شوق به تن جامه دریدم، دو لبم روی لبش بود که ناگاه در آن نیمه شب از خواب پریدم، زدم آتش ز شرار جگرم قلب تمام اُسرا را.

بند پنجم

اشک در دیده و خون در جگر و آه به دل، سوز به جان، ناله به لب، سینه پر از شعله فریاد، زدم داد که عمه پدرم کو؟ بگو آن کس که روی دامن او بود، سرم کو؟ چه شد آن ماه که تابید در این کلبه احزان و کشید از ره احسان به سرم دست نوازش همه از ناله من آه کشیدند و به تن جامه دریدند که ناگه طبقی را که در آن صورت خورشید عیان بود نهادند به پیشم که در آن رأس منیر پدرم بود، همان گمشده قرص قمرم بود، سرشکش به بصر بود و به لب داشت همی ذکر خدا را.

بند ششم

چه فروزان قمری بود، چه فرخنده سری بود رخ

از خون جبین رنگ، به پیشانی او جای یکی سنگ، لب خشک و ترک خوردة او بود کبود از اثر چوب به اشک و به پریشانی مویش که نگه کردم و دیدم اثر نیزه و شمشیر به رویش بغلش کردم و با گریه زدم بوسه به رگ های گلویش نگهش کردم و دیدم دو لبش در حرکت بود به من گفت عزیز دلم اینقدر به رخ اشک میفشان و مزن شعله ز اشک بصرت بر جگرم، آمده ام تا که تو را هم ببرم، از پدر این راز شنیدم ز دل سوخته یک «یا ابتا» گفتم و پروازکنان سوی جنان رفتم و دیدم عمو عباس و علی اکبرِ فرخنده لقا را.

بند هفتم

حال در شام بوَد تربتِ من کعبه حاجات، همه خلق به گرد حرمم گرم مناجات بیایید که اینجاست، پس از تربت زینب حرم عمه سادات، همانا به کنار حرم کوچک من اشک فشانید، به یاد رخ نیلی شده ام، روضه بخوانید به جان پدرم دور مزار من مظلومه بگردید و بدانید که با سن کمم مادر غمخوار شمایم، نه در این عالم دنیا که به فردای قیامت به حضور پدرم یار شمایم، همه جا روشنی چشم گهربار شمایم، همه ریزید چو «میثم» ز غمم اشک که گیرم همه جا دست شما

3- جبین بر زخم و رخسارت به خون بخشیده زیبای

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک مرثیه

قالب غزل

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع دو دریا اشک 2

تعداد استفاده 0

متن شعر

جبین بر زخم و رخسارت به خون بخشیده زیبایی

غبـار از عـارضت شستم، ولی با اشک تنهایی

لبت از تشنگی چون شیشة قلبم ترک خورده

عجب دارم که چشمت باز هم

مانده است دریایی

لوای صبر بر دوش و سرشک سرخ در چشمم

کنم جـای عمـو بـر تـو علمـداری و سقایی

چراغم دل، غذایم گریه، زلفم فرش و سر مهمان

تعـالی الله از این مهمانی و از ایـن پـذیرایی

نمی گویم چه شد بر دخترت آنقدر می گویم

که جسمم زینبی گردیده، رویم گشته زهرایی

ببر ای باغبان امشب گل خود را به همراهت

کـه پـامال خزان گردیده در فصل شکوفایی

به خود گفتم طواف آرم به دورت، لیک معذورم

نه چشمم راست بینایی، نه پایم را توانایی

توانـاییِّ پایـم بـا دویـدن رفت از دستم

نوازش های شمر از دیده ام بگرفته بینایی

زهجرانت نخوابیدم ولی ممنونم از زینب

که بالای سرم بـا نام تو می گفت لالایی

به روز حشر چون بخشد خدا او را به مولایش

گناه «میثم» و عفو خدا باشد تماشایی

4- سه ساله دختر کجا و یه عالمه دل بیقراری

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب آهنگین

شاعر ناشناس

منبع بایگانی

تعداد استفاده 0

متن شعر

سه ساله دختر کجا و یه عالمه دل بیقراری

چه بی خبر رفتی بابا تو مگه رقیه نداری

بی تو مهربون، شد دو کاسه خون

چشمای تر رقیه

یادته قدیما رو شونه ات سر می ذاشتم

کنار تو حتی یه لحظه غم نداشتم

حال روز منو نیگا کن

جون عمه برام عمه دعا کن

دخترت رو صدا کن

حالا که با دست زنجیر پر و بال ما رو می بندند

بگو به اینا که اینقدر به لباس پاره ام نخندند

بعد تو بابا، تو بیابونا

چی میاد سر رقیه

می بینه که

دستام می لرزه نا نداره

دیگه برای آبله پام جا نداره

کعب نی وقتی روبرومه

وقتی رو نی سر عمومه

دیگه کارم تمومه

بهت می گفتم همیشه محاله که از تو جدا شم

ولی حالا بی تو باید همسفر نا محرما شم

ماه نی نشین، خاکا رو ببین

روی معجر رقیه

پا به پای نیزه دویدن خیلی سخته

می ریزه زمین خون رگهات لخته لخته

مونده این آرزو تو سینه ام

کاش منم اون بالا بشینم

این روزا رو نبینم

5- ای سر که پر خونی به چشمم آشنایی

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک واحد جدید

قالب آهنگین

شاعر مؤید سید رضا

منبع یک کربلا عطش

تعداد استفاده 0

متن شعر

ای سر که پر خونی به چشمم آشنایی

گویا سر بابم حسین سر جدایی

سرت بنازم ای پدر

شبم ز رویت شد سحر

پدر حسین جان

از لطف خود شرمنده ام کردی پدر جان

گر مرده بودم زنده ام کردی پدر جان

اما چرا دیر آمدی

رفتی جوان، پیر آمدی

پدر حسین جان

چون تو مهی ویرانه را روشن نکرده

با سر کسی از دخترش دیدن نکرده

سرت شده مهمان من

کو پیکرت جانان من

پدر حسین جان

در جمع ما تا آشیان کردی پدر جان

با چشم دنبال که می گردی پدر جان

نگاهِ یاری می کنی

یا سرشماری می کنی

پدر حسین جان

در کوفه یک دم آمدی و زود رفتی

دیدی که زینب بی تحمل بود و رفتی

رفتی و امشب آمدی

چون اشک زینب

آمدی

پدر حسین جان

من کار سقایی به اشک دیده دارم

مهمان نوازی از سر ببریده دارم

شام یتیمی شد سحر

ای شامیان اینم پدر!

پدر حسین جان

بابا ببین قدر و مقام دخترت را

عمه تنت بوسید و من بوسم سرت را

خواهی اگر رقیه را

با خود ببر رقیه را

پدر حسین جان

دیدم چو بوسد عمه ام زیر گلویت

من هم به خیمه دیده کردم آرزویت

امشب ببوسم این گلو

رسیده ام بر آرزو

پدر حسین جان

قوت ندارم تا که رویت را بشویم

با اشک، خون های گلویت را بشویم

پیش سرت دل داده ام

از دست و پا افتاده ام

پدر حسین جان

رنگ تو و من زرد از غم گشته بابا

چشم تو و من خیره در هم گشته بابا

آخر بکن لطفی به من

چیزی بگو حرفی بزن

پدر حسین جان

6- کوچکترین ستاره ی دریا کمی بخواب

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب غزل

شاعر ناشناس

منبع غزل مرثیه 89

تعداد استفاده 0

متن شعر

کوچکترین ستاره ی دریا کمی بخواب

آتش گرفت دامن صحرا کمی بخواب

دیگر بس است بر سر نی هر چه دیده ای

لختی ببند پلک تماشا کمی بخواب

بر نی سه ساله بغض تو را جار می زنند

ای راز و رمز سوره ی طاها کمی بخواب

تو کودکانه حس مرا داغ می زنی

آتش مزن به سینه ی گل ها کمی بخواب

بی تازیانه زخم مرا تازه می کنی

آه

ای بلور گریه ی زهرا کمی بخواب

جایی برای داغ تو پیدا نمی کنم

هفتاد و چندمین غم باب کمی بخواب

دیگر بس است بغض و بهانه پدر رسید

لالای و لا لا لا لا لا لا کمی بخواب

7- غم به سر شد، شبم سحر شد، خدا

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک واحد جدید

قالب آهنگین

شاعر مؤید سید رضا

منبع یک کربلا عطش

تعداد استفاده 0

متن شعر

غم به سر شد، شبم سحر شد، خدا

ماه خرابه، روی پدر شد، خدا

خبر به عالم دهید

ماه منیرم دمید

دوای دردم رسید

پدر! سلامٌ علیک

مسافرم از سفر رسیده، خدا

ز شیرخواره، خبر رسیده، خدا

خون خدا آمده

مونس ما آمده

ز کربلا آمده

پدر! سلامٌ علیک

چو غنچه بگشا، دهان خشکت پدر

که من ببوسم، لبان خشکت پدر

فدای تو دخترت

شود فدای سرت

این سر بی پیکرت

پدر! سلامٌ علیک

ای گل زهرا تو را ببویم پدر

به اشک چشمان، رخت بشویم پدر

تو میهمان منی

نه بلکه جان منی

روح و روان منی

پدر! سلامٌ علیک

کجاست دستت، در این اسیری پدر

که دخترت را به بر بگیری پدر

به سینه دارم غمی

نشین کنارم دمی

نوازشم کن کمی

پدر! سلامٌ علیک

چو سایه ات بر سرم نبوده است پدر

ز تازیانه تنم، کبود است پدر

فسرده حالم ببین

شکسته بالم ببین

چون نی بنالم ببین

پدر! سلامٌ علیک

8- در خرابه ی شام عطر لاله دارد

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک واحد

جدید

قالب آهنگین

شاعر مؤید سید رضا

منبع یک کربلا عطش

تعداد استفاده 0

متن شعر

در خرابه ی شام عطر لاله دارد

زیرا که بدانی یک سه ساله دارد

کز قافله جا مانده وز پدر جدا مانده

ای وای رقیه

زان پرستوی عشق بال و پرشکسته

در راه عزیزان منتظر نشسته

تا مسافرش آید یعنی پدرش آید

ای وای رقیه

گرچه دستگیر و کودکِ اسیر است

مکتب پدر را بهترین سفیر است

بشکند اسارت را واکند سفارت را

ای وای رقیه

او که غیر زینب مونسی نبودش

شاهد غمش بود بازوی کبودش

او که روی نیلی داشت کی طاقت سیلی داشت

ای وای رقیه

سرهای بریده در مقابلش بود

اشک چشم زینب شمع محفلش بود

ناله همچو نی می کرد راه کوفه طی می کرد

ای وای رقیه

آن شب که مواجه با سر پدر شد

وضع او دگرگون حال او بتر شد

سوز غصه آبش کرد گل بود، گلابش کرد

ای وای رقیه

چون رقیه طفلی رنج و غم ندیده

همبازی او شد یک سر بریده

خم شد رخ او بوسید رگ های گلو بوسید

ای وای رقیه

9- گمشده بودم با تو پیدا شدم

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب آهنگین

شاعر ناشناس

منبع بایگانی

تعداد استفاده 0

متن شعر

گمشده بودم با تو پیدا شدم

اومدی و صاحب بابا شدم

منم رقیه بابا جون جا نخور

فقط یه کم شبیه زهرا شدم

حالا که اومدی پهلوم بابا جون، نمیارم خم به ابروم بابا جون

بخواب آروم

روی زانوم بابا جون

از سرمم زیادیه، همینکه با سر اومدی

یه تار موی سوخته تو، من نمیدم به احدی

بابای خوبم بابای خوبم بابای خوب و مهربون(2)

کی گفته من یه دختر اسیرم

خواب خوش و از شامیا می گیرم

من به نمایندگی بچه ها

دور سرت می گردم و می میرم

10- صدای گریه بلنده نیمه شب از تو خرابه

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب آهنگین

شاعر ناشناس

منبع بایگانی

تعداد استفاده 0

متن شعر

صدای گریه بلنده نیمه شب از تو خرابه

صدای طفلی گرسنه که هنوز تشنه ی آبه

دختری که خیلی وقته روی بابشو ندیده

با سر انگشتای زخمیش عکسشو رو خاک کشیده

بابامو الان میارند عمه موهام پریشونه

اگه جون مونده به دستات تو بزن موهامو شونه

عمه جون اینجوری بد نیست با لباس پاره باشم

وقتی که میاد بابایی بده بی گوشواره باشم

11- من نخل شکسته ی حسینم

مشخصات

مناسبت مدح و مرثیه

سبک مرثیه

قالب ترکیب بند

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع یک ماه خون گرفته(4)

تعداد استفاده 0

متن شعر

من نخل شکسته ی حسینم

در سوگ، نشسته ی حسینم

هم اختر آسمان عصمت

هم ماه خجسته ی حسینم

دریا شده تشنه کام اشکم

پیغمبـرخون، امام اشکم

من سوره ی کوثر حسینم

همسنگر مادر حسینم

مانند عمو، گره گشایم

وا...! قسم دُر حسینم

آزاده یتیمــه ای صغیــرم

صد قافله دل، بوَد اسیرم

قرآنِ فتاده زیر پایم

هر چند، غریبم، آشنایم

هم لاله ی سرخ باغ خونم

هم یاس بهشت کربلایم

با مصحفِ روی لاله گونم

پیغمبــرِ قتلـگاه خـونم

آیینه ی روی سیّد الناس

رتا به قدم، صفا و احساس

بوده است همیشه جایگاهم

دامان حسین و دوش عباس

هم بـوده حسیـن، سرفرازم

هم دخت علی، کشیده نازم

ویرانه، اگر چه جای من بود

عالم، همه کربلای من بود

چشم ملک از پی تبرّک

بر آبله های پای من بود

می بود به جنگ اهل بیداد

در هـر نفسـم، هـزار فریاد

خال لب من، شده است، تبخال

از سوز عطش، زدم پر و بال

نیش سر خارها، به پایم

انداخته اند عکس خلخال

بر من دف و چنگ، گریه می کرد

کعب نـی و سنگ، گریه می کرد

بودم به حسین، سرسپرده

کوه غم او، به دوش برده

هر چند که دختری صغیرم

یک مرد، چو من، کتک نخورده

رخسـار منـوّرم، کبـود است

سر تا سر پیکرم، کبود است

من بودم و قلب داغدیده

من بودم و قامت خمیده

آن شب که اجل، گرفت جانم

من بودم و یک سر بریده

سر را روی سینه ام، فشردم

در گـوشه ی این خرابه، مردم

12- باز باب عشق سویم باز شد

مشخصات

مناسبت مدح و مرثیه

سبک مرثیه زمزمه ای

قالب مثنوی

شاعر امیر حسینی امیر حسین

منبع برگ سبز

تعداد استفاده 0

متن شعر

باز باب عشق سویم باز شد

بار دیگر مثنوی آغاز شد

از قلم شد طاقت و صبر و قرار

می نوشتم غرق غم بی اختیار

باید امشب هر دو مان مجنون شویم

بهر طفلی واله و مفتون شویم

با کلامش جسم و جانم را فسرد

فکر من را

سوی یک ویرانه برد

پرده ها از پیش چشمم زد کنار

تا که دیدم، سخت گشتم دل فکار

یک خرابه بود و یک دنیا محن

عده ای دلخسته چندین طفل و زن

این طرف یک زن نشسته در نماز

آن طرف تر کودکی غرق نیاز

مادری در فکر یک گهواره بود

آن یکی در فکر مشک پاره بود

دختری با سوزِ شب در جنگ بود

جای بالش زیر سرها سنگ بود

کودکان دل خسته در سوز و نوا

گریه می کردند اما بی صدا

باغی از گل ها ولی بی باغبان

نسترن؛ زخمی، اقاقی؛ ناتوان

چهره ی گل ها یکایک سوخته

از غم و رنج و تعب افروخته

در میان خیل زن ها کودکان

بود طفلی خرد سال و قد کمان

لعل او خشکیده بود از قحط آب

دست هایش زخمی از ردّ طناب

موقع بر خواستن آن بی نوا

با اشاره، عمه را می زد صدا

گونه اش زخمی و پا پر آبله

روی جسمش بود جای سلسله

گاه با یک دست در حال قنوت

گاه در گریه زمانی در سکوت

در دل ویرانه طفل سینه چاک

با سر انگشت خود بر روی خاک

نقش می زد صورت زیبای یار

عکس یک بابا به دستش گوشوار

زین همه رنج و محن از تاب رفت

بر روی خاک خرابه خواب رفت

ناگهان از خواب خوش بیدار شد

از غم هجر پدر بیمار شد

گفت: ای عمه بگو بابا کجاست؟

همدم این دختر تنها کجاست؟

خواب دیدم سر به این ویرانه زد

با محبت موی من را شانه زد

تاب مهجوری ندارم عمه جان

طاقت دوری

ندارم عمه جان

تا بیاید از سفر باب غریب

زیر لب نجوا کنم امن یجیب

در همین اثنا پدر از ره رسید

با سر آمد ناز دختر را خرید

دختر مجروح چشمش را باز کرد

شکوه از جور فلک آغاز کرد

گفت بابا کی بریده حنجرت؟

کاشکی می مرد اینجا دخترت

کی شکسته ابروی زیبای تو؟

کی زده با چوب بر لب های تو؟

گوییا در راه هتاکی شده

از چه رو مویت پدر خاکی شده

این جراحت ها ز سنگ کینِ کیست؟

آنقدر زخمی است! جای شانه نیست

ردّ نیزه بر گلویت مانده است

خاک و خون چشم تو را پوشانده است

دست هایت کو پدر نازم کند

با خوشی و عشق دمسازم کند

زد به خود آنقدر تا مجرح شد

رفت از جسمش توان، بی روح شد

طاقت از کف داد بی حرکت نشست

ناله ای زد چشم خود آرام بست

دخترک خیری از این دنیا ندید

گوشه ی ویرانه در خاک آرمید

13- با خودم گفتم رقیه کیست کیست؟

مشخصات

مناسبت مدح و مرثیه

سبک مرثیه زمزمه ای

قالب مثنوی

شاعر امیر حسینی امیر حسین

منبع برگ سبز

تعداد استفاده 0

متن شعر

با خودم گفتم رقیه کیست کیست؟

گفته اند این نام در تاریخ نیست

حرف در تاریخ از ویرانه است

داستان دخترک افسانه است

پیش خود نجوا کنان در جستجو

گفتمش بی بی حقیقت را بگو

در همین اثناء دو پلکم خسته شد

خواب رفتم چشم هایم بسته شد

یک خرابه بود و یک دنیا محن

عده ای دل خسته، چندین طفل و زن

هر چه می دیدم همه افغان و آه

خیره شد چشمم به طفلی رخ سیاه

با

خودش قلبی پر از احساس داشت

صد نشان از عطر و بوی یاس داشت

دور او حور و ملک در شور بود

گوئیا نسلش ز نسل نور بود

گر چه باشد دخترک کم سن و سال

بُرده مریم، آسیه زیر سئوال

چه جلالی! شوکتی! آزاده است

شک ندارم من یقین شهزاده است

دختر سلطان اگر چه خاکی است

نیست از اهل زمین افلاکی است

پیش آمد دست بر دیوار داشت

در کف پایش گمانم خار داشت

خسته بود و خسته بود و زار بود

گوییا که دخترک بیمار بود

صورتش لبریز از بیداد بود

حرف می زد حرف، لیکن داد بود

اشک افشاندم رهش جارو زدم

پیش پایش با ادب زانو زدم

گفتمش بانوی من تو کیستی؟

گوییا از اهل دنیا نیستی

با لب پر خون مرا شرمنده کرد

دختر سلطان به رویم خنده کرد

با صدایی نارسا آهسته گفت:

من رقیه، اشک در چشمش شکفت

گفت: من هستم عزیز عالمین

دختر سلطانم و بنت الحسین

خون من از خون پاک مصطفی

جد من حیدر بود شیر خدا

یادگار حضرت زهرا منم

دلخوشیّ زینب کبری منم

گر چه دستم با طنابی بسته است

روح و جانم ناتوان و خسته است

مِهر خود در هر دلی جا می کنم

با همین دستم گره وا می کنم

تا قیامت شیعه مدیون من است

دین حق، آباد از خون من است

روز محشر دست می گیرم طبق

قدر من باشد چنان در پیش حق

می زنم فریاد ربّ جرم بخش

هر که را گویم فقط آن را ببخش

این یکی بهرم علم افراشته است

آن یکی هم حرمتم

را داشته است

مهربانا او شود اهل بهشت

روی پرچم یا رقیه می نوشت

می شود از جام کوثر مست مست

تا سه ساله دیده گریه کرده است

او به یادم موی خود را می کشید

پا برهنه در عزایم می دوید

آن یکی را نه خدایا برزخی است

قلب من آزار داده دوزخی است

گونه ای دیگر به پایم خار کرد

بارالها او مرا انکار کرد

در قیامت من قیامت می کنم

دوستانم را شفاعت می کنم

غم مخور این حرف با نا کَس مگو

کرده ام او را حواله بر عمو

14- چه عجب صفای خونه پر زدی به این ویروونه

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک ولادتی

قالب آهنگین

شاعر ناشناس

منبع بایگانی

تعداد استفاده 0

متن شعر

چه عجب صفای خونه پر زدی به این ویروونه

خیلی وقت بود که دل من داشت برای تو بهوونه

ای هلال عمه زینب هنوز خاکستری هستی

زینت دوش پیمبر تو طبق بستری هستی

آرزوم بود که بشینم لحظه ای رو دومن تو

دستامو حلقه کنم من باز به دور گردن تو

میدونم که دیگه باید تو این آرزو بمیرم

آخه هیچ جوری نمی شه سر تو بغل بگیرم

ملک الموت دلِ از این دنیا بردنم نداره

آخه دخترت جونی برای جون سپردن هم نداره

هر چی جون داشت به تن من دست تازیانه برده

خیلی وقته دختر تو جز کتک هیچ چی نخورده

15- جسمم، ضعیف و روحم، سرگرم بال بال است

مشخصات

مناسبت شهادت

سبک مرثیه

قالب غزل

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع یک ماه خون گرفته(4)

تعداد استفاده 0

متن شعر

جسمم، ضعیف و روحم، سرگرم بال بال است

دور فراق، طی شد، امشب، شبِ وصال است

تا یافتم طبق را، دیدم جمال حق را

اید به سجده افتم، این وجه ذوالجلال است

هنگام شب، که دیده، خورشید در خرابه؟

این قرص آفتاب است یا ماه، یا هلال است؟

اکنون که یارم آمد، از ره نگارم آمد

هم ماندنم، حرام است، هم رفتنم، حلال است

افتادم از صدا و سر، مانده روی قلبم

جانم، ز دست رفت و چشمم، بر این جمال است

سر روی سینه ی من، مانند سوره ی نور

تن، از سم ستوران، قرآنِ پایمال است

عمر سه ساله ی من، کوتاه بود، چون گل

دوران انتظارم، هر دم هزارسال است

هر شب، به خواب دیدم، جان دادنِ خودم را

امشب، شهادت من، نه خواب، نه خیال است

در سنّ خردسالی، مردِ جهاد بودم

این صورت کبود است، زیباترین مدالم

«میثم» به جان زهرا، بنویس از لب من

من کشته ی حسینم، این است وصف حالم

16- اینجا مزار فاطمه ی کوچک خداست

مشخصات

مناسبت خرابه شام

سبک مرثیه

قالب قصیده

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع دو دریا اشک 2

تعداد استفاده 0

متن شعر

اینجا مزار فاطمه ی کوچک خداست

ریحانه ای ز گلشن سرسبز ابتداست

یـک کعبـه مـلائکه الله در زمیـن

یک سوره مبارکه نور در سماست

باب الحوائجی است که همچون عموی خویش

پیوسته خلق را به درش روی التجاست

در سن کودکی است علمدار شهر شام

همچون عموی خود که علمدار کربلاست

گنجی است در خرابه و ماهی است در زمین

نوری است بین ظلمت و طوری به قلب ماست

مجمـوعه فضـائل زهـرا بـه کودکی

منظومه اسـارت و

محبوبه خداست

خاک خرابه اش که بوَد تربت حسین

چون خاک کربلا به همه دردها دواست

قرآن کوچکی به روی دست اهل بیت

آیات وحی اش از اثرِ کعبِ نیزه هاست

ذکر خدا تمام نفس های خسته اش

سر تا قدم شراره فریاد بی صداست

تنها نه جان و تن پدر و مادرم فداش

این نازدانه دختر نامـوس کبریاست

هم سنگـر شهیـده زهـرا و زینبیْن

آیینه حسین و حسن، قلب مرتضاست

مـانند تحـت قبـه مـولایمان حسین

حاجات جن و انس در این آستان رواست

هـر نـازدانه را به سر دست لاله ایست

او را به روی دست، سرِ از بدن جداست

دانی چرا چو فاطمه شب زیر خاک رفت

میراث این سه ساله غمِ دختِ مصطفاست

این مـاه پاره، پار? ماهی است از حسین?

این سوره مبارکِ «و الشمس والضحی»ست

حاجت از او بخواه که باب الحوائج است

مشکل بر او بیار که دستش گره گشاست

یـاس کبـود آل نبـی، پـای تـا بـه سر

آیینـه دار فـاطمه از فـرق تا به پاست

او یک فرشته و به رخش جای دست دیو

یا یک ملک که گوشه ویرانه اش سراست

می کرد زیر لب، دل شب از خود این سؤال:

بابا چه شد؟ برادر من کو؟ عمو کجاست؟

اطـراف قبـر کـوچک این دختر حسین

سوز درون، اشک بـصر بهترین دعاست

بـا آنکـه در خرابه غـریبانه داد جـان

ملک خدا به یاد غمش محفلِ عزاست

با اشک، روی سنگ مزارش نوشته اند

بر برگ یاس سوخته سیلی زدن خطاست

17- از پاره های جگرم لاله افشانم

مشخصات

مناسبت شهادت

بک مرثیه

قالب آهنگین

شاعر سازگار حاج غلامرضا

منبع یک ماه خون گرفته(4)

تعداد استفاده 0