مشخصات کتاب

سرشناسه : عبدالوهابی، مرتضی، ۱۳۵۱ -، گردآورنده

عنوان و نام پدیدآور : کلید اسرار / مرتضی عبدالوهابی ؛ [به سفارش] ستاد احیاء امر به معروف و نهی از منکر .

مشخصات نشر : قم: سازمان تبلیغات اسلامی،پژوهشکده باقرالعلوم (ع)،انتشارات نورالسجاد ، ۱۳۹۰ .

مشخصات ظاهری : [۱۱۱] ص.

شابک : ۱۲۰۰۰ ریال : 978-600-5220-52-0

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

یادداشت : کتابنامه: ص. [۱۱۰-۱۱۱]؛ همچنین به صورت زیرنویس.

موضوع : داستان های اخلاقی -- قرن ۱۴.

شناسه افزوده : ستاد احیاء امر به معروف و نهی از منکر

شناسه افزوده : سازمان تبلیغات اسلامی. پژوهشکده باقرالعلوم (ع). انتشارات نورالسجاد

رده بندی کنگره : BP۲۴۹/۵/ع۲۶ک۸ ۱۳۹۰

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۶۸

شماره کتابشناسی ملی : ۲۳۸۴۲۴۲

به سفارش: ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر و پژوهشکده امر به معروف و نهی از منکر

اشاره

فهرست مطالب

دعای پدر.. 7

حاتم دوران.. 13

شمر.. 16

حرمله.. 19

عمر سعد.. 22

عبیدالله بن زیاد.. 25

گردش روزگار.. 29

خزانه ی غیب.. 32

شاهدان بی زبان.. 36

راز دل.. 40

پاداش خدا.. 44

نفرین.. 47

کار خدا.. 51

دست انتقام.. 55

مکافات عمل.. 59

قسم دروغ.. 63

ایثار.. 66

هدیه ی دوست.. 71

اسب سیاه.. 74

تجارت پرسود.. 77

طغیان.. 80

کوردل.. 84

کبک دری.. 88

داستان خوشبختی.. 91

همسایه ی بی رحم.. 97

شب زلزله.. 102

تقاص.. 106

دعای پدر

جنازه آغشته به خون پیرمرد در میان جاده افتاده بود. جای چند زخم عمیق روی سینه اش دیده می شد. جوانی که بالای سر جنازه بود سراسیمه فریاد کشید:

سر و صدای او مردم قبیله را به آن سو کشاند. آن ها کنار مقتول ایستادند. هرکس چیزی می گفت. یک نفر از بین جمع گفت:

مردم خشمگین می خواستند با قبیله ی همسایه درگیر شوند که پیرمرد محاسن سفیدی جلوی آن ها را گرفت و گفت:

-آرام باشید! از کجا مطمئنید کار آن هاست؟

مردم سکوت کردند. پسرعموی مقتول گفت:

پیرمرد به صحبتش ادامه داد.

مردم به راه افتادند. خیلی زود به خانه حضرت موسی رسیدند. لحظاتی بعد آن حضرت از خانه بیرون آمد. انبوه جمعیت را که دید با تعجب گفت:

جوان به حضرت موسی نزدیک شد و گفت:

-ای پیامبر خدا! ساعتی پیش جنازه عمویم را میان جاده پیدا کردم. مردم می گویند او به دست قبیله همسایه کشته شده. ما نمی گذاریم خونش پایمال شود. حال به نزد شما آمده ایم تا مشکل را حل کنید و گرنه خودمان دست به کار می شویم و هرطور شده قاتل را پیدا می­کنیم!

حضرت موسی نگاهی به جمعیت انداخت و گفت:

جوان با تعجب گفت:

حضرت موسی لبخندی زد و گفت:

یک نفر از بین جمعیت گفت:

مردم خندیدند. حضرت موسی با جدیت گفت:

مردم متوجه شدند آن حضرت بسیار جدی است. یکی از بزرگان قبیله گفت:

حضرت موسی لحظه ای درنگ کرد و آن گاه گفت:

برای لحظاتی سکوت برقرار شد. حضرت موسی ادامه داد

پسرعموی مقتول گفت:

آن حضرت پس از مکثی کوتاه گفت:

پیرمردی از بین جمعیت گفت:

حضرت موسی لحظه ای سکوت کرد و آن گاه فرمود:

مردم سکوت کردند. دیگر کسی سوالی مطرح نکرد. پیرمرد محاسن سفید خطاب به حضرت موسی گفت:

مردم پراکنده شدند. صبح روز بعد چند نفر از مردان قبیله مشغول جست و جو شدند. آن ها به میان قبایل همسایه هم رفتند. پس از مدت ها جست و جو خسته و ناامید در کنار چشمه آبی مشغول استراحت شدند. لحظاتی بعد صدای فریادهای یکی از آن ها به گوش رسید.

او با دست به دشت هموار پیش رو اشاره کرد. جوانی گله ی گاوهایش را برای چرا آورده بود. گاوی زردرنگ در میان گله ی او دیده می شد. آن ها با عجله به سمت گله رفتند و دور گاو جمع شدند. درست همان مشخصاتی را داشت که حضرت موسی گفته بود. یکی از آن ها به سمت جوان رفت و گفت:

جوان که متوجه اشتیاق آن ها برای خرید گاو شده بود با خونسردی گفت:

جوان با شادمانی گفت:

مردان مشغول مشورت شدند. یکی از آن ها گفت:

دیگری گفت:

سومی گفت:

حضرت موسی وقتی از ماجرا مطلع شد گفت:

آن ها بازگشتند و گاو را به همان قیمت خریدند. جوان را هم همراه خود بردند. به سراغ حضرت موسی رفتند و با خوشحالی گفتند:

حضرت موسی گفت:

چند نفر جنازه را آوردند. حضرت موسی ادامه داد:

وقتی این کار را کردند. مقتول زنده شد و نشست!

مردم از ترس عقب عقب رفتند. حضرت موسی گفت:

پیرمرد نگاهی به جمعیت انداخت و با دست به پسرعمویش اشاره کرد.

جوان می­خواست فرار کند. مردم او را گرفتند تا قصاص کنند. حضرت موسی گفت:

مردم پوست گاو را کندند. آن را پر از طلا کردند و به جوان دادند. حضرت موسی به او گفت:

جوان گفت:

-ای پیامبر خدا هیچ گاوی این قدر نمی ارزد. اما لطف خدا شامل حال من شد. علتش را هم می دانم.

مردم کنجکاو منتظر ادامه ی صحبت جوان بودند. حضرت موسی گفت:

جوان با فروتنی به صحبتش ادامه داد:

حاتم دوران

روزی از روزهای گرم تابستان بود. عبدالله بن جعفر طیار برای سرکشی به یکی از باغ هایش از مدینه خارج شد. باغ، بین راه مدینه و مکه بود. نزدیک ظهر به نخلستانی سرسبز رسید. زمان استراحت بود. غلام سیاهپوستی را دید که مشغول آبیاری نخلستان بود. نزدیک رفت و پس از سلام گفت:

غلام دست از کار کشید و گفت:

او بعد از گفتن این حرف دوباره مشغول کار شد. عبدالله زیر سایه نخل کهنسالی نشست و غلام سیاهپوست را زیر نظر گرفت. غلام با جدیت تمام کار می کرد و آب را به زیر درختان نخل هدایت می کرد. کارش که تمام شد. گوشه ای نشست. سفره غذایش را باز کرد. سه

قرص نان در سفره بود. هنوز لقمه ای نخورده بود که سگی وارد نخلستان شد. استخوان های قفسه ی سینه اش از شدت گرسنگی بیرون زده بود. سگ روبروی غلام روی زمین دراز کشید. دمش را چند مرتبه تکان داد. با زبان بی زبانی می گفت گرسنه ام. غلام که متوجه گرسنگی سگ شده بود یکی از قرص های نان را به سمت او

انداخت. سگ گرسنه به هوا پرید. نان را در هوا گرفت و با حرص و ولع مشغول خوردن شد. غلام قرص نان دیگری به سمت او انداخت. سگ نان دوم را هم خورد. اما معلوم بود هنوز گرسنه است. غلام آخرین قرص نان را هم به طرف سگ انداخت. بعد هم سفره اش را جمع کرد. بدون آن که لقمه ای نان خورده باشد. عبدالله از جا بلند شد. به طرف او رفت و گفت:

غلام لبخندی زد و گفت:

عبدالله با خود اندیشید.

آن گاه رو به غلام کرد و گفت:

غلام رفت و خیلی زود با صاحب نخلستان بازگشت. عبدالله را که دید با کمال احترام گفت:

عبدالله به نخلستان اشاره کرد و گفت:

صاحب نخلستان لحظه ای درنگ کرد. حساب و کتابی کرد و بعد قیمت را گفت. عبدالله دست در خورجین اسب کرد. کیسه ای زربفت بیرون آورد و پول مرد را داد. بعد رو به غلام کرد و گفت:

غلام سیاه پوست نگاهی به نخل های سر به فلک کشیده انداخت. لحظه ای بعد سر به آسمان بلند کرد و زیر لب گفت:

شمر

نیروهای اطلاعاتی مختار خبر آورده بودند شمر بن ذی الجوشن با گروهی از نزدیکان از شهر کوفه فرار کرده. مختار بلافاصله زربی غلام مخصوصش را صدا کرد و به او گفت:

زربی سوار بر اسبی چالاک و تیز پاگروه فراریان را تعقیب کرد. هنگامی که به آنان نزدیک شد. شمر او را شناخت به همراهان خود گفت:

لحظاتی بعد او و غلام مختار وارد نبردی تن به تن شدند. زربی بسیار شجاعانه و بادلاوری می جنگید. اما شمر در یک فرصت کوتاه ضربه ی غافلگیر کننده شمشیر خود را

بر کمر زربی فرود آورد و او را به شهادت رساند. آن گاه به یارانش پیوست تا به فرار خود ادامه دهند. خبر کشته شدن زربی به مختار رسید. این خبر به شدت او را ناراحت کرد. شمر و همراهانش وارد روستایی به نام کلتانیه شدند. در ابتدای ورود به مردی برخوردند. شمر به سمت مرد رفت و بی هیچ دلیلی شروع به کتک زدن او کرد. مرد بیچاره با التماس گفت:

مرد با ترس و لرز گفت!

مرد به سختی از جا بلند شد. شمر او را سوار یکی از اسب ها کرد و نهیبی به حیوان زد. مرد با سرعت به سمت بصره حرکت کرد. باید نامه را هر چه زودتر به مقصد می رساند و خودش را از این گرفتاری نجات می داد. ساعتی بعد به روستایی وارد شد. می خواست کمی استراحت کند. درست در همان زمان ابوعمره فرمانده نیروهای ویژه ی مختار با سربازانش وارد روستا شد. مختار می دانست فراریان از همان مسیر به سمت بصره حرکت می کنند. به همین خاطر او را مأمور کرده بود در روستاهای بین راه حرکت کند و ضمن کسب اطلاعات فراریان را به سزای عمل خود برساند. ابو عمره با دیدن مرد مشکوک شد و دستور داد او را دستگیر و بازرسی کنند. نامه ای در خورجین اسب مرد پیدا کردند. ابو عمره به او نزدیک شد و گفت؟

مرد در حالی که رنگش مثل گچ سفید شده بود گفت:

ابوعمره نامه را باز کرد و با شگفتی متوجه شد نامه ی شمر بن ذی الجوشن است. اوو یارانش بدون کوچکترین توقفی وارد کلتانیه شدند. تاریکی شب همه جا را فرا گرفته بود. شمر و همراهانش با خیال راحت در خیمه خوابیده بودند. تنها یکی از آن ها بیدار بود. او خیلی می ترسید. شمر قبل از خواب گفته بود:

با این وجود مرد باز هم می ترسید. نیمه های شب احساس کرد از دور صدای ملخ های زیادی به گوش می رسد. صداها نزدیک تر شدند. با دقت بیشتری گوش داد. چشم هایش را مالید. این صدای ملخ نبود. صدای پای اسب ها بود. با وحشت از جا پرید. در این موقع گروهی سواره از تپه سرازیر شدند و خیمه آن ها را محاصره کردند. با صدای فریادهای مرد شمر سراسیمه از خواب بیدار شد. شمشیرش را برداشت و از خیمه بیرون دوید. اما سربازان ابو عمره به او مهلت ندادند. یکی از آنان با شمشیر ضربه ی شدیدی بر او وارد کرد. شمر روی خاک افتاد. مرد که شمر را شناخته بود با شادمانی فریاد کشید:

ابو عمره سر شمر را جدا کرد و با سرعت به سمت کوفه حرکت کرد. آفتاب تازه طلوع کرده بود که به مختار خبر دادند ابوعمره با خبری خوش وارد شهر کوفه شده است. مختار به سوی او شتافت. ابوعمره سر بریده ی شمر را پیش پای مختار انداخت. مختار با دیدن این صحنه سجده ی شکر به جای آورد و دستور داد سر شمر و یارانش را در میدان کفشگران مقابل مسجد جامع کوفه بر نیزه کنند.⁽¹⁾

حرمله

عازم زیارت خانه ی خدا بودم. از خانه بیرون آمدم تا خودم را به کاروان برسانم. در کوچه های کوفه چشمم به حرمله افتاد. جنایتکاری که کودک شش ماهه ی امام حسین(علیه السّلام)را در کربلا هدف تیر سه شعبه قرار داده و روی دستان پدر به شهادت رسانده بود. حرمله آزادانه رفت و آمد می کرد. انگار نه انگار مختار حکومت کوفه را به دست گرفته است. علت بی پروایی و آسوده خیالی او را می دانستم. اگرچه انتقام گرفتن از جنایتکاران لشکر یزید و مجازات کسانی که در کربلا علیه امام حسین (علیه السّلام) جنگیده بودند یکی از برنامه های اعلام شده ی مختار بود اما با توجه به دو دشمن بسیار قوی یکی زبیریان در حجاز و دیگری امویان در شام با آن ها مدارا می کرد تا لااقل خیالش از یک جبهه آسوده گردد. آن گاه پرونده ی جنایتکاران عاشورا را باز کند. کاروان به راه افتاد. عبور از صحرا در گرمای تابستان بسیار سخت و طاقت فرسا بود. اما سرانجام به مکه رسیدیم. با خبر شدیم امام سجاد(علیه السّلام)نیز در مکه حضور دارد. با شنیدن این خبر بسیار خوشحال شدم. همراه با همسفرانم به محضر آن حضرت مشرف شدیم. امام با دیدن من پرسید:

-ای منهال از حرمله چه خبر؟

خواستم جواب دهم که یکی از همراهانم پیشدستی کرد و گفت:

امام دست های خود را به آسمان بلند کرد و گفت:

فریضه ی حج به پایان رسید. در بازگشت مطلع شدیم شورشی در کوفه علیه مختار بر پا شده. زمانی که به کوفه رسیدیم. شورش سرکوب شده بود. شورشیان جنایتکاران واقعه ی کربلا بودند. همان ها که از پرونده ی سیاه خود آگاه بودند و به خوبی می دانستند مختار دیر یا زود به سراغشان خواهد رفت و به خاطر گناهان بزرگی که مرتکب شده اند مجازاتشان خواهد کرد. مردم در میدان اصلی شهر جمع شده بودند تا به سخنرانی مختار گوش دهند. خودم را به میان جمعیت رساندم. در این هنگام صدای رسای مختار در فضا طنین انداز شد.

صبح روز بعد به دیدن مختار رفتم. از خانه اش بیرون آمده بود و سوار بر اسب عازم دارالحکومه بود. با دیدن من گفت:

گرم صحبت بودیم که به محله ی کناسه ی کوفه رسیدیم. مختار ایستاد گویی منتظر کسی بود.

ناگهان گروهی به نزد او آمدند. فرمانده آنان گفت:

آن گاه چند سرباز دیگر را مورد خطاب قرار داد و گفت:

سربازان بی معطلی شمشیرها را از غلاف بیرون کشیدند و دستور را اجرا کردند. حرمله از شدت درد نعره می کشید. لحظه ای بعد به دستور مختار او را زنده زنده در میان شعله های آتش انداختند. با دیدن این منظره به یاد نفرین امام سجاد(علیه السّلام)افتادم. نفرینی که با سرعت مستجاب شده بود. بی اختیار چند مرتبه سبحان الله! گفتم. مختار رو به من کرد و گفت:

جریان ملاقاتم با امام سجاد و نفرین آن حضرت نسبت به حرمله را بیان کردم. به محض آن که این مطلب را از من شنید از اسب فرود آمد و به شکرانه آن که خواست امام به دست وی انجام شده دو رکعت نماز و سجده ای بسیار طولانی به جای آورد. هنگام بازگشت به او گفتم:

مختار لبخندی زد و پاسخ داد:

-ای منهال! خداوند دعای امام سجاد(علیه السّلام) را به دست من اجابت کرده است. به شکرانه ی این موهبت بزرگ امروز را نیت روزه کرده ام.⁽¹⁾

عمر سعد

فکر و خیال رهایش نمی کرد. خود را یکی از بدبخت ترین افرادی می دانست که در امتحان الهی شکست خورده. با وجودی که امام حسین(علیه السّلام)را می شناخت و به بزرگواری، حقانیت و درستی قیامش اطمینان داشت اما به خاطر حکومت ملک ری به جنگ آن حضرت رفت. اکنون در کوفه بود و آشنا و بیگانه ملامتش می کردند. مردم در کوچه های شهر او را به یکدیگر نشان می دادند و کودکان به طرفش سنگ پرتاب می کردند. شورش جنایتکاران واقعه ی کربلا به تازگی در کوفه سرکوب شده بود و او اکنون بیش از هر زمان دیگر احساس خطر می کرد. می دانست مختار دیر یا زود به سراغش خواهد آمد و به خاطر گناهان بزرگی که مرتکب شده مجازاتش خواهد کرد. اگر چه پیش از آن به توصیه ی عبدالله بن جعده به او امان نامه داده بود. در این هنگام در خانه به صدا درآمد. لباس پوشید و شمشیرش را به کمربست. مردی درشت اندام پشت در بود. بدون این که کلامی بین شان رد و بدل شود به راه افتادند. هوا رو به تاریکی می رفت. صورتش را پوشانده بود تا شناخته نشود. آن مرد را اجیر کرده بود تا او را از کوفه فراری دهد و به بصره پناهگاه فراریان برساند. هنوز اندکی از شهر دور نشده بودند که رو به همسفرش کرد و گفت:

مرد پاسخ داد:

عمر سعد به فکر فرو رفت. سخنان مرد در او اثر گذاشته بود. به همین علت به کوفه برگشت. مختار که خبر فرار ناتمام او را شنیده بود به ابوعمره رئیس نیروهای ویژ ه اش گفت:

در این هنگام سربازی وارد شد و گفت:

ابو عمره می خواست دارالحکومه را ترک کند که مختار مانع رفتنش شد. حفض به محض ورود سلام کرد و گفت:

مختار پاسخی نداد. لحظه ای درنگ کرد و آن گاه ابوعمره را به گوشه ای برد و در گوشش گفت:

ابوعمره عازم انجام ماموریت شد. مختار به سمت حفض رفت و مشغول گفتگو با او شد. ساعتی بعد ابوعمره بازگشت و بی مقدمه سر عمر سعد را پیش پای مختار انداخت. حفض با ناراحتی از جا بلند شد. مختار به او گفت:

آن­گاه مختار به ابوعمره اشاره کرد.

پس از کشته شدن حفض، مختار با کلماتی شمرده و رسا گفت:

عبیدالله بن زیاد

مختار به تازگی شورش شهر کوفه را سرکوب کرده بود. او اکنون در اندیشه نبرد با لشکر شام و عبیدالله بن زیاد بود. اما این نبرد فرماندهی فوق العاده می خواست. به همین خاطر فرزند مالک اشتر را به حضور طلبید و به او گفت:

روز بعد جارچیان مختار مردم کوفه را به جهاد دعوت کردند. شیعیانی که از عبید الله بن زیاد خاطره های تلخی داشتند شادمان مهیای این نبرد بزرگ شدند. ایرانیانی هم که در آن شهر حضور داشتند به ابراهیم پیوستند. آن ها لشکر سرخ نامیده می شدند. مختار به احترام مجاهدان، مسافت زیادی را به بدرقه ی آنان رفت. سپاه ابراهیم و لشکر شام در دشت خازر رو در روی هم قرار گرفتند.

سیاهی شب دشت را فرا گرفت. تنها نور ماه بود که با روشنایی شکوهمند خود زیبایی آسمان را دو چندان می ساخت. لشکر ابراهیم منتظر

طلوع آفتاب بودند. گروهی اسلحه های خود را آماده می کردند. برخی سرگرم گفتگو در مورد اوضاع جبهه و نبرد فردا بودند. عده ای نیز مناجات و دعا می کردند. در این هنگام ابراهیم آنان را جمع کرد و گفت:

صدای چکاچک شمشیرها، برخورد نیزه ها و صفیر تیرها لحظه ای قطع نمی شد. عبیدالله بن زیاد که با غرور تمام و یقین به پیروزی همسرش را نیز همراه آورده بود وقتی اوضاع را خطرناک دید به برادر همسرش گفت:

جنگ در طول روز با شدت هر چه تمام تر ادامه داشت. به تدریج لشکر عبیدالله درهم شکست و فقط مقاومت های پراکنده ای در گوشه و کنار دیده می شد. سپاهیان ابراهیم قاتلان اهل بیت را به خاک و خون می کشیدند و طومار زندگی آنان را درهم می پیچیدند. هنوز خورشید غروب نکرده بود که با نواخته شدن شیپور پیروزی، فریاد الله اکبر لشکر ابراهیم در دشت خازر طنین انداز شد. همه در جست و جوی عبیدالله بن زیاد بودند. کسی نمی دانست او مجروح است، کشته شده و یا باز هم از شمشیر انتقام گریخته است.

ابراهیم بن مالک اشتر به تمام این پرسش ها پاسخ داد و گفت:

یکی از فرماندهان لشکر ابراهیم گفت:

بود. اکنون سر او را برای من آورده اند درست زمانی که مشغول خوردن غذا هستم!

مختار از جا برخاست. نگاهی عمیق به سر بریده انداخت. اینک هنگام تحقق وعده ای بود که میثم تمار 6 سال پیش در زندان به او داده بود. میثم گفته بود:

مختار پای خود را بر صورت عبیدالله گذاشت. آن گاه کفشش را بیرون آورد و به غلامش داد و گفت:

به دستور مختار سر ابن زیاد را به مدینه نزد امام سجاد(علیه السّلام)فرستادند. آن حضرت بسیار خوشحال شد. سجده ی شکر به جای آورد و گفت:

هنگامی که ما را به مجلس ابن زیاد بردند او غذا می خورد. همان جا نفرینش کردم و از خدا خواستم زنده باشم و سر بریده ی او را ببینم. اکنون دعایم مستجاب شد. خدا مختار را پاداش نیکو دهد.⁽¹⁾

گردش روزگار

زن سفره را پهن کرد و مرغ بریان را در وسط آن گذاشت. نان و سبزی و دوغ هم آورد. نماز مرد که تمام شد با لحنی محبت آمیز به او گفت:

مرد سر سفره نشست. در همین موقع در خانه به صدا درآمد. مردی فقیر بود. صدایش به وضوح شنیده می شد.

مرد گفت:

زن پرسید:

زن مرغ را برای مرد فقیر برد. وقتی برگشت؛ چشمانش اشک آلود بود. به آشپزخانه رفت و با یک کاسه ماست برگشت. مرد پرسید:

زن کاسه ماست را داخل سفره کنار نان گذاشت و گفت:

مرد شروع به خوردن نان و ماست کرد. در همان حال گفت:

زن با دست اشک ها را از پهنای صورتش پاک کرد و گفت:

زن با لحنی اندوهناک گفت:

مرد دست از خوردن کشید و آرام گفت:

زن با تعجب گفت:

خزانه ی غیب

گوشه ی اتاق کز کرده بود و به نقطه ای نامعلوم خیره شده بود. زن با لحنی سرزنش بار گفت:

مرد به فکر فرو رفت. مقداری طناب در خانه داشتند. باید آن ها را به بازار می برد و می فروخت. طناب ها را برداشت و از خانه خارج شد. بازار دمشق شلوغ تر از همیشه بود. ساعتی بعد طناب ها را به قیمت یک درهم فروخت. با خوشحالی سکه را در مشت فشرد و به راه افتاد. می خواست برای خانواده ش چیزی بخرد. در این هنگام متوجه ازدحام جمعیت در قسمتی از بازار شد. یکی از مغازه داران یقه ی جوانی را گرفته بود و فریاد می کشید:

جوان بیچاره که لباس های مندرسی پوشیده بود با التماس گفت:

مغازه دار به شاگردش اشاره کرد و گفت:

مرد نزدیک رفت و گفت:

مغازه دار سکه را از مرد گرفت و یقه ی جوان را رها کرد. جوان بیچاره نفسی به راحتی کشید و به پای مرد افتاد.

مرد بی آن که چیزی بگوید از آن جا دور شد. وقتی به خانه رسید زن پرسید:

مرد همه چیز را برای زنش تعریف کرد. زن با وجودی که ته دلش ناراحت بود اما به روی خودش نیاورد و گفت:

مرد نگاهش را به اطراف چرخاند. در این موقع چشمش به گلیم کهنه ی گوشه ی اتاق افتاد. گلیم را به زن نشان داد و گفت:

مرد گلیم را جمع کرد و به بازار برد. اما کسی آن را نخرید. نزدیک غروب بود. می خواست به خانه برگردد که چشمش به یک مرد ماهی فروش افتاد. ماهی فروش که متوجه شده بود او هنوز گلیمش را نفروخته نزدیک شد و به ماهی بزرگی که در دست داشت اشاره کرد.

مرد موافقت کرد. گلیم را داد و ماهی را گرفت و به خانه برد. شب هنگام زن شکم ماهی را پاره کرد تا آن را تمیز کند و غذایی برای بچه­ها بپزد. مرد در اتاق بود که صدای فریاد زن را شنید. با عجله به حیاط رفت و گفت:

زن با خوشحالی به او اشاره کرد و گفت:

مرد جلو رفت و نگاه کرد. داخل شکم ماهی یک مروارید درشت و درخشان بود. آن را بیرون آورد و گفت:

زن آهسته گفت:

مرد صبح روز بعد مروارید را به بازار برد. طلا فروش بعد از بررسی مروارید گفت:

مرد گفت:

-چه شرطی؟

-من در حال حاضر این قدر پول ندارم. اگر کمی صبر کنی از همکارانم قرض می گیرم.

-اشکال ندارد. هر چند ساعت که لازم باشد صبر می کنم!

طلا فروش رفت. اما خیلی زود با دست پر برگشت. پول ها را شمرد و به مرد داد و مروارید را از او گرفت. مرد با خوشحالی به خانه برگشت. زن با دیدن سکه ها ذوق زده گفت:

-مروارید را چند فروختی؟

-باورت نمی شود هزار سکه طلا!

در این هنگام در خانه به صدا درآمد. مرد رفت و در را باز کرد. پیرمرد فقیری پشت در بود. پیرمرد گفت:

مرد لحظه ای مکث کرد و بعد گفت:

پیرمرد با شنیدن این حرف لبخندی زد و گفت:

شاهدان بی زبان

مرد دستفروش سوار بر گاری در جاده ی پر پیچ و خم کوهستانی در حال حرکت بود. یابوی پیری گاری را می کشید. صدای حرکت چرخ های گاری بر سطح ناهموار جاده ی خاکی سکوت کوهستان را می شکست. داخل گاری پر از پارچه و لباس و ظرف و چیزهای دیگر بود. صبح زود از شهر راه افتاده بود. شب در آخرین روستای مسیر می ماند و فردا به شهر برمی گشت. وقتی سر گردنه رسید سواری را دید که از دور نزدیک می شد. سوار صورتش را پوشانده بود. مرد دهانه ی یابو را کشید. گاری ایستاد. با خود اندیشید:

صدای ضربان قلبش را می شنید. سوار نزدیک تر شد. شمشیر به کمر بسته بود. هیکلی درشت و تنومند داشت. لحظه ای بعد از اسب پیاده شد. داخل گاری را برانداز کرد. بعد به سمت مرد دستفروش رفت و بی هیچ کلامی یقه ی او را گرفت و ازگاری پایین کشید. مرد با صدایی لرزان گفت:

مرد راهزن مشت محکمی به سر دستفروش کوبید و او را که گیج شده بود کشان کشان به کنار جاده برد و با طناب به درختی بست. لحظه ای بعد دست به قبضه ی شمشیر برد و گفت:

مرد دستفروش با التماس گفت:

مرد راهزن گفت:

دزد شمشیر را از غلاف بیرون کشید. مرد نگاهی به اطراف انداخت. کسی در آن نزدیکی نبود که به او کمک کند. روی تخته سنگی بزرگ در آن سوی جاده دو کبک در حال آواز خواندن بودند. مرد دستفروش فریاد کشید:

-ای کبک ها شما در روز قیامت شاهد باشید این مرد مرا به ستم و ظلم کشت.

امیر و همراهانش عازم شکار بودند. آن ها صبح زود راهی کوهستان شده بودند. در راه به سواری برخوردند. سوار به احترام امیر از اسب پیاده شد. امیر پرسید:

سوار تا بعدازظهر امیر و اطرافیانش را همراهی کرد. آن ها چند بز کوهی و تعدادی کبک شکار کردند. بعد از شکار در کنار یکی از چشمه های کوهستان فرود آمدند. چادری برای امیر برپا شد. آشپز مخصوص مشغول آماده کردن غذا شد. ساعتی بعد سفره پهن شد. امیر به راهنمای محلی اشاره کرد و گفت:

آشپز سینی های غذا را میان سفره گذاشت. داخل سینی ها گوشت شکار و کبک های کباب شده بود. وقتی نگاه مرد راهنما به کبک ها افتاد آرام آرام شروع به خندیدن کرد. کم کم صدای خنده ی او بالا گرفت. امیر با عصبانیت فریاد کشید:

نگهبانان به سرعت نزدیک شدند.

امیر به مرد اشاره کرد.

نگهبانان مرد را کشان کشان کنار چشمه بردند و به درخت بستند، امیر از جا بلند شد. یکی از همراهانش گفت:

امیر برآشفته گفت:

به دستور امیر سربازان با چوب به جان مرد افتادند. او در زیر ضربات چوب آه و ناله می کرد. امیر گفت: