مشخصات کتاب

سرشناسه : سبزی، ابوالفضل، 1359 -

عنوان قراردادی : غدیرخم خطبه . فارسی - عربی

عنوان و نام پدیدآور : از غدیر تا ظهور : به همراه متن کامل خطبه غدیر همراه با ترجمه موضوعی /ابوالفضل سبزی.

مشخصات نشر: قم شبنم باران ، 1401

مشخصات ظاهری: 240 ص

شابک: 6-73-7919-600-978

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

یادداشت : فارسی-عربی

یادداشت : کتابنامه

موضوع: محمد صلی الله علیه وآله پیامبر اسلام 53 قبل از هجرت - 11ق. - خطبه ها

موضوع : Muhammad, Prophet -- *Public speaking

موضوع : علی بن ابی طالب علیه السلام، امام اول 23 قبل از هجرت - 40 ق -- اثبات خلافت

موضوع : Proof of caliphate* .

Ali ibn Abi-talib, Imam I, 600-661--

موضوع : غدیر خم، خطبه، Ghadir surmon

رده بندی کنگره: BP223/5

رده بندی دیویی: 297/452

شماره کتابشناسی ملی: 8914273

خیراندیش دیجیتالی: کانون فرهنگی اندیشه اصفهان

ویراستار کتاب : خانم نرگس قمی

اشاره

از غدیر تا ظهور

به همراه متن کامل خطبه غدیر همراه با ترجمه موضوعی

ابوالفضل سبزی

سرشناسه : سبزی، ابوالفضل، 1359 -

عنوان قراردادی : غدیرخم خطبه . فارسی - عربی

عنوان و نام پدیدآور : از غدیر تا ظهور : به همراه متن کامل خطبه غدیر همراه با ترجمه موضوعی

ابوالفضل سبزی.

مشخصات نشر: قم شبنم باران ، 1401

مشخصات ظاهری: 240 ص

شابک: 6-73-7919-600-978

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

یادداشت : فارسی-عربی

یادداشت : کتابنامه

موضوع: محمد صلی الله علیه وآله پیامبر اسلام 53 قبل از هجرت - 11ق. - خطبه ها

موضوع : Muhammad, Prophet -- *Public speaking

موضوع : علی بن ابی طالب علیه السلام، امام اول 23 قبل از هجرت - 40 ق -- اثبات خلافت

موضوع : Proof of caliphate* .

Ali ibn Abi-talib, Imam I, 600-661--

موضوع : غدیر خم، خطبه، Ghadir surmon

رده بندی کنگره: BP223/5

رده بندی دیویی: 297/452

شماره کتابشناسی ملی: 8914273

انتشارات شبنم باران

مؤسسه فرهنگی هنری : آسمان مهر منجی

از غدیر تا ظهور

نام کتاب : از غدیر تا ظهور

نویسنده: ابوالفضل سبزی

صفحه آرایی: قاسم نوراحمدی

طرح جلد: محمد صادق ملایری

حروف نگار .ه- . جودکی

ناشر: شبنم باران

شمارگان: 500 نسخه

چاپ: اول / 1401

شابک: 2-71-7919-600-978

تلفن ناشر و مرکز پخش: 09199759621

آدرس کانال مؤسسه در ایتا و تلگرام و سروش: baranetrat@

فهرست

سرآغاز 13

فصل اول (از غدیر تا ظهور) 19

عرفه 21

عرفان واقعی 24

اگر با معرفت به غدیر آیی می شوی سلمان رحمه الله 25

عید قربان 29

چه خوش است من دهم جان 31

حقیقت قربان 32

ولایت شرط قبولی اعمال 32

حدیث جان 40

رسیدن به غدیر عشق و بندگی 45

عهدنامه غدیر و پیمان ولایت همان پیمان عالم ذر است 48

روز غدیر روز معارفه اول نبود بلکه روز تجدید پیمان بود 52

مقابله شیطان و شیطان سیرتان با غدیر و ظهور 55

حدیث غدیر حدیثی متواتر و غیر قابل انکار 57

معنی واژه «ولی» و «مولا» 58

گیریم ولایت را از مولا علی علیه السلام گرفتید، چه کسی بهتر سراغ دارید که به او بسپارید؟ 60

تا وقت داریم به امام زمانمان لبیک بگوییم 63

فصل دوم (ماه ولایت و احیای غدیر و امر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف) 67

ماه ذی الحجة ماه ولایت 69

دهه اول ماه و نماز دهه اول ذی الحجة 69

روز ترویه روز سیراب شدن از کوثر ولایت 70

روز نهم ذی الحجه روز عرفه و جریان سد ابواب 70

پیام خدا در سد الابواب 71

دهم ذی الحجه و عید قربان 72

یازدهم ذی الحجه و حدیث ثقلین 72

روز چهاردهم ذی الحجه روز امیرالمؤمنین علیه السلام ، روز ودایع امامت و روز فدک 73

روز پانزدهم ذی الحجه و ولادت امام هادی علیه السلام 74

روز هفدهم ذی الحجه روز آیه محبت و حدیث منزلت 74

هجدهم ذی الحجه 76

حدیث کساء و نزول آیه تطهیر 78

روز بیست و چهارم ذی الحجه روز خاتم بخشی و نزول آیه ولایت و آیه مباهله 78

روز بیست و پنجم ذی الحجه روز نزول سوره انسان 81

آداب عید 81

ما که شیعه ایم برای عید غدیر چه کرده ایم؟ 82

پاسخ شنیدنی علامه امینی رحمه الله 86

چرا باید برای احیاء غدیر کاروان جشن راه بیاندازیم و اظهار سرور کنیم؟ 86

برخی از آداب عید غدیر 87

فصل سوم (متن کامل خطبه غدیر همراه با ترجمه) 91

حمد و ستایش خدای یگانه 93

او دیده ها را می بیند و دیده ها او را نمی بینند 93

خدا در انتقام و عذاب افراد شتاب نمی کند 95

آگاه به نیت ها و درون افراد 95

خداشناسی به همان اندازه ممکن است که خودش راهنمایی کرده باشد 95

آفرینش هستی بدون هیچ الگو و یار و یاوری 97

گرداننده آسمان ها و زمین 97

یکتایی که خیر و خوبی ها از اوست 99

شکر و ستایش خدا در همه حال 99

اقرار به بندگی و مقدمه سازی برای بیان ولایت 101

اگر ولایت علی علیه السلام را تبلیغ نکنم پیغمبری ام پذیرفته نیست 101

ولایت مولا را بگو خدا تو را از شرّ حسودان حفظ می کند 103

رهبر شما مولایی است که در حال رکوع بخشش نمود 103

دلیل احتیاط پیامبر صلی الله علیه وآله در گرفتن بیعت 105

اذیت و آزار و کنایه منافقان 107

کرامت اخلاقی پیامبر صلی الله علیه وآله در اسم نبردن منافقان 109

با تمام دشمنی ها باید از علی بگویی 109

اطاعت امام علی بر همگان واجب است 111

کسی که ولایت مولا را نپذیرد ملعون است 111

اعلام امامت امامان از نسل مولا علی علیه السلام تا قیامت 113

دین خدا و حلال و حرام الهی را باید از امامان آموخت 113

مولا علی علیه السلام امام مبین و آگاه به تمام دانش ها 115

امام علی علیه السلام میزان حق و باطل 115

اولین اظهارکننده ایمان و اولین نمازگزار در کنار پیغمبر صلی الله علیه وآله 115

فداکاری مولا در شب هجرت 117

نصب امامت او از جانب خداست 117

توبه منکران ولایت پذیرفته نمی شود و اهل عذاب ابدی اند 117

کسی که یک امام را نپذیرد تمام امامت و رسالت را نپذیرفته 119

مولا علی علیه السلام برترین آفریده خدا بعد از پیغمبر صلی الله علیه وآله 119

مولا علی علیه السلام همجوار خداست 121

مولا علی علیه السلام مفسر حقیقی قرآن 123

من کنت مولاه فهذا علی مولاه 123

قرآن و عترت ثقلین پیامبرند 123

امنای خدا و حاکمان الهی در زمین 125

اتمام حجت پیامبر صلی الله علیه وآله بر مردم در تبلیغ امر امامت 125

امیرالمؤمنین فقط علی علیه السلام است 125

هرکه من مولای اویم این علی مولای اوست 125

خدایا یاوران علی را یاری کن و دشمنانش را خوار فرما 127

برادر، وصی، جانشین پیامبر صلی الله علیه وسلم مفسر قرآن و راهنمای مردم 127

پیکار کننده با ناکثین و قاسطین و مارقین 127

دعا برای دوستان مولا و نفرین بر دشمنانش 129

اکمال دین و اتمام نعمت و اسلام با ولایت 129

تمام اعمال انسان بدون ولایت باطل است و مورد نظر خدا نیست 131

مولا علی علیه السلام عزیزترین عزیز رسول خداست 131

قرآن در مدح و ستایش امام علی علیه السلام نازل شده است 133

یار دین و پیامبر و هدایت گری الهی 133

بهترین پیامبر و بهترین امامان 133

حسادت به امام علی علیه السلام باطل کننده اعمال آدمی 135

دوست علی علیه السلام مؤمن باتقوا است و دشمنش بدبخت جنایتکار 135

سوره عصر در مورد امام علی علیه السلام است 137

ولایت حقیقت رسالت است 137

نمیرید مگر مسلمان واقعی 137

عذابی دردناک برای منکران ولایت 137

پیامبر از نیت منافقان آگاه است میزان اعمال محبت مولاست 139

نور خدا و پیامبر صلی الله علیه وآله در وجود مولا علی علیه السلام تا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف 139

انکار ولایت و امامت یعنی برگشت به زمان جاهلیت 139

کمال صبر و شکر دو ویژگی اهل بیت علیهم السلام 141

اسلام خود را به رخ نکشید و بر خدا منت نگذارید 141

اشاره به رهبران دروغین و غاصبان حق امام 141

بدترین جای جهنم برای غاصبان جایگاه ولایت و امامت است 141

خبردادن پیامبر از طومارنویسان و فتنه گران 143

امامت تا روز قیامت برای دوازده امام معین شده 145

تبلیغ امامت و ولایت بر همگان واجب است به خصوص بر والدین نسبت به فرزندان 145

خبردادن پیامبر صلی الله علیه وآله به غصب ولایت 145

وعده خداست که جهان در اختیار امام زمان علیه السلام قرار گیرد 147

هلاکت برای کسی است که حقیقت (امامت و ولایت) را انکار کند 147

سلامتی و رشد و هدایت در اطاعت از ولایت مولا علی علیه السلام 149

صراط مستقیم یعنی صراط پیامبر صلی الله علیه وآله و امامان علیهم السلام 149

اهل بیت علیهم السلام همان اولیاء خدا هستند که بیم و اندوهی ندارند 151

دشمنان امامان دست های شیطان اند 151

شیعه واقعی، دشمنان ولایت را دوست نمی دارد 153

پیروان امامان ایمان خود را با ظلم و ستم، خراب نمی کنند 153

ورود شیعیان و پیروان امامان به بهشت 155

بهشت و روزی بی حساب برای پیروان امامان 155

عذاب جهنم برای دشمنان امامان 155

دشمنان امامان در جهنم خود را لعن می کنند 157

دشمنان ولایت، حرف حق را نمی شنوند و تعقل نمی کنند 157

فاصله جایگاه دشمنان امامان و دوستان آن ها 159

دشمن اهل بیت علیهم السلام نفرین شده است و دوست آن ها محبوب خداست 159

من هشداردهنده ام و علی علیه السلام بشارت دهنده 159

امامان از نسل علی علیه السلام هستند 161

معرفی امام زمان روحی فداه در خطبه غدیر 161

آخرین امام از اهل بیت علیهم السلام 161

جهانی شدن دین اسلام توسط امام زمان علیه السلام 161

نابودی ظالمان و ستمگران به دست امام زمان علیه السلام 161

پیروزی بر مشرکان و هدایت آنان توسط امام زمان علیه السلام 161

امام زمان علیه السلام منتقم خون مظلومان و یاور دین خدا 163

امام زمان علیه السلام دریای علم و رحمت خدا 163

درجه دادن به افراد به اندازه فضیلت و ارزش آنان در حکومت امام زمان علیه السلام 163

امام زمان علیه السلام برگزیده و منتخب خدا 163

امام زمان علیه السلام وارث تمام علوم 163

امام زمان علیه السلام سخنگوی خدا و به پادارنده آیات او 163

امام زمان علیه السلام رشید و استوار 165

امام زمان علیه السلام صاحب اختیار جهانیان 165

انبیاء گذشته مژده ظهور امام زمان علیه السلام را داده اند 165

امام زمان علیه السلام آخرین حجت که پس از او حجتی نخواهد آمد 165

امام زمان علیه السلام نور خدا و طریق حق 165

امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را شکستی نیست و بر همگان پیروز است 165

امام زمان علیه السلام ولی خدا و داور عدل گستر پروردگار در زمین 167

دین را باید از طریق مولا علی علیه السلام فهمید 167

دعوت پیامبر صلی الله علیه وآله برای بیعت با امام علی علیه السلام 167

بیعت با پیامبر صلی الله علیه وآله و مولا علی علیه السلام بیعت با خداست و پیمان شکنان بیچاره اند 169

دستور به حج و عمره و کارهای نیک از روی شوق و اشتیاق 169

از آثار حج، بی نیاز شدن و چشم روشنی گرفتن از خداست 169

اعمال حج پاک کننده انسان از گناهان 171

عنایت خدا به حاجیان و جبران هزینه های سفرشان 171

حج واقعی با دین کامل که همان پذیرش ولایت است درست است 171

زیارت فرصتی برای توبه و بازگشت واقعی 171

امام علی علیه السلام صاحب اختیار دین و دنیای ما 173

من از علی علیه السلام و علی علیه السلام از من است و امامان جوابگوی سؤالات شمایند 173

بیعت کنید با امامانی که از من هستند و من از آن هایم 173

امامت دوازده امام و حضرت مهدی علیهم السلام تا قیامت ادامه دارد 175

حلال و حرام خدا را تغییر ندهید 175

نماز و زکات و امر به معروف و نهی از منکر 175

سفارش به ولایت در رأس همه امربه معروف هاست 177

امر به معروف و نهی از منکر با پذیرش ولایت معنا دارد 177

سفارش قرآن به امامت امامان و سفارش پیامبر صلی الله علیه وآله به ثقلین 177

تقوا و ترس از قیامت 179

زندگی دوباره و حساب و کتاب الهی 179

اشاره به جمعیت زیاد حاضر در غدیر و پیمان همگان 179

متن پیمان نامه غدیر که همگان قرائت کردند 181

آگاه بودن خدا و پیامبرش به زمزمه های شیطانی و حسادت های پنهان 183

مهربانی خدا به وفاداران در پیمان ولایت و امامت امامان 183

سلام دادن به امام علی علیه السلام با لقب امیرالمؤمنین 183

شکر خدا به خاطر نعمت هدایت و ولایت 185

فضائل و مناقب امام علی علیه السلام نزد خداست 187

سعادت و رستگاری در اطاعت از امامان است 187

رستگاری و بهشت برای سبقت گیرندگان در بیعت با امام 187

سخن از امامت و ولایت مایه خشنودی خدا 187

دعای پیامبر برای مؤمنان به ولایت و نفرین او بر انکارکنندگان کافر 189

توضیح دو عبارت از خطبه 190

فراز 13 ؛ علت جمع آوردن افعال در آیه ولایت 190

فراز 34؛ منظور از ثقل اکبر و اصغر 193

فصل چهارم (امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و غدیر) 197

معرفی امام زمان علیه السلام و برنامه آن حضرت در خطبه غدیر 199

غدیر روز فرج جهانیان است 201

تا امام زمان علیه السلام ظهور نکند اطاعت خدا معنا پیدا نمی کند 203

پیوند غدیر با ظهور 205

به کجا می روید و چرا برنمی گردید؟! 206

احیای شب قدر و روز غدیر و تعظیم شعائر الهی با «لبیک یا مهدی» ممکن است 209

رأس امر به معروف تبلیغ امام زمان علیه السلام است 210

غدیر عشق 211

افتادن نام امام زمان علیه السلام بر زبان ها قبل از ظهور 211

تبلیغ امام زمان علیه السلام از صد سال عبادت با ارزش تر است 213

لبیک یا صاحب الزمان! 214

خدا را شکر که قلبم پر از محبت شماست! 216

فصل پنجم (غدیریه) 217

غدیریه 219

فهرست موضوعی 236

معرفی آثار 237

تقدیم به:

شیعیان امیرمؤمنان علیه السلام و منتظران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف به ویژه روح مرحوم علامه امینی رحمه الله که با عشق و ارادت به اهل بیت علیهم السلام عمری را صرف نگارش کتاب شریف الغدیر نمود و نقل می کنند که گاه در گرمای 50 درجه نجف به خاطر شدت گرما یک لنگ به خود می پیچید و در سرداب خانه می نشست و الغدیر را می نوشت.

کاش من هم وقف مولایم شوم

کاش من هم وقف مولایم شوم *** بر در این خانه دائم خم شوم

هر چه او می بخشدم افزون ز لطف *** پیش پایش من دمادم کم شوم

قطره ای باشم که در جریان عشق *** جاری اندر جاری این یم شوم

یا چو موسی عشقش بشکفم *** یا چو عیسی مونس مریم شوم

یا ز شوقش در بیابان پر زنم *** یا به مثل هاجر و زمزم شوم

یا چو یعقوب از فراق یوسفش *** قصه ای شیرین و پر ماتم شوم

بهتر از این ها چو یونس بایدم *** در بر دریا چو شبنم، نم شوم

دانم اندر این حکایت های باز *** چون تو را بینم رها از غم شوم

سبزی اندر باغ گل هایت سرود *** خاک گل گردم، شمیم شم شوم

سرآغاز

باز سخن از عزیز عزیزان و آقای آقایان و بزرگ بزرگان، امام زمان روحی فداه است، وجود مبارکی که هر چه از او بگوییم و بنویسیم کم است، ما را چه به گفتن و نوشتن در مورد آقایی که خدای بزرگ در مورد او و ولایت او فرموده است: «اگر درخت ها قلم و دریاها هفت

برابر شده و جوهر شوند فضائل او تمامی ندارد». ⁽¹⁾

پس هر چه از او بگوئیم و بنویسم کم است. اصلاً ما غیر او چه داریم که بخواهیم به غیر او بیندیشم، همه چیز ما اوست و ما هر چه داریم از او داریم، « مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَ-دَکَ وَ مَا الَّذِی فَقَدَ مَنْ وَجَدَک» ⁽²⁾کسی که او را دارد چه کم دارد و کسی که او را ندارد چه دارد؟

از چه باید گفت ؟ از سیمای یار *** غیر از آن سیما چه می آید به کار؟

ما همه مهمان باغ دلبریم *** پس چرا سر در حصار دیگریم! ⁽³⁾

جان به فدای آن آقای عزیزی که عزّت ما همه از اوست و او معزّ الاولیاء است، جان به فدای آن آقایی که هدایت گر همه امت هاست

و او را از این جهت «مهدی» خوانده اند که همه را به سوی حقیقت انسانیت فرا می خواند؛ «فَیَحْکُمُ بَیْنَ أَهْلِ التَّوْرَاةِ بِالتَّوْرَاةِ، وَ بَیْنَ أَهْلِ الْإِنْجِیلِ بِالْإِنْجِیلِ وَ بَیْنَ أَهْلِ الزَّبُورِ بِالزَّبُورِ، وَ بَیْنَ أَهْلِ الْفُرْقَانِ بِالْفُرْقَانِ»؛ ⁽¹⁾او برای اهل تورات با تورات و برای اهل انجیل با انجیل و برای اهل زبور با زبور و برای اهل قرآن با قرآن هدایتگری می کند.

سلام بر او که معدن سلام و سلامتی است و صلح و دوستی را برای جهانیان به ارمغان می آورد.

جان به فدای آن امامی که بیچارگان را رهایی می بخشد و درماندگان را در می یابد و گره از کار گرفتاران می گشاید و دل های غمدیده را صفا می بخشد.

جان به فدای آن عزیزی که ولایت و محبّتش همه جا را پر کرده و آسمان بر اساس ولایت او برپاست و فرشتگان و مدبّران زمین و آسمان، همه تحت فرمان او هستند و پیامبران الهی به ولایت او مبعوث شده اند تا جایی که نه تنها شیعه بلکه اهل تسنن هم نقل

کرده اند که به رسول خدا صلی الله علیه وآله در معراج گفتند: یا محمد! از پیامبران بپرس که برای چه مبعوث شدهاند؟ حضرت پرسید و آنها پاسخ دادند: «برای گواهی دادن به توحید و اقرار به پیامبری تو و ولایت امیرمؤمنان علی علیه السلام». ⁽²⁾

جان به فدای آن سروری که تمام پیامبران به او افتخار نموده اند و حضرت خضر نبی علیه السلام مفتخر است که در رکاب آن حضرت خدمت نماید و حضرت عیسی علیه السلام افتخار آن را دارد که در زمان ظهور به آن حضرت اقتدا کند و آن امام مهربان را یاری نماید. ⁽¹⁾

همان آقایی که پیامبر رحمت صلی الله علیه وآله او را در خطبه غدیر مکرر معرفی نموده و برای امامت و ولایتش بیعت گرفته است و خدای عزیز او را نه تنها ولی ما زمینیان بلکه ولی و سرپرست و محبوب اهل آسمان ها قرار داده است تا جایی که تصریح نموده اند: «فَهوَ وَلِیُّهُ فی سَماواتِه » ⁽²⁾

جان به فدای آن سالاری که نور خداست و نور دل همه انبیاء و اولیاست و به ولایت او نور خدا کامل است، اگر در غدیر خداوند عزیز متعال فرمود: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلامَ دِینا»؛ ⁽³⁾اکمال دین به ولایت اهل بیت علیهم السلام است که با ظهور حضرت ولی عصر ؟ روحی؟ به صورت علنی و کامل نشان داده می شود تا جایی که در ذیل آیه شریفه « وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ» امام صادق علیه السلام می فرمایند: « وَ اللهُ مُتِمُّ نُورِهِ بِوَلَایَةِ الْقَائِمِ عجل الله تعالی فرجه الشریف وَ لَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ بِوَلَایَةِ عَلِیّ علیه السلام» ⁽⁴⁾

و خدا نورش را با ولایت قائم آل محمد صلی الله علیه وسلم تمام می کند ولو کافران از ولایت مولا علیه السلام خوششان نیاید.

او حقیقت غدیر است و او چشمه جوشان ولایت است و ولایتش همه ذرات هستی و ماسوی الله را فرا گرفته و مایه آرامش جهانیان

است و اگر کسی خودش را از این بحر رحمت و نور فروزان دور می کند تیرگی و بدبختی و بیچارگی خودش است وگرنه چه معنا دارد که انسان از روشنایی فرار کند، چه معنا دارد که تشنه ای از آب خوشش نیاید و خسته ای از آرامش بگریزد؟

او چشمه حیات است و ما تشنگان آب حیاتش، او کشتی نجات است و ما گرفتاران و ره جویان نجاتش و او دست خداست و ما افتادگان سر راهش پس بر ماست که او را بیابیم و ولایتش را بپذیریم و با ولایتش به همه خوبی ها برسیم.

این کتاب، بیان کننده پیوند غدیر تا ظهور است. تمام تیرگی ها و گرفتاری های عالم به خاطر بی وفایی به غدیر است همان طور که امام صادق علیه السلام فرمودند: «تا روز قیامت به اندازه خون حجامت، خونی در اسلام ریخته نشود و ظلمی صورت نپذیرد و مال حرامی کسب نگردد و عمل زشت و فحشایی انجام نگیرد مگر این که همه به گردن آن هاست (که پیمان غدیر را شکستند و جای ولایت را غصب کردند) و ما از بزرگ و کوچکمان می خواهیم که آنان را لعن

کنند و از آنها بیزار باشند.» ⁽¹⁾پس تنها راه نجات از تمام فسادها و تیرگی ها برگشت به پیمان غدیر و بیعت با ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف است. ما به خورشید پشت کرده ایم و دنبال سایهی خود در حال دویدنیم و هرگز به سایهی خود نمی رسیم در حالی که اگر به سوی خورشید ولایت رو کنیم سایه ی ما که همان آرزوهای ماست پشت سر ما افتاده و هر چه به سمت خورشید پیش رویم خودش به دنبال ما می آید. راه نجات و سعادت ما رو کردن به خورشید آل محمد صلی الله علیه وآله است.

اگر الان پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله قرار باشد برنامه ی غدیر را تکرار کند قطعا در حضور امیرمؤمنان علیه السلام و تمام امامان علیهم السلام دست حضرت حجت بن الحسن؟ روحی؟ را بلند می کند و از همه می خواهد که با او بیعت کنند چون در حال حاضر ولی عصر و صاحب امر و امام زمان ما، وجود نازنین حضرت مهدی علیه السلام است. پس اگر ما می خواهیم غدیر را احیا کنیم، و اگر خواهان برافراشتن پرچم ولایتیم و دوست داریم مولای عزیزمان حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام را از خود خشنود نماییم راهش بیعت با امام زمان علیه السلام و تبلیغ نام و یاد او و زمینه سازی برای ظهور ایشان است. وقت آن است که دریابیم بیعت با ولایت در زمان ما یعنی بیعت با امام زمان علیه السلام و تبلیغ غدیر در زمان ما یعنی تبلیغ امام زمان علیه السلام و طبق فرموده پیامبر

مهربان عجل الله تعالی فرجه الشریف در خطبه غدیر این تبلیغ بر همگان واجب است.

لازم به ذکر است حقیقت غدیر که ولایت است همچون نماز مقدماتی دارد، اگر مقدمات نماز وضو و طهارت است مقدمه غدیر هم عرفه و قربان است و ما در این کتاب از سکوی عرفه که عرفان و معرفت است به سوی آسمان ولایت، پر می گشاییم و با بال اخلاص و عشق و بندگی به سوی کهکشان ظهور و سربازی امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف پرواز می کنیم. امیدوارم این کتاب برای دلدادگان امیرمؤمنان علیه السلام و محبّان امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف مفید باشد و خدای عزیز به حق چهارده نور پاکش ما را از باوفایان به پیمان امامت و ولایت قرار دهد. تابستان 1398، ابوالفضل سبزی

فصل اول : از غدیر تا ظهور

اشاره

عرفه

عرفه به معنای شناخت است، تمام اساس هستی بر مبنای شناخت و عرفان است، عرفان و معرفت در افراد، یک امر نسبی است یعنی هر کس به اندازه ای از حقیقت خودش و خالق و آفریدگار خودش شناختی دارد و به همان اندازه عارف است، اما عارفان واقعی خدا وجود مقدّس چهارده معصوم علیهم السلام می باشند که تمام تشنگان معرفت باید از جویبار حوض کوثر آن بزرگواران به عرفان واقعی دست یابند.

اگر شخصی از بدو تولد در یک جنگل زندگی کند و از همه علوم و اطلاعات دور باشد و در آن جا عده ای باشند که به او القاء کنند پدر تو یکی از این درختان است یا پدر تو یکی از این میمون هاست آن شخص این گفته ها را باور می کند و تا این شخص بخواهد فکرش را به کار بیندازد و تحقیق کند که آیا این واقعیت دارد یا نه، عمرش به از غدیر تا ظهور سر آمده و با همین تفکر باطل عمرش را سپری کرده است. بدترین افراد کسانی هستند که از خودشان نظر می دهند و القاءات غلط خود را به دیگران تلقین می کنند و افراد را به دست اندازی های

فکری فرو می برند به طوری که اشخاص فریب خورده، گاهی اوقات تا بخواهند از دست اندازی فکری بیرون بیایند عمرشان گذشته است.

آیا خالقی که ما را خلق کرده خودش به فکر تربیت فکری ما نبوده است؟ آیا خودش راهی برای رسیدن به شناخت صحیح ترسیم نکرده و ما را به حال خود رها کرده است؟

خدای عزیز در قرآن کریم می فرماید :

«أَیَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدًی»؛ ⁽¹⁾«آیا انسان گمان می کند که ما او را (بدون راهنما و بدون برنامه) به حال خود رها کرده ایم؟!» خیر، هرگز این طور نیست، بلکه خدای عزیز انبیاء و امامان و کتب آسمانی را فرستاده و شناخت و عرفان حقیقی را از طریق فرستادگان معصوم خود به ما رسانده تا نیاز به القاءات مسموم افراد غیر معصوم نداشته باشیم. پس عرفان واقعی همان معرفتی است که معصومان علیهم السلام به ما القاء کنند و غیر از آن، هر چه هست حدس و گمان است و قابل اعتماد نیست. با این توضیح بسیار تأسف بار است که خیلی ها در زمان ما پیرامون مسائل دنیایی خود تحقیق می کنند اما با وجود امکانات تحقیقی روز و دسترسی آسان به کتاب ها و علما و اندیشمندان، در مورد دین و عقیده خود تحقیقی نمی کنند؟! مثلا در مورد این که چه نوع لباسی بپوشند تحقیق

می کنند، اما در مورد تغذیه روح و خوراک فکرشان تحقیقی نمی کنند و به آن اهمیت نمی دهند!

به نظر من قدم اول برای شخصی که می خواهد به حقیقت برسد اهمیت دادن به روح و تحقیق پیرامون دین و عقیده اش می باشد، همچنین قدم اوّل برای کسی که می خواهد سرباز امام عصر ؟ روحی؟ باشد همین است. اهل بیت علیهم السلام مکرر سفارش کرده اند که دین خود را با فهم و بصیرت و تحقیق بپذیرید، مثلا امام باقر علیه السلام فرموده اند: «کمال انسان و بلکه تمام کمالات در سه چیز است: اوّل تفقه در دین، دوم: تقدیر معیشت که همان تدبیر در زندگی و برنامه ریزی برای امور مادی و معنوی خود و خانواده است، و سوم: استقامت در سختی ها.» ⁽¹⁾

بنابراین طبق فرموده امام باقر علیه السلام اولین پایه کمال انسان، فقاهت در دین است، فقاهت یعنی فهمیدن عمیق و دقیق، یعنی اگر دین دار هستی دین دار فهیم باش، دین و عقاید و باورهایت را بفهم و با درک و فهم و اندیشه خدا را بندگی کن. هر کاری می کنی بر اساس فهم درست دینی باشد زیرا خود اهل بیت علیهم السلام فرموده اند: «الفقه وعاء العَمَل» ⁽²⁾یعنی عملت را در ظرف فقاهت و فهم قرار بده و به عبارت دیگر کارهایت فهیمانه و دین محور باشد.

عرفان واقعی

سرباز امام زمان علیه السلام باید فهیم باشد و همواره دقت کند که عقایدش صحیح و مطابق صراط مستقیم دین باشد، سرباز امام زمان علیه السلام باید هم خودش را بشناسد هم خالقش را و باید عقایدش را از سرچشمه زلال وحی که همان قرآن و کلمات معصومین علیهم السلام است دریافت کند و به افکار و اوهام پریشان دیگران توجهی نکند.

عرفان غیر از این معنا ندارد، عرفان را باید در عرفه امام حسین علیه السلام یافت که می فرماید: «عمِیَتْ عَیْنُ لا تَراک»؛ ⁽¹⁾کور است چشمی که تو را نبیند، مگر می توان خدا را نادیده گرفت در حالی که نشانه های خدا بودنش و قدرت الهی اش در تمام ذرات هستی پیداست به طوری که تک تک سلول های ما و عصب های ما و رگ و ریشه و مغز و ظاهر و باطن ما و تمام ذرات هستی و زیبایی گل ها و درختان و ستارگان و دریاها و امثال آن، همه و همه فریاد می کنند ما خدایی زیبا و دانا و حکیم و قدرتمند داریم.

عرفان راباید از قرآن کریم آموخت که در مورد خداشناسی می فرماید: «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ» ⁽²⁾هرگز چیزی مثل او نیست.

عرفان را باید از امیرمؤمنان علیه السلام آموخت که فرمودند: «هرگز در ذات خدا تفکر نکنید که جز سردرگمی و حیرانی چیزی برایتان

ندارد.» ⁽¹⁾

چون ظرف کوچک و محدود فکر ما ظرفیت درک معرفت خدای نامحدود را ندارد، ⁽²⁾و ما نباید در ذات خدا فکر کنیم بلکه باید در صفات و آیات پرورگار بیندیشیم.

عرفان یعنی نشستن در کلاس درس امام باقر و امام صادق علیهما السلام که معدن کوثر و معرفت اند نه پیروی از کسانی که عقاید خود را از منبع قرآن و عترت دریافت نمی کنند و به افکار غیر معصومین تکیه می کنند یا با صوفی گری و انحرافات واضحی که دارند خود را عارف بالله می خوانند!

اگر با معرفت به غدیر آیی می شوی سلمان رحمه الله

با این توضیح اگر در ظاهر، عید عرفه در کنار عید قربان و عید غدیر قرار گرفته برای ما این پیام را دارد که ما با معرفت، خود را به چشمه غدیر برسانیم. زیرا اگر انسان با شناخت و معرفت، خود را به غدیر برساند می شود سلمان فارسی که پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله مدال «سلمانُ مِنّا أهلَ البَیتِ» ⁽³⁾را به او می دهد و امام صادق علیه السلام در موردش می فرماید: «نگویید سلمان فارسی بگویید

سلمان محمدی» ⁽¹⁾ولی اگر بدون شناخت به عرصه غدیر پا نهد شخصی همچون حارث فهری می شود که به ولایت امیرمؤمنان علیه السلام از روی بغض و حسد نگاه می کند و حتی در مقابل پیامبر خدا صلی الله علیه وآله نیز می ایستد و معترضانه می گوید: «خدایا! اگر واقعاً آنچه محمد می گوید حق است و از جانب توست، سنگی از آسمان بر من ببار یا عذاب دردناکی بر من بفرست!» و در همان حال سنگی از آسمان به سوی او می آید و او را هلاک می کند. ⁽²⁾

اگر با معرفت وارد غدیر شوی می شوی مقداد که همواره چشم و گوش به فرمان امام زمان علیه السلام داری و یک لحظه از مولا و اطاعتش غافل نمی شوی همان طور که در مورد مقداد فرموده اند:

«مقداد بن أسود رحمه الله همواره دست بر قبضه ی شمشیر و چشم در چشم مولا علی علیه السلام منتظر امر آن حضرت بود» و او را از مطیع ترین یاران مولا خوانده اند. ⁽³⁾

او آنچنان ذوب در ولایت بود که نامش رمزی برای استجابت دعا در درگاه خدا شد تا جایی که وقتی جابر بن عبدالله انصاری درباره سلمان، مقداد و ابوذر از پیامبر صلی الله علیه وآله سؤال کرد و حضرت در مورد هر کدام سخنانی گفتند در مورد مقداد نیز فرمودند: «مقداد از ماست. خداوند دشمن است با کسی که دشمن اوست

و دوست است با کسی که دوست اوست. ای جابر! هرگاه خواستی دعایی کنی و مستجاب شود، خدا را به نام سلمان و مقداد و ابوذر بخوان، زیرا این نام ها نزد پروردگار، از بهترین ها هستند.» ⁽¹⁾

اگر انسان، با معرفت به سوی غدیر برود نتیجه اش می شود ابوذر که وقتی با امام زمانش دست می دهد تا آخرین نفس، پای بیعت خود می ماند تا جایی که حتی وقتی او را در بیابان بی آب و علف تبعید می کنند تا لحظه آخر علی علی می گوید و دست از مولای خود برنمی دارد اما انسانی که بی معرفت وارد غدیر شود می شود همان «بخ بخ: گفتن های توخالی و پوشالی که پس از مدتی کوتاه به دشمنی و حسادت و کفر و نفاق مبدل می گردد.

اگر با معرفت بیایی این گونه است ولی اگر بی معرفت وارد حریم پیغمبر و امام شوی بر شتر سرخ موی هوای نفس خود و دیگران سوار می شوی و به روی امام زمانت تیغ می کشی.

اگر با معرفت وارد شوی می شوی اویس قرن که ندیده به پیامبر و دین و قرآن و ولایت ایمان آورد و پیامبر صلی الله علیه وآله با کمال عشق رو به یمن می کرد و می فرمود: «بوی بهشت از سوی یمن می وزد و من چقدر مشتاق دیدنت هستم ای اویس قرن!» ⁽²⁾اما اگر بی معرفت وارد شوی می شوی همان صاحبان ریش و تسبیح و محرابی که با

جیرینگ جیرینگ درهم و دینار معاویه امام خود را فروختند و به سپاه معاویه پیوستند.

پس عزیزم در این وادی با معرفت بیا که مولایمان امیرالمومنین علیه السلام فرموده است: «شِمَّةٌ مِنَ المَعرِفَةِ خَیْرٌ مِن کَثِیرِ العَمَل ؛ یک جو معرفت داشتن بهتر است از سال ها عمل بدون معرفت!» ⁽¹⁾با معرفت بیا که غدیر، وادی معرفت است، با معرفت بیا که خدا حبیب العارفین است، با معرفت بیا تا شیرینی بندگی و طعم زندگی را بچشی، آن هم چنان معرفتی که امیرمؤمنان علیه السلام فرمود: «مَعرِفَتی بِالنّورانیّة معرفةُ الله عَزَّوَجَلّ» ⁽²⁾اگر این معرفت را به دست آوری و امام زمانت را درست بشناسی غرق معرفت و نور خدا می شوی، اگر به این عرفان برسی از لشکر جهل بیرون می آیی و همچون حُر صدای امام زمانت را میشنوی و تا ابد نامت در کنار مولایت، غرق سلام و درود خواهد بود.

اگر انسان با معرفت به سوی غدیر برود می فهمد که این جا چشمه سار عشق است، چشمه سار دلدادگی و محبت است، اینجاست که انسان با دست دادن به ارباب دل خویش می تواند در آسمان بندگی پروردگار پرواز کند و به تمام زیبایی ها دست یابد.

عید قربان

چقدر زیباست که بعد از عرفه عید قربان قرار گرفته است، یعنی اگر کسی امام زمانش را بشناسد و بفهمد که او چه شخصیتی است و چه مقام والایی دارد و چقدر عزیز است حاضر است جان ناقابل خود را در راه او بدهد، نه تنها جان خود را بلکه جان پدر و مادر و فرزند و عزیزان خود را هم می دهد.

همان طور که در دعای شریف ندبه وقتی ما نام مبارک حضرت را می بریم و دنبال آن بزرگوار می گردیم و او را با صفات زیبایش یادمی کنیم و می فهمیم که آن حضرت خورشید تابان و ماه درخشان و ستاره فروزان عالم هستی است، آقای دین و پایه علم و دانش است، حجّت باقی مانده از خاندان عترت است، قطع کننده ریشه ستمگران است، راست کننده همه کژی ها و مایه امید دل مستضعفان و نابودگر ظلم و طغیان است، اوست که واجبات و آداب دین و اهل دین را احیا می کند، اوست که کتاب و قوانین الهی را به پا می دارد، اوست که شرک و نفاق و فسق و گناه و سرکشی را از بین می برد، اوست که شاخه های گمراهی و اختلاف را می چیند، اوست که رشته های دروغ و تهمت را قطع می کند، اوست که خوبان را عزیز می کند و ستمگران و دشمنان را ذلیل می سازد، او وجه خداست که همه اولیاء الهی حیران جمال او هستند، او راه رسیدن به خداست، او واسطه بین زمین و آسمان است، اوست که تمام شایستگی ها

و زیبایی ها را در جهان منتشر می کند و اوست که انتقام خون مظلومان عالم به خصوص حضرت سیدالشهداء علیه السلام را می گیرد، او کسی است که دعایش مستجاب است، او سرور مخلوقات عالم و صاحب همه خوبی ها و پاکی هاست، او فرزند محمد مصطفی صلی الله علیه وآله و علی مرتضی علیه السلام و خدیجه کبری علیها السلام و فاطمه زهرا علیها السلام است، وقتی این ویژگی ها را یاد می کنیم ناخودآگاه به آن حضرت عرض می کنیم: « بأبی أنْتَ وَ أُمّی وَ نَفْسی لَک الوقاءُ وَالحِمی» یعنی آقا جان! خودم و پدر و مادر و بچه هایم به فدایتان» ⁽¹⁾

آری! وقتی ما بشناسیم که آن آقا چه آقایی است و چه ویژگی هایی دارد حاضریم خود را فدای آن حضرت کنیم، این نتیجه شناختاست، در سراسر دنیا هر آدمی که فطرتش زنده باشد وقتی امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف را بشناسد و کمی از زیبایی های وجود آن حضرت را درک کند حتی اگر مسلمان نباشد با تمام وجود حاضر است خودش را فدای آن عزیز کند. شناخت و معرفت خیلی مهم است، حتی شناخت خدا نیز باید در مسیر ولایت باشد، اگر کسی خدا را از طریق ولایت اهل بیت علیهم السلام که باب الله هستند بشناسد حاضر است جان خود را بدهد تا به رضایت و خشنودی پروردگار عزیزش دست یابد، البته در دنیا خیلی ها هستند که حاضرند جان خود را قربانی کنند اما تحت ولایت نیستند مثل خوارج و داعشی ها و امثال آن ها که این جان

دادن ها در مسیر باطل است. پس شناخت باید از طریق ولایت باشد تا اگر جان هم می دهی در مسیر درست و ماندگار باشد. اصلاً عرفه هست تا راه گم نشود، غدیر هست تا راه گم نشود، اگر جان را برای ولایت بدهی ارزش دارد و الا خیلی ها در رکاب عمر سعد جان دادند!

در خدمت سیدالشهداء علیه السلام جان دادن ارزش دارد، این جان دادن آنقدر گرانبهاست که اولیاء الهی هر روز آرزو می کنند و می گویند: « وَ اجْعَلْنا مِنَ الْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ»؛ خدایا ما را از شهیدان در رکاب امام زمانمان قرار بده.

چه خوش است من دهم جان

چه خوش است من بریزم همه جان به پایت ای دوست *** چو کبوتران عاشق بپرم برایت ای دوست

چه خوش است من دهم جان که تو زنده باشی ای جان *** من و بندگی چه گویم چو تو بنده باشی ای جان

زدم حیات بخشت، همه مرده زنده گردد *** بت بی نوا و بی پر، ز دَمت پرنده گردد

نشود که من بمیرم و رُخ تو را نبینم *** که به شوق روی ماهت، همه عمر در زمینم

توبیا و رو نشان ده، ثمری به این خزان ده *** نفسی به بینوایان و دمی به این جهان ده

همه آرزویم این شد، که به دامنت نهم سر *** وَنهم به روی چشمم کمی از غبار این در

نبود به شعر سبزی به جز از تو منتهایی *** که تو اوّلی و آخر، تو امام و مقتدایی

حقیقت قربان

قربان یعنی تقرب جستن به خدا ما هر کاری می کنیم سمت و سویش و رنگ و بویش باید خدایی باشد، پس اگر در عید قربان یا سایر ایام، قربانی می کنیم برای تقرب و نزدیک شدن به خداست، هر کاری که مایه رضایت خدا باشد مایه تقرّب به خداست و ما می توانیم مُهر «قربة الی الله» روی آن بزنیم، مثلا نماز عبادتی است که باید ما را به خدا و رضای او نزدیک و نزدیک تر کند و مایه ی تقرب ما شود. همان طور که فرموده اند: «اَلصَّلاَةُ قُرْبَانُ کُلِّ تَقِی؛ نماز مایه تقرّب اهل تقواست ». ⁽¹⁾

ولایت شرط قبولی اعمال

طبق روایت فوق، نماز بال پرواز برای تقرب به خداوند است اما این تقرّب شرایطی دارد که یکی از آن ها، تقوا و پرهیزگاری است، یعنی اگر کسی نماز بخواند ولی مال مردم بخورد، یا حق مردم را ضایع کند،

یا با آبروی دیگران بازی کند یا دل دیگران را بشکند این نماز برای چنین شخصی که تقوا را رعایت نمی کند هیچ گونه تقربی حاصل نمی کند یا مثلا طبق فرموده امام صادق علیه السلام که فرمود: «مَن نَظَرَ إِلی أَبَوَیهِ نَظَرَ ماقِتٍ وَ هُما ظَالِمانِ لَهُ، لَم یَقبَلِ اللَّهُ لَهُ صَلاةً»، ⁽¹⁾اگر کسی به چهره پدر و مادرش با تندی و کینه نگاه کند خدا نماز او را قبول نمی کند. پس با این بی تقوایی ها، نماز انسان، بال معراج و پرواز او نمی شود چون خود اهل بیت علیهم السلام به صراحت فرموده اند: «نماز مایه تقرّب برای کسانی است که تقوا را رعایت می کنند» و خدای عزیز به صراحت فرموده: « یَتَقَبَّلُ اللهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ»؛ ⁽²⁾خدا عمل اهل تقوا را می پذیرد، پس نمازی که با بی تقوایی همراه باشد پذیرفته نیست. یکی دیگر از شرایط پذیرش نماز و بلکه سایر اعمال، ولایت است، یعنی با ولایت اهل بیت علیهم السلام است که نماز انسان قبول می شود.

پس اگر فرموده اند: «اَلصَّلاةُ عَمودُ الدِّین، فَإِنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاهَا وَ إِنْ رُدَّتْ رُدَّ مَا سِوَاهَا؛ نماز پایه و ستون دین است، اگر در درگاه الهی قبول شود، سایر اعمال انسان نیز پذیرفته می شود و اگر قبول نشود همه حسنات و اعمال دیگر نیز مردود است» ⁽³⁾

منظور این است که اگر ولایت باشد این نماز ما پذیرفته می شود و به دنبال آن بقیه ی اعمال ما نیز قبول می شود ولی اگر ولایت

نباشد نماز هم پذیرفته نمی شود و لذا سایر اعمال هم قبول نمی شود. این مطلب در روایات متعدد ثابت است، از جمله وقتی از امام سجاد علیه السلام پرسیدند که سبب قبولی نماز چیست؟ حضرت به صراحت فرمودند: « ولایتُنا وَالبَراءَةُ مِن أعدائنا؛ ولایت ما و برائت از دشمنان ما سبب قبولی نماز است.» ⁽¹⁾

در روایت دیگری عبد الحمید بن ابو العلاء می گوید: «در مسجد الحرام چشمم به امام صادق علیه السلام افتاد که در حال سجده بود. خیلی منتظر ماندم و سجده ایشان طولانی شد. برخاستم و چند رکعت نماز خواندم ولی حضرت همچنان در حال سجده بود. از همراه ایشان پرسیدم: امام علیه السلام چند وقت است که به سجده رفته؟ او گفت: پیش از آنکه شما به نزد ما بیایی حضرت به سجده رفته است. همین که امام علیه السلام صدای مرا شنید سر از سجده برداشت و فرمود: «ای ابا محمد! نزد من بیا» من نزدیک حضرت رفتم و سلام دادم، حضرت سلام داد و فرمود: «ای ابا محمّد! به خدا سوگند اگر شیطان پس از آن نافرمانی و تکبّری که کرده به اندازه عمر دنیا برای خداوند سجده کند سودی برایش نخواهد داشت و خدا سجده او را قبول نمی کند مگر این که طبق دستور خدا در برابر آدم به سجده افتد. همین گونه است حال این امت گنه کار که پس از پیامبر صلی الله علیه وآله در مورد امام و رهبری که آن حضرت برایشان معین کرد به فتنه

افتادند. پس خدای تعالی عملی از آنها را نمی پذیرد و حسنه ای از آن ها را بالا نمی برد مگر از همان مسیری به درگاهش روند که او مقرر کرده، و از همان امامی پیروی کنند که به پیروی از او مأمور شده اند، و از همان دری که خدا و پیامبر به روی آن ها گشوده اند درآیند.» آنگاه حضرت فرمود: «یَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَی أُمَّةِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ خَمْسَ فَرَائِضَ الصَّلَاةَ وَالزَّکَاةَ وَالصِّیَامَ وَ الْحَجَّ وَ وَلَایَتَنَا فَرَخَّصَ لَهُمْ فِی أَشْیَاءَ مِنَ الْفَرَائِضِ الْأَرْبَعَةِ وَلَمْ یُرَخّصْ لِأَحَدٍ مِنَ الْمُسْلِمِینَ فِی تَرْکِ وَلاَیَتِنَا لَا وَ اللَّهِ مَا فِیهَا رُخْصَةٌ؛ ای ابا محمد! همانا خداوند عزیز پنج فریضه را بر امت پیامبرش واجب ساخته است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت ما، و در چهار فریضه اول به ایشان رخصت هایی داده ولی در ترک ولایت ما برای هیچ یک از مسلمانان رخصتی داده نشده است، نه! به خدا سوگند در ترک ولایت ما رخصتی نیست.» ⁽¹⁾

همچنین در روایتی دیگر امام صادق علیه السلام فرمودند: «فإن أقر بولایتنا ثمَّ ماتَ عَلیها قُبِلَت مِنهُ صَلاتُه وصومُه وزَکاتُه وحَبُّه ، وإن لَم یُقرَّ بولایتنا بَینَ یَدی الله جل جلاله لَم یَقبل اللهُ عزَّ وجل مِنهُ شیئاً من أعماله؛ اگر کسی به ولایت ما اقرار کند و با این عقیده بمیرد خدا نماز و روزه و زکات و حجّش را قبول می کند ولی اگر در درگاه خدا به ولایت ما اقرار نکند هیچ یک از اعمالش پذیرفته

نیست.» ⁽¹⁾

با توجه به این روایات و روایات فراوان دیگر خدای عزیز هیچ عمل نیکی از ما را نمی پذیرد مگر اینکه مهر محبت و ولایت امام زمان روحی فداه برآن ثبت شده باشد و در مورد هر چیزی کوتاه بیاید و تخفیف دهد در مورد امامت و ولایت تخفیفی نخواهد داد.

اصلا حقیقت دین امام زمان علیه السلام است، قبله دل و صراط مستقیم و آن وجودی که انسان را به خدا می رساند، امام زمان علیه السلام است، همان طور که مولا علی علیه السلام می فرمایند: «أَنَا صِراط اللهِ المُستَقیمُ؛ من راه مستقیم خداوندم» ⁽²⁾، باب رسیدن به خدا امام زمان علیه السلام است، اگر خدا دعوت به دین کرده در واقع دعوت به ولایت نموده، اگر ما را به مسجدش فراخوانده در واقع صاحب مسجد امام ماست و خدا ما را به سوی امامان علیهم السلام فراخوانده است همان طور که مولا علی علیه السلام فرمودند: منظور از مساجد من هستم» ⁽³⁾اگر دعوت به نماز کرده، حقیقت نماز، ولایت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است همان طور که مولا امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند:

«أنَا صَلاةُ المؤمِن؛ من نماز مؤمنینم» ⁽⁴⁾و فرمود: «أَنَا حَیَّ عَلَی

الصَّلاة» ⁽¹⁾و اگر از ما خواسته که نماز را اقامه کنیم و به پا داریم منظور اقامه ولایت امام زمان علیه السلام است که امام باقر علیه السلام فرمود: «فَمَن أَقامَ وِلایَتی فَقَد أقامَ الصَّلاة ؛ کسی که ولایت مرا به پا دارد نماز را به پا داشته است.» ⁽²⁾اگر ما را به حج فرا خوانده، تمام و کمال حج را وصال و پیوند با امام زمان علیه السلام قرار داده تا جایی که امام صادق علیه السلام می فرماید: «تَمامُ الحَجَّ لِقاء الإمام» ⁽³⁾، و اگر از ما خواسته تا دور کعبه بگردیم و طواف نماییم در واقع از ما خواسته که دور ولایت و دور امام زمانمان بگردیم، همان گونه که حضرت زهرا علیها السلام به نقل از پیغمبر رحمت صلی الله علیه وسلم فرمود: «مَثلُ الْأَمامِ مَثَلُ الْکَعْبَةِ، اذ تُوْتی وَلَا تَأْتِی؛ امام همچون کعبه است که مردم باید به سویش حرکت کنند، نه این که او به جانب مردم رود.» ⁽⁴⁾و پیامبر عزیز صلی الله علیه وسلم رو به مولا علی علیه السلام فرمود: «مَثَلُکُمْ یَا عَلِیُّ مَثَلُ بَیْتِ اللَّهِ الْحَرَامِ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً فَمَنْ أَحَبَّکُمْ وَ وَالاکُمْ کَانَ آمِناً مِنْ عَذَابِ النَّارِ وَ مَنْ أَبْغَضَکُمْ أُلْقِیَ فِی النَّار؛ ای علی جان! مثل شما در میان مردم مثل بیت الله الحرام است که هرکس در آن داخل شود در امان است؛ پس هرکس شما را دوست بدارد و ولایت شما را بپذیرد از عذاب آتش در

امان است و هر که با شما دشمنی کند، در آتش انداخته شود.» ⁽¹⁾

پس اگر کسی دور خانه خدا بگردد و حج به جا آورد ولی امام زمانش را نشناسد هیچ خیری برای او نیست زیرا تمام عبادات و اعمال ما در گرو شناخت اهل بیت علیهم السلام است تا جایی که امام صادق علیه السلام فرمودند: «مَنْ أَمَّ هَذَا الْبَیْتَ وَ هُوَ یَعْلَمُ أَنَّهُ الْبَیْتُ الَّذِی أَمَرَهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ وَ عَرَفَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ حَقَّ مَعْرِفَتِنَا کَانَ آمِناً فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ ؛ کسی که قصد زیارت خانه خدا را نماید در حالی که می داند این خانه ای است که خدای عزّوجل به آن امر کرده است و ما اهل بیت را آنگونه که حق شناخت ماست بشناسد، در دنیا و آخرت در امان است.» ⁽²⁾

و به طور کلی کسی که دلش با اهل بیت علیهم السلام نباشد اصلا حجش پذیرفته نیست همان طور که امام باقر علیه السلام فرمود: «فَنَحْنُ وَ اللَّهِ دَعْوَةُ إِبْرَاهِیمَ الَّتِی مَنْ هَوَانَا قَلْبُهُ قُبِلَتْ حَجَّتُهُ وَإِلَّا فَلَا؛ به خدا قسم ما همان دعوتی هستیم که خدا به ابراهیم علیه السلام امر نمود مردم را به سویش دعوت کن، پس کسی که دلش خواهان ما باشد حجّش قبول است و الا قبول نیست.» ⁽³⁾

بنابراین بسیار واضح است که زیر چتر ولایت، تمام اعمال ما ارزش پیدا می کند و ما اگر می خواهیم که نماز و روزه و حج و انفاق

ما پذیرفته شود و اعمال ما بالا رود و ما را به قرب خدا برساند راهش وصل شدن به امام زمان روحی فداه است. باید دل به مولا دهیم، باید غدیری شویم، باید امام زمانی شویم تا خدا ما را در درگاه خودش بپذیرد و اسم ما هم جزء مقربان درگاهش بنگارد.

به هر حال عید قربان، عید تقرب به خداست و این تقرّب با پاکی و تقوا حاصل می شود و رمز گشایش درب های آسمان برای کسی که می خواهد به آسمان قرب خدا پرواز کند پذیرش ولایت اهل بیت علیهم السلام و انس و تقرّب به آن هاست، همان طور که امام هادی علیه السلام به صراحت می فرمایند: « مَنْ أَرَادَ اللَّهَ بَدَأَ بِکُمْ وَ مَنْ وَحْدَهُ قَبِلَ عَنْکُمْ وَ مَنْ قَصَدَهُ تَوَجَّهَ بِکُم» ⁽¹⁾یعنی هر کس بخواهد به خدا و قُرب و معرفت او برسد باید این عرفان و تقرّب را از در خانه اهل بیت علیهم السلام بجوید و اگر می خواهد به توحید برسد باید عقایدش را از اهل بیت علیهم السلام بپذیرد و هر کس که قصد و آهنگ پرواز در آسمان بندگی خدا را نماید باید به اهل بیت علیهم السلام روی آورد.

بنابراین اگر ما بخواهیم به چشمه سار غدیر برسیم باید تمام کارهایمان در جهت تقرّب به خدا باشد و از گذرگاه قربان شدن در راه دین و امامت و ولایت بگذریم، باید حاضر شویم از خود بگذریم تا به خدا برسیم، باید از هوا بگذریم تا به خدا برسیم، باید خویش را قربانی کنیم و تمام وجودمان را به پای دوست بریزیم تا

به لقاء دوست نائل گردیم. رمز وصال دوست، قربان نمودن هوا و هوس هاست، از عالمی پرسیدند تا بهشت چند قدم راه است؟ او گفت: یک قدم بیش نیست، قدم اوّل را روی هوای نفست بگذار، قدم دوم در بهشت است.

حدیث جان

جنت که جمال یار زیباست *** آن سوی دیار دیدنی هاست

بگذر زهوس به شوق رویش *** تا آن که رسی به وصل کویش

بگذر ز جهان فانی و پوست *** تا آن که نظر کنی رخ دوست

قلاده شهوت أر تو را هست *** گوهر نرسد تو را در این دست

تاسر به طبیعت است و کائن *** هرگز نرسی به نور باطن

تا خفته درون پیله هستی *** پروانه نگشتی و نرستی

تا دیده به خاک پست داری *** با پیک سما تو را چه کاری

ای دیده ز دیده ها گذر کن *** با دیده دل دمی نظر کن

دیدار رخ عزیز زهرا *** بهتر ز تمام دیدنی ها

گر دل برسد به وصل کویش *** بهتر ز نظر به رنگ و رویش

گر وصل جمال شاه جویی *** باید به رهش تو راه پویی

گر خواه دل تو وصل ماه است *** با غیر، نشستنت گناه است

بگذر ز زمین، سما تو بگزین *** اندر پس پرده زمین بین

بر بال براق جان تو بنشین *** دنیا بنگر به دیده دین

کوچک منگر حقیر مشمار *** این مردم ساده خطاکار

خود را ز همه حقیرتر دان *** تا پر بکشد تو را دل و جان

هر کس به توهم بزرگی است *** کوچک تر از او دگر کسی نیست

دارای دل و پر و بصر باش *** بر نفس خودت امیر و سر باش

گر در قفس خودت اسیری *** در مُرده دلی خود بمیری

بشنیده ام از امام کاظم *** پندی که همیشه هست لازم

هر کس که اسیر نفس و خاک است *** نامرده در این جهان هلاک است

و آن کس که طلب کند ریاست *** او نیز فتد در این هلاکت

در وادی عشق حضرت یار *** باید که کنی دو دیده بیدار

هم دیده سر نبایدت کور *** هم دیده دل ببایدت نور

خیر دو جهان در این دو کار است *** هر کس شنود کنار یار است

با حُبّ امام و با کلامش *** برگیر دمی تو از مرامش

با دیده و با دل و زبان آی *** در خیمه سبز عاشقان آی

نام تو کنار یار زیباست *** جای دل تو میان دریاست

حیف است که در صدف بمانی *** باید تو حدیث جان بخوانی

برخیز و دلت بزن به دریا *** خود را برسان کنار مولا

برخیز و رضایتش طلب کن *** خیر دو جهان ز ما اکتسب کن

بابا به خدا بهشت اینجاست *** زیبایی سرنوشت اینجاست

دل دل مکن و بیا چو سلمان *** با عشق علی بشو مسلمان

دل دل مکن و بیا چو بوذر *** از خواب گران نفس بگذر

بگذر که پرت گشوده گردد *** نامت به سما ستوده گردد

بگذر که جمال حق ببینی *** اندر دل آسمان نشینی

بگذر که وصال حق چنین است *** آیین تمام مخلصین است

ای شاه تر از شهان عالم *** ای ماه تر از مهان عالم

از خوب تر از تمام خوبان *** ضرب المثل خدای سبحان

برگیر تو دست سادگان را *** افتاده ترین فتادگان را

در فقرترین فقیرها را *** در حصرترین اسیرها را

بیمارترین مریض ها را *** بیچاره ترین عزیزها را

ما گر چه فتاده و مریضیم *** لیکن بَرِ تو همه عزیزیم

دریاب تو شیعیانت آقا *** این بارقه های جانت آقا

دریاب که ما دم حطیمیم *** ایتام تر از همه یتیمیم

در غفلت و خواب اگر خزیدیم *** در کعبه عشقت آرمیدیم

برگیر پدر تو دست ما را *** تغییر بده تو هست ما را

آقا ز کرم به ما نظر کن *** از عمر تباه ما گذر کن

آینده جهان ز عاشقان است *** صد شکر دلم اسیر جان است

این دل نرسد به پای خوبان *** صد شکرش اگر پذیرد این جان

سبزی نرسد به پایت آقا *** دست تو نوازد این گدا را ⁽¹⁾

رسیدن به غدیر عشق و بندگی

اکنون زمان رسیدن به چشمه سار غدیر است، غدیر عشق و محبّت، غدیر وصل و رفاقت، غدیر پیوند با امامت، غدیر بندگی و ولایت، اکنون که از خود گذشته ای، خنکای کوثر مهر و دلدادگی، گوارای توست. برگیر باده و بر زن کفی در این دریا، اکنون بنوش که آوای «إِنَّا أَعْطَیْنَاکَ الْکَوْثَرَ» بر سر در این وادی نگاشته اند و به گوش جان رسانده اند، دلت را آسمانی کن و بگذار تا خورشید امامت به دل و جانت بتابد، وجودت را گلستان مهربانی کن تا باران ولایت بر وجودت ببارد، اکنون هنگام پرکشیدن است، پرکشیدن با خورشید جاودانی که خدای حکیم از روز آغاز آفرینش آن را روشن نمود و

هرگز خاموشی ندارد، همان خورشیدی که اولین آفریده خداست و پیامبر رحمت صلی الله علیه وآله در مورد آن فرمود: «أَوَّلُ مَا خَلَقَ اللَّهُ نُورِی فَفَتَقَ مِنْهُ نُورَ عَلِی ثُمَّ خَلَقَ الْعَرْشَ وَاللَّوْحَ وَالشَّمْسَ وَضَوْءَ النَّهَارِ وَ نُورَ الْأَبْصَارِ وَالْعَقْلَ وَ الْمَعْرِفَةَ » ⁽¹⁾اولین آفریده خدا همین نور ولایت بود، نور محمد و آل محمد صلی الله علیه وآله، نور انسان کامل و با نور او جهان هستی روشن شد، اینگونه نبود که اول خورشید و ماه و نور مادی باشد بلکه اول نور انسان کامل خلق شد و تمام آفرینش از نور انسان کامل و به خاطر انسان کامل آفریده شد و تا ابد برنامه ی خدا این شد که تمام مخلوقات، نور خود را از انسان کامل دریافت کنند. این نور از روز اول قبلهٔ تمام قلب ها شد و خدا آن را محور و الگو و بلکه قله تمام کمالات و خوبی ها قرار داد و مسیر آفرینش را به سوی این محور و قلّه تنظیم نمود. البته این الگو آن طور نیست که خودش در جا ثابت باشد بلکه با سرعتی غیر قابل تصور ما به سوی خدا و رضای او در حرکت است و در عین حال هر لحظه هادی و راهنمای سایر مخلوقات به سمت بندگی خدا و کمالات انسانی است. خدا خواسته که اهل بیت علیهم السلام و ولایت آن بزرگواران معدن همه خیرات و خوبی ها باشند و هر که اراده کند که به خیر و خوبی و یا دانش و نور و فضل و کمالی دست یابد باید از معدن خیرات اهل بیت علیهم السلام به این خوبی ها دست پیدا کند. این قله سعادت و

کمال را خدا از روز ازل تقدیر نموده و به آفرینش عرضه کرده است و در عالم ذر این قبله کمال و سعادت را نشان داده و بر حرکت به سوی این قبله از همگان تعهد گرفته است و در این زمینه روایات فراوان است که ما در کتاب سفر به عالم ارواح و عالم ذر این روایات را نقل نموده ایم. به عنوان نمونه در روایتی می خوانیم: « أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلی الله علیه وسلم قَالَ لِعَلِی علیه السلام : أَنْتَ الَّذِی احْتَجَ اللَّهُ بِکَ فِی ابْتِدَائِهِ الْخَلْقَ حَیْثُ أَقَامَهُمْ أَشْبَاحاً، فَقَالَ لَهُمْ: أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قَالُوا: بَلَی، قَالَ: وَ مُحَمَّدٌ رَسُولِی قَالُوا: بَلَی، قَالَ: وَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ وَصِیِّی فَأَبَی الْخَلْقُ جَمِیعاً إِلَّا اسْتِکْبَاراً وَ عَتَوْا مِنْ وَلَایتک إلَّا نَفَرٌ قَلِیلٌ، وَهُمْ أَقَلُ الْقَلِیل، وَ هُمْ أَصْحَابُ الْیَمِینِ»؛ وجود مبارک پیامبر مهربان صلی الله علیه وسلم به مولا علی علیه السلام فرمود: «علی جان! تو آن کسی هستی که خداوند در ابتدای آفرینش انسان ها یعنی در آن موقعی که به صورت سایه و شبح بودند، با تو بر آنها حجّت و دلیل آورد و به آنها فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم»؟ گفتند: «بلی هستی»، فرمود: «آیا محمد صلی الله علیه وسلم فرستاده ی من نیست»؟ گفتند: «بلی، هست» و فرمود: «آیا امیرالمؤمنین علی علیه السلام جانشین من نیست»؟ اما مردم از روی تکبّر و نافرمانی از ولایت تو سرپیچی نمودند به جز افراد کمی که از کم هم کمترند و آن ها همان اصحاب یمین هستند» ⁽¹⁾

پس سعادت دنیا و آخرت برای کسی است که تمام زندگی و روح

و روان خود را در جهت ولایت تنظیم کند و مسیر حرکتش به سمت قله دلدادگی و اطاعت خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام باشد.

عهدنامه غدیر و پیمان ولایت همان پیمان عالم ذر است

اصل ولایت و مسأله غدیر آنچنان اهمیت دارد که جزء مهم ترین پیمان ها و تعهدات عالم ذر بوده است، یعنی پیش از این که بشر وارد جلسه امتحان دنیا شود خدای عزیز در عالم ذر از او برای پیروی از ولایت امیرالمؤمنین و اهل بیت علیهم السلام تعهد گرفته است همان گونه که برای توحید و نبوت پیمان گرفته است، به عنوان نمونه امام صادق علیه السلام در ذیل آیه شریفه 172 سوره اعراف تصریح نموده اند که تعهدات عالم ذر اقرار به یگانگی خدا و پیامبری حضرت محمد صلی الله علیه وآله و خلافت و ولایت و امامت امیرالمؤمنین علیه السلام بوده است. ⁽¹⁾

و در روایت دیگر امام باقر علیه السلام فرمودند: «خداوند پس از اقرار گرفتن بر ربوبیت خویش بر این ،حقیقت پیمان گرفت که حضرت محمد صلی الله علیه وآله رسول خدا و مولا علی امیرمؤمنان علیه السلام است و امامان بعد از او والیان امر و معادن علم و حکمت او هستند و نیز بر این پیمان گرفت که حضرت مهدی علیه السلام امامی است که به وسیله او دینش را یاری می کند و به دست او حکومت خدا در زمین آشکار می گردد و به دست او از دشمنان خدا انتقام گرفته می شود و به برکت او همه

مردم بنده خدا می شوند...» ⁽¹⁾

و جالب اینجاست که پیامبر همین پیمان عالم ذر را در روز عید غدیر از مردم گرفت و به نوعی روز غدیر تجدید عهد و پیمان عالم ذر بود.

در روایت دیگر پیامبر عزیز صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَا تَکَامَلَتِ النّبُوَّةُ لِ لِنَبِیِّ فِی الْأَظِلَّةِ حَتَّی عُرِضَتْ عَلَیْهِ وَلَایَتِی وَ وَلَایَةُ أَهْلِ بَیْتِی وَ مَثْلُوا لَهُ فَأَقَرُوا بِطَاعَتِهِمْ وَوَلَایَتِهِمْ. » ⁽²⁾: «نبوت هیچ پیامبری در عالم اظله تکمیل نشد مگر اینکه ولایت من و ولایت اهل بیتم بر او عرضه شد و تمثال آن ها برای آن پیامبر مجسم شد و تمام پیامبران، به اطاعت و ولایت اهل بیت علیهم السلام اقرار نمودند.»

همچنین در تفسیر آیه شریفه «وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَ النَّبِیِّینَ لَمَا آتَیْتُکُمْ مِنْ کِتابِ وَ حِکْمَةٍ ثُمَّ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَکُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ» روایات متعدد نقل شده که خدا از تمام انبیاء میثاق گرفته تا اهل بیت علیهم السلام را یاری کنند. ⁽³⁾در روایات دیگر توضیح داده اند که منظور از این یاری، یاری امام زمان علیه السلام است زیرا در آن زمان است که برنامه رجعت صورت می گیرد و پیامبران الهی برای یاری دولت امام عصر علیه السلام که همان دولت واقعی اهل بیت علیهم السلام است به دنیا بر می گردند. ⁽⁴⁾این بیدار باشی برای ماست که در دوران

امام زمان عزیزی زندگی می کنیم که انبیاء به یاری اش تعهد داده و به این تعهد مفتخرند.

و در روایت دیگر امام صادق علیه السلام فرمودند: «نَحْنُ صَفْوَةُ الْکَلِمَةِ الْبَاقِیَةِ إِلَی یَوْمِ الْحَشْرِ الْمَأْخُوذِ لَهَا الْمِیثَاقُ وَالْوَلَایَة مِنَ الذَّر؛ ما همان برگزیدگان خدا و کلمه جاودان او تا قیامتیم که خداوند در رابطه با ما در عالم ذر از بندگانش پیمان ولایت گرفت.» ⁽¹⁾

حتی ما اگر به مکه می رویم هدف اصلی تجدید همین عهد و پیمان با امام زمان روحی فداه است به طوری که خدا یکی از فرشتگان عالم ذر که شاهد ماجرای میثاق است را همواره در دل کعبه و در ملکوت حجر الاسود قرار داده تا ما در نزد او به این عهد و پیمان اقرار نماییم. در واقع ما در کنار کعبه باید با صاحب کعبه، دست بیعت بدهیم ولی چون از دیدار آن حضرت محرومیم به ما فرموده اند که دست بر حجرالاسود بکشید و بگویید: «أَمَانَتِی أَدَّیْتُهَا وَ مِیثَاقِی تَعَاهَدْتُهُ لِتَشْهَدَ لِی بِالْمُوَافَاةِ، امانتی که به گردنم بود را ادا نمودم و بار دیگر با امام زمانم تجدید پیمان نمودم تا تو به این وفاداری من گواهی دهی». ⁽²⁾

بنابراین غدیر در حقیقت تجدید عهدی دوباره برای همان

پیمان عالم ذر است و جالب اینجاست که وجود امام صادق علیه السلام در دعای بعد از نماز غدیر به این حقیقت تصریح نموده و فرموده اند: «خدایا تو به ما لطف نمودی که خالصانه به وجودت گواهی دهیم و پس از پیامبری که چراغ نورانی عالم و آگاهی بخش مردم بود موالات اولیاء هدایتگر و هدایت شده ات را نصیبمان کردی و دین را به موالات اهل بیت علیهم السلام و برائت از دشمنان آن ها برای ما کامل نمودی و نعمتت را بر ما تمام کردی به عهدی که برایمان تجدید نمودی و میثاقی که در ابتدای خلق از ما گرفته بودی و دوباره آن را برای ما یادآوری کردی و ما را اهل اجابت قرار دادی و عهد و میثاق عالم ذر را به یادمان آوردی و کاری کردی که ذکر تو را فراموش نکنیم و در کتابت فرمودی: «به یاد آور زمانی را که خدا از بنی آدم پیمان گرفت و فرمود: آیا من پروردگار شما نیستم؟ همه گفتند: آری! ما به لطف و بزرگواری تو شهادت می دهیم به این که خدایی جز تو نیست و تو پروردگار مایی و محمد بنده و رسول تو پیامبر ماست و مولا علی امیرمؤمنان و بزرگ ترین حجت تو و برترین نشانه تو و عظیم ترین پیام عالم هستی است که مردم در ولایت او اختلاف نموده اند.» ⁽¹⁾

روز غدیر روز معارفه اول نبود بلکه روز تجدید پیمان بود

یکی از مطالب مهمی که لازم است بیان شود این است که روز غدیر روز معارفه نبوده بلکه روز بیعت بوده است، زیرا معارفه ولایت در همان آغاز رسالت یعنی در یوم الانذار صورت گرفته بود و پس از آن نیز در هر مناسبتی وجود مبارک پیامبر رحمت صلی الله علیه وآله امام علی علیه السلام و سایر امامان علیهم السلام را به مردم معرفی مینمود و مردم را متوجه امر ولایت و امامت می نمود.

در همان آغاز رسالت و در یوم الانذار که قرآن می فرماید: «وَأَنْذِرْ عَشِیرَتَکَ الْأَقْرَبِینَ» ⁽¹⁾

پیامبر عزیز صلی الله علیه وسلم بعد از معرفی خودش و دین و آیینش فرمود: «این علی بن ابی طالب علیهما السلام وصی و جانشین بعد از من است.» ⁽²⁾

علاوه بر آن وجود نازنین پیامبر حکیم ما در بسیاری از اعیاد و مناسبت ها، یا در هنگام ترویج معارف دین و برفراز منبر، یا حتی در دل بعضی از جنگ ها و به طور کلی در طول عمر شریف خود مکرّر از ولایت مولا علی علیه السلام و فرزندان عزیزش سخن گفته و راه را مشخص نموده است. احادیثی که پیغمبر صلی الله علیه وسلم در آنها تصریح نموده که «الخُلَفاءُ بَعدی إثنا عَشَر کَعَدَدِ نُقَباء بنی إسرائیل؛ جانشینان بعد از من دوازده نفر هستند» از طریق شیعه و سنی نقل شده است و در

بخشی از احادیث آن حضرت به نام امامان علیهم السلام تصریح نموده اند و در بخشی دیگر فرموده اند که اوّل آنها امام علی علیه السلام و آخرین آن ها حضرت مهدی علیه السلام است. ⁽¹⁾

بنابراین در روز غدیر، اگر پیامبر مهربان صلی الله علیه وآله بحث ولایت معصومان علیهم السلام را مطرح می کند از باب یادآوری و تأکید است نه این که مطلب جدیدی را بخواهد بیان کند. در واقع آن حضرت، این خطبه ی بلند غدیر را قرائت کرده تا پس از آن از همگان بیعتی محکم بگیرد و حجّت را بر همه تمام کند.

در این خطبه شریف آن چیزی که خیلی قابل توجه است این است که پیامبر عزیز و حکیم، بارها به امامت امامان تأکید می کند و بلکه مکرر تصریح می کند که امامان بعد از من، فرزندان من از نسل امام علی علیه السلام هستند و حتی به این مقدار نیز اکتفا نکرده و با ذکر نام، تصریح می فرمایند که منظور مولا علی و امام حسن و امام حسین تا حضرت مهدی علیهم السلام هستند که مبادا کسی سوء استفاده کند و بگوید امامت در نسل دیگری است.

و باز مهم تر اینکه بخش قابل توجهی از خطبه، مربوط به امام عصر روحی فداه و ویژگی های آن حضرت و دوران با شکوه آن امام عدل و مهربانی است.

در واقع پیامبر حکیم صلی الله علیه وآله باید مسیر بشریت را تا روز قیامت ترسیم کند که هیچ راه سوء استفاده ای برای شیاطین و منافقین باقی نماند. با این توضیح، غدیر، ترسیم روشن صراط مستقیم تا زمان ظهور و تا قیامت و بلکه تا ورود در حوض کوثر است. بنابراین غدیر روز معارفه اول امامت و ولایت نبوده است، اگر چه معارفه، تکرار و یادآوری شده ولی در حقیقت برنامه ی غدیر، به نوعی اتمام حجت پیامبر عزیز با امت خویش بوده است. به عبارت دیگر روز غدیر، روز تجدید عهد و پیمان با ولایت بوده است. همچنین بعد از غدیر نیز پیامبر صلی الله علیه وآله تا لحظه آخر حیات خویش، این یادآوری را ادامه دادند و از دیگران نیز خواستند که این جریان را برای بقیه بازگو کنند. حتی آن حضرت در روزهای پایانی عمر شریف خود، در حضور اصحاب، قلم و کاغذی خواستند تا بار دیگر حقیقت ولایت و پیروی از قرآن و عترت را برای اصحاب بنگارند و در این رابطه، همان عبارتی را به کار بردند که برای حدیث ثقلین به کار بردند و فرمودند: «ایتُونِی بِقَلَمٍ وَ بَیاضِ لِأَکتُبَ لَکُم فیهِ کِتاباً لَن تَضِلُّوا بَعدَی وَلَن تَختَلِفوا بعدی؛ برایم قلم و کاغذی بیاورید تا مطلبی برایتان بنویسم که بعد از من هرگز گمراه نشوید و با هم اختلاف پیدا نکنید». ⁽¹⁾

در واقع حضرت قصد داشتند بار دیگر غدیر و ولایت اهل بیت علیهم السلام را یاد آور شوند که وقتی کار به اینجا رسید دومی مجلس

را به هم ریخت و به پیامبر عزیز توهین نمود و گفت: «این مرد هذیان می گوید!» ⁽¹⁾پیامبری که قرآن پیرامون او می فرماید: «ماضَلَّ صاحِبُکُم وَ ماغَوی، وَ ما یَنطِقُ عَنِ الهَوی، إن هو الا وحی یوحی؛ پیامبری که همراه شماست نه منحرف شده و نه خطا می کند، هرگز از روی هوا و هوس سخن نمی گوید بلکه هر چه می گوید از جانب خدا به او وحی می شود.» ⁽²⁾حالا طوری مظلوم واقع شده که به وجود نازنینش اینگونه توهین می کنند.

به هر حال پیامبر عزیز از آغاز رسالت تا پایان عمر به مسأله ولایت که اصل اصول دین است تأکید داشتند و همواره مردم را نسبت به آن آگاه می نمودند و در غدیر نیز طبق امر خدا به صورت ویژه به این اصل پرداختند و بر وفاداری نسبت به آن از همگان پیمان گرفتند.

مقابله شیطان و شیطان سیرتان با غدیر و ظهور

با توجه به آنچه گفته شد برنامه غدیر، رساندن بشر به کمال بود؛ کمال علم و دانش کمال توحید، کمال معنویت و بندگی، کمال اخلاق، کمال شعور و درک و فهم و عقلانیت و کمال سعادت.

اما از همان لحظه اول، شیطان و شیطان سیرتان با این حقیقت

مقابله کردند، در واقع اساسی ترین جنگ شیطان، مقابله با غدیر

و ظهور است؛ با غدیر می جنگد چون رگ و ریشه ی امامت و ولایت

است و با ظهور می جنگد چون زمان ظهور، زمان تجلی نور ولایت

و امامت و روز سعادت انسان هاست و علاوه بر آن روز مرگ و نابودی

شیطان ها و تعطیلی بازار شیطان سیرتان است.

اصلا این دو روز هر کدام به نوعی روز عزای ابلیس است، همان طور که امام باقر علیه السلام در حدیثی تصریح نموده و فرمودند: «إِنَّ إبلیسَ عَدُ اللهِ رَنَّ أربعَ رَنّاتٍ یَومٍ لُعِنَ، وَ یَومٍ أَهْبَطَ إِلَی الْأَرْضِ، وَ یوم بعث النبی صلی الله علیه وسلم وَیَوم الغدیر؛ شیطان دشمن خداست و چهار بار ناله اساسی زده است؛ یک بار در روزی که ملعون گشت و از رحمت خدا رانده شد، دوم روزی که به زمین هبوط کرد، سوم روز مبعث و چهارم روز عید غدیر» ⁽¹⁾

بنابراین شیطان با غدیر و ولایت مشکل اساسی دارد و تمام نقشه ها و دشمنیاش بر علیه غدیر است. از طرف دیگر چون در روایات نقل شده که روز وقت معلوم که همان روز ظهور حضرت مهدی علیه السلام است روز نابودی و هلاکت شیطان است و فعالیت او تعطیل می گردد ⁽²⁾به همین جهت شیطان با تمام قوا در مقابله با ظهور امام زمان روحی فداه می کوشد.

در واقع جنگ اصلی شیطان و لشکر شیطان جنگ با غدیر و ولایت و ظهور و مهدویت است.

حدیث غدیر حدیثی متواتر و غیر قابل انکار

واقعه ی غدیر را 110 نفر از صحابه و 89 نفر از تابعان که نام های آنان در منابع تاریخی اهل سنت ثبت شده نقل کرده اند. در سال ها و قرن های بعد نیز 360 نفر از عالمان و محدثان اهل سنت این حدیث را در کتابهای خود ثبت کرده و جمع فراوانی از علمای اهل سنت به صحت و استواری این حدیث اقرار نموده و برخی از آنان پیرامون غدیر کتاب های ویژه نگاشته اند. اما فقها و بزرگان و محدثان شیعه نیز به اتفاق پیرامون غدیر و حدیث غدیر سخن گفته اند و این حدیث و خطبه ی گرانقدر را نقل نموده اند. جامع ترین و مهم ترین اثر در این زمینه، کتاب شریف و ارزشمند الغدیر تالیف علامه امینی اعلی الله مقامه است.

بنابراین بسیار واضح است که حدیث غدیر یک حدیث متواتر و فوق حد تواتر در میان شیعه و سنی است که امکان مخفی کردن و از بین بردن آن وجود نداشته است. به همین جهت کسانی که با امر ولایت مشکل داشتند وقتی دیدند نمی توانند اصل جریان را انکار کنند تلاش کردند جریان غدیر را تحریف معنوی نمایند.

معنی واژه «ولی» و «مولا»

بسیاری از عالمان اهل تسنن تلاش کردند که بگویند در روایت پیامبر صلی الله علیه وآله که فرموده است «مَن کُنتُ مَولاهُ فَعَلی مولاه منظور از واژه «ولی» و «مولا» دوست است نه سرپرست؛ در حالی که بسیار واضح و روشن است که واژه «ولی» اگر چه معانی متعددی دارد اما ریشه این کلمه ولایت است و اصل این ماده بر قُرب و نزدیکی دلالت دارد و به معنای تولی امر است. ⁽¹⁾همچنین مولا یعنی کسی که در به عهده گرفتن امور بر دیگران اولویت دارد، در واقع «اولی» به معنی «اولویت» است و به همین جهت مهم ترین و اصلی ترین معنای این کلمه که در همان مرحله اول متبادر به ذهن است معنی سرپرست و صاحب اختیار است.

در فارسی نیز در مرحله اول همین معنا متبادر به ذهن است مثلاً وقتی مدیر مدرسه ای می گوید: «ولی دانش آموز به مدرسه بیاید» منظور مدیر پدر و مادر آن دانش آموز است که سرپرست او هستند و هرگز کسی نمی گوید شاید منظور مدیر مدرسه از گفتن «ولی دانش آموز» دوست دانش آموز است اگر چه «ولی» معنای دوست هم دارد اما اولین معنایی که از آن متبادر به ذهن است معنی سرپرست است مگر اینکه با قرینه بفهمیم که گوینده معانی دیگر این کلمه را اراده کرده است. همچنین در رابطه با معنی «ولی»

مرحوم استاد آیت الله ابطحی رحمه الله توضیح جالبی دارند، ایشان می فرمودند: «این واژه هم به معنای سرپرست و مولاست و هم به معنی فرمانبر و خدمتکار و مطیع است، مثلاً وقتی می گوییم امام علی علیه السلام مولای ماست یعنی آن حضرت سرپرست و رهبر و صاحب اختیار ماست و بر ما ولایت دارد اما وقتی می گوییم: «أشهَدُ أَنّ عَلیاً وَلیُّ الله ؛ علی ولی خداست» یعنی مولا علی علیه السلام بنده ی مطیع و فرمانبر با محبت خداست. در زیارت امام عصر روحی فداه نیز این چنین می خوانیم: «یا مَولایَ أنا مولاک» یعنی ای آقا و ای سرپرست و صاحب اختیار من ، من نوکر و مطیع درگاه تو هستم، من فرمان بر شما هستم».

با توجه به این توضیحات کلمه «ولی» معانی متعددی دارد که با توجه به موقعیت مکانی و قرائن کلامی باید متوجه شد منظور گوینده از به کار بردن این واژه چیست حال در حدیث غدیر با توجه به موقعیت مکانی و اجتماع عظیم حاجیان در غدیر و نزول آیات متعدد در این زمینه و شرح و توضیحی که خود پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله در خطبه غدیر و سایر سخنان خویش بیان فرموده اند بسیار روشن و واضح است که منظور پیامبر از واژه «ولی» همان رهبر و صاحب اختیار و سرپرست است که البته معنای دوستی و محبت را نیز در بر دارد.

گیریم ولایت را از مولا علی علیه السلام گرفتید، چه کسی سراغ دارید که به او بسپارید؟

حال سؤال ما از کسانی که اصرار دارند در خطبه غدیر «ولی» را به معنای دوست ترجمه کنند این است که شما با این کار به فرض سرپرستی را از مولا امیرالمومنین علیه السلام گرفتید حالا این سرپرستی را به چه کسی می خواهید بدهید؟ چه کسی بهتر از مولا علی علیه السلام سراغ دارید که دوست و دشمن به خوبی و عدالتش اقرار کرده باشند؟

چه جایگزینی برای سرپرستی بهتر از مولا علی علیه السلام سراغ دارید که طبق تایید علمای خودتان حداقل 300 آیه پیرامونش نازل شده باشد؟ مگر پیامبر ما و شما نفرمود: «أعلَمُ أُمَّتِی مِن بَعدِی عَلیُّ بنُ أبی طالب»، ⁽¹⁾مگر نفرمود: «أنا مدینةُ العِلم وَ عَلی بابها»، ⁽²⁾مگر نفرمود: «مَثَلُ عَلِیّ فِیکُم کَمَثَلِ الْکَعْبَةِ الْمَسْتُورَةِ، النَّظَرُ إِلَیْهَا عِبادَةٌ وَالْحَجُّ إِلَیْها فَرِیضَةٌ ؛ مَثَل علی در میان شما مانند کعبه پوشیده است، که نگاه به آن عبادت است و بر شما واجب است که به سوی او رفته و دور مدار او بگردید» ⁽³⁾، مگر نفرمود: «إنّ هذا أحَبّ الرِّجالِ إِلَیَّ وأَکرَمُهُم عَلَیَ، فَاعْرِفی لی حَقَّهُ، وَ أَکْرِمِی مَنْواهُ این علی محبوب ترین و گرامی ترین مردم نزد من ،است، پس حق او را نسبت

به من بشناسید و جایگاه او و شخصیتش را محترم بشمارید.» ⁽¹⁾مگر نفرمود: «عَلیَّ مَعَ الحَقِّ وَالحَقُّ مَعَ عَلی» ⁽²⁾؟ مگر نفرمود: «هُوَ الصراط المستقیم» ⁽³⁾؟ مگر نفرمود: «أنَا وَ عَلَیَّ أَبَوا هَذِهِ الْامه» ⁽⁴⁾مگر نفرمود: «أنا وَ عَلیَّ مِن شَجَرَةٍ َواحِدَةٍ وَ َسائِرُ النَّاسِ مِن شَجَرٍ شَتّی؛ من و علی از یک درختیم و سایر مردم از درخت هایی دیگر» ⁽⁵⁾مگر نفرمود: «عَلِیٌّ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِی لَن یَفْتَرِقَا حَتَّی یَرِدَا عَلَیَّ الحوض؛ علی با قرآن و قرآن با علی است و آن دو از یکدیگر جدا نخواهند شد تا در کنار حوض به من برسند.» ⁽⁶⁾

مگر نفرمود: «عَلیَّ حُبُّهُ ایمان وَ بُعْضُهُ کُفر؛ محبت و دوستی مولا علی علیه السلام ایمان و بغض و دشمنی با او کفر است.» ⁽⁷⁾؟

مگر در آیه مباهله خدا او را نفس پیغمبر صلی الله علیه وآله معرفی نکرد؟ ⁽⁸⁾مگر پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله نفرمود: «یا علی أنتَ مِنّی وَأَنَا مِنکَ؛ تواز منی و من از توأم» ⁽⁹⁾مگر نفرمود: «یا عَلی أَنتَ مِنِّی بِمَنزِلَةِ هَارُونَ مِن موسی إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعدی علی جان تو نسبت به من همچون

هارون نسبت به موسایی فقط با این اختلاف که بعد از من پیامبری نخواهد بود». ⁽¹⁾مگر به مردم امر نکرد و نفرمود: «سَلِّمُوا عَلی عَلیّ بِإِمْرَةِ المُؤمِنینَ ؛ به مولا علی با عنوان امیرالمؤمنین علیه السلام سلام و درود بفرستید.» ⁽²⁾پس چه کسی از او سزاوارتر است که ولی و صاحب اختیار و رهبر و سرور و سرپرست مؤمنان باشد؟ شما اگر این رهبری و این ولایت را از او سلب کنید آن را به چه کسی می خواهید تفویض کنید؟ مگر از او بهتر و شایسته تر برای امر ولایت و امامت سراغ دارید؟

و از آن گذشته مگر ما از خدا و پیغمبر خدا بهتر می فهمیم که این ولایت را از امیرالمؤمنین علیه السلام که منصوب خدا و رسول خداست بگیریم و به دیگری واگذار کنیم؟ مگر قرآن نفرموده است: «ماگان لَهُم الخِیَرَة» ⁽³⁾پس واضح است که ما چنین اختیاری نداریم که

بخواهیم در مورد جانشین پیغمبر نظر بدهیم. مگر قرآن نفرموده است: «هرگز از خدا و رسول خدا پیشی نگیرید» ⁽⁴⁾پس چطور به خود اجازه می دهیم که در مقابل امر خدا و رسول او نظر بدهیم؟! ما که جای خود داریم حتی خود پیامبر عزیز نیز این اجازه را نداشت که ولایت مولا را به مردم نرساند یا تغییرش دهد تا جایی که وقتی

برخی از منافقان آمدند و از پیامبر خواستند که عمل دیگری را به جای قبول کردن ولایت مولا علی علیه السلام بر آن ها واجب کند این آیه نازل شد: «قُلْ مَا یَکُونُ لِی أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقَاءِ نَفْسِی إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا یُوحَی إِلَیَّ؛ من از نزد خود این اختیار را ندارم که حکم خدا را عوض کنم و من به غیر از وحی الهی از چیزی تبعیت نمی کنم». ⁽¹⁾

به راستی اگر در همان صدر اسلام این ولایت و خلافت و سرپرستی از مولا علی و اهل بیت علیهم السلام سلب نمی شد و حق آنها غصب نمی گردید و مردم نسبت به پیمان غدیر پابرجا و باوفا باقی می ماندند آیا الان ما در جهان، گرفتار این همه ظلم و بی عدالتی و خشونت و نادانی بودیم؟ قطعاً اگر بشریت به این پیمان وفا می کرد الان وضع جهان این نبود که می بینیم. به همین جهت روز ظهور در واقع روز بازگشت مردم به پیمان غدیر و عهد ولایت است و سرپرستی و امارت جهان به امیر دل ها و منجی جان ها و صاحب اصلی جهان حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف والا سپرده می شود و به دنبال آن طبق وعده زبور و تورات و انجیل و قرآن، صالحان و شایستگان وارثان این زمین خواهند بود.

تا وقت داریم به امام زمانمان لبیک بگوییم

غدیر همچون کشتی نجاتی برای تمام بشریت است، همان

طور که وجود مبارک پیامبر مهربان صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إنّما مَثَلُ أَهلِ بیتی فیکُم کَمَثَلِ سَفِینَةِ نُوحٍ؛ مَن رَکِبَها نَجا و مَن تَخَلَّفَ عَنها هَلَکَ؛ حکایت اهل بیت من در میان شما، همچون کشتی نوح است، که هر کس سوارش شود نجات یابد و هر کس سوار نشود نابود شود.» ⁽¹⁾

و این حقایق را شیعه و سنی مکرر نقل نموده اند. از این رو کسانی که تا به حال نسبت به ولایت تحقیق نکرده اند یا در این جهت سستی نموده اند نباید بگذارند که بی وفایی گذشتگانشان نسبت به ولایت و امامت تکرار شود تا وقت دارید و عمری هست خودتان را و عاقبت و آخرتتان را دریابید چشم بر حقایق نپوشید، به خودتان فرصت تحقیق دهید و دین و اندیشه تان را ارزیابی و تنظیم کنید. به خدا کشتی امامت، کشتی امن و امان و آرامش و سعادت است، کشتی نجات است، کشتی مهربانی و انسانیت است و در این طوفان های فکری و عقیدتی تنها دادرس ماست. بیاییم تا در این جلسه امتحان دنیا فرصت داریم با ولایت آشتی کنیم و به سوی ولایت امام زمان علیه السلام برگردیم و خود را همچون گذشتگانی که از اصل و حقیقت دین غافل شدند از چشمه جوشان کوثر الهی محروم نکنیم. اگر برخی از گذشتگان شما به مولا علی علیه السلام و امامان دیگر بی توجهی نمودند شما این فرصت را از خود نگیرید و به فرزندش

حضرت حجت بن الحسن المهدی؟ روحی؟ لبیک بگویید و خود را در لشکر نور و صلح و محبت آن امام مهربان قرار دهید. اگر زندگی و تاریخ و سخنان امامان شیعه را بخوانید تمامش دعوت به توحید و بندگی و خیر و خوبی و عدالت و مهربانی و انسانیت است پس پذیرش ولایت یعنی پیوند با انسان کامل و حرکت در مسیر انسانیتی که خدا از ما خواسته است. باید با ایمان شویم تا جزء لشکر امام مؤمنان قرار گیریم، باید مهربان شویم تا جزء سربازان مولای مهربانمان باشیم، باید وجودمان خیر و نیکی شود تا زیر سایه امامی قرار گیریم که قرآن او را «بقیةُ اللهِ خَیْرٌ لَکُم» ⁽¹⁾معرفی کرده است، باید اهل صلاح و شایستگی باشیم تا جزء یاران مصلح باشیم، باید اهل عدالت و انصاف باشیم تا در بین لشکر امام عدل و قسط و انصاف جایمان دهند، باید افکار و گفتار و کردارمان نورانی شود تا بتوانیم به امامی لبیک بگوییم که خورشید تابان و ماه درخشان و ستاره نورافشان آسمان زندگی است. غدیر یعنی امام زمانت را دریاب و او را بشناس و همواره با او و برای او باش و با او و برای او بمان.

فصل دوم : ماه ولایت و احیای غدیر و امر امام زمان علیه السلام

اشاره

ماه ذی الحجة ماه ولایت

تمام لحظه ها و ساعت ها منور به نور ولایت است تمام روزها و ماه ها، ماه ولایت است اما به صورت ویژه ماه ذی الحجه ماه ولایت است. زیرا در این ماه، بزرگ ترین عید خدا که همان عید غدیر و عید امامت و ولایت است واقع شده است و علاوه بر آن بسیاری از مناسبت هایی که مربوط به امامت و ولایت است در این ماه مبارک صورت گرفته است. حال برای این که در این ماه پربرکت، بیشتر متوجه ولایت و تبلیغ ولی عصرمان باشیم به صورت اختصار مناسبت های ولایی این ماه به حضورتان معرفی می گردد.

دهه اول ماه و نماز دهه اول ذی الحجة

خواندن نماز دهه ذی الحجه در ده شب اول ماه، یادآور حکایت حضرت موسی علیه السلام و هارون علیه السلام است که حضرت موسی علیه السلام در زمان غیبت چند روزه خود، برادرش هارون را وصی و جانشین خود قرار داد اما مردم از او تبعیت نکردند و گوساله پرست شدند. این حکایت هشدار و تذکری است برای امت پیامبر صلی الله علیه وآله که اگر پس از پیامبر خود، از امامت و ولایت اهل بیت علیهم السلام پیروی نکنند نتیجه ای جز انحراف و گمراهی نخواهد داشت.

روز ترویه روز سیراب شدن از کوثر ولایت

هشتم ذی الحجه روز ترویه است این روز یکی از روزهایی است که خدا در آن به امامت اهل بیت علیهم السلام و سیراب شدن از دوازده چشمه سار الهی امر نموده است.» ⁽¹⁾

روز نهم ذی الحجه روز عرفه و جریان سد ابواب

روز نهم ذی الحجه روز عرفه است که حقیقتش عرفان خدا و شناخت ولایت و امامت است.

در همین روز نهم ذی الحجه جریان سد ابواب صورت گرفته است که خلاصه داستان از این قرار است؛ در اطراف مسجد پیامبر صلی الله علیه وآله خانه ها طوری بود که یک در به سمت کوچه و یک در به سمت مسجد داشت. از طرف خداوند دستور آمد که تمام درهایی که به مسجد باز شده مسدود شود به جز خانه پیامبر صلی الله علیه وآله و امیرالمومنین علیه السلام ، وقتی مردم علت این کار را از پیامبر رحمت جویا شدند، حضرت فرمودند: «من از نزد خود چنین کاری نکردم بلکه طبق دستور الهی عمل نمودم». حتی بعضی از اصحاب پیامبر که اصرار کردند پنجره یا روزنه ای به سمت مسجد داشته باشند پیامبر عزیز به آنها اجازه نداد و فرمود: «قسم به خدایی که جانم در دست اوست من از جانب خویش شما را از مسجد خارج نکردم و

مولا علی علیه السلام را داخل ننمودم بلکه خداوند او را داخل نمود و شما را خارج ساخت. اگر اهل آسمان و زمین بغض علی علیه السلام را داشته باشند خداوند آنان را هلاک می نماید، مقام علی بسیار بزرگ است، اگر محبت امام علی علیه السلام در نامه اعمال کسی باشد ترازوی عملش سنگین می شود و اگر بغض آن حضرت در نامه اعمال کسی باشد بر حسناتش ترجیح پیدا می کند و او را هلاک می سازد.» ⁽¹⁾

پیام خدا در سد الابواب

به هر حال جریان سد الابواب یکی از امتیازات و افتخارات امیرالمؤمنین و حضرت زهرا علیها السلام است و این حدیث را شیعه و سنی نقل نموده اند. این جریان ترسیم یک پیام مهم از جانب خدا برای ماست. در واقع خدا با این کار به ما فهمانده است که خانه ی من و پیامبر و علی و فاطمه علیهم السلام یکی است، درب خانه ی ما هم یکی است و اگر کسی به در خانه ی حضرت زهرا علیها السلام رفت در واقع به در خانه ی خدا رفته است، یا اگر کسی به امیرالمؤمنین علیه السلام متوسل شد در واقع، درب خدا را به صدا در آورده است. همچنین خدا با این برنامه، به طور رسمی تمام درها را بست و به جهانیان اعلام کرد که هر دری به جز در خانه ی اهل بیت علیهم السلام به سوی خدا بسته است. خدا با این کار به همگان فهماند که فقط از طریق ولایت

می توان به خدا رسید. از این رو تمام این درهای ساختگی و تمام افکار ساخته و پرداخته بشری و تمام فرقه ها و گروه ها و راه و روش هایی که بر اساس هوای نفس ساخته شده و شکل می گیرند باید تعطیل و مسدود شوند و فقط در خانه ی اهل بیت علیهم السلام است که باید باز باشد زیرا این در همان طریق مستقیم و صراط حق و راه نجات است. این پیام مهم خدا برای ما در جریان سد الأبواب است.

دهم ذی الحجه و عید قربان

دهم ذی الحجه عید قربان است که توضیحش گذشت و ما با گذشت از نفسانیت خویش و ترجیح دادن خواست امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بر خواسته های خودمان به درگاه خدا تقرب می جوییم.

یازدهم ذی الحجه و حدیث ثقلین

روز یازدهم ذی الحجه روز حدیث ثقلین است. پیامبر عزیز حدیث ثقلین را مکرر برای امت خویش بیان نمودند اما در روز یازدهم ذی الحجه به صورت خاص این حدیث را برای مردم قرائت نموده و فرمودند: من دو چیز گران بها برایتان می گذارم؛ یکی کتاب خدا و دیگری عترتم که همان اهل بیت من هستند. خدای لطیف خبیر به من خبر داده که این دو از یکدیگر جدا نمی شوند تا در حوض کوثر بر من وارد شوند. آگاه باشید که هر کس به آن دو متمسک شود نجات

یافته و هرکس با آن دو مخالفت کند هلاک شده است. آگاه باشید به زودی مردانی از شما در کنار حوض کوثر به نزد من می آیند ولی به خواست خدا آن ها را از من دور می کنند، من می گویم خدایا اصحابم؟ به من گفته می شود: یا محمد! این ها بعد از تو بدعت گذاشتند و سنت تو را تغییر دادند من هم می گویم پس دور باشند، دور!» ⁽¹⁾

طبق این حدیث که از طریق شیعه و سنی نقل شده تنها فرقه ای که متمسک به قرآن و عترت باشد اهل نجات است و بسیار واضح است که تا به حال تنها شیعیان هستند که هر دو یادگار گران بهای پیامبر را گرفته و رها نکرده اند و لذا فقط آن ها اهل نجات و سعادت اند.

روز چهاردهم ذی الحجه روز امیرالمؤمنین علیه السلام ، روز ودایع امامت و روز فدک

روز چهاردهم ذی الحجه روز نزول جبرئیل و آوردن لقب «امیر المومنین» برای مولا علی علیه السلام است پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله همان طور که در خطبه غدیر مطرح کردند در روز چهاردهم نیز بر این مسئله تاکید نمودند که لقب «امیرالمومنین» اختصاص به حضرت علی علیه السلام دارد. ⁽²⁾

همچنین در چنین روزی پیامبر مهربان صلی الله علیه وآله طبق دستور خدا ودایع الهی خویش را به امیرالمومنین علیه السلام تسلیم نمود ⁽³⁾.

در چنین روزی رسول خدا صلی الله علیه وآله طبق دستور مستقیم خدا که فرمود: «وَ آتِ ذَا القُربی حَقَّهُ» ⁽¹⁾فدک را به حضرت زهرا علیها السلام بخشید ⁽²⁾.

روز پانزدهم ذی الحجه و ولادت امام هادی علیه السلام

روز پانزدهم ذی الحجه روز تولد امام مهربان حضرت امام علی بن محمد هادی علیه السلام می باشد. زیارت گران بهای جامعه کبیره ⁽³⁾و زیارت زیبا و پر محتوای غدیریه ⁽⁴⁾یادگار آن عزیز است که مناسب است در روز عید غدیر و ایام ولایت این زیارات با توجه به معنا خوانده شوند.

روز هفدهم ذی الحجه روز آیه محبت و حدیث منزلت

روز هفدهم ذی الحجه روز نزول آیه محبت است. در چنین روزی پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله این چنین دعا کردند: «خدایا محبت امام علی علیه السلام را در دل مؤمنان و هیبت و عظمتش را در دل منافقان قرار بده.»

سپس حضرت علی علیه السلام را صدا نموده و در حضور مردم فرمودند: «علی جان! دستان خود را به سوی آسمان بلند کن و دعا نما تا

من آمین بگویم، یا علی! بگو خدایا برای من در نزد خود عهد و پیمان و دوستی و مودت قرار ده و برایم محبتی در دل مؤمنان نهادینه کن» امیرالمؤمنین علیه السلام نیز دعای حضرت را تکرار کرد و پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله آمین گفت و فرمود: «یا علی! هر دعایی برای خود دوست داری بنما تا آمین بگویم.» آن حضرت نیز سه مرتبه این دعا را تکرار کرد: «خدایا مودت و محبت مرا تا روز قیامت در قلوب مردان و زنان مؤمن پایدار و ثابت فرما» و پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله آمین گفت. آنگاه آیات 96 و 97 سوره مبارکه مریم نازل شد؛ «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا ، فَإِنَّمَا یَسِّرْنَاهُ بِلِسَانِکَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِینَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدا»؛ «قطعاً کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند، خدای رحمان برای آنان در دل ها محبتی قرار می دهد. جز این نیست که ما این را بر زبان تو آسان ساختیم تا به وسیله آن پرهیزکاران را مژده دهی و مردم ستیزه جو و اهل خصومت را بترسانی.»

نزول این آیات نشانه ای برای استجابت دعاهای پیامبر صلی الله علیه وآله و مولا علی علیه السلام بود. در اینجا پیامبر صلی الله علیه وآله رو به حضرت علی علیه السلام نموده و فرمودند: «علی جان! خداوند آیه ای از کتابش درباره تو نازل نمود و محبت تو را در قلب هر مؤمنی جای داد، خدا را شکر که قلوب مؤمنان را با محبت، مشتاق تو نمود، هیچ مؤمنی را نخواهی دید

مگر آنکه در قلبش محبت تو قرار دارد.» ⁽¹⁾

صلی الله همچنین در چنین روزی پیامبر صلی الله علیه وسلم حدیث منزلت را تکرار نموده و فرمودند: «نسبت علی علیه السلام به من همانند هارون علیه السلام به موسی علیه السلام است جز این که پیامبری بعد از من نخواهد بود.» ⁽²⁾

هجدهم ذی الحجه

روز هجدهم ذی الحجه روز عید غدیر، عید ولایت، عید بیعت گرفتن برای ولایت اهل بیت علیهم السلام ، روز نزول فرشتگان، روز نزول آیه تبلیغ، روز بیعت و تجدید عهد با امام زمان علیه السلام و روز عشق و محبت و اطاعت است. در چنین روزی پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله دست مولا علی علیه السلام را بلند نموده و خطبه زیبای غدیر را قرائت فرمودند. بیعت گرفتن از مردم و بحث و گفتگو پیرامون ولایت امامان تا سه روز در همان منطقه ادامه داشت.

پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله پس از قرائت خطبه غدیر، عمامه خود را که سحاب نام داشت با دست مبارک خود بر سر امام علی علیه السلام نهاد و دو طرف آن را بر دوش حضرت افکند و فرمود: «عمامه ی ملائکه این گونه است، عمامه تاج عرب است.»

پس از آن از منبر فرود آمد و مسلمانان به ایشان و امیرمؤمنان علیه السلام تبریک گفتند.

پس از آن طبق فرموده ی رسول خدا صلی الله علیه وسلم، مولا علی علیه السلام در خیمه ای نشست و بنا شد تمام جمعیت با آن حضرت بیعت کنند و این کارتا شب ادامه یافت و آنها که موفق به بیعت نشدند روز بعد با حضرت بیعت نموده و به ایشان و رسول خدا صلی الله علیه وآله تبریک گفتند. حتی برای بیعت نمودن بانوان در وسط خیمه پرده ای زده شد و در زیر آن تشت آبی گذاشته شد که نصفش طرف بانوان بود. مولا علی علیه السلام دست در تشت آب نهادند و بانوان نیز یکی پس از دیگری دست در تشت گذاشته و به این طریق با حضرت بیعت نمودند.

اولین کسانی که بیعت کردند مقداد و سلمان و ابوذر بودند. کم کم اصحاب دیگر پیش آمده و با حضرت بیعت نمودند، حتی منافقان نیز با اکراه قلبی پیش آمده و بیعت کردند . ⁽¹⁾

نقل شده است ابوبکر و عمر هر دو پیش رفتند و عمر در هنگام بیعت دست بر بازوی حضرت نهاد و گفت: «بَخٌ بَحْ لَکَ یَا ابْنَ أَبِی طَالِبٍ، أَصْبَحْتَ مَوْلَایَ وَ مَولاکُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ؛ خوشا به حالت یا علی، صاحب اختیار من و هر مرد و زن مؤمنی شدی.» ⁽²⁾

شاعر عرب زبان حسان بن ثابت نیز در میان جمعیت حاضر بود و اشعاری را در رابطه با غدیر و ولایت سرود و با اجازه پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله برای مردم قرائت نمود و این اشعار در تاریخ ماندگار شد ⁽³⁾.

حدیث کساء و نزول آیه تطهیر

اصل جریان حدیث کساء و نزول آیه تطهیر، بنا بر اتفاق شیعه و سنی، امری یقینی و روشن است و جای هیچ شک و شبهه ای در آن

وجود ندارد؛ هر چند اختلاف هایی در الفاظ روایات و دیگر جزئیات جریان کساء و نزول آیه تطهیر مشاهده می شود اما اصل جریان به طرق مختلف نقل شده است.

ماجرای کساء که در منابع حدیثی مختلف آمده است، از طرفی برای اثبات امامت و ولایت و از طرف دیگر برای اثبات عصمت اهل بیت علیهم السلام کاربرد دارد.

نزول آیه تطهیر و داستان کساء در ماه ذی الحجه و در همین ایام بوده است.

روز بیست و چهارم ذی الحجه، روز خاتم بخشی و نزول آیه ولایت و آیه مباهله

روز بیست و چهارم ذی الحجه، روز خاتم بخشی امیرالمؤمنین علیه السلام در حال رکوع و نزول آیه ولایت است.

عده ای از یهودیان هنگامی که مسلمان شدند نزد پیامبر صلی الله علیه وآله آمده و گفتند: حضرت موسی علیه السلام وقتی می خواست از دنیا برود جناب یوشع بن نون علیه السلام را وصی خود قرار داد، جانشین و امام بعد از شما کیست؟ در همین حال فرشته ی وحی این آیه را نازل

نمود: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُه وَالَّذِینَ ءامَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَ یُؤتونَ الزَّکَاةَ وَ هُم راکِعون؛ ولی و صاحب اختیار شما تنها خدا و پیامبر و آن مؤمنانی هستند که نماز به پا داشته و در حال رکوع به فقیران زکات می دهند.» حضرت این آیه را برای آن ها قرائت نموده و فرمودند: «دنبال من بیایید» و همگی به مسجد رفتند. وقتی به مسجد رسیدند فقیری در حال خارج شدن بود. پیامبر صلی الله علیه وآله به او فرمود: «آیا کسی چیزی به تو داد؟» فقیر گفت: «آری، این انگشتر گران بها را شخصی به من داد.» حضرت فرمود: «او که بود؟» فقیر گفت: «آن مردی که نماز می خواند.» پیامبر صلی الله علیه وآله پرسید: «او در چه حالتی بود که این انگشتر را به تو داد؟» فقیر گفت: «در حال رکوع بود» اینجا بود که پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله با صدای بلند تکبیر گفت و بقیه افراد نیز این کار را انجام دادند، سپس آن حضرت فرمود: «جانشین من بعد از من علی بن ابیطالب علیهما السلام است.» آن ها گفتند: «ما به پروردگاری خدای یگانه و به پیامبری حضرت محمد صلی الله علیه وآله و امامت علی بن ابیطالب علیه السلام راضی و خشنودیم.» ⁽¹⁾

یکی دیگر از اتفاقات مهم روز بیست و چهارم ذی الحجه، جریان مباهله ی پیامبر عزیز صلی الله علیه وآله با مسیحیان نجران است. در این جریان مسیحیان وقتی با پیامبر صلی الله علیه وآله به توافق نرسیدند تصمیم گرفتند که با آن حضرت مباهله کنند. مباهله یعنی از خدا بخواهیم که هر کس

دروغ می گوید مورد لعن خدا واقع شده و نابود شود. تا مسیحیان خواهان مباهله شدند این آیه نازل شد: «فَمَنْ حَاجِّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکَاذِبِینَ؛ اکنون بعد از این علم و برهانی که به تو رسیده، هر کس که درباره او با تو مجادله کند، بگو: بیایید تا ما فرزندان خود و شما فرزندان خود را، ما زنان خود و شما زنان خود را و ما جان خود و شما هم جان خود را فرا خوانیم و به میدان آوریم، آنگاه دعا و تضرع کنیم و لعنت خدا را بر دروغ گویان بفرستیم.» ⁽¹⁾در صبح روز بیست و چهارم ذی الحجه وجود نازنین پیامبر صلی الله علیه وآله به همراه امیرمؤمنان علیه السلام و حضرت زهرا علیها السلام و امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام برای مباهله در محل قرار، حاضر شدند. مسیحیان با دیدن ابهت و عظمت پنج تن آل عبا و آنچه از قبل در کتاب هایشان پیرامون این جریان خوانده بودند، با خود گفتند: «اگر ما با این خانواده مباهله کنیم قطعا عذاب خدا بر ما نازل شده و ما از بین می رویم.» به این ترتیب جریان مباهله به نفع اهل بیت علیهم السلام تمام شد. ⁽²⁾