مشخصات کتاب

سرشناسه:کرم پور بهشت آبادی، محمدباقر، 1360-

عنوان و نام پدیدآور:الرساله الحمیده المسمی بالبریقه الفریده و انینها فی قتل الصدیقه الشهیده و جنینها صلوات الله علیهما= شهادت حضرت فاطمه سلام الله علیها و حضرت محسن علیه السلام : مستدرک اقوال در تاریخ شهادت/ مولف محمدباقر کرم پوربهشت آبادی و عده ای از طلاب و محققین.

مشخصات نشر:قم: خورشید علم، 1400.

مشخصات ظاهری: 160 ص.؛ 5/14×5/21 س م.

شابک:978-622-98937-5-3

وضعیت فهرست نویسی:فیپا

یادداشت:بخش هایی از کتاب به زبان عربی است.

یادداشت:کتابنامه: ص. 146 - 149؛ همچنین به صورت زیرنویس.

موضوع:فاطمه زهرا (س)، 8؟ قبل از هجرت - 11ق. -- شهادت -- دفاعیه ها و ردیه ها

موضوع:Fatimah Zahra, The Saint -- Martyrdom -- Controversial literature

موضوع:فاطمه زهرا (س)، 8؟ قبل از هجرت - 11ق. -- شهادت -- احادیث

موضوع:Fatimah Zahra, The Saint -- Martyrdom -- Hadiths

رده بندی کنگره:BP27/2

رده بندی دیویی:297/973

شماره کتابشناسی ملی:8680612

اطلاعات رکورد کتابشناسی:فیپا

خیراندیش دیجیتالی : انجمن مددکاری امام زمان (عج) اصفهان

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الرسالة الحمیدة المسمی

ب البریقه الفریدة و انینها

فی

قتل الصدیقه الشهیدة و جنینها صلوات الله علیهما

شهادت

حضرت فاطمه سلام الله علیها

و حضرت محسن علیه السلام

(مستدرک اخبار و اقوال در تاریخ شهادت)

شیخ محمدباقر کرم پور بهشت آبادی

و عده ای از طلاب و محققین حوزه علمیه مقدسه قم

فهرس عناوین

خلاصه ای از واقعه جان سوز هجوم و آتش زدن خانه حضرت امیرالمومنین علیه السلام...7

حضرت محسن علیه السلام نوری در ظل عرش الهی...14

مراد از کسی که بی گناه کشته و شهید شده درآیه بای ذنب قتلت حضرت محسن علیه السلام است ...15

اول کسی که در قیامت در مورد او حکم می شود حضرت محسن علیه السلام است؛...19

نقل سید بن طاووس در طرف من الأنباء و المناقب؛ ...50

نام گذاری حضرت محسن علیه السلام توسط رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم؛...66

** سایر اقوال در وجود حضرت محسن علیه السلام و اقوال شهادت؛ ...69

** نقل قاضی شهید در اولاد امیرالمومنین علیه السلام از علمای عامه ...78

** نقل سوم قاضی شهید - و نیز نقل نام گذاری حضرت محسن علیه السلام توسط رسول خدا صلی الله علیه

و آله و سلم؛...80

** اشاره به سقط جنین در دعای شریف صنمی قریش؛...91

مستدرک اقوال در شهادت؛15 روز یک ماه؛_ و نیز 3 ماه و 6 ماه ...100

و 8 ماه و نیز سوم رمضان-

** قول به چهل روز ...102

** 45 روز؛ سیزدهم ربیع الاخر؛ و نیز 72 روز - 75 روز - و 4 ماه؛ ...106

** اقوال طبری در ذخائر العقبی ...107

** قول به شهرین - 60 روز (59 روز)؛ ** قول به هفتاد روز؛...109

** قول به هفتاد و دو روز؛...110

** قول به هفتاد و دو و نیم روز؛...111

** قول به هفتاد و پنج روز؛ ...112

** قول به هشتاد و پنج روز؛...116

** قول به سه ماه - نود روز ...117

** قول به سوم جمادی الثانی ...118

** قول به صد روز؛ قول تفرشی؛... 120

** قول به چهار ماه؛** قول به سوم شهر رمضان؛...121

** قول به شش ماه ...124

** مستدرک تاریخ شهادت حضرت صدیقه سلام الله علیها به نقل قاضی شهید؛ ...129

** وصیت حضرت فاطمه سلام الله علیها ...153

مصادر و منابع و مراجعات...156

کیفیت سلام بر امام زمان علیه السلام در زیارت جامعه

السلام علی

من وعده الله بالنصر و الإمکان

السلام علی

مظهر العدل و الإیمان

السلام علی

من به یعبد الرحمن فی کل مکان

السلام علی

من به یظهر الله دینه علی الأدیان

السلام علی

مولانا و سیدنا الإمام

القائم بأمر الله صاحب الزمان

و رحمة الله و برکاته

بحار الأنوار (ط - بیروت) ؛ ج 99 ؛ص202

خلاصه ای از واقعه جان سوز هجوم و آتش زدن خانه حضرت امیرالمومنین علیه السلام

اشاره

در کافی شریف و نیز مسائل علی بن جعفر علیهماالسلام نقل شده است که امام کاظم علیه السلام فرمودند؛ ⁽¹⁾

2- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنِ الْعَمْرَکِیِّ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَخِیهِ أَبِی الْحَسَنِ علیه السلام قَالَ:

إِنَّ فَاطِمَةَ علیهاالسلام صِدِّیقَةٌ شَهِیدَةٌ وَ إِنَّ بَنَاتِ الْأَنْبِیَاءِ لَا یَطْمَثْنَ.

فاطمه سلام الله علیها صدیقه شهیده است....

و در عوالم العلوم نقل شده است؛⁽²⁾

«ملخص ما تقدم حول الهجوم، و إحراق الباب، و کسره، و دخول البیت»

ملتقی البحرین: إن عمر بن الخطاب هجم مع ثلاثمائة رجل علی بیتها.

در ملتقی البحرین؛

عمر بن خطاب همراه سیصد مرد – و در برخی نقل ها چهارصد مرد - بر خانه فاطمه سلام الله علیها هجوم برد؛

الغدیر: أقبل عمر بقبس من نار إلی دار فاطمة.

الغدیر؛ عمر بر شعله ای از آتش بر در خانه فاطمه سلام الله علیها رفت؛

أنساب الأشراف: فجاء عمر و معه فتیلة ... فقالت فاطمة: یا ابن الخطاب، أتراک محرقا علی بابی.

انساب؛ عمر آمد و همراهش فتیله آتشی بود ... فاطمه سلام الله علیها فرمودای پسر خطاب آیا می خواهی درب خانه مرا آتش بزنی؛

العقد الفرید: فقالت فاطمة: یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا؟ قال: نعم.

عقد الفرید؛ فاطمه سلام الله علیها فرمود؛ ای پسر خطاب آیا آمدی تا خانه ما را بسوزانی؟

الإمامة و السیاسة: فدعا بالحطب، و قال: و الذی نفس عمر بیده، لتخرجن أو لأحرقنها علی من فیها.

الامامه و السیاسه؛ پس عمر هیزم طلب کرد و گفت قسم به آن کسی که جان عمر در دست اوست یا از خانه خارج می شوید یا خانه را با اهل آن آتش می زنم

شرح نهج البلاغة لابن أبی الحدید: و الذی نفسی بیده لتخرجن إلی البیعة، أو لاحرقن البیت علیکم.

شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید سنی معتزلی؛ عمر گفت قسم به کسی که جانم به دست اوست یا برای بیعت خارج می شوید یا خانه را بر روی شما آتش می زنم

الاحتجاج: و الذی نفس عمر بیده لیخرجن، أو لاحرقنه علی ما فیه.

احتجاج؛ عمر گفت قسم به کسی که جان عمر به دست اوست یا خارج می شوید یا خانه با اهل آن آتش می زنم

تأریخ الطبری: و الله لاحرقن علیکم، أو لتخرجن إلی البیعة.

تاریخ طبری؛ عمر گفت به خدا قسم خانه را بر روی شما آتش می زنم یا این که برای بیعت خارج می شوید

علم الیقین: و الله لئن لم تفتحوا لنضرمنه بالنار.

علم الیقین؛ عمر گفت به خدا قسم اگر درب را باز نکنید آن را به آتش می کشم

قرة العین: و أیم الله ما ذاک بما نعی إن اجتمع هؤلاء النفر عندک أن آمر بهم أن یحرق علیهم الباب.

عمر گفت به خدا سوگند اگر این افراد که این جا جمع شده اند نبودند و بخاطر ناله شان نبود امرشان می کردم تا درب را بر روی آنان آتش زنند

-و جوهری بصری از علمای اهل سنت در قرن چهارم نیز در السقیفه و فدک صفحه 38 نیز آن را نقل کرده است -

نهج الحق: أخرجی من فی البیت و إلا احرقته.

نهج الحق؛ عمر خطاب به فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمود؛ از خانه خارج شوید و الا خانه را آتش می زنم

کتاب سلیم: فحملوا الحطب و حمل معهم عمر، فجعلوه حول منزل علی و فاطمة.

کتاب سلیم؛ پس هیزم جمع کردند و عمر همراه آنان هیزم و چوب جمع کرد، پس چوب ها را نزد خانه علی و فاطمه علیهماالسلام قرار دادند-

الاحتجاج: فحملوا حطبا و حمل معهم، فجعلوه حول منزله و در احتجاج هم نقل شده است؛

مؤتمر علماء بغداد: و جمع عمر الحطب علی باب بیت فاطمة، و أحرق الباب بالنار

مؤتمر علماء بغداد؛ ... و خانه را آتش زد

إرشاد القلوب: فجمعوا الحطب الجزل علی بابنا و أتوا بالنار لیحرقوه و یحرقونا.

إرشاد القلوب: پس هیزم جمع کردند و آتش آوردند تا خانه و ما را آتش زنند

بعض مؤلفات أصحابنا: و جمعهم الجزل و الحطب علی الباب لإحراق بیت أمیر المؤمنین و إحراقهم النار علی الباب.

بعض مولفین اصحاب؛ پس هیزم تر و خشک جمع کردند برای آتش زدن خانه امیرالمومنین علیه السلام .....

الملل و النحل: و کان یصیح: أحرقوا دارها.

ملل و نحل؛ عمر فریاد می زد؛ خانه اش را آتش بزنید

إثبات الوصیة: فهجموا علیه، و أحرقوا بابه، و استخرجوه منه کرها.

اثبات الوصیه؛ پس بر خانه هجوم بردند و درب را آتش زدند و حضرت امیرالمومنین علیه السلام را به کراهت از خانه خارج نمودند

العیاشی: فضرب عمر الباب برجله فکسره، ثم دخلوا.

تفسیر عیاشی؛ پس عمر با پا به درب زد و آن را شکست سپس داخل خانه شدند

نوائب الدهور: و إن کان یوم السقیفة، و إحراق النار علی باب أمیر المؤمنین، و قتل محسن بالرفسة أعظم و أدهی.

نوائب الدهور؛

...... روز قتل حضرت محسن علیه السلام بزرگ تر و سخت تر بود – از مصیبت امام حسین علیه السلام در کربلا -

لسان المیزان: قال أبو بکر: إنی لا آسی علی شی ء إلا علی ثلاث:

وددت أنی لم أکشف بیت فاطمة و ترکته.⁽¹⁾

لسان المیزان؛ ابوبکر گفت؛ من بر هیچ امری اندوهگین و محزون نیستم مگر از سه کار و یکی شان این که ای کاش درب خانه فاطمه سلام الله علیها را نمی گشودم و این کار را ترک می کردم؛

** نقل مجلسی در بحار؛⁽²⁾

.... اللهم العن من ظلمها و عاقب من غصبها و ذلل من أذلها و خلد فی نارک من ضرب جنبیها حتی ألقت ولدها فتقول الملائکة عند ذلک آمین...

اخبار رسول خدا و دعای آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم؛

خداوند لعنت کند کسی را که بر فاطمه سلام الله علیها ظلم کند و غاصب حق او را عقاب کند و هر کس فاطمه سلام الله علیها را ذلیل نماید ذلیل گرداند و آن کس که بر پهلوی فاطمه سلام الله علیها ضربه زند تا این که فرزندش سقط شود را در آتش خود جاودان کن؛ پس در این هنگام ملائکه بر این دعا آمین گفتند؛

تاریخ را ببینید و نگاه کنید بر سر منکرین و غاصبین بر فاطمه سلام الله علیها چه آمده است؟

بلکه اگر کسی منکر ظلم و مصیبتی شود که بر اهل بیت علیهم السلام وارد شده یا آن را نشناسد در آن ظلم شریک است؛

عن جابر، عن أبی جعفر علیه السلام، قال:

من لم یعرف سوء ما أتی إلینا من ظلمنا، و ذهاب حقنا، و ما رکبنا [نکبنا] به فهو شریک من أتی إلینا فیما ولینا به.⁽¹⁾

امام باقر علیه السلام فرمود؛

هر کسی شدت مصیبت و زشتی ظلمی که به ما اهل بیت علیهم السلام شده را نداند و آن چه از حق ما غصب شد نشناسد و به سبب آن چه مصائبی

بر ما وارد و تحمیل شده است پس در آن چه بر از ظلم و غصب حقوق بر ما وارد شده است شریک است؛

**

حضرت محسن علیه السلام نوری در ظل عرش الهی؛

که خصیبی در هدایه الکبری نقل کرده است؛ ⁽¹⁾

فَصَاحَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ بِفِضَّةَ إِلَیْکِی مَوْلَاتَکِ فَاقْبَلِی مِنْهَا مَا یَقْبَلُ النِّسَاءُ وَ قَدْ جَاءَهَا الْمَخَاضُ مِنَ الرَّفْسَةِ

وَ رده [رَدِّ] الْبَابِ فسقطت [فَأَسْقَطَتْ] مُحَسِّناً عَلَیْهِ قَتِیلًا وَ عَرَفَتْ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ إِلَیْهِ التَّسْلِیمُ فَقَالَ لَهَا: یَا فِضَّةُ لَقَدْ عَرَفَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ) وَ عَرَّفَنِی وَ عَرَّفَ فَاطِمَةَ وَ عَرَّفَ الْحَسَنَ وَ عَرَّفَ الْحُسَیْنَ الْیَوْمَ بِهَذَا الْفِعْلِ وَ نَحْنُ فِی نُورِ الْأَظِلَّةِ أَنْوَارٌ عَنْ یَمِینِ الْعَرْشِ فَوَارِیهِ بِقَعْرِ الْبَیْتِ فَإِنَّهُ لَاحِقٌ بِجَدِّهِ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) وَ تَشْکُو حَمْلَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ لَهَا فِی سَوَادِ اللَّیْلِ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ وَ زَیْنَبَ وَ أُمَّ کُلْثُومٍ إِلَی

دُورِالْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ یُذَکِّرُهُ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ عَهْدِهِ الَّذِی بَایَعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ عَلَیْهِ فِی أَرْبَعِ مَوَاطِنَ فِی حَیَاةِ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) ⁽¹⁾

که امیرالمومنین علیه السلام فرمودند ما نوری در نور اظله در یمین عرش بوده ایم؛

مراد از کسی که بی گناه کشته و شهید شده در آیه بای ذنب قتلت و این که در قیامت از او سوال می شود و نیز اولین کسی که در باره او حکم می شود حضرت محسن علیه السلام است؛

.... و در ادامه فرمود؛

....... ثم قال یا ابن رسول الله إن یومکم فی القصاص لأعظم من یوم محنتکم فقال له الصادق: و لا کیوم محنتنا بکربلا و إن کان کیوم السقیفة و إحراق الباب علی أمیر المؤمنین و فاطمة و الحسن و الحسین و زینب و أم کلثوم و فضة و قتل محسن بالرفسة لأعظم و أمر لأنه أصل یوم الفراش.⁽³⁾

روز سقیفه و حمله و هجوم و آتش زدن خانه امیر المومنین علیه السلام و شهادت حضرت محسن علیهم السلام از مصیبت کربلا بالاتر و بزرگ تر است زیرا این روز اصل و اساس آغاز غصب حق اهل بیت علیهم السلام است......

نقل هدایه الکبری؛ ⁽¹⁾

ثُمَّ یَقُومُ الْحُسَیْنُ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) مُخَضَّباً بِدِمَائِهِ فَیُقْبِلُ فِی اثْنَیْ عَشَرَ أَلْفَ صِدِّیقٍ کُلُّهُمْ شُهَدَاءُ وَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ مِنْ ذُرِّیَّةِ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) وَ مِنْ شِیعَتِهِمْ وَ مَوَالِیهِمْ وَ أَنْصَارِهِمْ وَ کُلُّهُمْ مُضَرَّجُونَ بِدِمَائِهِمْ فَإِذَا رَآهُ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) فَبَکَتْ أَهْلُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَنْ عَلَیْهَا وَ یَقِفُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْحَسَنُ عَنْ یَمِینِهِ وَ فَاطِمَةُ عَنْ شِمَالِهِ وَ یُقْبِلُ الْحُسَیْنُ وَ یَضُمُّهُ رَسُولُ اللَّهِ إِلَی صَدْرِهِ وَ یَقُولُ یَا حُسَیْنُ فَدَیْتُکَ قَرَّتْ عَیْنَاکَ وَ عَیْنَایَ فِیکَ وَ عَنْ یَمِینِ الْحُسَیْنِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَ عَنْ شِمَالِهِ جَعْفَرُ بْنُ أَبِی طَالِبٍ وَ أَمَامَهُ أَبُو عُبَیْدَةَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَ یَأْتِی مُحَسِّنٌ مُخَضَّباً بِدَمِهِ

ورود حضرت محسن علیه السلام؛

سپس رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم ایشان را بر دستان مبارک خویش می گیرند و به بالا می برند و می فرمایند؛ خداوندا صبر نمودیم در دنیا صبری که شمارش و حساب شده است؛

تَحْمِلُهُ خَدِیجَةُ ابْنَةُ خُوَیْلِدٍ وَ فَاطِمَةُ ابْنَةُ أَسَدٍ وَ هُمَا جَدَّتَاهُ وَ جُمَانَةُ عَمَّتُهُ ابْنَةُ أَبِی طَالِبٍ وَ أَسْمَاءُ ابْنَةُ عُمَیْسٍ صَارِخَاتٍ وَ أَیْدِیهِنَّ عَلَی خُدُودِهِنَّ وَ نَوَاصِیهِنَّ مُنْتَشِرَةٌ وَ الْمَلَائِکَةُ تَسْتُرُهُنَّ بِأَجْنِحَتِهَا وَ أُمُّهُ فَاطِمَةُ تَصِیحُ وَ تَقُولُ هَذَا یَوْمُکُمْ الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تُوعَدُونَ وَ جَبْرَائِیلُ یَصِیحُ وَ یَقُولُ:

مَظْلُومٌ فَانْتَصِرْ فَیَأْخُذُ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) محسن [مُحَسِّناً] عَلَی یَدِهِ وَ یَرْفَعُهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ هُوَ یَقُولُ إِلَهِی صَبَرْنَا فِی الدُّنْیَا احْتِسَاباً وَ هَذَا الْیَوْمَ: «تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَها وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً» ⁽¹⁾قَالَ: ثُمَّ بَکَی الصَّادِقُ وَ قَالَ: یَا مُفَضَّلُ لَوْ قُلْتُ عَیْناً بَکَتْ مَا فِی الدُّمُوعِ مِنْ ثَوَابٍ وَ إِنَّمَا نَرْجُو إِنْ بَکَیْنَا الدِّمَاءَ أَنْ ثَابَ بِهِ فَبَکَی الْمُفَضَّلُ طَوِیلًا

پس این آیه شریفه نیز در شان حضرت محسن علیه السلام است؛

پرسش مفضل از امام صادق علیه السلام؛

.... قال المفضل: یا مولای أسأل قال: اسأل قال: یا مولای و إذا الموؤدة سئلت بأی ذنب قتلت قال: یا مفضل تقول العامة آن ها فی کل جنین من أولاد الناس یقتل مظلوما قال المفضل: نعم، یا مولای هکذا یقول أکثرهم قال: ویلهم من أین لهم هذه الآیة هی لنا خاصة فی الکتاب و هی محسن (علیه السلام) لأنه منا

این آیه خاص است و در مورد حضرت محسن علیه السلام زیرا که او از ماست ....

و قال الله تعالی: قل لا أسئلکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی و إنما هی من أسماء المودة فمن أین إلی کل جنین من أولاد الناس و هل فی المودة و القربی غیرنا یا مفضل قال صدقت یا مولای ثم ما ذا قال فتضرب سیدة نساء العالمین فاطمة یدها إلی ناصیتها و تقول اللهم أنجز وعدک و موعدک فیمن ظلمنی و ضربنی و جرعنی ثکل أولادی ثم تلبیها ملائکة السماء السبع و حملة العرش و سکان الهواء و من فی الدنیا و بین أطباق الثری صائحین صارخین بصیحتها و صراخها إلی الله فلا یبقی أحد ممن قاتلنا و لا أحب قتالنا و ظلمنا و رضی بغضبنا و بهضمنا و منعنا حقنا الذی جعله الله لنا إلا قتل فی ذلک الیوم کل واحد ألف قتلة و یذوق فی کل

قتلة من العذاب ما ذاقه من ألم القتل سائر من قتل من أهل الدنیا من دون من قتل فی سبیل الله فإنه لا یذوق الموت.

** نقل این قولویه در کامل الزیارات – باب نوادر زیارات؛⁽¹⁾

که می فرماید اول کسی که در قیامت در مورد او حکم می شود حضرت محسن علیه السلام است؛

الباب الثامن و المائة نوادر الزیارات ⁽²⁾

)) ..... فإذا وقف من ظلمها أمرت به إلی النار فیقول الظالم وا حسرتاه علی ما فرطت فی جنب الله و یتمنی الکرة و یعض الظالم علی یدیه و یقول یا لیتنی اتخذت مع الرسول سبیلا- یا ویلتی لیتنی لم أتخذ فلانا خلیلا و قال حتی إذا جاءنا قال یا لیت بینی و بینک بعد المشرقین فبئس القرین. و لن ینفعکم الیوم إذ ظلمتم أنکم فی العذاب مشترکون فیقول الظالم أنت تحکم بین عبادک فی ما کانوا فیه یختلفون أو الحکم لغیرک فیقال لهم

ألا لعنة الله علی الظالمین. الذین یصدون عن سبیل الله و یبغونها عوجا و هم بالآخرة هم کافرون

و أول من یحکم فیهم محسن بن علی علیه السلام و فی قاتله ثم فی قنفذ فیؤتیان هو و صاحبه فیضربان بسیاط من نار لو وقع سوط منها علی البحار لغلت من مشرقها إلی مغربها- و لو وضعت علی جبال الدنیا لذابت حتی تصیر رمادا فیضربان بها

اولین کسی که در قیامت در باره اش حکم می شود حضرت محسن علیه السلام است و قاتل او؛

سپس قنفذ و هر دو آورده می شوند –– و تازیانه هایی از آتش بر آن دو می زنند که اگر یکی از آن ها به دریا بخورد از مشرق خود به مغرب خود جاری می شود و اگر بر کوه ها بخورد خاکستر می شوند...

ثم یجثوا أمیر المؤمنین علیه السلام بین یدی الله للخصومة مع الرابع فیدخل الثلاثة فی جب فیطبق علیهم لا یراهم أحد و لا یرون أحدا فیقول الذین کانوا فی ولایتهم- ربنا أرنا الذین أضلانا من الجن و الإنس نجعلهما تحت أقدامنا لیکونا من الأسفلین قال الله عز و جل و لن ینفعکم الیوم إذ ظلمتم أنکم فی العذاب مشترکون فعند ذلک ینادون بالویل و الثبور((.

** سایر نقل ها؛

1-) سید بن طاوس در طرائف و طبری در مسترشد از ابی عمراندلسی که از موثقین محدثین و مورخین معروف اهل تسنن می باشد در عقد الفرید

روایت نموده است؛ «یا بن عمّ انّ القوم استضعفونی و کادوا ان یقتلوننی و لم یبایع علیّ حتّی توفّیت فاطمة». «یا بن الخطّاب اجئت لتحرق دارنا؟ قال: نعم او تدخلوا فیما دخلت فیه الأمّة».⁽¹⁾

چون ابوبکر، علی (علیه السلام) را برای بیعت طلبید و علی (علیه السلام) قبول نکرد عمر را فرستاد آتشی آورد که خانه را بسوزاند؛

حضرت فاطمه (سلام الله علیها) بر در خانه او را ملاقات کرد فرمود ای پسر خطاب آمده ای خانه را بر من بسوزانی؟

گفت آری این عمل قوی تر است در آنچه پدرت آورد.) ⁽²⁾

2-) و همچنین احمد بن عبدالعزیز جوهری بصری متوفی 323 در کتاب

السقیفه و فدک و عز الدین ابن ابی الحدید معتزلی روایت کرده اند؛

و ذهب عمر و معه عصابة الی بیت فاطمة منهم اسید بن حضیر و سلمة بن أسلّم، فقال لهم: انطلقوا فبایعوا، فأبوا علیه، و خرج الیهم الزبیر بسیفه، فقال عمر: علیکم الکلب، فوثب علیه سلمة بن أسلّم. فأخذ السیف من یده فضرب

به الجدار، ثم انطلقوا به و بعلیّ و معها بنو هاشم، و علیّ یقول: انا عبد اللّه و أخو رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله و سلّم،⁽¹⁾

عمر با اسید بن خضیر و سلمة بن اسلم و جماعتی به در خانه علی(علیه السلام) رفتند عمر گفت:

بیرون بیاید و الا خانه را بر شما می سوزانم.)) ⁽²⁾

** باز بحرانی در عوالم نقل می کند؛⁽³⁾

فقال عمر لفاطمة: أخرجی من فی البیت و إلّا أحرقته و من فیه، قال: و فی البیت علیّ و فاطمة و الحسن و الحسین و جماعة من أصحاب النبیّ

صلی اللّه علیه و آله و سلم؛ فقالت فاطمة: أ تحرق علیّا و ولدی؟ قال: إی- و اللّه- أو لیخرجنّ و لیبایعنّ.⁽¹⁾⁽²⁾

ابن خزابه در کتاب غرر از زید بن اسلم روایت کرده که گفت من از آن ها بودم که با عمر هیزم برداشتم و به در خانه فاطمه سلام الله علیها بردیم در وقتی که علی و اصحابش از بیعت ابا نمودند؛

عمر به فاطمه سلام الله علیها گفت بیرون کن هر که در این خانه است و الا خانه و هر که در خانه است می سوزانم.

در آن وقت علی و حسنین و فاطمه سلام الله علیهم و جماعتی از صحابه و بنی هاشم در آن خانه بودند فاطمه سلام الله علیها فرمود: آیا خانه را بر من و فرزندانم می سوزانی: گفت بلی والله تا بیرون آیند و بیعت کنند با خلیفه پیغمبر (که منظور عمر از خلیفه پیامبر ابو بکر بود)

3-) باز سید در طرائف نقل می کند؛ ⁽³⁾-

345- وَ رَوَی ابْنُ عَبْدِ رَبِّهِ وَ هُوَ رَجُلٌ مُعْتَزِلِیٌّ مِنْ أَعْیَانِ الْمُخَالِفِینَ وَ مِمَّنْ لَا یُتَّهَمُ فِی رِوَایَتِهِ عَنْ أَبِی بَکْرٍ وَ

عُمَرَ قَالَ فِی الْجُزْءِ الرَّابِعِ فِی کِتَابِ الْعِقْدِ الْفَرِیدِ عِنْدَ ذِکْرِ أَسْمَاءِ جَمَاعَةٍ تَخَلَّفُوا عَنْ بَیْعَةِ أَبِی بَکْرٍ فَقَالَ مَا هَذَا لَفْظُهُ وَ أَمَّا عَلِیٌ وَ الْعَبَّاسُ وَ الزُّبَیْرُ فَقَعَدُوا فِی بَیْتِ فَاطِمَةَ حَتَّی بَعَثَ إِلَیْهِمْ أَبُو بَکْرٍ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ لِیُخْرِجَهُمْ مِنْ بَیْتِ فَاطِمَةَ وَ قَالَ لَهُ إِنْ أَبَوْا فَقَاتِلْهُمْ فَأَقْبَلَ بِقَبَسٍ مِنْ نَارٍ عَلَی أَنْ یُضْرِمَ عَلَیْهِمُ الدَّارَ فَلَقِیَتْهُ

فَاطِمَةُ فَقَالَتْ یَا ابْنَ الْخَطَّابِ أَ جِئْتَ لِتُحْرِقَ دَارَنَا قَالَ نَعَمْ أَوْ تَدْخُلُوا فِیمَا دَخَلَتْ فِیهِ الْأُمَّةُ⁽¹⁾⁽²⁾

ابن عبد ربه که از مشاهیر علمای اهل تسنن می باشد در جزء سوم عقد الفرید نوشته که علی (علیه السلام) و عباس در خانه نشسته بودند؛ ابی بکر به عمر گفت برو این ها را بیاور اگر ابا کنند از آمدن، با ایشان قتال کن، پس عمر آتشی بر داشت و آمد که خانه را بسوزاند فاطمه سلام الله علیها بر در خانه آمده فرمود ای پسر خطاب آمده ای که خانه مرا بسوزانی .......الی اخر.

4-) ابن ابی الحدید معتزلی در جای دیگر در جلد 6 ص 11 جلد اول شرح نهج البلاغه (چاپ مصر ) از کتاب سقیفه جوهری قضیه سقیفه بنی ساعده را مبسوطا نقل نموده تا آن جا که گوید؛

و ذهب عمر و معه عصابة إلی بیت فاطمة منهم أسید بن حضیر و سلمة بن أسلم فقال لهم انطلقوا فبایعوا فأبوا علیه و خرج إلیهم الزبیر بسیفه فقال عمر

علیکم الکلب فوثب علیه سلمة بن أسلم فأخذ السیف من یده فضرب به الجدار⁽¹⁾- ⁽²⁾

بنی هاشم در خانه علی (علیه السلام) جمع شدند و زبیر با ایشان بود زیرا خود را از بنی هاشم می شمرد (حضرت امیر المومنین (علیه السلام) می فرمود زبیر همیشه با ما بود تا آن که پسرهایش بزرگ شدند و او را از ما بر گرداندند) پس عمر با گروهی به سوی خانه حضرت فاطمه سلام الله علیها رفتند با اسید و سلمة، و گفت بیرون بیائید و بیعت کنید ایشان امتناع نمودند زبیر شمشیر کشید بیرون آمد؛ عمر گفت این سگ را بگیرید سلمة بن اسلم شمشیرش را گرفت و بر دیوار زد

آن گاه علی علیه السلام را به جبر و عنف به سوی ابی بکر کشیدند

بنی هاشم هم با او می آمدند

و ناظر بودند بر او که چه می کنند. علی علیه السلام می فرمود؛

من بنده خدا و برادر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هستم و کسی اعتنا به گفتار او نمی کرد تا او را به نزد ابی بکر بردند

گفت بیعت کن حضرت فرمود

من احقم به این مقام و با شما بیعت نمی کنم؛ شما اولی هستید که با من بیعت کنید؛

شما این امر را از انصار گرفتید به سبب قرابت با رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و من نیز با همان حجت بر شما احتجاج می کنم؛ پس شما انصاف بدهید اگر از خدا می ترسید به حق ما اعتراف کنید، چنانچه انصار در حق شما انصاف کردند و الا معترف شوید که دانسته بر من ستم می کنید؛

عمر گفت هر گز از تو دست بر نمی دارم تا بیعت کنی، حضرت فرمودند خوب با یکدیگر ساخته اید؛ امروز تو برای او کار می کنی و که فردا او به تو برگرداند (این مقام را) به خدا سو گند قبول نمی کنم سخن تو را و

با او بیعت نمی کنم چون او باید با من بیعت نماید، آن گاه روی به مردم نمود فرمود ای گروه مهاجران از خدا بترسید، سلطه و سلطنت محمدی را از خانواده او که خدا قرار داده بیرون نبرید و دفع مکنید؛ اهل او را از مقام و حق او، به خدا قسم ما اهل بیت احقیم به این امر از شما، تا در میان ما کسی باشد که عالم به کتاب خدا و سنت رسول و فقیه در دین باشد به خدا

قسم این ها تمام در ما هست پس متابعت و پیروی از نفس خود مکنید که از حق دور می شوید.

آن گاه علی (علیه السلام) بیعت نکرده به خانه برگشت و ملازم خانه شد تا حضرت فاطمه سلام الله علیها – به شهادت - از دنیا رفت، به ناچار بیعت کرد. ⁽¹⁾

5-) و باز بحرانی در عوالم نقل می کند؛ ⁽²⁾- قال: و أن أبا بکر تفقد قوما تخلفوا عن بیعته عند علی علیه السلام، فبعث إلیهم عمر، فجاء فناداهم و هم

فی دار علی، فأبوا أن یخرجوا، فدعا بالحطب، و قال: و الذی نفس عمر بیده، لتخرجن أو لأحرقنها علی من فیها.

فقیل له: یا أبا حفص، إن فیها فاطمة؟ فقال: و إن!!

ابو محمد عبدالله بن مسلم بن قتیبة بن عمرو الباهلی الدینوری که از اکابر علماء اهل سنت می باشد و مدت ها در شهر دینور قاضی رسمی بوده و در سال 276 قمری وفات نموده در جلد اول کتاب معروف خود تاریخ الخلفاء الراشدین و دولت بنی امیه معروف به الامامة و السیاسة(چاپ مصر) قضیه

سقیفه را مفصلا شرح می دهد و ابتداء می کند مطلب را به این عبارت ان ابابکر ... قوما تخلفوا عن بیعة عند علی کرم الله وجهه فبعث الیهم عمر فجاء فناداهم و هم فی دار علی فابوا ان یخرجوا فدعا بالحطب و قال والذی نفس عمر بیده لتخرجن او لاحر قنها علی من فیها فقیل له با ابا حفص ان فیها فاطمة فقال و ان فخرجوا فبایعوا الا علیا ....الخ.)

خلاصه کلام یعنی اینکه چون ابو بکر با خبر شد که جمعی از امت تخلف نموده اند از بیعت او در خانه علی(علیه السلام) جمع شده اند پس عمر را به سوی آن ها فرستاد؛ عمر آمد بر در خانه علی(علیه السلام) آن ها را طلب نمود برای بیعت، ابا کردند از بیرون آمدن؛

عمر هیزم طلبید و گفت

به آن خدایی که جان عمر در قبضه قدرت اوست یا بیرون بیائید یا خانه را با هر کس در آن خانه است می سوزانم مردم گفتند

با ابا حفص (عمر) فاطمه سلام الله علیها در این خانه است، گفت هر چند که او باشد، می سوزانم؛ پس همه بیرون آمدند و بیعت کردند مگر علی (علیه السلام) که گفت سو گند یاد کرده ام تا قرآن را جمع نکنم بیرون نیایم و لباس در بر ننمایم؛

عمر قبول نکرد ولی ناله فاطمه سلام الله علیها و توبیخ نمودن آن ها سبب شد که عمر نزد ابی بکر بر گشت و او را برای بیعت گرفتن از آن حضرت تحریک کرد، ابی بکر چند مرتبه ای قنفذ را فرستاد به طلب آن حضرت و جواب یاس شنید؛

عاقبت عمر با جماعتی به در خانه فاطمه سلام الله علیها رفت و دق الباب نمود فاطمه که صدای آن ها را شنید به صدای بلند ندا در داد (یا ابت یا رسول الله ماذا لقینا بعدک من ابن الخطاب و من ابن ابی قحافه.)

پدر جان یا رسول الله بعد از تو چه می رسد از عمر بن الخطاب و ابی بکر بن ابی قحافه و چگونه با ما ملاقات نمودند.

همین که مردم صدای گریه و ناله فاطمه سلام الله علیها را شنیدند در حالی که اشک ها جاری و جگرها سوخته بود برگشتند، ولی عمر با عده ای ماندند تا علی علیه السلام را جبرا از خانه بیرون آورده نزد ابی بکر بردند و با آن حضرت عرض کردند بیعت بنما با ابی بکر؛

حضرت فرمود اگر بیعت نکنم چه خواهید کرد

(قالوا اذا والله الذی لا اله الا هو نضرب عنقک)

گفتند به خدا قسم گردنت را می زنیم علی(علیه السلام) فرمود پس بنده خدا و برادر رسول او را خواهید کشت؛

عمر گفت تو برادر رسول خدا نیستی. ابوبکر در مقابل این حوادث و گفتار ساکت بود و هیچ نمی گفت؛ عمر به ابی بکر گفت آیا به امر تو این کارها را نمی کنیم؛

ابی بکر گفت؛

مادامی که فاطمه - سلام الله علیها - هست او را اکراه نمی نمائیم. (فی الواقع یکی از عمده دلایلی که قوم تسریع و عجله داشتند بر قتل فاطمه سلام الله علیها، هموار نمودن مسیر بیعت گرفتن و استقرار خلافت غصبی آنان بود)

امیر المومنین (علیه السلام) خود را به قبر رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) رسانید و با گریه و ناله عرض کرد به پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آن چه را که هارون به برادرش موسی گفت و خداوند در قرآن خبر داده (یابن ام ان القوم استضعفونی و کادوا یقتلوننی؛ پسر مادرم مردم مرا ضعیف نمودند و خواستند مرا بکشند.)

شرح قضیه را مفصل نقل نموده تا آن جا که گوید علی (علیه السلام) بیعت نکرده به منزل برگشت و بعدها ابوبکر و عمر به منزل فاطمه سلام الله علیها رفتند که استرضای خاطر او را فراهم نمایند فرمود؛

خدا را شاهد می گیرم شما دو نفر مرا اذیت نمودید در هر نمازی شما را نفرین می کنم تا پدرم را ببینم و از شما شکایت نمایم انتهی. ⁽¹⁾

6-) و نیز جوهری بنابر آن چه ابن ابی الحدید در جلد دوم شرح نهج البلاغه (چاپ مصر) مسندا از شعبی روایت نموده که وقتی ابوبکر گفت هر دو بروید علی و زبیر را بیرون آورید تا بیعت کنند، پس عمر داخل خانه فاطمه شد و خالد بر در خانه ایستاد؛

عمر به زبیر گفت این شمشیر چیست؟ گفت این را مهیا کرده ام برای بیعت علی(علیه السلام)

شمشیر زبیر را گرفت و بر سنگی که در خانه بود زد، و شکست؛

آن گاه دست زبیر را گرفت و برخیزانید و بیرون آورد و به دست خالد داد و میان خانه برگشت و در خانه جمعیت زیادی بودند مانند مقداد و جمیع بنی هاشم؛

به علی (علیه السلام) گفت: برخیز برویم با ابی بکر بیعت کن حضرت امتناع نمود دست حضرت را گرفت و کشید و به دست خالد داد و با خالد جمعیت بسیاری بودند که ابی بکر به مدد فرستاده بود؛

خالد و عمر هجوم آورده و آن حضرت علیه السلام را به عنف و جبر شدید می کشیدند؛

تمام کوچه ها را مردم پر کرده و تماشا می نمودند، حضرت فاطمه سلام الله علیها وقتی عملیات عمر را دید با زنان بسیار از بنی هاشم و غیر ایشان (که جهت تسلیت فاطمه علیها السلام جمع شده بودند) بیرن آمدند و صدای فریاد و ولوله و شیون آن ها بلند بود تا در حجره فاطمه سلام الله

علیها ندا کرد و به ابی بکر فرمود: خوب زود غارت آوردید بر خانه اهل بیت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم؛

به خدا قسم است که با عمر حرف نخواهم زد تا خدا را ملاقات نمایم (به قسم و عهد خود باقی و وفا نمد و با آن ها تکلم ننمود تا از دنیا رفت) چنان چه بخاری و مسلم در صحیحین خود نوشته اند (فغضبت فاطمة علی ابی بکر و لم تتکلم به حتی توفیت؛

فاطمه(سلام الله علیه) در حال غضب ابی بکر را ترک نمود و بر آن حال باقی ماند و با او حرف نزد تا وفات نمود و از دنیا رفت (چنانچه در جزء

پنجم و هفتم صحیح بخاری نقل گردیده است). ⁽¹⁾

و نیز در کتاب سلیم و کتاب اختصاص منسوب به شیخ مفید، و سید بن طاوس در طرائف نیز نقل شده است؛ ⁽²⁾

7-) ابو ولید محب الدین محمد بن محمد الشخنة الحنفی متوفی سال 815 قمری که از اکابر و بزرگان علماء اهل سنت می باشد و سال ها قاضی

نذهب حنفی در حلب بوده در کتاب تاریخ خود بنام (روضة المناظر فی اخبار الاوائل و الاواخر) در شرح قضیه سقیفه خبر آتش را می نویسد به این عبارت (ان عمر جاء الی بیت علی لیحرقه علی من فیه فلقیته فاطمة فقال: ادخلوا فیما دخلت الامة ؛ و تعبیر فاقبل عمر بشی ء من نار علی ان یضرم الدار فلقیته فاطمة رضی اللّه عنها و قالت الی این یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا قال نعم او تدخلوا فیما دخل فیه الامة فخرج حتی اتی ابا بکر فبایعه یا تعبیر فأقبل بقبس من نار علی أن یضرم علیهم الدار، فلقیته فاطمة: فقالت: یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا؟ قال: نعم! أو تدخلوا فیما

دخلت فیه الأمة! فخرج علی حتی دخل أبی [أبا] بکر فبایعه، فقال له أبو بکر: أ کرهت إمارتی؟ فقال: لا، و لکنی آلیت أن لا أرتدی بعد موت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) حتی أحفظ القرآن، فعلیه حبست نفسی.⁽¹⁾- ⁽²⁾

یعنی عمر آمد در خانه علی برای آن که آتش بزند هر کس در آن خانه است، پس فاطمه سلام الله علیها را ملاقات

نمود، عمر گفت داخل شوید در چیزی که امت داخل شدند و تا آخر قضیه را نقل می نماید.

8-) قاضی شهید در احقاق الحق نقل می کند؛ طبری در جلد دوم تاریخ خود نقل نموده از زیاد بن کلیب که طلحه و زبیر و جماعتی از مهاجرین در خانه علی (علیه السلام) بودند عمر بن خطاب آمد و گفت بیرون بیائید برای بیعت و الا آتش بر همه می زنم.

و نیز فرموده ما یقرب منه آن است که ابو ولید محمد بن شحنه حنفی متوفی 817 مورخ معروف در جلد یازدهم حاشیه کامل ابن اثیر ضمن داستان سقیفه می نویسد زمانی که جماعتی از اصحاب و بنی هاشم مانند زبیر و عتبة بن

ابی لهب و خالد بن سعید بن العاص و مقداد بن اسود کندی - سلمان فارسی - و ابی ذر غفاری- عمار بن یاسر - و براء بن عازب - و ابی بن کعب تخلف از بیعت ابی بکر نموده و متمایلا به علی(علیه السلام) در خانه آن حضرت جمع بودند - عمر بن خطاب آمد تا هر که در خانه هست آتش بزند- فاطمه سلام الله علیها با او ملاقات

نمود عمر گفت داخل شوید در آن چه مردم داخل شدند (یعنی بیائید بیعت کنید و پیروی کنید از عده ای که بیعت نمودند).⁽¹⁾

9-) و شاهد بر این مطلب نقل سید است در طرائف به قول ابی الحسن علی بن الحسین مسعودی مورخ و فاضل جلیل القدر مقبول فریقین است که در جلد دوم تاریخ مروج الذهب ضمن نقل قضایای عبد الله بن زبیر که در مکه دعوای ریاست و خلافت داشت نوشته است؛ ⁽²⁾

و فی شرح النهج (ج 20؛ 147) قال: قال المسعودی: و کان عروة بن الزبیر یعذر أخاه عبد الله فی حصر بنی هاشم فی الشعب و جمعه الحطب لیحرقهم ... کما فعل عمر بن الخطاب ببنی هاشم لما تأخروا عن بیعة أبی بکر، فإنه أحضر الحطب لیحرق علیهم الدار ...

در آن هنگام که بنی هاشم به اتفاق محمد بن حنیفه فرزند امیر المومنین (علیه السلام) در شعب ابی طالب جمع شدند و لشکر عبدالله آن ها را محاصره نموده بودند هیزم بسیاری آوردند که آن ها را آتش بزنند و شعله آتش هم بلند شد مع ذلک بنی هاشم تسلیم نشدند تا لشکر مختار رسیدند و بنی هاشم را نجات دادند.

گوید نوفلی در کتاب خودش در اخبار آورده که عروة بن زبیر در مقابل مردم از برادرش عبدالله در مجلسی که قضیه محاصره در شعب مطرح بود مردم از آتش زدن شعب مذمت می کردند؛ عروه عذر خواهی می کرد که برادرم عبدالله مقصر نبود غرضش از آوردن آتش و هیزم و افروختن آتش بر بنی هاشم ترسانیدن آن ها بود

(انا اراد بذلک ارهابهم لیدخلوا فی طاعته کما ارهب بنی هاشم و جمع لهم الحطب لاحراقهم اذهم ابواالبیعة فی ما سلف؛ ⁽¹⁾

یعنی عبدالله بن زبیر این عمل آتش آوردن در اطراف بنی هاشم در شعب ابی طالب برای ترسانیدن آن ها را سرمشق و دستور از سلف خود (عمر و اصخاب ابی بکر گرفت)

که آن ها هم وقتی دیدند بنی هاشم و اکابر اصحاب و مهاجرین زیر بار بیعت نمی روند هیزم آوردند برای آتش زدن آن ها که بترسند و تسلیم شوند و بیعت نمایند؛

این اخبار و بیان مورخین نمونه ای از اخبار و بیانات بسیاری است که روات موثق علمای اهل سنت در کتب معتبره خود نقل نمده اند به قدری این قضیه در نزد علمای منصف شیوع کامل داشته که حتی شعراء هم در اشعار خود وارد می کردند لکن بعض از علماء اهل سنت به حساب آن که اگر نقل کنیم این قضایا را سندی می شود بر ابطال عقیده اجماع، لذا احتیاطا از نقل آن خودداری می نمودند و الا مطلب در نزد همه آشکار بوده است؛

یکی از شعرای معروف اهل سنت عالم نبیل حافظ ابراهیم مصری است در قصیده عمریة من باب مدح و تمجید خلیفه گوید

و کالمة لعلی قالها عمر اکرم بسامعها اعظم بملقیها

حرقت بیتک لا ابقی علیک بها ان لم تبایع و بنت المصطفی فیها

ما کان غیر ابی حفص بقالها یوما لفارس عدنان وحامیها ⁽¹⁾

یعنی؛

غیر ابی حفص (کنیه عمر بوده) کسی نمی توانست به علی(علیه السلام) که یکه سوار قبیله عدنان بود و به حمایت کنندگان او بگوید اگر بیعت نکنید خانه ات را آتش می زنم و کسی را در خانه باقی نمی گذارم با اینکه فاطمه در این خانه باشد.

و نیز برای شواهد بیش تر بر این اقدام زبیریان رجوع نمائید به کلام طبرسی در اعلام الوری و نیز شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید که گوید؛ ⁽²⁾

قال المسعودی و کان عروة بن الزبیر یعذر أخاه عبد الله فی حصر بنی هاشم فی الشعب و جمعه الحطب لیحرقهم و یقول إنما أراد بذلک ألا تنتشر الکلمة و لا یختلف المسلمون و أن یدخلوا فی الطاعة فتکون الکلمة

واحدة کما فعل عمر بن الخطاب ببنی هاشم لما تأخروا عن بیعة أبی بکر فإنه أحضر الحطب لیحرق علیهم الدار⁽¹⁾.⁽²⁾

و خوب است مراجعه شود به کتاب اثبات الوصیة تالیف عالم فاضل مورخ شهیر مقبول القول فرقین (شیعه و سنی) ابی الحسن علی ابن الحسین مسعودی صاحب مروج الذهب متوفی سال 346 قمری که شرح قضایای روز هجوم به خانه معدن وحی را مفصل می نویسد تا آن جا که گوید

( فهجموا علیه و احرقوا بابه و استخرجوه منه کرها و ضفطوا سیدة النساء بالباب حتی اسقطت محسنا) ⁽³⁾- ⁽⁴⁾

یعنی:

پس هجوم آوردند بر علی(علیه السلام) و در خانه اش را سوزانیدند و آن حضرت را با اکراه و اجبار از خانه بیرون کشیدند و سیده زنان را میان در و دیوار فشار دادند تا محسن علیه السلام خود را سقط کرد.

قضیه سقط جنین اظهر من الشمس در تاریخ است لکن بعض از علماء حبا لخلفائهم پرده پوشی و سکوت نمودند مع ذلک گاهی بی اختیار حقیقت به زیر قلمشان آمده و شاهد صادق بر اثبات مدعای اهل حقیقت گردیده است؛

و نیز به تفصیل علامه مجلسی در بحار شریف نقل کرده است؛⁽¹⁾

و نیز شیخ حر عاملی در اثبات الهداه نقل کرده است؛ ⁽²⁾

221- قَالَ: وَ مِنْهَا: مَا رَوَاهُ الْبَلاذِرِیُّ، وَ اشْتَهَرَ بَیْنَ الشِّیعَةِ أَنَّهُ حَصَرَ فَاطِمَةَ فِی الْبَابِ حَتَّی أَسْقَطَتْ مُحْسِناً مَعَ عِلْمِ کُلِّ أَحَدٍ بِقَوْلِ أَبِیهَا: فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی، مَنْ آذَاهَا، فَقَدْ آذَانِی ⁽³⁾.⁽⁴⁾

** تامل بسیار جدی؛ 10-) مراجعه شود به ص 351 جلد سوم شرح نهج البلاغه (چاپ مصر) تا مطلب بر شما واضح گردد که ابن ابی الحدید نوشته وقتی برای استاد خود ابی جعفر نقیب شیخ معتزله نقل نمودم که وقتی خبر به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دادند که هبار بن اسود با نیزه به هودج زینب دختر شما حمله برد و زینب از ترس بچه سقط کرد (که داستانش در پایان این بحث خواهد آمد) حضرت خون او را مباح نمود ابی جعفر گفت؛

قال محمد بن إسحاق قدم لها کنانة بن الربیع بعیرا فرکبته و أخذ قوسه و کنانته و خرج بها نهارا یقود بعیرها و هی فی هودج لها و تحدث بذلک الرجال من قریش و النساء و تلاومت فی ذلک و أشفقت أن تخرج ابنة محمد من بینهم علی تلک الحال فخرجوا فی طلبها سراعا حتی أدرکوها

بذی طوی فکان أول من سبق إلیها هبار بن الأسود بن عبد المطلب بن أسد بن عبد العزی بن قصی و نافع بن عبد القیس الفهری فروعها هبار بالرمح و هی فی الهودج و کانت حاملا فلما رجعت طرحت ما فی بطنها و

قد کانت من خوفها رأت دما و هی فی الهودج فلذلک أباح رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم یوم فتح مکة دم هبار بن الأسود⁽¹⁾

إذا ذکرت مسعاة والده اضطنی

و لا یضطنی من شتم أهل الفضائل

قلت و هذا الخبر أیضا قرأته علی النقیب أبی جعفر رحمه الله فقال إذا کان رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم أباح دم هبار بن الأسود لأنه روع زینب فألقت ذا بطنها فظهر الحال أنه لو کان حیا لأباح دم من روع فاطمة حتی ألقت ذا بطنها فقلت أروی عنک ما یقوله قوم

إن فاطمة روعت فألقت المحسن ⁽²⁾- ⁽³⁾

(یعنی همان طور که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم خون هبار بن اسود را مباح فرمودند خون قاتل حضرت محسن علیه السلام را نیز مباح می فرمود)

( لو کان رسول الله حیا لاباح دم من روع فاطمة حتی القت ذا بطنها )

اگر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم زنده بود حتما مباح می کرد خون کسی که فاطمه را ترسانیده تا آن که بچه اش (محسن) سقط گردید.

زینب دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم همسر پسر خاله اش ابو العاص بن ربیع بن عبد العزی بود که در جنگ بدر ابو العاص اسیر شد با اسراء بسیار از کفار بنا شد مشرکین فدیه بدهند و خود را خلاص کنند - ابو العاص پیغام داد برای زینب – علیهاالسلام - که فدیه برای او بفرستند؛

حضرت زینب علیها السلام مالی تهیه کرد با گردن بند مرواریدی که با عقیق یمانی و یاقوت رمانی مرصع بود و از مادرش خدیجه علیها السلام به او رسیده بود و خدمت پیغمبر رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرستاد و حضرت محزون شد؛ امت برای خاطر آن حضرت از فدیه گذشته و ابو العاص را آزاد نمودند، پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم به ابی العاص فرمود که چون زینب علیها السلام بر تو حرام است او را روانه مدینه نما قبول نمود: حضرت زید بن حارثه پیرمرد را با او روانه نمود که زینب علیها

السلام را بیاورد - چون مشرکین فهمیدند که زینب را

حرکت دادند، جمعی به اتفاق ابوسفیان حرکت کردند در ذی طوی به آن ها رسیدند،

هبار بن اسود با نیزه به هودج زینب زد که سر نیزه به پشت سیده زینب رسید - حضرت زینب علیها السلام وحشت کرد و از ترس بچه ای را که در رحم داشت سقط نمود.

وقتی زینب سلام الله علیها به مدینه آمد و برای رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم نقل نمود، حضرت فوق العاده محزون شد و خون هبار بن اسود را مباح نمود و امر نمود دست و پای او را قطع نموده به قتل رسانند.

و نیز صلاح الدین خلیل بن ابیک الصفدی در وافی بالوفیات ضمن حرف الف کلمات و عقاید ابراهیم بن سیار بن هانی بصری معروف و نظام معتزلی را نقل نموده تا آن جا که گوید نظام گفته است

(ان عمر ضرب بطن فاطمة یوم البیعته حتی القت المحسن من بطنها)

یعنی روز بیعت عمر چنان به شکم فاطمه سلام الله علیها زد که محسن از شکمش ساقط گردید؛ (این جلد وافی بالوافیات خطی در کتاب خانه ملی

(حاجی حسین آقا ملک ) در تهران موجود است). - که تفصیل این اخبار را از طرائف سید بن طاووس نقل کردیم؛ ⁽¹⁾

برای تفصیل بیش تر و استناد به کلام شیعه و سنی در این باب علاوه بر منابع بسیار دیگر می توانید به نقل سید بن طاووس در طرف من الانباء مرجعه نمائید که در ذیل ملحق می شود؛ و نقل کرده که مراد از جنینی که سقط کردند در دعای شریف صنمی قریش حضرت محسن بن علی علیهماالسلام است؛

و جهت تحقیق و اطمئنان نفس استناد به قول قاضی شهید می شود که در هامش احقاق الحق فرموده است و به هشت منبع و مصدر تمسک کرده است؛ ⁽²⁾

ثم لا بأس بإیراد کلمات جماعة من اعیان القوم فی مسألة المجی ء بالحطب الی باب بیت الرسول و هم اضرام تلک الدار التی بها شیدت ارکان الإسلام و منها انتشرت الفضائل بین الأنام و هی کثیرة و التی نذکرها نزر قلیل.

(1) فمنها ما فی تاریخ ابی الفدا قال فی (ج 1 ص 156 طبع مصر بالمطبعة الحسینیة:) ما لفظه ثم ان ابا بکر بعث عمر بن الخطاب الی علی و من معه لیخرجهم من بیت فاطمة رضی اللّه عنها و قال ان أبوا علیک فقاتلهم فاقبل عمر بشی ء من نار علی ان یضرم الدار فلقیته فاطمة رضی اللّه عنها و قالت الی این یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا قال نعم او تدخلوا فیما دخل فیه الامة فخرج حتی اتی ابا بکر فبایعه کذا نقله جمال الدین ابن واصل و أسنده الی ابن عبد ربه المغربی انتهی.

(2) و

فی العقد الفرید لابن عبد ربه المغربی المتوفی سنة 328 فی قرطبة من بلاد الأندلس (ج 3 ص 63 طبع مصر) ما لفظه فی تعداد اسماء جماعة تخلفوا عن بیعة ابی بکر قال: و هم علی و العباس و الزبیر و سعد بن عبادة و اما علی و العباس و الزبیر فقعدوا فی بیت فاطمة حتی بعث إلیهم ابو بکر عمر بن الخطاب لیخرجهم من بیت فاطمة و قال له ان أبوا فقاتلهم فاقبل بقبس من نار علی ان یضرم علیهم الدار فلقیته فاطمة فقالت یا ابن الخطاب أ جئت لتحرق دارنا قال نعم او تدخلوا فیما دخلت فیه الامة فخرج علی حتی دخل علی ابی بکر إلخ.

(3) و

فی الملل و النحل للشهرستانی المتوفی سنة 548 (ص 83 طبع مصر تحت اشراف محمد فتح اللّه بدران) نقلا عن النظام ما لفظه فقال ای النظام ان عمر ضرب بطن فاطمة یوم البیعة حتی القت الجنین من بطنها و کان یصیح احرقوا دارها بمن فیها و ما کان فی الدار غیر علی، و فاطمة، و الحسن، و الحسین انتهی و فی ذیل الصفحة زیادة هذه الکلمة (القت المحسن من بطنها) فراجع.

(4) و نقل ذلک صاحب کتاب المحاسن و أنفاس الجواهر علی ما سیذکره مولانا العلامة فی باب المطاعن من الکتاب فراجع.

(5) و کذا ینقل «قده» ذلک عن ابن خنزابة فی باب المطاعن من الکتاب فراجع.

(6) و کذا الطبری المؤرخ الشهیر فی تاریخه (ج 2 ص 443 ط مصر القدیم).

(7) و کذا الواقدی علی ما فی کتاب (اثبات الهداة) لعلّامة المحدثین صاحب الوسائل.

(8) و کذا ابن ابی الحدید و سیأتی نقل عبارته بعینها فی المطاعن.

(9) و کذا البلاذری حیث قال ما لفظه علی ما فی (اثبات الهداة) انه حصر فاطمة فی الباب حتی أسقط محسنا انتهی.

و نقل المؤرخ الثقة المسعودی فی مروج الذهب فی اخبار عبد اللّه بن الزبیر و حصره بنی هاشم فی الشعب و جمعه لهم الحطب ما هذا لفظه و حدث النوفلی فی کتابه فی الاخبار عن ابن عائشة عن أبیه عن حماد بن سلمة قال کان عروة بن الزبیر یعذر أخاه إذا جری ذکر بنی هاشم و جمعه الحطب لتحریقهم و یقول انما أراد بذلک إرهابهم لیدخلوا فی طاعته کما ارهب بنو هاشم و جمع لهم الحطب لإحراقهم إذ هم أبوا البیعة فیما سلف و هذا خبر لا یحتمل ذکره هنا و قد أتینا علی ذکره فی کتابنا فی مناقب اهل البیت و اخبارهم المترجم بکتاب حدائق الأذهان انتهی.

هذا ما حضرنی من کلمات مشاهیر الجمهور أئمة الحدیث و التاریخ و التفسیر عندهم فتراها تفصح عن هم سلفهم الذین اطروا فی الثناء علیهم و الذب عنهم و التفانی و التهالک فی حبهم و ودادهم باضرام دار الرسول الأکرم مهبط الوحی و مسکن ذکر اللّه منزل البرکة مختلف الملائکة و فیها ودائع النبوة بین المسلمین صنوه و ناصره و بضعته الزهراء البتول و ریحانتاه سیدا شباب اهل الجنة فبالله علیکم یا إخوانی اهل الجماعة

المشارکین لنافی القبلة و الکتاب و السنة هل یسوغ لدی العاقل ان یتمکن أمثال هؤلاء علی سریر الخلافة و یجعل نفسه زعیم المسلمین.⁽¹⁾

که ترجمه و نیز سائر مصادری که ارجاع داده شده است ذکر شده است؛

نقل سید بن طاووس در طرف من الأنباء و المناقب؛

و ویل لمن آذی جنینها و شج جنبیها

وای بر کسی که که فرزند فاطمه سلام الله علیها را آزار دهد و بر پهلویش بزند؛

إن من مصائب الهجوم علی بیت النبوة- بعد إحراق الباب- هو عصر فاطمة علیها السلام أو رفسها حتی أسقطت محسنا قتیلا، و ذلک ما تناقله الأعلام من أئمة المسلمین و رواتهم و مؤرخیهم.

ففی أمالی الصدوق (99- 100) بسنده عن ابن عباس، قال: إن رسول الله صلی الله علیه و آله کان جالسا ذات یوم [فجاء الحسن ثم الحسین ثم فاطمة ثم علی علیهم السلام، و فی کل ذلک یبکی النبی صلی الله علیه و

آله عند ما یری واحدا منهم، فلما سئل عن ذلک، عدد ما یصیبهم من الظلم و

الاضطهاد، ثم قال:] کأنی بها و قد دخل الذل بیتها، و انتهکت حرمتها، و غصبت حقها، و منعت إرثها، و کسر جنبها، و أسقطت جنینها ... فأقول عند ذلک: اللهم العن من ظلمها، و عاقب من غصبها، و ذلل من أذلها، و خلد فی نارک من ضرب جنبها حتی ألقت ولدها ...

و انظر روایة هذا الخبر فی کتاب بیت الأحزان (73- 74) و إرشاد القلوب (295) و بشارة المصطفی (198- 199) و فرائد السمطین (ج 2؛ 34- 35). و الروایة فی بشارة المصطفی «و خلد فی نارک من ضرب جنبیها».

و فی کامل الزیارات (332) روی فی خبر المعراج أن الله سبحانه و تعالی أخبر النبی صلی الله علیه و آله بما یجری، فقال له: ... و أما ابنتک فتظلم، و تحرم، و یؤخذ حقها غصبا الذی تجعله لها، و تضرب و هی حامل، و یدخل علی حریمها و منزلها بغیر إذن ... و تطرح ما فی بطنها من الضرب، و تموت من ذلک الضرب، فقال النبی صلی الله علیه و آله: إنا لله و إنا إلیه راجعون، قبلت یا رب و سلمت، و منک التوفیق و الصبر. و رواه عنه فی بحار الأنوار (ج 2؛ 61- 62) و بیت الأحزان (171).

و فی إرشاد القلوب (ج 2؛ 358)- و نقله عنه العلامة المجلسی فی بحار الأنوار (ج 8؛ 231)- قول الزهراء علیها السلام و هی تحکی ما حل بها: فجمعوا الحطب الجزل علی بابنا، و أتوا بالنار لیحرقوه و یحرقونا، فوقفت

بعضادة الباب، و ناشدتهم بالله و بأبی أن یکفوا عنا و ینصرونا، فأخذ عمر السوط- من ید قنفذ؛ مولی أبی بکر- فضرب به عضدی حتی صار کالدملج، و رکب الباب برجله فرده علی و أنا حامل، فسقطت لوجهی، و النار تسعر و تسفع وجهی، فضربنی بیده حتی انتثر قرطی من أذنی، و جاءنی المخاض، فأسقطت محسنا قتیلا بغیر جرم.

و روی المجلسی فی بحار الأنوار (ج 8؛ 222) عمن أجاز له بمکة روایة خبر الکتاب الخطیر الذی کان عمر أودعه عند معاویة، و قد روی المجلسی هذا الخبر عن ابن جریر الطبری فی کتاب دلائل الإمامة، و فیه قول عمر: فضربت فاطمة یدیها من الباب تمنعنی من فتحه، فرمته فتصعب علی، فضربت کفیها بالسوط فآلمها، ... فرکلت الباب، و قد ألصقت أحشاءها بالباب تترسه، و سمعتها و قد صرخت صرخة حسبتها قد جعلت أعلی المدینة أسفلها، و قالت: یا أبتاه، یا رسول الله، هکذا کان یفعل بحبیبتک و ابنتک!! آه یا فضة إلیک فخذینی، فقد و الله قتل ما فی

أحشائی من حمل، و سمعتها تمخض و هی مستندة إلی الجدار، فدفعت الباب و دخلت، فأقبلت إلی بوجه أغشی بصری، فصفعتها صفعة علی خدیها من ظاهر الخمار، فانقطع قرطها و تناثرت إلی الأرض ...

و فی التهاب نیران الأحزان (70- 71) قال: فلما عرفت فاطمة علیها السلام أنهم یریدون حرق منزلها قامت و فتحت لهم، و اختفت من وراء الباب، فدفعها الثانی بین الباب و الجدار حتی أسقطها جنینها ... و أمر الرجل [أی عمر] قنفذا أن یضربها بسوطه علی ظهرها و جنبیها إلی أن أنهکها الضرب، و أثر فی جنبیها حتی أسقطها جنینها.

و فی إثبات الوصیة (124) قال المسعودی: فوجهوا إلی منزله فهجموا علیه، و أحرقوا بابه، و استخرجوه منه کرها، و ضغطوا سیدة النساء بالباب حتی أسقطت محسنا.

و فی کتاب سلیم بن قیس (84) قال: و دعا عمر بالنار فأضرمها فی الباب، ثم دفعه فدخل، فاستقبلته فاطمة علیها السلام، و صاحت: یا أبتاه یا رسول الله، فرفع عمر السیف و هو فی غمده فوجأ به جنبها، فصرخت: یا أبتاه، فرفع السوط فضرب به ذراعها ... و حالت بینهم و بینه [أی و بین علی]

فاطمة عند باب البیت، فضربها قنفذ الملعون بالسوط، فماتت حین ماتت و إن فی عضدها کمثل الدملج من ضربته ...

و فی کتاب سلیم بن قیس (85) قال: و قد کان قنفذ لعنه الله حین ضرب فاطمة علیها السلام بالسوط حین حالت بینه و بین زوجها، و أرسل إلیه عمر: إن حالت بینک و بینه فاطمة فاضربها، فألجأها قنفذ إلی عضادة بیتها، و دفعها

فکسر ضلعها من جنبها، فألقت جنینا من بطنها، فلم تزل صاحبة فراش حتی ماتت علیها السلام من ذلک شهیدة.

و فی کتاب سلیم بن قیس (134) قال أبان: قال سلیم: فلقیت علیا علیه السلام فسألته عما صنع عمر؟ فقال: هل تدری لم کف عن قنفذ و لم یغرمه شیئا؟ قلت: لا، قال: لأنه هو الذی ضرب فاطمة علیها السلام بالسوط حین جاءت لتحول بینی و بینهم، فماتت علیها السلام و إن أثر السوط لفی عضدها مثل الدملج.

و قال أبان، عن سلیم، قال: انتهیت إلی حلقة فی مسجد رسول الله صلی الله علیه و آله لیس فیها إلا هاشمی- غیر سلمان، و أبی ذر، و المقداد، و محمد بن أبی بکر، و عمر بن أبی سلمة، و قیس بن سعد بن عبادة- فقال العباس لعلی علیه السلام: ما تری عمر منعه من أن یغرم قنفذا کما أغرم