جلسه 1388/03/12

بسم الله الرحمن الرحیم

فتح و نصرت مجهادين

 موضوع : فتح و نصرت مجهادین

 

 بحث در اين بود که يکي از موضوعاتي که در بحث جهاد، بايد مطرح شود ملاک فتح و نصرت، چون در درگيري که به وجود مي آيد بالأخره طايفه اي مغلوب مي شوند باصطلاح شکست مي خورند و طايفه اي هم غالب مي شوند و فاتح مي شوند و پيروز مي شوند، اين مطلب در ميان مردم، يک نوع تفسير و توجيه دارد و در اسلام در فرهنگ قرآن و احاديث اهلبيت يک نوع ديگري تفسير و توجيه دارد در عرف مردم، اين گونه تفسير مي کنند که هر کسي کشت و تخريب کرد و نابود کرد و دشمن را قلع و قمع کرد اين فاتح و پيروز است و آن طرفي که کشته شده آن شکست خورده است و مغلوب است، اين گونه مردم قضاوت مي کنند ولي فرهنگ قرآن و اهلبيت (عليهم السلام) که ارتباط با بحث جهاد دارد اين چنين نيست. و ما دو مطلب عرض کرديم اول فتح و نصرت آن را تمام کرديم، مطالب مربوط به آن را عرض کرديم فعلاً بحث ما درباره ي غلبه است غالب و مغلوب چه کسي است، گفتيم در قرآن آياتي هست به اين ترکيب که حزب الله را هميشه غالب معرفي مي کند، جند الله را غالب معرفي مي کند «کَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي» خدا و رسول خدا را هميشه غالب معرفي مي کند از طرفي ما مي دانيم که در جنگ ها، يعني در جهادها که بين جند الله و حزب الله و رسل، درگيري به وجود آمده حق و باطل در برابر هم صف آرايي کرده اند پيغمبران فراواني کشته شده اند که خدا مي گويد: «يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ» يهود پيغمبران را مي کشتند مي دانيد حضرت زکريا را با اره دو نيم کرده اند، به اين وسيله شهيد شده قبر زکريا هم در سوريه در حلب يک زيارتگاهي است، قبر يحيي آن هم شهيد شده است آن هم در ميان مسجد جامع دمشق، قبرش آن جا معلوم است و امثال اين ها، پس ما پيغمبراني و همراهان پيغمبراني داريم که در جنگ ها در جهادها، علي الظاهر کشته شده اند علي الظاهر مغلوب شده اند، در جنگ بدر، مسلمان ها غالب شده اند اما در جنگ احد، در ظاهر امر، مسلمانان شکست خوردند حالا تفسير و توجيه اين جريان ها، با اين قبيل آيات قرآن، يکي «فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ » آيه ي پنجاه و ششم از سوره ي مائده، سوره ي پنجم قرآن مجيد، يکي «وَ إِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ » آيه ي صد و هفتاد و سه، از سوره ي الصافات، سوم «کَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي» آيه ي بيست و يکم از سوره ي مجادله، سوره ي پنجاه و هشتم قرآن کريم، بنابراين بايد ببينيم ملاک فتح و پيروزي ملاک غلبه چيست که خداوند متعال، اين چنين اين ها را غالب و مغلوب معرفي مي کند؟ ما عرض کرديم که از سه جهت جبهه ي حق بر جبهه ي باطل غلبه دارند، جهت اول، بحث استدلال است و مناظره هست و اقامه ي برهان است خوب اين خود يک نوع برخوردي است دو جبهه در مقابل يکديگر قرار گرفته اند جبهه ي حق و باطل، خوب در اين گونه موارد، خوب يک مناظره اي به وجود مي آيد گاهي در اين مناظره ها هميشه، جبهه ي حق بر باطل غالب است، نمونه هاي فراواني از اين وجود دارد اساساً اهلبيت (عليهم السلام) براي مناظره خيلي بهاء قائل بودند و خودشان هم افرادي را براي مناظره تربيت مي کردند، مثل هشام بن حکم ها، که اين ها تريبت شدگان مکتب امام صادق (عليه السلام) بودند که تربيت مي شدند براي مناظره، ائمه تشويق و ترغيب و تقدير مي کردند از اين قبيل افراد، بنابراين ما لازم است که يک فسخي براي مناظره باز کنيم و نمونه هايي ذکر کنيم براي اين که در اين جبهه هميشه حق غالب بوده، اولاً قرآن کريم، در آياتي به اين ترتيب در سه جاي قرآن هست «هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ» در دو جا «قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » آيه ي صد و يازده سوره ي بقره، اگر راست مي گوييد دليل بياوريد دليل آورديد، دليل و غلبه علامت صدق و درستي است، شکست خورده علامت بطلان است، صدر آيه اين است «وَ قَالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ کَانَ هُوداً أَوْ نَصَارَى تِلْکَ أَمَانِيُّهُمْ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » موقعي که نصاراي نجران، آمدند به مدينه، براي ديدار پيامبر خدا و بحث و اين ها، خوب جريان مباهله را خودتان مي دانيد يهود هم در مدينه زياد بودند اين يهود مدينه، با نصاراي نجران هم برخورد کردند و مباحثاتي هم بين يهودي که در مدينه بودند آن نصاراي نجران به وجود آمد در اين مناظره و مباحثه، يهود مي گفتند ما بر حق هستيم غير از ما کسي حق ورود به بهشت را ندارد، نصارا گفتند که ما بر حق هستيم به غير از ما کسي و هيچ طايفه اي حق ورود به بهشت را ندارد آيه همان را مي گويد «وَ قَالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ کَانَ هُوداً أَوْ نَصَارَى» يهود گفتند که ما و نصارا گفتند که ما، قرآن جواب مي دهد «تِلْکَ أَمَانِيُّهُمْ» اين حرف ها آرزوهايي است اماني، جمع أمييه است، أمييه يعني آرزو «تِلْکَ أَمَانِيُّهُمْ» اصلاً اسلام را گذاشته اند کنار يهود و نصارا مي گويد ما وارد بهشت مي شويم آن ها مي گويند ما فقط اهل بهشتيم هستيم، «تِلْکَ أَمَانِيُّهُمْ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » اگر راست مي گوييد دليل بياوريد و هر دو هم اهل جهنم هستيد تا به پيغمبر خدا و اسلام ايمان نياورديد، در سوره ي بقره آيه ي صد و يازده.

 خوب باز «قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » آيه ي شصت و چهارم از سوره ي نمل است اين هم «أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » مقصود توحيد و شرک است مشرکين مي گفتند غير از خدا، غير از خدا اله ديگري هم وجود دارد حالا به شکل بت باشد و به شکل غير بت باشد، اين جا باز قرآن مي گويد «قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِينَ » اين دو، سوم در سوره ي انبياء است آيه ي بيست و چهارم از سوره ي انبياء، سوره ي بيست و يکم قرآن مجيد است، «أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً» باز هم مربوط به همان بت پرست و اين ها است قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَکُمْ پس خود قرآن زنده کننده ي احياء کننده و ايجاد کننده ي مسئله ي مناظره است، از مناظره استقبال مي کند که بياييد ما مناظره کنيم به مناظره بنشينيم تا ببينيم که حق با چه کسي است؟ در اين جا حاکم برهان است و دليل است، خوب از يک طرف خلاصه هم ما بخواهيم بگوييم، نمونه هاي فراواني ما در اسلام داريم، يک حديثي از امام جعفر صادق (عليه السلام) شيخ بزرگوار، معلم امت شيخ مفيد، در کتاب الفصول المختاره، صفحه ي دويست و هفتاد و هشت در چاپ چهارم، ايشان مي گويد «يونس بن عبدالرحمن عن بعض اصحابه عن خيثمه» خيثمه نام شخصي است «عن أبي عبدالله» امام صادق (عليه السلام) «قال دَخَلْتُ عَلَيْهِ أُوَدِّعُهُ» خيثمه مي گويد خدمت امام صادق (عليه السلام) شرفياب شدم که خداحافظي کنم «وَ أَنَا أُرِيدُ الشُّخُوصَ عَنِ الْمَدِينَةِ» مي خواستم بروم به مدينه «فَقَالَ أَبْلِغْ مُوَالِيَنَا» امام صادق (عليه السلام) گاهي منصور حضرت را مي آورد به در جايي هفت دفعه منصور امام صادق (عليه السلام) را از مدينه آورده به حيره و کوفه و اين ها، خوب معلوم مي شود امام صادق (عليه السلام) در مدينه نبوده و اين مي خواست برود به مدينه، حضرت فرمود: «أَبْلِغْ مُوَالِيَنَا السَّلَامَ» به دوستان ما سلام برسان، مختصر مي کنم خلاصه، آخرش مي بينيم که به آن ها بگو «وَ أَوْصِهِمْ» توصيه کن به آن ها «وَ لْيَتَفَاوَضُوا عِلْمَ الدِّينِ» علم دين را به مناظره بگذارند، تفاوض مفاوضه، با ضاد تفاوض مفاوضه، يعني مناظره کردن و بحث کردن، به شيعيان ما بگو که علم دين را به مناظره بگذارند «فَإِنَّ ذَلِكَ حَيَاةٌ لِأَمْرِنَا» به مناظره و مباحثه برگزار کردن علم دين و مذهب، باعث مي شود که حيات اهلبيت (عليهم السلام) زنده شود در ميان مردم، «رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً أَحْيَا» و رحم الله کسي که امر ما را فرهنگ اهلبيت را، احياء کند و زنده کند. خوب و لذا کتاب هايي که ما داريم کتاب المراجعات، خوب کتاب بسيار خوبي است در مناظره است، اصلاً بنده يک وقتي عرض کردم در حوزه ي علميه ي قم چقدر خوب است که يک مکتبي، يک جبهه اي براي پرورش دادن فضلا و علما براي مناظره، خودش يک مسئله اي است و کار فني اي است فني بوده است که امام صادق (عليه السلام) پرورش مي داده هشام بن حکم ها را خودشان مي نشستند به اصحابشان مي گفتند که مناظره کنيد، اصحاب مناظره مي کردند امام جعفر صادق (عليه السلام) قضاوت مي کردند بعد در ميانشان افراد خاصي را بر مي گزيدند براي اعزام به جاهاي مختلف که بروند و مناظره کنند مخصوصاً مسئله ي امامت را مناظره کنند، ما به دو شکل مناظره داريم، ما در حوزه ها بايد توجه کنيم يک مناظره ي با قلم است مثل همان المراجعات، الغدير، عبقات الأنوار، مغالب المدرستين، اين ها خوب مناظره هست مناظره ي قلمي هست که رجال بزرگي از علماي اسلام و تابع اهلبيت خوب اين ها را نوشته اند خيلي لازم است اين ها مطالعه اش، يک قسمتي و قسمتي ديگر مناظره ي حضوري داريم، خوب مناظره ي حضوري مثل علامه ي حلّي در مجلس سلطان خدا بنده، که تشکيل داده بود و علماي چهار مذهب را جمع کرده بود اين خيلي واقعاً قدرت علمي و مهارت علمي مي خواهد که بتواند کسي با اين که سلطان نامه نوشته تمام علماي بزرگ اهل تسنن را، جمع کرده خوب علامه ي حلي هم که آن روز مرجع بزرگ شيعيان بود را هم خواسته، علامه فخر المحققين، وارد مجلس شدند در آن جلسه علامه با آن قدرت بيان خودش با آن مهارت علمي، علامه خوب خيلي در مذهب کتاب دارد، الفين علامه در ولايت اهلبيت، نهج الصدق براي علامه است منهاج الکرامه براي علامه است و کتاب هاي علامه است ديگر اين ها بزرگ هستند، بعد از اين که در اين مناظره غلبه پيدا کرده بيشتر اين ها را نوشته، بله خلاصه علامه در آن جلسه غلبه پيدا کرد بر علماي حنفي و شافعي و حنبلي و مالکي، اين مناظره خيلي بزرگ است باز هم يک مناظره ي شيخ صدوق در بغداد دارد، در زمان فخر الدوله و معز الدوله ي ديلمي، ديالمه چون شيعه بودند شيعه در آن موقع خيلي قدرت پيدا کرد در بغداد مجلسي ترتيب داده شد براي حضور شيخ صدوق، در آن جا باز غالب شد خوب اين ها را ما بايد بدانيم ديگر، اين ها مناظره هايي است در کتاب المراجعات صد و دوازده تا مراجعه است، يعني از يک طرف سيد شرف الدين امروز روز وفات سيد شرف الدين رحمه الله عليه است، صبح اخبار مي گفت، خوب از يک طرف سيد شرف الدين، از يک طرف هم شيخ سليم، رئيس جامع الأزهر است صد و دوازده مکاتبه مناظره ي قلمي، بين اين دو نفر به وجود آمد واقعاً اين دو نفر چقدر نسبت به يکديگر احرام قائل هستند در يک محيطي، خالي از تعصب، حرف ها را مطرح مي کنند بالأخره غلبه هم با همان سيد شرف الدين است. مسئله ي مناظره خيلي مسئله ي مهمي است منظور بنده اين است که اولين جبهه در غلبه ي حق بر باطل، بر اساس فرهنگ اسلامي، جبهه ي مناظره است در اين جا هميشه هم غلبه، با اهل حق است بله بعضي از رفقا مي فرمايند که کلمه به کلمه بگوييد بسيار خوب، يک نمونه به نظر بنده آمد که کتاب الغدير، علامه ي اميني، علامه ي اميني دارد که من ده سال از کتب فهرست برداري کردم ما طلبه ها، بايد خيلي مجهزّ باشيم آخر بعضي همين گونه متفرقه کار مي کنند ولي بعضي مي روند از اول، کتاب هايي داشته اند به عنوان فهرست و نمونه برداري، مثلاً ملامحسن فيض کاشاني که اين همه تأليفات دارد بنده يقين دارم که آن از اول، در تفسير يک فهرست جدا داشته است، تفسير صافي، در اخبار که وافي نوشته است در کتب ديگر، چون تأليفات زياد دارد اين ها از اول، اين گونه بوده اند ما طلبه ها و شما عزيزان عادت کنيد از اول، دفترهايي داشته باشيد براي نوشتن آن چه مطالبه مي کنيد، آن چه برخورد مي کنيد دفتر هاي منظم بعد همين ها را جمع کنيد، مي شود الغدير، خوب يکي الغدير است که ده سال فقط فهرست برداري مي کرده است يکي کتاب المراجعات است سيد شرف الدين خيلي مرد بزرگي است واقعاً خيلي بزرگ است کتاب هايش خيلي عجيب است الآن چاپ شده است يک دوره چند جلدي، تأليفات سيد شرف الدين، چقدر اين واقعاً زحمت کشيده تنها المراجعات نيست النص و الاجتهاد است و خيلي کتاب دارد اين خيلي زحمت کشيده در مراجعه به کتب اهل تسنن، يک جلدش مربوط به ابوهريره است که بيشتر روايات سنيان از ابوهريره است در صحيح بخاري، پانصد تقريباً از ابوهريره است که بيش از بقيه است بعد از عايشه است بعد عبدالله بن عمر است از فاطمه ي زهرا يک حديث بيشتر نيست، حضرت اميرالمؤمنين بيست و هفت حديث بيشتر نيست در کتاب صحيح بخاري، خلاصه ايشان تنها با روايات ابوهريره نوشته است اولاً سابقه ي ابوهريره، سابقه ي سال هفتم هشتم هجرت ايمان آورده، يک آدم سوادش هم بسيار کم انقدر حديث؟! معلوم است اين جعل است ديگر آن وقت حديث هاي ايشان را تمام غربال کرده است چقدر چيزهاي عجيب و غريب دارد که اصلاً باورکردني نيست عمر هم تازيانه به او زد گفت انقدر دروغ نقل نکن خوب بالأخره حالا آقا گفتند که مناظرات قلمي، مثل الغدير، المراجعات، النص و الاجتهاد، مهمتر از همه کتاب عبقات الأنوار ميرحامد حسين است، ميرحامد حسين، در هندوستان بوده است ولي نصب آن مي رسد به ايراني ها و نيشابور، بنده خودم در هندوستان در لکنهو، چون براي اينکه پسراي ايشان و نوه هاي ايشان آن جا بوده اند در لکنهو که يکي از شهرهاي مهم هندوستان است کتابخانه ي بسيار بزرگي هنوز باقيست براي ميرحامد حسين است و عبقات را نوشته است اين خيلي عجيب بوده اين مير حامد حسين، مي توان گفت که بعد از آن هر کس آمده از او استفاده کرده او به اندازه اي کتاب گذاشته روي سينه اش و مطالعه مي کرده کتاب را در روي سينه اش جا کرده بود، او هيچ وقت در مجلسي که روضه خوانده مي شد حضور پيدا نمي کرد نمي توانست حضور پيدا کند نمي توانست مصيبت اهلبيت را بشنود، يک وقت مجلسي بود و يکي روضه مي خواند نمي دانست که ميرحامد حسين آن جاست، مصيبت حضرت علي اصغر را آن جا خواند و افتاد غش کرد طاقت شنيدن مصيبت اهلبيت را نداشت عبقات الأنوار براي ايشان است مغالبه المدرستين براي سيد مرتضي عسگري، مرحوم شد اهل ساوه بود خودش را من زياد ديده بودم خوب اين ها کتاب هاي مناظرات قلمي است مناظرات بياني، علامه در جلسه ي سلطان خدا بنده و شيخ صدوق که گفتيم در بغداد، مطالعه کنيد خوب حالا نمونه اي مي خواستم عرض کنم که امروز روز آخر بحث جهاد است بله، در کتاب الکنا و الألقاب، براي حاج شيخ عباس قمي، کتاب هاي ايشان همه خوب هستند جلد دوم، صفحه ي چهارصد و هفده الکنا و الألقاب سه جلد است، جلد دوم صفحه ي چهارصد و هفده در حالات الطيّار، با طاي مؤنف، محمد بن عبدالله طيار يکي از روات ماست «کان من أصحاب أبي عبدالله (عليه السلام)» از اصحاب امام صادق (عليه السلام) «فقد کان شديد الخصوم عنا أهلبيت» در دفاع از اهلبيت بسيار قوي و شديد بوده است در مناظره هم بسيار قوي بوده است نقل مي کند که از هشام بن صالح خدمت امام صادق (عليه السلام) بوديم با جمعيتي، از اصحاب حضرت يک نفر از اهل شام وارد شد اجازه خواست و وارد شد و سلام کرد و ابي عبدالله فرمودند بنشينيد و نشست، حضرت فرمودند: «ما حاجتک أيها الرجل» اين شخص گفت که من شنيدم که تو خيلي عالم ماهري هستي و هر چه بپرسند جواب مي دهي، آمده ام با تو مناظره کنم، امام صادق (عليه السلام) حضرت فرمودند که در چه چيز؟ در چه رشته مي خواهي مناظره کني؟ از اينجا معلوم مي شود اصحاب امام صادق (عليه السلام) هر کدام در رشته اي مهارت داشته اند اين طبقه بندي که ما مي گوييم لازم است در حوزه ها باشد، در محضر امام صادق (عليه السلام) در مکتب حضرت اين مطلب، عملي بود. اول گفت آمده ام مباحثه کنم درباره ي قرآن، تفسير قرآن، مفاهيم و آيات قرآن، قرائات قرآن، حضرت فرمودند که با حمران مناظره کن حمران بن أعين برادر زراره است فرمودند با اين مناظره کن، اگر بر اين غالب شدي بر من غالب شد، انقدر امام اطمينان دارد که «إن غلبته غلبتني» بحث کرد و حمران بر او غالب شد بعد شامي گفت که من مي خواهم در ادبيات عرب، مناظره کنم حضرت فرمودند که با أبان، مناظره کن اگر بر ابان غالب شدي بر من غالب شدي، با أبان بن تغلب، أبان بن تغلب مناظره کرد و مغلوب شد بعد گفت مي خواهم در فقه مناظره کنم، حضرت فرمودند با زراره مناظره کن، در فقه با زراره مغلوب شد خوب گفتند مي خواهم در علم کلام مناظره کنم حضرت فرمودند با مؤمن پاک مناظره کن، مناظره کرد و مغلوب شد بعد گفت مي خواهم در جبر و اختيار مناظره کنم، حضرت فرمودند با همين طيار که اسم برديم مؤمن بن عبدالله مناظره کن مغلوب شد، بعد گفت مي خواهم مناظره کنم در توحيد، حضرت فرمودند با هشام بن سالم مناظره کن، با هشام مناظره کرد بعد گفت مي خواهم مناظره کنم در امامت، گفتند با هشام بن حکم، مناظره کرد و مناظره کرد و مغلوب شد، حضرت يک لبخندي زدند يعني خوشحال شدند شامي گفت که خواستي به من نشان دهي، در ميان پرورش يافتگان محضر و مکتب اين چنين رجالي وجود دارند، همين گونه است «قد افلح من جالسک» کسي که با تو مجالست کند فلاح و رستگاري دارد بعد گفتند به اين که «اجعلني من شيعتک و علمني» مرا از شيعيان خود قرار بده و مرا هم تربيت کن، ابوعبدالله فرمودند به هشام که شما حالا اين کلاس ما در کلاس بالا هستيم اين هنوز آن کلاس بالا نرسيده، به هشام فرمودند که شما اين را تعليم کن من دوست دارم که اين شاگرد تو باشد و زير نظر تو تربيت شود اين چنين شود، خوب نتيجه بگيريم که اين ها نمونه بود که مي خواهيم عرض کنيم که در درگيري ها که ارتباط با هدف دارد ارتباط با جهادگران دارد، ارتباط با کيفيت برخورد دارد اولين مرحله ي غلبه ي حق بر باطل، جبهه ي مناظره است ما غلبه را داريم حساب مي کنيم يک، دوم عامل غلبه کمک پروردگار است يعني ما شکي نداريم آيات کثيري از قرآن مي گويد که شما جهادگر باشيد به آن صفاتي که ما گفتيم گام برداريد ما شما را کمک مي کنيم ما قبلاً، چند روز قبل، آيات نص را در قرآن خوانديم «وَ لَقَدْ نَصَرَکُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ» (آل عمران، 123) شايد ده بيست تا جا هست در قرآن کريم، دال بر اين که خداوند ناصح و کمک کساني است که به جهاد برخيزند «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْکُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ » (محمد، 7) اين آيات هم، همه جهاد را دارد مي گويد، ديروز هم عرض کردم آيه ي در قرآن مي گويد «سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ کَفَرُوا الرُّعْبَ» (انفال، 12) شما بدانيد برويد به ميدان جنگ، ما رعب شما را در دل، دشمنان تان مي اندازيم آيات زيادي در قرآن، مثلاً «وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ» آيه ي بيست و ششم سوره ي احزاب است در جنگ احزاب، ده هزار نفر يمين و شمال آمدند ده هزار نفر، بعضي خيلي ناراحت شدند، گفتند «وَ بَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ * وَ زُلْزِلُوا زِلْزَالاً شَدِيداً» (احزاب، 10 و 11) ديدند ده هزار نفر مجهز و مکمل مي آيد براي درهم کوبيدن مدينه، اين بود که و زلزلوا، خيلي اين جا آيات قرآن عجيب است سه طايفه کردند منافقين گفتند که «مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ إِلاَّ غُرُوراً» (احزاب، 13) پيغبمر ما را گول زد همه نابود مي شويم بله، عده اي ديگر گفتند «هذَا مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللَّهُ» (احزاب، 22) گفتند بله، پيغمبر روز اول گفت اين دين جهاد لازم دارد بدون جهاد و آمادگي جهادي اين پيشرفت نخواهد کرد که امام (رضوان الله عليه) فرمودند که خدا هر پيغمبر فرستاد در يک دست کتاب هدايت داشت و در يک دست ديگر شمشير، اين اديان اين گونه اند اصلاً امام فرمودند که اديان با خون رشد کرده است، اديان با خون رشد کرده است و خون هم رنگ خون هم ثابت ترين رنگ هاست و خون هم مؤثرترين است، مؤثرترين عامل پيشرفت خون است جهاد را کوچک نشماريد، آن شعر أبو علاي معروري، که مي گويد به اين که از حضرت اميرالمؤمنين و سبطش امام حسين را مي گويد، دو تا يادگار در دنيا هست تا جهان باقيست اين دو يادگار باقيست تا بدانند که خون چقدر اثر دارد، شفق و فلق، آن شفق قرمزي که ديده مي شود در افق اول شب، فلق آن قرمزي که قبل از طلوع فجر ديده مي شود اين دو رنگ، رنگ قرمز هستند و اين ها رنگ خون هستند در فلق و شفق، در افق آسمان اين ها همين گونه مانده اند مردم بيايند نگاه کنند تا به ياد اين پدر و پسر بيافتند که با خون رنگين خودشان، حق را جاويدان ساخته اند درست است اين خون است بنابراين، در اين جهاد خدا وعده ي نصرت داده است و آيات آن را قبلاً خوانديم، چند آيه هم در قرآن، الان فرصت نيست بنده نوشته ام ولي فرصت نيست «وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ» (احراب، 26) «سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ کَفَرُوا الرُّعْبَ» (آل عمران، 151) اين رعب است که خداوند به دل دشمنان مي اندازد، اصلاً ملائکه مي فرستد «و ارسلنا الجنود» اين است در جنگ تحميلي هشت سال کساني که مي رفتند مي گفتند که اين رفتن لازم دارد اين از دور ديدن به درد نمي خورد، کساني که رفته اند با خلوص نيت خودشان مي گفتند که ما بارها ديديم در مواردي خداوند به ما کمک کرد بنابراين دومين عامل غلبه، نصرت الهي، امداد الهي به اين شکل است. سومين را تمام کنيم، سومين خداوند مجاهدين را به نوعي تربيت مي کند آن ايمانشان، عقيده شان، شهادت طلبي آن ها، شهامتشان و شجاعتشان اين ها خيلي است، «إِنْ يَکُنْ مِنْکُمْ عِشْرُونَ صَابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ» (انفال، 65) اين بيخود نيست بيست نفر از شما به دويست نفر غالب است «؟؟؟» اين بيخود نيست خوب بحث جهاد، امسال الحمدلله با لطف پروردگار بنده در يک سال تحصيلي مطالب مهم جهاد را به عرض رساندم فکر مي کنم آن اندازه که ما بحث کرديم کافي باشد، انشاءالله اول سال تحصيلي، کتاب ديگري را بايد با توفيق پروردگار عمري باشد و عمري باشد آغاز کنيم.