جلسه 1398/08/22

بسم الله» در سوره مبارکه «مرسلات» این چنین آمده: ﴿وَ الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً ٭ فَالْعاصِفاتِ عَصْفاً ٭ وَ النَّاشِراتِ نَشْراً ٭ فَالْفارِقاتِ فَرْقاً ٭ فَالْمُلْقِیاتِ ذِکْراً ٭ عُذْراً اَوْ نُذْراً ٭ اِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ﴾؛ [10]
قسم به اینها که قیامت حق است. در سوره ﴿عَمَّ یَتَساءَلُونَ﴾ این طور حصر نیامده قبلاً هم در آن سوره گذشت که این «انّما» جایش این است که «انّ ما» باشد آن «انّ» حرف مشبهه بالفعل با آن «ما» موصوله نباید وصل بشود اما اینها متصلاً نوشته شده است یعنی رسم الخط این طور است این ظاهر خیلی قوی دارد که درباره مسئله معاد است اما هیچ منافاتی ندارد که ادله دیگر با همین سوگندها درباره مسئله معاد باشد؛ اینها هیچ کدام مفید حصر نیستند یا ظهور دارند یا ظهور خیلی قوی دارند که این مطلب مورد اراده است در آنجا با «انما» ذکر شده است و اما اینجا «انّما» ی در کار نیست.