جلسه 32 ـ حدیث معرفت امام

بسم الله الرحمن الرحیم


حديث معرفت امام


محور بحثم حدیث متواتر من مات و لم یعرف امام
زمانه بود، معرفت تبیین شد میتة
جاهلیة تبیین شد، واینکه مراد ازامام و
ائمه کیست؟ روشن شد. البته ما یک مقدار بررسی سندی هم
کردیم. اما نیازی نبود اصل قضیه متواتر بود.
من
دراین جلسه آخر بحث، دو تا نکته را اشاره کنم و پرونده این بحث را
ببندیم. نکتة اول این مسئلة امام و ائمة اثنی عشراست، مراد ائمة
اثنی عشر هستند. و ائمة اثنی عشر هم بعنوان خلفاء بعنوان امراء،
بعنوان ائمه درکتابهای اهل سنت هم در صحاح آنان، درسنن شان و ساير کتابهایشان
آمده است. فعلاً بحث دراین است که تعیین مصداق کنیم. مراد
ازاین ائمة اثنی عشر چه كساني هستند؟ درجلسة قبل چند تا توجیه
آوردند و همه این توجیهات حکایت ازسردرگمی دارد. و
حکایت دارد که اینها نتوانستند بجایی برسند. واکثر اين
توجیهات به گونه اي است كه بنی امیه را نيز شامل می شود،
و بخصوص یزید بن معاویه فقط یک توجيه: اشاره به
این است که مراد ائمه بعد ازامام زمان، (عج) گویا استغفر الله دغدغة پیغمبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
بعد ازخودش نبوده است، بلكه بعد ازامام زمان بوده است. و
اصلا نظری به زمان بعد ازخودش نداشته. نظربه بعد بوده، بعد ازظهور امام زمان (عج). حاصل توجيهات آنان همان است که آقای
مازندرانی فرمودند: توجیهات مزخرف، حالا چرا اینها این
توجیهات را می کنند؟ برای این که یا خودشان واقعا
حقیقت را ندانستند یا دانسته اند ولی می خواهند کتمان و
مخفی کنند. خوب این آقای جوينی صاحب فرائدالسمطین،
درجلد 2، بخشی را راجع به امام زمان دارد، روایات متعددی راجع
به امام زمان (عج) آورده. بعد هم
می گوید: کسی که اعتقاد به امام زمان (عج) نداشته باشد اعتقاد به اسلام ندارد، اعتقاد به
پیامبراکرم صل الله عليه و اله وسلم ندارد، واین را پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
فرموده است. اما قضیة دوازده امام را که
آقایان سعی می کنند کتمان کنند، او در این جا اسم دوازده
را گفته یک نکته ای که من به آن رسیدم ـ حالا اگر درست است شما
تأیید کنید، اگر غیرازاین است اشاره کنید من
اشتباه خودم را تصحیح کنم ـ نکتة که من به آن رسیدم، پیامبر
اکرم صل الله عليه و اله وسلم درجمع خواص و
برای خواص الخواص اسم ائمه را به تفصيل می بردند، اما درآن جمع عام و
عموم اسم افراد را نمی بردند دلیلش همین بود که من در جلسه قبل
درروایت خواندم و اشاره شد. که پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
صحبت ائمة اثنی عشر عليه السلام که کردند، شلوغ شد، همهمه شد. یک حزب متشکل بود همان
حزب نفاق اینها خیلی حواسشان جمع بود که پیامبر اکرم
اشاره نکنند، هروقت هم که می خواستند اشاره کنند، یقومون
یقعدون، اینجا رسید همهمه شد، اینجا رسید لم افهمه،
حالا این یک جوّی بود. لذا پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
دراجتماعات اسم ائمه عليه السلام را نمی بردند و به همان کلی اکتفا می کردند.
اما درجمع خصوصی افراد خاص اسامی آنها را بیان می فرمودند.
مثلا روایتی که جریان ولادت فاطمة زهرا،(س) ولادت امام
حسین را بیان می کند درآنجا پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
اسم دوازده امام را می برند. در روایتی،
پیامبراکرم اسم امامان را براي عمار ياسر ذكر كردند. و در روایت
دیگر براي جابر بن عبدالله انصاری اسم بردند، خلاصه پیامبراکرم صل الله عليه و اله وسلم
نسبت به کسانی که مورد وثوق و اطمینان باشنداسم
ائمه رامی بردند، و الا کلی می گفتند. این روایت را
من خیلی خلاصه می کنم چون می خواهم بخش دوم را امروز
بگویم. و به جایی برسم. شما حتما این کتاب «فرائد
المسطين» را مراجعه کنید حتی برای سفرهایتان مخصوصا
درمناطق برادران اهل سنت حتما این کتاب را همراهتان داشته باشید.
این شخص شافعی مذهب است ولی ببینید چه کار می کند
نسبت به اهل بیت عليه السلام ، چه مطالب
نابی اینجا دارد. توسلات به اهل بیت عليه السلام ، استغاثه و… در جلد 2،
صفحة 112، این قصه را نقل می کند، فی ولادة الحسین عليه السلام
و امرالله تعالی فی
بتزيين الجنان، روز تولد امام
حسین عليه السلام ، خدا دستور داد
بهشت را چراغانی کنند، دستورداد، آتش را خاموش کنند، دستورداد
حورالعین لباسهای زینتی بپوشند. بعد هم الف قبیل را
برای تهنیت فرستاد. هر قبیل الف الف ملک دارد که می شود
ميلیارد ميلیارد ملک به زمين آمدند برای تبریک و
تعزیت امام حسین عليه السلام به پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
هم تهنیت و هم تعزیت گفتند. این
حدیث را خواهش می کنم مطالعه اش کنید، تا به اینجا
می رسد، ]این كتاب،
درایران هم چاپ شده، دوجلدی است. [ عنوان باب
راعرض کردم، الباب الرابع و الثلاثین، من خلاصه حديث را اشاره می کنم،
که اوحی الله
الی رضوان خازن الجنان ان زخرف الجنان وطیّبها لکرامة مولود ولد الحور
لمحمد صل الله عليه و اله وسلم فی دار الدنیا، اوحی الله الی الحورالعین
ان تزینوا و تزاوروا لکرامة مولود ولد للنبی صل الله عليه و اله وسلم
فی دار الدنیا،
اوحی الله الی الملائکة ان قوموا صفوفا للتسبیح به، به پا خيزيد شعار بدهید، تسبیح، تکبیر،
تحمید، تمجید، چه شده لکرامة مولود ولد براي
پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم در دار دنیا همین کسانی که می گویند جشن
گرفتن بدعت است و نمی دانم اینها اصلا مثل اینکه این
روایت و كتاب خودشان را هم ندیده اند. يا نخوانده اند. اینها را
نگاه نکرده اند. و اوحی الله الی جبرئیل ان اهبط، برو از طرف من
تبریک بگو، الی النبی صل الله عليه و اله وسلم فی الف قبیل، یک میلیارد
ملک بروند نه با دو ملک سه ملک، چهار ملک، با یک میلیارد از
ملائكه، برو پایین تبریک بگو ازطرف من تهنیت بگو وکادوهم
باید بدهند. این کادو چیست؟ همه شمع نور در دستشان بود، ان
یهنئوا پیامبر اکرم اي جبرئیل بگو به پیامبر من که اسمش
را گذاشتم حسین هنئه و عزّه وقل له یا محمد یقتله شر امتک،
بدترین امت تو این را می کشند. علی شرالدواب و ویل
للقاتل و ويل لسائق و ویل للقائد، آن فرماندهان میدان، کسانی که
امر کردند همان که اسرجت و الجمت و تهیئت و تنقبت وسمعت وامرت همه همه ملعون
هستند.
عوض این که تلاش در
تضعیف این روایت آن روایت هستيم كمي سطح معلوماتمان را
بالا ببریم، ببینیم اصلا این روایت، این
زیارت عاشورا اصلا سند میخواهد؟ که ما تضعیفش کنیم.
یا باید بگوییم این کمترین موضع
گیری ائمه طاهرین عليهم السلام است.
خلاصه بعد به پیامبرازطرف من بگو قاتل الحسین
انا، منه بریء خدا می فرماید وهو منی بری، اوهم
ازمن بیزار است. اصلا او خط و راهش غیراین خط است. همین
يزيدي که می گویند جزء ائمة اثنی عشر است!! چطور جزء ائمة
اثنی عشر است که خدا ازش بیزار است. چرا بریء «لانه لا یأتی یوم القیامة احدمن
المذنبین الا وقاتل الحسین عليه السلام اعظم جرما منه»
یعنی چه؟ پرونده ها را می آورند ولي، سنگین ترین
پرونده، پروندة قاتل حسین عليه السلام است. لا
یأتی یوم القیامة احد من المذنبین، مگر
اینکه جرم قاتل حسین عليه السلام اعظم ازدیگران است. والنارأ شوق الی قاتل الحسین عليه السلام
ممّن اطاع الله الي الجنة،
کسی که مطیع خدااست چه قدر به بهشت اشتیاق دارد. جهنم به قاتل
امام حسین عليه السلام اشتیاقش ازبهشتی ها به بهشت بیشتر
است.
خوب روایت را نگاه کنید. جبرئیل هبط علی النبی تهنة، بشارت
داد به ایشان عزاه پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم فرمودند
تقتله امتی، امت من این را می کشند. امام حسین را بأمّتي می کشند؟
بريء قال نعم فقال النبی ما هؤلاء بأمّتي! آنها امت من نیستند. انا
منهم بریء والله منهم بریء، حالا یا قسم است دودفعه فرمودند
یا برائت نبي اكرم بعد ازبرائت خداست، یعنی خداهم بریء
است، من هم بریء هستم. یا دوتا قسم فرمودند که من ازایشان
بیزارم تأکید کنم. ولي همه اینها می گویند اين شخص
ـ يزيد ـ جزء خلفای اثنی عشر است. مالکم کیف تحکمون، چه کار
دارید می کنید؟[1] قال جبرئیل، جبرئیل عرض کرد یا رسول الله من هم
بیزارم بگویید خدا، پیامبر، جبرئیل، حالا اگر ما در
زیارت عاشورا گفتیم چه؟ اللهم انا نبرأ مي گويند، اينها چيست؟ خدا
بیزار است، پیامبر بیزار است، جبرئیل بیزاراست،
پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم (شاهد من این جاست)
پیامبر اکرم دخل النبي علی فاطمه (س) فهناها و عزاها، هم تبریک
گفت و هم تسلیت، فبکت فاطمة،
زهرای اطهر گریه کرد، عرض کرد یا لیتنی لم الده
اللهم ادخل قاتل الحسین فی النار، نفرین کرد، قاتل حسین
را، پیامبر اکرم فرمود: انا اشهد بذلک، من هم شهادت می دهم لکنه لا
یقتل حتی یکون منه امام، شهید نمی شود مگر
این که ازاو فرزندی که امام خواهد بود متولد بشود. لیکون منه الائمة الهادیة، ثم قال و الائمة
بعدی، اینها را چرا به مردم نمی گویید؟
این کتاب روزهای پیشاوررا بخوانید. آدم خند ه اش می گیرد.
می گویند ما هیچ کتابی را قبول نداریم
جزبخاری و مسلم. باورکنید بخاری و مسلم راهم قبول ندارند،
ولی حالیشان نیست که به دهن تمام اهل سنت درطول تاریخ
می زنند. یعنی می خواهد بگوید اهل سنت درطول
تاریخ هیچ کاری نکرده اند. فقط مسلم هست و بخاری، پس هنر
شما چیست که این قدر پول، این قدر حکومتها ازشما حمایت
کردند چه کارکردید؟ فقط دو تا کتاب تحویل دادید؟ خوب این
کتاب مشکلش چیست؟ فضائل در آن است. قبول نداریم. مشكل کتاب حسكاني
چیست؟ می گوید او شیعه است، والله حنفی است.
می گوید من دلیل دارم، چیست دلیلش؟ وزارت ارشاد
جمهوری اسلامی ایران چاپش کرده پس شیعه است. دلیلش
این است. می گوید بهترین دلیل همین است. چه
قدر دلیل محکمی واقعا اصلا نمی شود جوابش راداد! عنوان
حدیث شیعه است. چرا؟ چون علی عليه السلام را مدح می کند.
پس علامت تسنن را فهمیدیم چیست. خلاصه اینجا پیامبر
اکرم صل الله عليه و اله وسلم می فرماید: و الائمة بعدی هم الهادی
علی، المهتدی الحسن، العدل الحسین، الناصر علی بن
الحسین، السفاح محمدبن علی، النفاع جعفربن محمد، الامین
موسی بن جعفر، المؤتمن علی بن موسی، الأمام محمد بن علی،
الفعال علی بن محمد، العلام حسن بن علی، ومن یصلی خلفه
عیسی بن مریم، کیست؟ حضرت مهدی (عج) کادو و هديه
خداوند به فاطمة زهرا (س) این بود، فسکنت
فاطمة من البکاء، همین طورفاطمه گریه
میکرد تا وقتی این خبر به ایشان داده شد. سکنت من البکاء
ائمه اثنی عشرهمین ها هستند. چرا اینها را مخفی می کنید؟[2]

دراین کتاب روایت دیگری هم دارد،
آقای جابربن عبدالله انصاری درحدیث معروف که پیامبر
خودشان چه فرمود؟ فرمود: جابر تو پنجمی را هم می بینی،
ازقول من سلام به ایشان برسان. حالا فکر می کنم یک روایت
هم ازعماراست، این کتاب خواندن دارد. كمي وقت بگذارید وقتهایمان
را تقسیم بندی کنیم، مرتب کنیم، بالاخره نظم داشته
باشیم. به اینها هم می رسیم. این کتاب به نظرمن
ازاول تا آخر خواندن دارد.
کفایة الأثر،
یک قضیة را نقل می کند، راجع به عمار یاسر صفحة 120، نگاه
کنید، نوة عمار نقل می کند، نوشتة ابن خزاز قمی است.
ازعلمای قرن چهارم است. کفایة
الأثرفی النص علی الائمة الاثنی عشر،
روایتی را ازنوة عمار یاسر نقل می کند، ابو عبیده
می گوید ازپدرم شنیدم ازجدش که عماریاسر جدم فرمودند: کنت
مع رسول الله صل الله عليه و اله وسلم فی بعض غزواته، دربعضی
ازجنگها با پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم بودم، و قتل علی اصحاب الالوية علی بن ابی طالب عليه السلام
، در آن جنگ فرمانده هان دشمن را هدف گرفت. و همه را نابود کرد. و فرّق جمعهم،
نیروها را متلاشی کردو قتل این چند تا فرمانده را اسم می برد
می گوید من در این جنگ بودم دیدم سران دشمن را به خاک و
خون کشید. قتل عمروبن عبدالله الجمحی، شیبة ابن
نافع می گوید جنگ که تمام شد ما آمدیم خدمت پیامبر اکرم
صل الله عليه و اله وسلم نشستیم و به اصطلاح امروز توی اتاق
عملیات نشستیم گزارش دهيم و حالا ببینیم نتیجة
عملیات چه بوده است؟ ومن رو کردم به پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
عرض کردم که یا رسول الله ان هذا علیا قد جاهد فی الله حق
جهاده، انصافا علی امروز گل کاشت. خوب به دشمن زد. خوب دشمن را زمين گير
کرد. قد جاهد فی الله حق جهاده، خوب حق را اداء نمود، پیامبر
سری جنباند فرمودند انه منی و انا منه، علی ازمن است من هم
ازعلی. نگاه کنید خود بخاری این حدیث را می گوید.
چرا نقل نمی کنید. صفحة بعدش را بزنید قال رسول الله علی
منی و انا منه. کجا فرمودند؟ اینجا فرمودند. دعای ندبه مقام
پیامبر را که بیان می کند ثم اودعه علم ما كان و مايكون
الی انقضاءخلقه، خداوند عزوجل به پیامبر اکرم علم الی إنقضاء
خلقه راداد. بعدازدو سه سطر می فرماید: اودعه علمه و حكمته. این
علم الی انقضا خلقه را پیامبر به علی بن ابی طالب. اشاره
به این است. وارث علمی قاضی
دینی، منجز وعدي، و الخلیفة بعدی و لولاه لم یعرف المومن
المحض بعدي، ملاک علی است. عجبا بگوئیم چند تا
صحابی با علی بود، که شما حقانیت علی را از حضور صحابه استفاده
کنید!؟ هیچ کسی هم با علی نباشد، باز هم علي حق است، حق
را اگر می خواهید کشف کنید باید دنبال خود حق
بروید. اگر حق دنبال علی عليه السلام برود، حق است. وارث علمی،
حربه حربی، حربی حرب الله، سلمه سلمی، سلمی سلم الله، الا
انه ابو سبطی فرمود: او پدر دو فرزند من است. و ابو سبطي
و الائمة من صلبه، ائمه ازنسل علی هستند. یخرج الله تعالی الائمة الراشدین،
مصادره نکنید! سیف الله کیست؟ خالد، مستجاب
الدعوة کیست؟ صدیق فلان، فاروق کیست؟ پس
علی چه؟ این وصفها همه ازاوصاف امیر المؤمنین عليه السلام
است . مطالعه کنید زیارت غدیر راازامام هادی عليه السلام
ازاصح زیارات است. صدو پنجاه تا ويژگي صدو پنجاه تا وصف ازاوصاف علی
عليه السلام درآنجاست ولی این اوصاف را مصادره کرده اند. خلاصه خلفاء
راشدین ازنسل علی هستند. منهم مهدی
هذه الامة، ائمة الراشدین اینها همه ازنسل
علی بن ابی طالب عليه السلام هستند. ومنهم
مهدی (عج) هذه الامة. فقلت
بابی انت و امی یا رسول الله من
اولین باراست اسم مهدی (عج) را می شنوم، ماهذا المهدی،
شما اسم مهدی (عج) رابردید فرمود: یا عمار ان الله تبارک و
تعالی عهد الیَّ، یک قراری با من بست که انه یخرج
من صلب الحسین عليه السلام ائمهتسعة و
التاسع من ولده یغیب عنهم، نهمین غائب است، و کسانی که
می گویند قصة غیبت امام زمان ازدوران امام جعفر صادق عليه السلام
است ببینند این حدیث را[3]، خلاصه والتاسع یغیب و
ذلک قوله تعالی: «قل أرأیتم ان اصبح ماءوکم غورا فمن
یاتیکم بماء معین. »[4] یکون له غیبة طویلة یرجع عنها قوم،
بعضی متزلزل می شوند، یرجع عنها قوم و یثبت علیها
آخرون، ولی بعضی ها ثابت قدم هستند، گردنشان راهم بزنی
همین عقیده را دارند. فاذا کان فی آخر الزمان، اینها فرمایشات
پیامبر اکرم است با عمار آخر زمان که شد می گویند: یخرج و یملأ الدنیا قسطا و عدلا و
یقاتل علی التأویل کما قاتلت علی التنزیل[5]. و هو سمیی، همنام من است. م ح م د. واشبه الناس
بی، آیینة تمام نمای محمد مصطفی صل الله عليه و اله وسلم
است. سپس پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم می خواهد ربطش بدهد
به امام عليه السلام و جانشين پس ازخودش، لذا فرمود یا عمار ستکون
بعدی فتنه، فتنه ای بعد ازمن راه می افتد، فاذا کان ذلک، مواظب
باش سردرگم مباش، نگونمی دانم حق باکیست؟ نگو اینها صحابه اند.
آنها صحابه اند، اینهم نماز می خواند آن هم نماز می خواند! نه
این گونه قضاوت نكن. ستکون بعدی فتنه فاذا کان ذلک فاتبع علیا
عليه السلام و حزبه، برو و از علي عليه السلام پيروي كن، برو تابع حزب علی
بن ابی طالب عليه السلام شو. فانه مع الحق و الحق معه. حق آن طرف است. حق
را بگیر وبرو. یا عماربه تو بشارت بدهم توهم با آنها خواهی بود.
انک ستقاتل بعدی مع علی صنفین، تو در دو جبهه شرکت می کنی،
و با دو گروه مي جنگي ولی به سومی نمی رسی. ستقاتل
بعدی مع علی عليه السلام الناکثین، طلحه و زبیر و عائشه،
جبهة اول اغتشاش گران وفتنه گران جمل راتو میروی و شرکت می کنی
و اغتشاشات را فرو می نشانی ودررکاب علی عليه السلام خواهی
بود. والقاسطین درجبهة صفین هم شرکت می کنی، [6] قلت یا رسول الله ألیس ذلک علی عليه السلام رضی
الله و رضاک این شرکت درجنگ مورد رضایت تواست، خدا ازمن راضی
است؟ پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم فرمودند: نعم، علی رضی الله و رضائی و یکون
آخر زادک من الدنیا شربة من اللبن، علامتش هم
این است یک لیوان شیر یا دوغی (نمی
دانم) علامتش شرب لبن است. این لیوان را که ميل كردي شهید
می شوی. و درحالی شهید می شوی که من و خدا
ازتو راضی هستیم. قضیه گذشت جنگ صفین شد، آمد خدمت
امیر المؤمنین عليه السلام عرض کرد یا أخا رسول الله اتأذن
لی فی القتال، اجازه می دهی بروم جبهه، آقا فرمود مهلا
رحمك الله نمی خواهد بروی، فلما کان بعد ساعت، مدتی گذشت، فاعاد
عليه الکلام، آقا اجازه می دهی بروم جبهه؟ آقا فرمود بنشین عجله
نکن. اعاد ذلک ثالثا، بار سوم برخاست رفت به آقا عرض کرد، اجازه می دهی؟
فبكي امیرالمؤمنین عليه السلام ، مولا گریه کرد فنظر
الیه عمار، عماریک نگاه به علی عليه السلام کرد. عرض کرد
یا امیرالمؤمنین عليه السلام انه یوم الذی وصفه لي
رسول الله این روز همان روزی است که پیامبر اکرم صل الله عليه و اله وسلم
چند سال قبل (سی سال کمتر، بیشتر) برای من توصیف کرد،
این را گفت نزل امير المومنين عليه السلام عن بغلته، ازاستر پیاده شد
وعانق عماراً، معانقه کرد با عمار و ودعه، وداع کرد با عمار قال یا ابا الیقظان
جزاک الله عن الله و عن نبیک خیرا، خدا به تو جزای خیر
بدهد، فنعم الأخ کنت ونعم الصاحب، خوب برادری برای من بودی، تا
آخر کنارمن بودی، وقتی که دیگران مرا رهاکردند، ولی تو
کنارمن بودی، این جمله را که فرمود به عمار، فبکي دوباره گریه
کرد، وبكي عمار، عمارهم گریه کرد، ثم قال این جمله دل انسان را
می سوزاند رو کرد به امیر المؤمنین عرض کرد: یا
امیرالمؤمنین عليه السلام والله ما تبعتک الا ببصیره من از
روی معرفت ازتو پیروی کردم اصلا برای دنیا
نیامده ام، فانی سمعت رسول الله صل الله عليه و اله وسلم يقول یوم
خيبر، روز خيبر این قضایا را پیامبر صل الله عليه و اله وسلم به
من فرمود که یا عمار ستکون بعدی فتنة، فتنه های به پا می شود
فاذا کان ذلک اتبع علیا عليه السلام و حزبه فجزاک الله، پس من ازتو متشکرم،
جزاک الله يا امير المومنين عليه السلام عن الاسلام افضل الجزاء فلقد ادیت
و بلغت و نصحت، تو رهبری کردی، هدایت کردی، روشن
گری کردی، من اگر به جبهه می روم می فهمم چه کار می کنم.
ثم ودعه، وداع کرد ثم ركب و رکب امیرالمؤمنین عليه السلام ثم برز
الی القتال، همین طور که به طرف جنگ می رفت گفت کسی آب
ندارد به من بدهد؟ گفتند آقا آب نداریم یکی ازجایش برخاست
گفت مامعنا ماء، اما یک مقدار لبن ازش گرفت، وشربه ثم قال هکذا عهد إلیّ
رسول الله صل الله عليه و اله وسلم . پیامبر صل الله عليه و اله وسلم این
طوری به من فرمودند. أن يكون زادی من الدنیا، شربه من اللبن ثم
حمل علي القوم، حمله کرد هیجده نفررا کشت، دونفرکه اسمهایشان ثبت[7] شده است آمدند اورا کشتند. فلما كان اللیل، شب شد،
جای عمار خالی است. آقا فرمودند بروید ببینید عمار
کجاست؟ این عمار؟ رفتند پیدا نکردند، شخصا خودشان رفتند خوب شب بود،
تاریک بود، همین که کشته ها را می گشتند درلابلای کشته
ها، فوجد عماراً ملقی بین القتلی، به رو روی زمین
افتاده، فجعل رأسه علی فخذه، سرمبارکش را برداشت روی زانو گذاشت، ثم
بکا، دوباره گریه کرد. و این دوبیت شعر را خواندند:
أیاموت
کم هذا التفرق عنوة فلست تبّقي للخليل خليلُ
تاکی خوبها را ازمن می گیری؟ مثل
این است که بنا گذاشته ای که دوستی را برای من
نگذاری،
أراک
بصیرا باللذین احبهم کانک تمضی نحوهم بدلیل.
به نظرم تو آشنا هستی، روی
شناسایی، روی آدرس، می آیی،
آنهایی که من قبولشان دارم، آنها را یکی یکی
از من می گیری.[8]
خوب اینها را نقل کنید. من مات و لم یعرف امام زمانه
اینها هستند. علی بن ابی طالب عليه السلام است. خوب
اینها را همین طور گذاشتید کنار، و جنس مشابه و جنس تقلبی
تحویل می دهید. تا برسیم به بحث های دیگر،
فقط یک توجه کنید فقط یک نکته ماندکه دیگر نمی رسم
من این را بگویم که آیا کسانی که منکر امام زمان یا
منکر امامت هستند با آن ها معاملة کفرمی شود همان طوری که صاحب حدائق
به صراحت می فرماید؟ یا نه به حسب ظاهر مسلمان هستندهمان
طوری که حضرت امام با قدرت با صاحب حدائق بحث می کنند و حرف
ایشان را رد می کنند. ما این را می خواستیم بحث
کنیم که دیگر نرسیدیم. اگر توفیق بود در جلسات بعد
ان شاء الله،






[1] برخورد کردم به يک جمله يکي ازعلماء اهل سنت
الان هم درسعودي است، آقايان مي شناسند حسن فرحان المالکي کتاب خوبي نوشته، البته
به پاي ماهم پيچيده است بالاخره مالکي است اهل سنت است اما حسابي به پاي وهابي ها
پيچيده مي گويد شما چه کار داريد مي کنيد؟ فرهنگ شما مدارس شما، در كتاب تعليمات
شماچه مي گويند مدارس تربيتي شما نواصب ودشمن علي عليه السلام رشد مي دهد مي گويد
عوض کنيد کتابهاي خودتان را در كتاب تاريختان ببينيد چه قدر ازمعاويه تجليل مي کنيدو
در همان تاريخ مي گوييد، استغفرالله علي عليه السلام متکبر بود، داريد البته
اخيرا جمعش کرديد ولي اين روحيه را خودتان در مدارس رواج داديد برگرديم آقايان مي گويند
که جرأت نمي کنند به يزيد سب کنند واقعا تعجب مي کنم، اگر به يزيد سب شود گويا چشم
وهابي ازحدقه مي خواهد بيايد بيرون چرا جسارت مي کنند کانه به دينش جسارات کرده اند
بله همين طوراست نواصب بله نصب دينشان است درفقه ما ببينيد فقط نواصب اند، خوارج اند،
که مي گويند نجس اند اينها بغض اهل بيت دينشان است علي اي حال اينها را مي گويند
خلفاي رسول الله لاحول ولا قوة .



[2] فرائد السمطين 2/151 ب34 ح446.



[3] ما متأسف هستيم بعضي خودي هاي ما بدتر ازبعضيها
هستند حالا آنها دشمن هستند تو ديگر چرا؟ من ديروز جلسه اي داشتم يک نامه اي به من
رسيد که گفته اند که شخصي (اسم نمي خواهم ببرم) گفته اشهدان علياً ولي الله اززمان
صفويين راه افتاده، گفتم آخر بي سوادي تا اين حد! زمان صفوي ها شيخ صدوق، در کتاب
من لا يحضره الفقيه اشاره به اين دارد شيخ طوسي مي فرمايد که اين روايات شاذ است
بالاخره آن روز بوده تو مي گويي زمان صفوي ها به وجود آمده است! صفويين، مروج مذهب
بودند نه مؤسس مذهب، فرق بگذاريد بين اين دو تا .



1 (سورة ملک آيه30)



[5] ان شاء الله وقتي وارد جزئيات شديم بحث خواهيم
کردکه مشکلات راه امام زمان به فرمايش آقامان امام جعفر صادق عليه السلام ازمشکلات
زمان پيغمبر بيشتر است، چرا؟ چون درآن زمان، وقتي پيامبر مبعوث شدند، والناس تعبد
الحجارة، سنگ مي پرستيدند اما امام زمان يخرج وکل يتأول بالقرآن، همه ادعا دارند
بعضي ازاين تکفيريها مي گويند فقط مائيم که قرآن مي فهميم، بشنويد ازبعضي ازاين
ماهواره ها، يک کسي که فرض کنيد يک خورده لهجه اش ميگيرد مي گويد نه تو فارس هستي
تو نمي تواني قرآن بفهمي، خوب بخاري ومسلم همه فارس بودند مفسرين شما همه فارس
بودند شما تفسيرهايتان را از فرهنگستان فارسي ها گرفتيد آنوقت يکي که يک خورده
لهجه مي زند مي گوييد تو قرآن بلد نيستي نمي دانم چه کار دارند مي کنند امام ظهور
مي کند با اين آدمهايي که همه ادعا دارند که، ما هستيم مفسرقرآن .



[6] خدمتتان عرض کردم زماني من رفتم رقه، جائي که
درآن جنگ صفين درگرفته، باورکنيد آنقدر متأثر شدم که مولا را هجده ماه توي اين
بيابان معطل کرده بودند مولائي که لحظا تش مغتنم است، مولائي که سلوني قبل ان
تفقدوني فاني بطرق السماوات اعلم بطرق الارض است، هجده ما معطل شود در بيابانها،
آنهم با چه آدمهايي باجرج جرداق يک ملاقاتي داشتم، او مي گفت: ازيازده سالگي با
کتاب علي عليه السلام آشنا شدم کيست علي عليه السلام ؟ افسوس نتوانستم درک کنم
علي عليه السلام را، مگر علي عليه السلام فقط از شما است مي گويد علي عليه السلام
از همه است من مسيحي هستم علي عليه السلام از من است، اي کاش ضبط کرده بودم
حرفهايش را مي آوردم مي شنيديد مي گويد ازآن روزکه من با نهج البلاغه علي آشنا شدم
مي گويد اصلا نمي دانم چراعلي عليه السلام رابا معاويه براي چه مقايسه مي کنيد؟
علي عليه السلام راکوچک نکنيد پيرمردي(جرج جرداق) که همين طور مي لرزيد و حرف مي زد
علي عليه السلام رامعطلش کردند هجده ما ه تو ي جبهه ي صفين و بعدش ابو موسي اشعري
والي آخر ثم تقتلک فئة الباغية، اين جمله در کتاب درسيشان نيست آنرا حذف کرده اند
چرا؟ چون نمي خواهند معاويه را محکوم بکنند به جاي آن اين جمله را مي آورند امام
حسن را يصلح الله بک چه؟ يصلح الله بک الطائفتين من المسلمين، اين را مي آورند که
اين مشکل دارد من المسلمين، يعني آنها مسلمان اينها هم مسلمان اين طوري نيست .



[7] ابوالغاديه .



[8] كفاية الأثر، ص120 ـ بحارالانوار،
ج33، ص18، ب13، ح376 ـ و ج36، ص327، ب41، ح183.