مشخصات کتاب

سرشناسه : هاشمیان آدریانی مهدی1382

عنوان و نام پدیدآور :حقیقت موعود : در ابطال من امام زمان نمیخواهم/مهدی هاشمیان آدریانی.

مشخصات نشر : اصفهان: نورالحیات.

ویراستار دیجیتالی:محمد منصوری

مشخصات ظاهری: 72ص، 450000ریال

شابک: 978-622-5989-07-0

وضعیت فهرست نویسی: فیپا

یادداشت :کتاب حاضر در رد جزوه «من امام زمان نمیخواهم» و پاسخ به شبهات آن است.

یادداشت: [71]-72؛ همچنین به صورت زیرنویس.

عنوان دیگر :من امام زمان نمیخواهم.

موضوع :محمد بن حسن(عج)، امام دوازدهم، 255ق--- غیبت.

موضوع: مهدویت- - انتظار- - دفاعیه ها و ردیه ها

رده بندی کنگره: BP244/4

رده بندی دیویی: 297/462

شماره کتابشناسی ملی: 8957484

اطلاعات رکورد کتابشناسی :فیپا

مشخصات کتاب

نام کتاب:حقیقت موعود ( در ابطال من امام زمان نمی خواهم )

تالیف:مهدی هاشمیان آدریانی

ناشر: نورالحیات

چاپ: اول خرداد1402

تیراژ 200نسخه

قطع و صفحه: رقعی / 72 صفحه

شابک:0_07_5985_622-978

قیمت:450000 ریال

اشاره

حقیقت موعود

نقدی بر کتاب من امام زمان (عج)

نمی خواهم

مهدی هاشمیان آدریانی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ اَلْرَحیمْ

اهداء

این اثر ناچیز تقدیم می گردد. به تمام کسانی که در راستای یاری آخرین چراغ هدایت قدمی یا قلمی برداشته اند.

[فهرست]

مقدمه..... 1

چراغی را که ایزد برفوزد..... 5

تشرف..... 12

تخریب مساجد..... 24

توبه پذیر..... 32

دین نو..... 36

خوف جان..... 49

خورشید یازدهم..... 54

نیمه شعبان..... 57

بانوی آفتاب..... 59

سخن پایان..... 63

منابع و مآخذ..... 65

[مقدمه]

هنگامی که به مطالعه، بررسی و تأمل در تاریخ و احوال بشریت می پردازیم، این نکته مشهود است که آدمی از همان روزگاران نخستین و از دیر زمان در مقابل سعادت و نیک بختی خویش دچار لغزش می شده، چنانکه اولین مورد آن زمانی است که از انسان تنها چهارتن بر روی این کره خاکی زندگی می کردند؛ قابیل فرزند حضرت آدم نگون بختی خویش را رقم زد. و این سخن بدین معناست که انسان در اکثر مواقع راه سعادت و هدایتش راگم و ظلمت ضلالت به سر می برد، ولیکن آن قدر غرق در اوهام و خیالاتش بوده که یقین داشت در صراط هدایت قرار دارد، و هرکسی را که خلاف این می یافت رأی بر ضلالتش می داد. شاید علت و سبب مخالفت و جبهه گرفتن مردمان در برابر انبیاء عظام همین بوده، و به هادیان خویش می گفتند:«شما در پی هلاکت مائید.» و دست در گوش می کردند تا کمترین صدائی از حقیقت به ایشان و کمترین اثری از سخنان آن حجج اللهی در وجودشان واقع نشود. این نیکوترین برخورد از سوی آن بیچارگان با هادیان بود، چراکه انبیاء کثیری در راه هدایت این بشر لجوج و جهول جان خویش را فدا کردند، یک فقره آن عبارت

است از بین الطلوعینی که هفتادتن از بهترین عبادالله خونشان بر روی خاک ریخت.⁽¹⁾

با ظهور و پیدایش دین مبین اسلام و با ارسال آخرین و نیکوترین فرستاده خداوند، و پس از آزارهای بیشماری که خاتم رسولان (صلی الله علیه و آله و سلم) تحمل کرد و فرمود:«مَا اُوذِیَ نَبِیٌّ مِثلَ مَا اُوذِیتُ.»⁽²⁾،

اوضاع بشر غرق در جهالت کمی به ثبات رسید. و لیکن دشمن دیرین بنی آدم، شیطان آرام ننشست و به وسیله نوکرانش دست به کار شد، چرا که سوگند یاد کرده بود مانع سعادت آدمیان شود. و آن امت واحده هدایت یافته را امانشان نداد، و چنان با تبر بر پیکره این درخت ضربه زد که هفتاد و سه فرقه از آن منشعب گردید،که تنها یک طائفه ریشه اش در خاک اسلام باقی ماند.و مابقی بر زمین ریخت لیکن آنان در ابتدای امر چونان شاخه ای که طراوت هم نشینی با درخت را تا مدتی پس از افتراق و قطع شدن از درخت در خود دارد بودند که پس از جدائی از دین و صراط حق نفهمیدند چه فلاکتی برای خود و بشریت خریدند.

امّا خداوند متعال عبادش را رها نکرده و برای رهانیدن بندگان از این فتن و ترمیم این درخت تبر دیده و مجروح باغبانی خیرخواه و صاحب رأی و مصلحت قرار داده است، که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نام دارد و

سالیانی است که منتظر اذن صاحب باغ خلقت است تا این باغ را از شر آفات پاک سازد.

اما ابلیس و اعوانش آرام ننشسته اند، و سعی دارند به هر طریق ممکن مانع از نجات بشریت شوند. و لیکن کور خوانده اند زیرا خداوند متعال فرموده:

« وَنُریدُ أَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضعِفوا فِی الأَرضِ وَنَجعَلَهُم أَئِمَّةً وَنَجعَلَهُمُ الوارِثینَ»⁽¹⁾

یکی از راه کارهای عباد ابلیس برای مقابله با حجت بالغه رب (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در هم آمیختن و مشابهت حق و باطل است که شبهه نام دارد، و مشوّش نمودن اذهان عشاق حقیقت است، که از آن جمله تشکیک در وجود مقدّس آن جناب است. آن هم با ادله ای که سبب خنده مرغ پخته و یضحک الثکلی است. سعی در تضعیف اعتقاد پیروان فرقه ناجیه، به آن وجود مقدس دارند. و در پی آنند که به هر نحو ممکن مانع از پیوستن طالبان حقیقت به معدن حقایق شوند. و در این راستا از هیچ چیزی فرو گذار نمی کنند.

چندی پیش جزوه ای یافتم که عنوانش: من امام زمان نمی خواهم بود. آن را مطالعه کردم در ابتدای امر تصور کردم با اثری محکم و متقن رو به رو هستم ولیکن کمی که به مطالعه آن پرداختم و آن را سراسر کذب و توهم یافتم. مصمم شدم بر آن جوابیه ای مختصری بنگارم.

و ما برای حفظ و رعایت اصل امنت داری، تمامی مطالب آن کتاب را به صورت نقل قول کامل و جامع می آوریم، و سپس به جواب آن می پردازیم، تا مطالعه کنندگان به راحتی و بدون هیچ ابهامی بتوانند، هر دو قول را بخوانند و آگاهان تصمیم بگیرند کدام قول حق و کدامیک باطل است.

و البته به علت حفظ اختصار کلام، به اهم مباحث آن می پردازیم. و اگر کسی طالب یافتن معارف مهدویت است رواست که به کتب بزرگان و علما رجوع کند.

مهدی هاشمیان آدریانی

25محرم الحرام 1444

1شهریور 1401

[چراغی را که ایزد برفروزد]

شبهه:آن زمان ها اصلاَ به گوشه مغزمان هم خطور نمی کرد که: ... همیشه یقین داشتیم که آخرین امامی که می آید و ما انتظارش را بر خود واجب می دانیم، فرزند امام حسن عسکری است. بی آنکه بدانیم حسن عسکری اصلاَ فرزندی نداشته است!

پاسخ: از مسائلی که عباسیان برای انحراف شیعیان مطرح کردند، مسئله مقطوع النسل و بی اولاد بودن امام عسکری (علیه السلام) بوده است. به علت آنکه در دو جای این مختصر سخن از این مسئله به میان می آید در این قسمت ریشه تاریخی و علت طرح این سخن را بررسی و در مباحث آتیه⁽¹⁾به پاسخ آن می پردازیم.

بیان شد که یکی از عظام فتن عباسیان و دشمنان شیعه در عهد امام عسکری (علیه السلام) مسئله بی فرزند معرفی کردن ایشان است. برای این مسئله علل متعددی وجود دارد که به بررسی برخی از آنها می پردازیم:

اول: همان طور که در مقدمه اشاره کردیم در ابتدای امر که خلافت غصب شد و میان مسلمان و اسلام حقیقی فاصله افتاد جامعه مانند شاخه ای بود که تازه از درخت جدا شده است. برای همین در ابتدای غصب خلافت و جدائی امت از اهلبیت عصمت و

طهارت اصلاً به همه جوانب فکر نکرده بودند، و فقط در پی کسب قدرت و حکومت بودند. وبه مرور زمان به علت اینکه کار به صورت فکر شده نبود مردم مجدد به اهلبیت روی آوردند، و عملاً قدرت حقیقی در اختیار اهلبیت بود. و فقط یک حکومت ظاهری نصیب دشمنان دین شده بود. و حتی نفوز اهلبیت در قلب حکومت جور هم به وضوح محرز بود، چنانکه از باب نمونه می توان از علی بن یقطین و ابن سکیت نام برد. پس دستگاه خلافت به مرور زمان تنها راه مقابله با ائمه اطهار% در این یافتند، که بتوانند جماعتی را روبروی آنها قرار دهند، و با جنبه های مختلف اهلبیت نظیر فقاهت و علمیت و... آنها برابری و مقابله در چشم عوام کنند. البته این جریان یک سیر تکاملی پیمود، چراکه ابتدا از زمان امام صادق (علیه السلام) چنین امری را آغاز کردند و در ابتدای امر فکرشان محدود بود به مسائل فقهی، به مرور زمان دریافتند آنها مسئله جامعیت اهل بیت را ندارند، و به این خاطر زیاد اثری ندارد فعالیت های فقیهانی که دارند. پس روی آوردند به مسائل دیگر نظیر بها دادن و ترجمه کتب فلاسفه در زمان مأمون عباسی،به مرور و در گذر زمان دریافتند که این امر میسر نمی شود مگر آن زمانی که بتوانند کسی را از اهلبیت مقابل آنها نهاد که این شخص در عصر امام عسکری (علیه السلام) جعفر پسر امام هادی (علیه السلام) بود. البته این هدف و برنامه یکبار توسط خلیفه دوم با بها دادن به

عباس فرزنداش اتفاق افتاده بود⁽¹⁾. حال باید به صورت هدف مندتر و با کسی از نسل امامت این هدف را پیش می بردند.

برای آنکه بتوانند شرایط را برای جعفر فراهم کنند، فعالیت های زیادی انجام دادند که یکی از کلیدی ترین آنها مسئله عقیم بودن امام عسکری (علیه السلام) بود. و لیکن کور خوانده بودند، چرا که خداوند متعال می فرماید:

«یُرِیدُونَ لِیُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ⁽²⁾»

دوم: بعد دیگری که می توان برای این مسئله در نظر گرفت عبارت است از اینکه؛هر جریان و ساختار و برنامه ای که توسط یک عده ای دریک جامعه پایه ریزی و اجرا می شود، همیشه سه دیدگاه و نظر را به همراه خود دارد گروهی موافق و همراه هستند، جماعتی مخالف و سنگ انداز هستند، و طائفه ای قشرخاکستری ومنفعل جامعه هستند. جامعه آن روز امام عسکری هم همین گونه بود؛ و دشمنان امام عسکری (علیه السلام) دریافته بودند که با خفقان شمشیر نمی توان مقابله کرد، چرا که ظالمین در تمام تاریخ برای نابودی یک جریان صحیح ابتدا از راه سرکوب اقدام می کنند، اگر نابود شد که هیچ، ولی اگر دریافتند که مسئله با خفقان و نابودی حل نمی شود اقدام به انحراف

آن جریان از مسیر صحیحش می کنند. چنان کفار قریش آنگاه که دریافتند نمی توان اسلام را نابود کرد آمدند و جریان خلافت پس از پیامبر را دچار تحریف کردند. در عهد امام عسکری هم دشمن برای آنکه بتوانند مسیر امامت الهی را دچار انحراف کند نیاز به آن بود که شیعیان را در مورد امامت حضرت (علیه السلام) را دچار تردید کنند. و خب چه تردیدی بالاتر از اینکه اولاً: امام باید خالی از هرگونه نقص باشد و چه نقصی بزرگتر از عقیم بودن. ثانیاً: نسل امامت را در چه کس باید امتدادش را یافت؟ چرا که براساس احادیث حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می بایست از سلب و نسل ایشان می بود. و اینجا بود که حدیث ائمه اثنی عشر را که فریقین از نبی نقل کرده بودند را نیز مزید بر علت کردند.⁽¹⁾

سمعت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) ومعی أبی یقول : لا یزال هذا الدین عزیزا منیعا إلی اثنی عشر خلیفة فقال: کلمة أصمنیها الناس ،

فقلت لابی : ما قال؟ فقال : قال : کلهم من قریش.

این روایت مورد پذیرش فریقین است. لکن بر سر تعیین مصادیق آن اختلاف است، چرا که غیر شیعه هیچگاه نتوانسته اند این دوازده خلیفه را به صورت مشخص به همگان معرفی کنند.

ر.ک.بحار الانوار ج36 ص362ح233

البته این شگرد و روش را دشمن در مورد امام رضا (علیه السلام) هم به کار برده بود و تا حدودی از آن جواب گرفته بود.⁽¹⁾

و این نقشه در مورد امام عسکری کارسازتر بود، چراکه دستگاه خلافت ارتباط ایشان را با شیعیان به حداقل رسانده بود. و هیچکدام از ائمه اطهار%به قدر این امام بزرگوار در خفقان و بایکوت سیاسی اجتماعی نبود. چنانکه ایشان تنها امامی هستند که به زیارت بیت الله نرفتند.و یا شخصی به نام حلبی می گوید: برای کاری می خواستم امام را ببیینم پس منتظر خروج ایشان از منزل بودیم، تا آنکه نامه از ناحیه حضرت بدین مضمون به ما رسید:«هشدار که کسی بر من سلام نکند و کسی با دست به سوی من اشاره نکند،در غیر این صورت جانتان به خطر خواهد افتاد.»⁽²⁾از مجموع این مطالب می فهمیم که این امام عزیز نسبت به سایر ائمه در بحث

امامت شان مشکلشان بیشتر بوده است، و این مسئله را خودشان می فرمایند:

« ... ما منی أحد من آبائی بمثل ما منیت به من شک هذه العصابة فی...⁽¹⁾»⁽²⁾

این است اوضاع و احوال عصر امام (علیه السلام) و شیعیانی که در اعتقاد به امامت ایشان در نهایت سستی اند.

دشمن هم از این فرصت بهره برد و به دو هدف این مسئله مقطوع النسل بودن را مطرح کرد:

2.سلب و ایجاد شک در امامت حضرت عسکری (علیه السلام) .

که نتیجه و حاصل این مسئله می شد، پیدایش و معرفی مهدی مطلوب بنی عباس نه مهدی موعود که ناجی بشر از ظلم است.

علت و ریشه این مسئله هم در دو موضوع بود:

برای حکومت عباسی، که مقبولیت خود را در جامعه از دست رفته می دیدند.

پس بدیهی است که برای رهائی از این دو خطر بالقوه به تکاپو بیافتند.

[تشرف]

شبهه: عرض کردم بنده همیشه با امام زمان دچار مشکل می شدم. همیشه منتظر بودن کسی که هزار سال است کسی او را ندیده و هیچ خبر و هیچ کمک و منفعتی از او به کسی نرسیده است، ...

پاسخ: در این سه سطر متن آن شخص چند تهمت و بهتان ناروا به وجود مقدس حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) وارد گردیده است.

در ابتدا وی اذعان دارد که هیچ کس وجود مقدّس حضرتش را زیارت نکرده است، و هیچ خیری از ناحیه آن جناب شامل حال شیعیان و محبان شان نشده است. و این گونه نتیجه گیری می کند که به چه دلیلی باید من چشم به راه و منتظر کسی باشم که تا به حال نه روئیت شده و نه خیری به کسی رسانده است.

در آغاز باید بگوئیم که شواهد موجود خلاف ادعای شما را مشهود می سازد به این نحو که تشرفات افراد به قدری خدمت حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) زیاد بوده که علمای شیعه کتابها که بعضاً چندین جلد می شود در باب تشرفات افراد خدمت ایشان نگاشته اند، وبا آنکه ما را یارای ذکر تمام آنها نیست و سبب تبعد ما از بحث اصلی مان می شود از ذکر کثیری از آنها اجتناب می کنیم و به نوشیدن قطراتی از این دریای بی کران مواج اکتفا می کنیم:

اول. در جلد سیزدهم کتاب شریف بحار الانوار⁽¹⁾اثر علامه گرانقئر مجلسی، ایشان بابی را می گشایند،تحت این عنوان: ذکر احوال کسانی که حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده اند. در آنجا آمده است که: محمد بن عثمان عمری; می گوید:

(امام عسکری (علیه السلام) پسرش را در مجلسی که نزدشان چهل نفر حضور داشتیم به ما نشان دادند، و فرمودند: «ایشان پس از من امام و خلیفه من در میان شما است، اطاعتش کنید،پس از من متفرق نشوید که تفرقه سبب هلاکت و بیچارگی شما می گردد. و در خصوص دین آگاه شوید؛ به درستی که بعد از این روز او - حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) - را دیگر نخواهید دید.الخ»

البته مرحوم علامه; می فرماید: اینکه امام (علیه السلام) فرمود: او را دیگر نخواهید دید؛ منظورشان اکثریت آن جمع بود نه همه آنها، چنانکه محمد بن عثمان; در ایام سفارتش امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را می دید.)

این روایت شامل و در بر دارنده نکاتی مهم و اساسی است:

الف:امام عسکری (علیه السلام) غیبت حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ومحرومیت شیعیان از دیدار ایشان را، پیش از شهادت شان گوش زد وبه صورت هشدار بیان می کنند. و به شیعیان این مسئله را اخطار می دهند که؛ مراقب باشید در دام تفرقه و تمرد از امام تان اسیر نشوید.

ب: در شرع اسلام انسان بر مطلبی دو شاهد و بینه بیاورد قولش مستند و پذیرفته می گردد. ولیکن حضرات معصومین در مسئله

وصایت و امامت شهود کثیری حاضر می سازند چنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) که در روز غدیر که چیزی حدود صد و بیست هزار نفر را شاهد گرفتند. و همین طور حضرت امام عسکری (علیه السلام) ، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را به چهل تن از بزرگان و افراد مورد اعتماد شیعیان نشان می دهند تا جای شک و شبهه ای برای کسی باقی نماند و این افراد در میان سایر شیعیان بر وجود و امامت حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شهادت بدهند.

دوم. جریان دیگری که نقل می کنیم، مربوط به عصر حاضر است که مبادا کسی بگوید ای آقا این سخنان برای هزار سال پیش است! این قضیه اتفاقی است، که برای مرحوم آیت الله هرندی اتفاق افتاده است، ایشان می فرمود: (در ایام جوانی ... در یکی از حجرات «مدرسة علمیّه جدّه کوچک» به سر می بردم. زمانی دعوت شدم تا در محله ای ده شب منبر بروم.

البته به من گفتند: در نزدیکی منزلی که قرار است منبر بروید، چند خانواده بهائی - خذلهم الله - ساکن اند که باید مواظب آنها باشید. خلاصه، ضمن قبول این دعوت، به فکرم افتاد که این ده شب را علیه بهائیت صحبت کنم. لذا در آن ده شب، درباره پوچی عقاید بهائیان سخنرانی کردم، و بطلان عقاید این فرقه ضالّه را آشکار و برملا کردم.

بس از پایان یافتن ده شب،... عازم مدرسه شدم. که در راه بازگشت، به چند نفر برخوردم که خیلی از سخنرانی من تشکر و قدردانی

نمودند... و احترام فراوانی به من گذاشتند که آقا شما ما را آگاه کردید. بعد از من سؤال کردند قصد دارید کجا بروید؟

گفتم: می خواهم به مدرسه بروم.

آنها گفتند: تقاضامندیم امشب را مهمان ما باشید. من هم در مقابل آن همه لطف و احترامی که از آنها دیده بودم، به ناچار دعوت آنها را پذیرفتم و راهی منزل آنها شدم. مقداری راه آمدیم تا به در بزرگ و محکمی رسیدیم، پس وارد شدیم. بعد، درب خانه را از داخل، از پایین، از وسط و از بالا بستند. وارد اتاق که شدیم درب اتاق را هم از داخل بستند. ناگهان با چند نفر مواجه شدم که با حالتی خشمگین اطراف اتاق نشسته اند و هیچ توجهی به ورود من نشان ندادند و حتی سلام من را هم پاسخ نگفتند. ولی وقتی نشستم یکی از آنها با حالت توهین آمیز و با صدای بلند به من خطاب کرد که، «سیّد این مزخرفات چیست که بالای منبر می گویی؟ وشروع به تهدید کرد.»

من که انتظار چنین سخنانی را نداشتم، به یکی از آنها که مرا به آنجا برده بود، رو کردم و گفتم:چرا این آقا این گونه حرف می زند؟

دیدم آنها هم سخنان او را تأیید کردند، و شروع کردند به ناسزا گفتن و توهین کردن به ما. و گفتند: «امشب شب آخر عمر توست و تو را خواهیم کشت.» من که تازه متوجه شده بودم که با پای خودم به قتلگاهم آمده ام، شروع کردم به نصیحت کردن آنها، بلکه بتوانم آنها را از فکر کشتن خودم منصرف کنم. در ابتدا بین آنها بگو مگو بود و نمی خواستند مهلت سخن گفتن به من بدهند. ولی وقتی به آنها

گفتم که من در دست شما اسیر هستم، و شب هم خیلی طولانی است، اجازه بدهید سخنی با شما بگویم؛ به من مهلت دادند که صحبت کنم. گفتم: «من پدر و مادر پیری دارم ...»

من که دیگر از موعظه ناامید بودم، دست از حیات کشیدم و آماده مرگ شدم، پس به آنها گفتم: «اکنون که قصد کشتن من را دارید، اذن دهید که دم مرگ دو رکعت نماز بخوانم و بعد هر چه می خواهید بکنید. باز سر و صدا بلند شد، بعضی مخالف بودند و بعضی موافق و بالاخره راضی شدند که به اندازه دو رکعت نماز به من مهلت بدهند. ... به نماز ایستادم. از آنجا که احساس می کردم آخرین نمازی است که اقامه می کنم، با حال توجه و حضور قلب زیاد نماز را خواندم. در سجده آخر نماز بود که قصد کردم هفت مرتبه بگویم: «المستغاث بک یا صاحب الزمان». و در ذهنم این گونه خطور کرد که یا بقیةالله (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ، من برای دفاع از دین شما و آبا و اجدادتان اینجا گرفتار شده ام. هرگز برای تبلیغ از خودم، مطالب ضدّ بهائیت را بر روی منبر نگفتم. اکنون اگر مصلحت است به هر طریقی که می دانید مرا از دست اینها نجات دهید، زیرا شما هم می دانید که من اینجا گرفتار شده ام و هم می توانید مرا نجات دهید.

هنوز در سجده آخر نماز بودم که شنیدم درب اتاق باز شد؛ با اینکه از داخل بسته شده بود. سپس آقایی وارد شدند و کنار من ایستادند. من سر از سجده برداشتم و تشهد و سلام نماز را خواندم. آقا منتظر

بودند تا نمازم تمام شود، آنگاه به من اشاره کردندبرخیز تا برویم. دست مرا گرفتند و به قصد بیرون آمدن از خانه، راه افتادیم.

این بیست نفری که لحظه ای پیش دست به چاقو بودند تا مرا بکشند، گویی همه تبدیل به مجسمه ای بر دیوار شده بودند که چشم های آنها می دید و گوش هایشان می شنید ولی آن چنان تصرّفی در آنها شده بود که از جای خود قدرت تکان خوردن، یا کلمه ای حرف زدن را نداشتند.

همراه آقا از اتاق بیرون آمدم. درب خانه هم باز بود، در حالی که قبلاً چندین قفل بر آن زده بودند. از خانه بیرون آمدیم، نیمه شب بود. در فکر من هم تصرفی شده بود که توجهی به اینکه این آقا که هستند و من به چه کسی در نماز استغاثه نمودم، نداشتم. بلکه در فکر این بودم که حالا وقتی به درب مدرسه می رسم، خادم مدرسه درب را بسته و من چگونه وارد مدرسه شوم. اما وقتی رسیدیم، دیدم درب باز است و ما داخل مدرسه شدیم. من به آن آقای بزرگوار تعارف کردم: «بفرمایید داخل حجره، در خدمتتان باشیم.»

ایشان در جواب،جمله ای به این مضمون فرمودند:«باید بروم و افرادی نظیر شما هستند که باید به فریادشان برسم».

من از ایشان جدا شدم و به داخل حجره رفتم. در حالی که برای روشن کردن چراغ به دنبال کبریت می گشتم، ناگهان به خود آمدم که، من کجا بودم؟ بهائی ها چه قصدی داشتند؟ و من چگونه متوسّل شدم و از دست آنها رهایی یافتم؟ و اکنون چگونه آمده ام و

کجا هستم؟ به دنبال این افکار، در پی آن بزرگوار بیرون دویدم ولی هر چه تفحّص کردم اثری از آقا نیافتم. فردا صبح شنیدم خادم مدرسه با طلاب، بر سر اینکه چرا درب مدرسه را بازگذاشته اند و چرا دیروقت به مدرسه آمده اند، نزاع داشتند. فهمیدم که درب مدرسه هم توسط خادم بسته بوده و به برکت آقا، هنگام ورودمان باز شده است. طلاب اظهار بی اطلاعی می کردند، تا اینکه سراغ ما آمدند که چه کسی برای شما درب را باز کرد؟

من گفتم: ما که آمدیم درب مدرسه باز بود، و جریان را کتمان کردم.

صبح همان شب، همان بیست نفر آمدند و سراغ مرا گرفتند و به حجره ام وارد شدند و همگی اظهار داشتند که شما را قسم می دهیم، به جان همان کسی که دیشب شما را از مرگ و ما را از گمراهی و ضلالت نجات داد، راز ما را فاش نکن و همگی اسلام آوردند.

من همچنان این راز را در دل داشتم و آن را به احدی نمی گفتم تا مدّتی بعد از آن، اشخاصی از تهران نزد من آمدند و گفتند: «جریان آن شب را بازگو کنید.» معلوم شد که آنان جریان را به رفقایشان گفته بودند و آنها هم مسلمان شده بودند.)⁽¹⁾

جریان اول که از کتاب گران سنگ مهدی موعود ذکر کردم بیشتر جنبه و فضای اثبات وجودْٔ، تولد و دیدار حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را

داشت ولی در آنچه که از آیت الله هرندی ذکر کردم به وضوح چند نکته را دیدیم:

الف: نجات جان آن عالم دلسوز مذهب، و چه کمک و خیری بزرگتر از نجات دادن جان یک انسان که قرآن کریم در این مورد می فرماید:

« مَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا»⁽¹⁾

ب: مسئله دیگر آنکه علاوه بر ایشان بیست نفر غیر شیعه هم چشم شان به جمال نورانی حضرت روشن شد. و این مسپله عبارت است از اینکه، جماعتی هم که اصلاً شیعه نبودند، هم توفیق یافتند آن جمال دلربا را بنگرند.

ج: حضرت با این کار شان سبب اسلام آوردن و تشیع چندین نفرشدند.که این مسئله هم مصداق بارز آیه شریفه مَنْ أَحْیَاهَا است، که در چند سطر قبل آن را ذکر کردیم. و نجات آدمی از اوهام و انحرافات افضل است از نجات جسمی که چند صباح دیگر فرتوت و متلاشی می شود.

ذکر همین دو جریان خط بطلانی بر ادعاها و سخنان ناسنجید خود عالم پندارانی همچون نویسنده آن جزوه کذائی است.