جلسه 1404/07/14

بسم الله الرحمن الرحیم



اعجاز مهدوی در وکالت/شاخصه های حکومت مهدوی /مهدویت



 
موضوع: مهدویت/شاخصه های حکومت مهدوی /اعجاز مهدوی در وکالت
 
این متن توسط هوش مصنوعی پیاده سازی و سپس توسط انسان برای مستندسازی و تطبیق با فایل صوتی استاد، بازبینی و تأیید شده است.
موضوع: استمرار اعجاز مهدوی در شبکه وکالت؛ براهین و مصادیق (بخش دوم)
1.طلیعه بحث: علم به آجال و منایا
در ادامه بررسی کرامات وکلای ناحیه مقدسه، به مواردی می پردازیم که نشانگر اتصال مستقیم این شبکه به منبع علم الهی است. یکی از مصادیق بارز این اعجاز، خبر دادن از زمان مرگ (آجال) است.
مرحوم کلینی در «الکافی»[1]
روایتی را پیرامون «عیسی بن نصر» نقل می فرماید. ماجرا از این قرار است که «علی بن زیاد صیمری» طی نامه ای به توسط یکی از وکلا، درخواستی را به پیشگاه حضرت ولی عصر (عج) عرضه می دارد.
«کَتَبَ یَسْأَلُ کَفَناً»[2]
درخواست ارسال کفنی برای خود نمود.
آگاهی از زمان مرگ و نیاز به کفن، مستلزم علم غیب و عنایت خاصه پروردگار است. پاسخ و توقیع شریف از جانب ناحیه مقدسه صادر گردید؛
«إِنَّکَ تَحْتاجُ إِلَیْهِ فِی سَنَةِ ثَمانِینَ»[3]
(تو در سال ۸۰ [یعنی ۲۸۰ هجری] به این کفن نیاز پیدا خواهی کرد).
و یا طبق نقلی دیگر، «یَا مَنْ عُمِّرَکَ...» که دلالت بر طول عمر او داشت.
بالاخره خوارق العادات دارند ،علم غیب از خودشان نیست از ولی امام است.
راوی نقل می کند:«فَماتَ فِی سَنَةِ ثَمانِینَ»[4]
وی دقیقاً در سال ۲۸۰ وفات یافت.
بالاخره خوارق العادات دارند ،علم غیب از خودشان نیست از ولی امام است.
اعجاز این ماجرا در آنجاست که حضرت دقیقاً وعده را انجاز فرمودند:
«وَ بَعَثَ إِلَیْهِ بِالْکَفَنِ قَبْلَ مَوْتِهِ بِثَلاثَةِ أَیَّامٍ»[5]
سه روز پیش از وفاتش، کفن موعود ارسال گردید.
در این قضایا معمولا جانب تقیه را توضیح کمتر داده می شودقبل از مرگش کفنی برایش فرستاده شد .
جایگاه سندی روایت:
این واقعه را اعاظم شیعه نقل کرده اند که دلالت بر صحت و اتقان آن دارد؛
    • شیخ کلینی در الکافی.[6]

    • شیخ صدوق در کمال الدین،(عبارت: فِی الْوَقْتِ الَّذِی حَدَّهُ).[7]

    • شیخ طوسی در الغیبة.[8]

    • شیخ مفید در الارشاد.[9]

    • طبری در دلائل الامامة.[10]

 
۲. تدبیرِ زمان و مکان (ماجرای ابوعبدالله بن صالح)
این روایت را نیز مرحوم کلینی، شیخ مفید، اربلی و علامه مجلسی نقل نموده اند که بیانگر اشراف امام بر حوادث روزمره شیعیان است.
«ابوعبدالله بن صالح» نقل می کند:
«کُنْتُ خَرَجْتُ سَنَةً مِنَ السِّنِینَ بِبَغْدَاد»[11]
سالی در بغداد بودم و قصد خروج داشتم.
وی برای حرکت به سمت مقصد (حج یا غیره) از ناحیه مقدسه استجازه نمود:
«فَاسْتَأْذَنْتُ فِی الْخُرُوجِ فَلَمْ یُؤْذَنْ لِی»[12]
کسب تکلیف کردم، اما اذن خروج صادر نشد.او می گوید: بیست و دو روز در بغداد ماندم تا اینکه قافله مورد نظرم به سمت «نهروان» حرکت کرد. سرانجام در روز چهارشنبه توقیع صادر شد:
«اُخْرُجْ فِیهِ »[13]
درهمین روز خارج شو.
من در حالی حرکت کردم که امید به رسیدن نداشتم «وَ أَنَا أَیِسٌ مِنَ الْقَافِلَةِ»[14]
، زیرا آن ها پیش تر رفته بودند. اما هنگامی که به نهروان رسیدم، با شگفتی دیدم:
«وَ الْقافِلَةُ مُقِیمَةٌ»[15]
کاروان متوقف شده است.
مشخص شد که قافله دچار مشکلی شده بود (نقص در مرکب ها یا امور دیگر) و دقیقاً به اندازه ای که من فرصت رسیدن و تیمار مرکب خود را داشته باشم، معطل مانده بودند.
راوی می گوید «فَلَمْ أَلْقَ سُوءاً وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ»[16]
به برکت این دستور، هیچ گزندی به من نرسید.
نکته تحلیلی: این جزئیات نشان می دهد که فرامین نواب اربعه، القائات مستقیم امام معصوم (ع) بوده که بر زمان و حوادث محیط هستند.
 
۳. استدراک کتاب شناسی (ماجرای صراط المستقیم)
در خلال بحث به کتاب ارزشمند «الصراط المستقیم»اثر «بیاضی عاملی نباطی» اشاره شد. شایسته است نکته ای پیرامون دستیابی مرحوم علامه امینی (صاحب الغدیر) به این نسخه ذکر شود.
علامه امینی مدت ها در جستجوی این کتاب بودند و شخصی در نجف نسخه را داشت اما از دادن آن امتناع می ورزید. علامه متوسل به امیرالمؤمنین (ع) شدند و در عالم رؤیا یا مکاشفه دریافتند که کلید حل مشکل در کربلا و نزد فرزندشان حضرت اباعبدالله (ع) است.
ایشان به کربلا مشرف شده و پس از توسل، هنگام خروج از حرم، مردی ایشان را به منزل دعوت می کند. میزبان بقچه ای از کتاب های خطی پدر مرحومش را می آورد تا اگر به کار نمی آید، در آب بریزد. علامه امینی مشاهده می کند که اولین کتاب، همان نسخه نایاب «الصراط المستقیم»است.
«مَنْ کَانَ فِی حَاجَةِ اللَّهِ کَانَ اللَّهُ فِی حَاجَتِهِ»[17]
این مصداق بارز عنایت الهی است.
 
۴. روایت محوری: تسلط بر ضمایر و اموال (معجزه احمد بن ابی روح)
این روایت از حیث دلالت بر علم غیب و مدیریت شبکه وکالت بسیار حائز اهمیت است و در منابعی چون الخرائج و الجرائح «قطب راوندی»، الثاقب فی المناقب و بحارالانوار نقل شده است.
شرح واقعه:
شخصی به نام «احمد بن ابی روح» نقل می کند که زنی از اهالی «دینور» (منطقه ای میان کرمانشاه و همدان که در متون کهن عربی ذیل «ماه الکوفة» یا «ماه البصرة» شناخته می شود) نزد من آمد و گفت:
توموثق ترین و پارساترین فرد دیار ما هستید « أَنْتَ أَوْثَقُ مَنْ فِی نَاحِیَتِنَا دِیناً وَ وَرَعاً»[18]
این کیسه سربسته (مختوم) را به عنوان امانت بپذیر و متعهد شو که آن را باز نکنی تا به کسی برسانی که از محتویات آن خبر دهد.
محتویات امانت:
۱. کیسه ای حاوی درهم (نقره) که زن گمان می کرد هزار درهم است.
۲. کیسه ای حاوی دینار (طلا).
۳. یک جفت گوشواره (قُرْط) که به گمان زن ۱۰ دینار ارزش داشت و دارای سه دانه مروارید بود.
حاجت پنهان:
زن درخواستی سری داشت؛«وَلِی إِلَى صَاحِبِ الزَّمَانِ حَاجَةٌ أَنْ یُخْبِرَنِی بِهَا قَبْلَ أَنْ أَسْأَلَهُ»[19]
حاجتی دارم که می خواهم امام پیش از آنکه من بپرسم، خودشان خبر دهند.
او توضیح داد؛«مادرم برای عروسی من ۱۰ دینار قرض کرده بود و اکنون که فوت کرده، نمی دانم از چه کسی قرض گرفته است و باید به چه کسی بازگردانم «لا أَدْرِی مِمَّنِ اسْتَقْرَضَتْهَا»[20]
اگر امام صاحبش را مشخص فرمودند، پول را به دستورش بپرداز.
سفر و تحول اعتقادی:
احمد بن ابی روح می گوید: «من در آن زمان هنوز به امامت حضرت مهدی (عج) یقین نداشتم و به جعفر (کذاب) تمایل داشتم «وَ کُنْتُ أَقُولُ بِجَعْفَرٍ»[21]

با این حال به بغداد رفتم و نزد ،حاجِز بن یزید (وکیل حضرت) حضور یافتم. حاجز گفت: دستوری برای دریافت وجه از تو ندارم.
سپس توقیعی رسید که،«از احمد چیزی نگیر و او را به سامرا روانه کن.»
احمد می گوید: به سامرا رفتم. قصد داشتم ابتدا نزد جعفر بروم، اما با خود اندیشیدم که بهتر است از اصل (ناحیه مقدسه) آغاز کنم. هنگامی که به خانه امام حسن عسکری (ع) نزدیک شدم، خادمی بیرون آمد و مرا با نام صدا زد و نامه ای به دستم داد.
متن اعجازآمیز توقیع:
بدون آنکه سخنی بگویم یا کیسه را باز کنم، در نامه چنین مرقوم بود،
۱. «یَا ابْنَ أَبِی رُوحٍ، أَوْدَعَتْکَ عَاتِکَةُ بِنْتُ دَیْرَانَ..»[22]
نام آن زن عاتکه دختر دیران است.
۲. «کِیساً تَزْعَمُ أَنَّ فِیهِ أَلْفَ دِرْهَمٍ... »[23]
کیسه ای که او گمان می کند ۱۰۰۰ درهم دارد، اما در واقع ۱۰۰۰ درهم و ۵۰ دینار است.
۳. «وَ مَعَکَ قُرْطٌ... »[24]
گوشواره ای که گمان می کرد ۱۰ دینار می ارزد، اما با احتساب مرواریدها و نگین ها، ارزشش بسیار بیشتر است.
۴. پاسخ به حاجت،اما آن ۱۰ دیناری که نمی دانست صاحبش کیست؛ آن را از زنی ناصبی (دشمن اهل بیت) قرض کرده بود. پس آن وجه را به طلبکار ندهد، بلکه میان برادران ایمانی ضعیف تقسیم کند« فَقَسِّمْهَا فِی ضُعَفَاءِ إِخْوَانِهَا».[25]

۵. هدایت و خبر غیبی ،ای پسر ابی روح! دیگر نزد جعفر نرو و به خانه بازگرد؛ زیرا دشمن تو که آزارت می داد مرده است و اموال بسیاری را به ارث برده ای.
فرجام:
احمد می گوید: به بغداد بازگشتم و کیسه را به حاجز تحویل دادم (چنان که در نامه امر شده بود). حاجز آن را وزن کرد و دقیقاً همان بود که امام فرموده بودند. سپس مبلغی به عنوان خرجی راه به من داد.
هنگامی که به دینور بازگشتم، دریافتم که آن دشمن فوت کرده و ثروت عظیمی (۳۰۰۰ دینار و ۱۰۰ هزار درهم) به من به ارث رسیده است.
این واقعه سبب شد که تردید من زائل گشته و به امامت آن حضرت یقین حاصل کنم.
 

[1] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[2] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[3] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[4] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[5] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[6] الکافی- ط دار الحدیث، الشيخ الكليني، ج2، ص674.

[7] كمال الدين و تمام النعمة، الشيخ الصدوق، ج2، ص501.

[8] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص284.

[9] الإرشاد، الشيخ المفيد، ج2، ص366.

[10] دلائل الإمامة - ط مؤسسة البعثة، الطبري الصغير، محمد بن جرير، ج1، ص524.

[11] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[12] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[13] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[14] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[15] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[16] مرآة العقول، العلامة المجلسي، ج6، ص182.

[17] بحار الأنوار - ط مؤسسةالوفاء، العلامة المجلسي، ج78، ص12.

[18] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص699.

[19] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص699.

[20] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص700.

[21] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص700.

[22] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص700.

[23] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص700.

[24] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص700.

[25] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج2، ص701.