جلسه 1404/06/29

بسم الله الرحمن الرحیم



شخصیت حسین بن روح/مصداقی از مذمومین /بررسی ملازمه وکالت با عدالت



 
موضوع: بررسی ملازمه وکالت با عدالت/مصداقی از مذمومین /شخصیت حسین بن روح
این متن توسط هوش مصنوعی پیاده سازی و سپس توسط انسان برای مستندسازی و تطبیق با فایل صوتی استاد، بازبینی و تأیید شده است.
 
وکالت در عصر غیبت صغری
بحثی که ما از اواخر سال گذشته آغاز کردیم، بحث «وکالت ها» و «وکلا» بود؛ که آیا امام عصر (روحی فداه) غیر از این چهار سفیر، وکلای دیگر، مقطعی و موضعی، برای یک مسئله خاص یا شهر خاصی داشتند یا نداشتند؟ و گفتیم بله، داشتند و اسم چند نفر را بردیم و تحقیق هم کردیم.
بعد به اینجا منتهی شدیم که مرحوم آقای خویی (رحمه الله) یک ادعایی، یک فرمایشی فرمودند که همین، ما را وادار کرد که بیشتر ورود کنیم. ایشان در مقدمه کتاب شریف «معجم رجال الحدیث»، در بحث اینکه آیا «وکالت، وثاقت است؟»، «وکالت، عدالت است یا نه؟»، ایشان می فرمایند نه دلالت بر وثاقت [دارد]، نه عدالت. چون شیخ طوسی، «مذمومین از وکلا» را نقل کرده است. ظاهرش این است که «با قید وکالت، با قید مذمومیت» این بوده و وکیل شده است. این را ما ناچار شدیم بحث کنیم که آیا واقعاً امام (علیه السلام) وکلای مذموم داشته، وکلای منحرف داشته، یا اصلاً وکیل نبوده اند، ادعای وکالت شده؟ خودش ادعای وکالت کرده، اما وکیل نبوده. یا وکیل بوده، بعد منحرف شده، از وکالت ساقط شده است. این را ما بحث می کنیم.
چند نفر را ما بررسی کردیم که این ها اصلاً وکیل نبودند. اینهایی که مرحوم شیخ طوسی متعرض شده بود؛ گفتیم: شریعی، نمیری، کرخی، ابوطاهر، منصور حلاج، ابن ابی العزافر است. این چند نفر را ما بحث کردیم که معلوم شد اصلاً اینها وکیل نبودند؛ ادعای وکالت کرده اند، ادعای بابیت کرده اند و منحرف هم شده اند یا منحرف هم بوده اند.
ابن ابی العزافر (شلمغانی) و ادعای وکالت
به «ابن ابی العزافر» رسیدیم. راجع به او مقداری بحث کردیم. این آقا که کنیه اش ابوجعفر است، (همان «شلمغانی» است.) نزد «آل بسطام» یک موقعیتی داشت. حسین بن روح گاهی از او حمایت می کرد، ایشان در بین بنی بسطام، چیزهایی را نسبت می داد، دروغ نسبت می داد و مطالب کفرآمیز مطرح می کرد. لذا حسین بن روح (سفیر سوم) انکار کرد، گفت این حرف ها برای من نیست و ابلاغ کرد و به «بنی بسطام» هشدار داد که حرف هایش را نگیرید، اعتنا به او نکنید و از او تبری بجویید.
آقای شلمغانی، شیطنت کرد. گفت علت اینکه حسین بن روح، این مطالب و این موضع گیری را راجع به من کرده، این است که از من تعهد گرفته بود که اسراری را منتشر نکنم و یک اسرار سنگینی نزد من هست که «لَا يَحْتَمِلُهُ إِلَّا مَلَكٌ مُقَرَّبٌ أَوْ نَبِيٌّ مُرْسَلٌ أَوْ مُؤْمِنٌ مُمْتَحَنٌ»[1]
. به من گفته بودند که این اسرار منتشر نشود. چون من این ها را گفتم، حسین بن روح با من مشکل پیدا کرد.
این خبر به حسین بن روح رسید. (راجع به حسین بن روح توضیح خواهم داد. شخصیت بسیار بزرگی است). این دفعه، نامه ای برای خود «بنی بسطام» نوشت؛ لعن کرد، از خودش تبری جست، یعنی از شلمغانی و از طرفدارانش و کسانی که در تبعیت از او پابرجا هستند.
نامه که منتشر شد، باز یک شیطنت دیگری کرد. (ببینید چگونه شیطان به این ها درس می دهد.) گفت که معنای «لعن» می دانید چیست؟ این لعن، یک ظاهر دارد، یک باطن دارد. لعن، «ابعاد» و دور کردن است. این لعنی که نسبت به من انجام شده، یعنی «خدا تو را از عذاب الهی و از آتش دور نگه دارد». شما متوجه نیستید. الان فهمیدم چه جایگاهی من دارم، چه منزلتی من دارم. افتاد زمین، صورتش را «مَرَّغَ» به خاک سایید و گفت که مریدان من تو را به خدا، من را مخفی کنید، این مقامات من را مخفی کنید.
این قضایا را ام کلثوم نقل می کند. ام کلثوم، دختر بزرگ سفیر دوم است؛ (سفیر دوم، ابوجعفر عَمری (عُمَری)). می گوید که قبلاً «أَخْبَرْتُ الشَّيْخَ أَبَا الْقَاسِمِ [أَنَّ أُمَّ أَبِي جَعْفَرِ بْنِ بِسْطَامَ قَالَتْ لِي يَوْماً وَ قَدْ دَخَلْنَا إِلَيْهَا فَاسْتَقْبَلَتْنِي وَ أَعْظَمَتْنِي وَ زَادَتْ فِي إِعْظَامِي]» یک مطلبی هم، از مادر این [شنیدم]. که من ماوقع را برای سفیر سوم نقل کردم. ام کلثوم می گوید (اینها را برای سفیر سوم نقل می کند): ما یک روزی بر مادرش وارد شدیم، خیلی از من احترام کرد، «حَتَّى انْكَبَّتْ عَلَى رِجْلِي [تُقَبِّلُهَا]». روی پاهایم افتاد و پاهایم را می بوسید. گفتم این کارها را نکن. «فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ وَ قُلْتُ لَهَا مَهْلًا يَا سِتِّي فَإِنَّ هَذَا أَمْرٌ عَظِيمٌ». بلند شد دست من را بوسید. و گفت: «چرا این کار را نکنم؟ تو فاطمه زهرا هستی». (خوب توجه کنید. از چه طریق وارد می شود.) گفتم من فاطمه زهرا هستم؟! فاطمه زهرا چه دورانی بود، من در چه دورانی هستم؟ زهرای اطهر سال یازده به شهادت رسید، الان سال سیصد و ... است. گفت: «تو نمی دانی، من توضیح می دهم. شلمغانی این راز را به من گفته». آدم های ساده چطور فریب می خورند!
آقای جوانی را نزد ما آوردند. گفت که من ملاقات های متعدد با امام زمان دارم. دفترمان، طبقه پایین منزل بود، بعد که نشست. گفت: آقا، اینجا آمده. (شرف من است، عزت من است، که گوشه چشمی به منزل ما [کنند].) گفت: اینجا هم آمده، با شما هم مطالبی صحبت کرده. گفته که من تا یک سال دیگر می آیم.
من در خاطرات نگاه می کردم، 15، 16 سال قبل بود. 16 سال است هنوز نیامده. بعد گفتم همان آقایی که فرمودید اینجا آمده و شما هم گفتید وکیلش هستم، به من هم همان طور دروغ می گویی. خیلی با ایشان بحث کردیم. خواست برود، می خواست مصافحه [کند]، گفتم مصافحه نمی کنم. فقط به شرطی مصافحه می کنم بگویی دروغ گفتم. این، پدرش ناراحت بود، بعضی آمده بودند نگران بودند. گفتم مواظبش باشید که فردا یک دینی درست نکند، یک مذهبی درست نکند. الحمدلله کار کردند و برگشت و الان خدمت می کند.
[مادر شلمغانی] رو می کند به دختر سفیر دوم می گوید تو فاطمه زهرا هستی، می خواهم دست و پایت را ببوسم. [می گوید] من فاطمه هستم؟ (این ها سید هم نیستند.) می گوید: این سرّی بود که شلمغانی به من گفت، و گفت که خیلی هوایش را داشته باش، این فاطمه زهراست. یک رازی به من گفته و گفته کتمان کن. «وَ أَفْزَعُ» من متأسفانه کتمان نکردم و ترس این را دارم که گوشمالی بشوم، چون من افشا کردم، گفتم تو فاطمه زهرا هستی. «وَ أَفْزَعُ إِنْ أَنَا أَذَعْتُهُ عُوقِبْتُ قَالَتْ وَ أَعْطَيْتُهَا مَوْثِقاً». گفتم: مطمئن باش من افشا نمی کنم. «[أَنِّي لَا أَكْشِفُهُ لِأَحَدٍ] وَ اعْتَقَدْتُ فِي نَفْسِي الِاسْتِثْنَاءَ بِالشَّيْخِ [رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَعْنِي أَبَا الْقَاسِمِ الْحُسَيْنَ بْنَ رَوْحٍ.]». گفتم من افشا نمی کنم، ولی در دلم گفتم الا برای سفیر سوم، برای او می گویم.
گفت حالا که قول دادی، به تو می گویم. شلمغانی، پسرم به من گفته، که «روح رسول الله به جسم پدرت منتقل شد». دیگر اگر پدر، رسول الله باشد، خودش فاطمه زهرا می شود. شلمغانی به من گفته «[قَالَتْ إِنَّ الشَّيْخَ أَبَا جَعْفَرٍ قَالَ لَنَا] إِنَّ رُوحَ رَسُولِ اللَّهِ ص انْتَقَلَتْ إِلَى أَبِيكِ [يَعْنِي أَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ]»، او پیامبر اکرم است. «وَ رُوحَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع انْتَقَلَتْ إِلَى بَدَنِ الشَّيْخِ أَبِي الْقَاسِمِ الْحُسَيْنِ بْنِ رَوْحٍ»، سفیر سوم. «وَ رُوحَ مَوْلَاتِنَا فَاطِمَةَ ع انْتَقَلَتْ إِلَيْكِ». تو هم فاطمه زهرا هستی. «فَكَيْفَ لَا أُعَظِّمُكِ [يَا سِتَّنَا]».
این ادعای بابیت کرده، بعداً ادعای الوهیت می کند. این کِی سفیر و وکیل امام بود؟ چطور می فرمایید «الوکلاء المذمومون»؟ اصلاً این وکیل نبود!
می گوید که به ایشان گفتم: «[فَقُلْتُ لَهَا] مَهْلًا لَا تَفْعَلِي فَإِنَّ هَذَا كَذِبٌ». آرام باش! تند نرو. این حرف هایی که شلمغانی به تو می زند، همه اش دروغ است. «فَقَالَتْ لِي [هُوَ] سِرٌّ عَظِيمٌ» یک راز بزرگی است «وَ قَدْ أَخَذَ عَلَيْنَا أَنَّنَا لَا نَكْشِفُ هَذَا لِأَحَدٍ»[2]
از ما تعهد گرفت، حالا من گفتم، دیگر چه کار کنم؟ ولی به شرطی که تو دیگر برای کسی نقل نکنی. «فَاللَّهَ اللَّهَ فِيَّ لَا يَحِلُّ لِيَ الْعَذَابُ». می ترسم عذاب نازل بشود. چون سرّ را فاش کردم. «لَا يَحِلُّ لِيَ الْعَذَابُ وَ يَا سِتِّي فَلَوْ [لَا] أَنَّكِ»، ای دختر سفیر دوم، تو مجبورم کردی. من بنا نبود افشا کنم. «فَلَوْ [لَا] أَنَّكِ حَمَلْتِينِي عَلَى كَشْفِهِ مَا كَشَفْتُهُ لَكِ وَ لَا لِأَحَدٍ غَيْرِكِ.». اصلاً برای تو و برای غیر تو هم کشف نمی کردم.
ناقل این قضیه، ام کلثوم، دختر سفیر دوم است. می گوید: «قَالَتِ الْكَبِيرَةُ أُمُّ كُلْثُومٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَلَمَّا انْصَرَفْتُ مِنْ عِنْدِهَا [دَخَلْتُ إِلَى الشَّيْخِ أَبِي الْقَاسِمِ بْنِ رَوْحٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ]». جدا شدم، خداحافظی کردم. آمدم برای حسین بن روح بازگو کردم که، ببینید چه می گذرد. اینکه با او مدتی رفاقت و ارتباط داشتید، دارد چه کار می کند. «فَأَخْبَرْتُهُ بِالْقِصَّةِ». به حسین بن روح [نقل کردم]. «وَ كَانَ يَثِقُ بِي». به من اعتماد داشت، «وَ يَرْكَنُ إِلَى قَوْلِي». حرف هایم را می پذیرفت. «فَقَالَ لِي»؛ سه تا دستور به تو می دهم:
- «يَا بُنَيَّةُ إِيَّاكِ أَنْ تَمْضِيَ إِلَى هَذِهِ الْمَرْأَةِ بَعْدَ مَا جَرَى مِنْهَا». دیگر حق رفت و آمد نداری. [چون] بعد از این حرف هایی که زده، [اگر] رفت و آمد کنید، می گوید دختر سفیر دوم آمده؛ یعنی به این وسیله، خودش را بزرگ می کند.
- «وَ لَا تَقْبَلِي [لَهَا] رُقْعَةً إِنْ كَاتَبَتْكِ». ممکن است برای تو نامه بفرستد. نامه اش را هم نپذیر. [که بعد می گوید] ما ارتباط نامه ای داریم.
- «وَ لَا رَسُولًا إِنْ أَنْفَذَتْهُ [إِلَيْكِ ]». اگر واسطه ای [فرستاد]، آن را هم نپذیر، راهش نده، با او صحبت نکن. «وَ لَا تَلْقَيْهَا بَعْدَ قَوْلِهَا». دیگر، دیدار به قیامت. هیچ ارتباطی با این نداشته باش.
چون «فَهَذَا كُفْرٌ بِاللَّهِ تَعَالَى وَ إِلْحَادٌ» اینجا یک مطلب خطرناک تر از این می خواهند بگویند. از اینجا شروع کرده. «فَهَذَا كُفْرٌ بِاللَّهِ تَعَالَى وَ إِلْحَادٌ قَدْ أَحْكَمَهُ هَذَا الرَّجُلُ الْمَلْعُونُ فِي قُلُوبِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ» اینها را برای طایفه بنی بسطام القا کرده. این کار را کرده [می خواهد بگوید]، این رسول الله است، این هم امیرالمؤمنین است، این هم فاطمه زهرا. من خدا هستم، می گوید این حرف ها را دارد می زند که خودش را مدعی الوهیت [کند]. می گوید: «قَدْ أَحْكَمَهُ هَذَا الرَّجُلُ [الْمَلْعُونُ فِي قُلُوبِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ لِيَجْعَلَهُ طَرِيقاً إِلَى أَنْ يَقُولَ لَهُمْ]». این حرف ها را این ملعون در دل این ها انداخته، این تبلیغات را کرده تا راهی قرار بدهد که بگوید به آن ها «بِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى اتَّحَدَ بِهِ وَ حَلَّ فِيهِ». روح پیامبر در سفیر دوم است، روح امیرالمؤمنین هم در سفیر سوم است، روح فاطمه زهرا هم در بدن توست، و خدا هم در بدن من است! نعوذ بالله! این دنبال این است. «كَمَا يَقُولُ النَّصَارَى فِي الْمَسِيحِ ع وَ يَعْدُو إِلَى قَوْلِ الْحَلَّاجِ [لَعَنَهُ اللَّهُ].». می خواهد دوباره خط حلاج را احیا کند.
ام کلثوم می گوید: «[قَالَتْ] فَهَجَرْتُ بَنِي بِسْطَامَ» دیگر قطع رابطه کردم. نه فقط با این زن، با کل بنی بسطام. «وَ تَرَكْتُ الْمُضِيَّ إِلَيْهِمْ» دیگر اصلاً آنجا پا نگذاشتم. «وَ لَمْ أَقْبَلْ لَهُمْ عُذْراً» ببخشید و معذرت می خواهم، را دیگر نپذیرفتم. «وَ لَا لَقِيتُ أُمَّهُمْ بَعْدَهَا» بعد از آن، دیگر با آن زن هم دیداری نداشتم.
«وَ شَاعَ فِي بَنِي نَوْبَخْتَ الْحَدِيثُ» [این خبر] که سفیر سوم چنین موضعی گرفته، [منتشر شد]. می گوید نامه ها از بنی بسطام شروع شد «فَلَمْ يَبْقَ أَحَدٌ إِلَّا وَ تَقَدَّمَ إِلَيْهِ الشَّيْخُ أَبُو الْقَاسِمِ وَ كَاتَبَهُ» از این طرف، نامه های جناب حسین بن روح شروع شد. هر کسی که می شناخت، سرش به تنش می ارزید، نفوذ داشت، برایش نامه نوشت. برای اتمام حجت. «فَلَمْ يَبْقَ أَحَدٌ إِلَّا وَ تَقَدَّمَ إِلَيْهِ الشَّيْخُ أَبُو الْقَاسِمِ وَ كَاتَبَهُ»؛ اطلاع رسانی کرد. «إِلَّا وَ تَقَدَّمَ إِلَيْهِ الشَّيْخُ أَبُو الْقَاسِمِ وَ كَاتَبَهُ بِلَعْنِ أَبِي جَعْفَرٍ الشَّلْمَغَانِيِّ»؛ این ملعون است، «وَ الْبَرَاءَةِ مِنْهُ وَ مِمَّنْ يَتَوَلَّاهُ» از خودش و مریدانش، مقلدینش، از همه من بیزارم. «وَ رَضِيَ بِقَوْلِهِ» کسی که پای صحبت هایش می نشیند، من از همه بیزار هستم. «أَوْ كَلَّمَهُ» یک کلمه کسی با او حرف بزند، باید بایکوت بشود، این باید در جامعه نباشد، فاسد است. «فَضْلًا عَنْ مُوَالاتِهِ» یک کلمه با او حرف بزنی، ملعون هستی، و از تو بیزارم. تا چه برسد به اینکه مریدش باشی، از او تبعیت کنی. این را ایشان گفت.
نامه امام عصر حضرت مهدی صلوات الله و سلامه علیه آمد «ثُمَّ ظَهَرَ التَّوْقِيعُ مِنْ صَاحِبِ الزَّمَانِ ع بِلَعْنِ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ» توقیع هم به عزافر لعن می آورد. همان که سفیر دوم در رقعه اش تأکید کرد همان در نامه امام آمد. «وَ الْبَرَاءَةِ مِنْهُ وَ مِمَّنْ تَابَعَهُ وَ شَايَعَهُ وَ رَضِيَ بِقَوْلِهِ» [کسی که] پای صحبتش می نشیند، تأییدش می کند، از همه من بیزارم. «وَ أَقَامَ عَلَى تَوَلِّيهِ» [و کسی که] ارادت را ادامه بدهد «بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ بِهَذَا التَّوْقِيعِ» تا نامه من دستتان نرسیده، ممکن است معذور باشید. ولی بعد از اینکه نامه من (آقا امام عصر (روحی فداه)) دستتان رسید، هر کس تبعیت از او را ادامه بدهد، او هم ملعون است.
این ها را شیخ طوسی نقل می کند. بعد می فرماید «و له حكايات قبيحة»[3]
(آقای شیخ طوسی همین ها بس بود، چیز دیگری برایش نگذاشتی.) می گوید «و له حكايات قبيحة و أمور فظيعة» رسوایی هایی دارد. «ننزه كتابنا عن ذكرها ذكرها» کتابمان را پاک می کنیم؛ کتاب ما پاک تر و طاهرتر از این است که آن قضایا را نقل کنیم.
حضار: «لا نُنَجِّسُ مجلِسَنا بذکر آل أبی سفیان».
استاد: بله، من در چند مورد دیدم. اول بحث امیرالمؤمنین را شروع می کنیم.
در جریان صفین، خیلی به آتش بس و مذاکره اصرار داشتند، عمرو عاص پشت سر قضیه بود. تحمیل کردند. «تا دیروز، امیر شما بودم، الان مأمور (تابع)». بعد قرار شد قرارداد را بنویسند. قرارداد بین «امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب». [گفتند] ما اگر شما را قبول داشتیم که درگیر نمی شدیم. باید این کلمه را حذف کنید. آقا فرمود: «الله اکبر!». قضیه حدیبیه شروع شد. آنجا هم پیامبر نوشت «رسول الله»، مشرکین گفتند اگر قبولت داشتیم که درگیر نمی شدیم، باید حذف کنی. که پیامبر خودشان حذف کردند. عمرو عاصِ نجس، ناراحت شد. گفت «ومثل هَذَا أن نشبه بالكفار ونحن مؤمنون!»[4]
تو کِی اسلام آوردی؟ بعد گفت دیگر من «لا يجمع بيني وبينك مجلس أبدا بعد هَذَا الْيَوْم» با تو جلسه نخواهم داشت. فرمود: گم شو. «وإني لأرجو أن يطهر اللَّه عَزَّ وَجَلَّ مجلسي مِنْكَ ومن أشباهك». خدا را شاکرم که جلسه من از امثال توی نجس پاک شده است. برو بیرون، حضور نداشته باش. چه کار کرده بود! آقای تستری می فرماید که جنگ صفین، شروع و پایانش به توطئه این بود. من صفین را گفتم و نوشتم، چند دفعه مطالعه کردم. الان هم بخوانم گریه می کنم. اوج اقتدار، اما با ایشان چه کار کردند!
خلاصه، اینجا ایشان می فرماید: کتاب خودم را نمی خواهم [آلوده کنم]، می خواهم پاک نگه دارم. لذا حرف هایشان را نمی آورم. چند جای کتاب مامقانی هم دیدم که می فرماید نمی خواهم نجس کنم این صفحات کتاب را از بردن نام فلانی، فلانی، فلانی. یا مرحوم مجلسی می فرماید چرا کتابتان را به اسم فلانی نجس کردید؟ اسم هایی را [نام] می برد.
شلمغانی بالاخره کشته شد. می گوید: «أنه لما أظهر لعنه أبو القاسم [بن روح رضي الله عنه]»[5]
، ابوالقاسم که سفیر سوم است، وقتی که آن بیانیه اش علیه او صادر شد، «و اشتهر أمره»، دیگر معروف شد که این ملعون است، مطرود است، قائل به حلول است، قائل به خدایی خودش است «و تبرأ منه و أمر جميع الشيعة بذلك» وقتی که سفیر سوم به شیعه ها دستور داد که از او بیزاری بجویند، «لم يمكنه التلبيس» دیگر، راه فرار نداشت. «فقال في مجلس حافل فيه رؤساء الشيعة» وارد مجلسی شد که بزرگان شیعه آنجا نشسته بودند. اظهار مظلوم نمایی [کرد]. «و كل يحكي عن الشيخ أبي القاسم» جلسه سنگینی بود، رؤسای شیعه بودند، همه محور حرفشان، صحبت های حسین بن روح بود. «لعنه و البراءة منه» رو کرد به ایشان گفت: «أجمعوا بيني و بينه» بگویید بیاید که ما جلسه دو نفری با هم داشته باشیم. «أجمعوا بيني و بينه [حتى آخذ يده و يأخذ بيدي]» دستش را بگیرم، دست من را بگیرد، مباهله کنیم. «فإن لم تنزل عليه نار من السماء تحرقه» من مطمئن هستم! (دو، سه نفر را هم آماده کرده بود که او را آتش بزنند)، «و إلا فجميع ما قاله في حق» اگر او را آتش زد، خب پس من حق هستم؛ اگر آتش نزد، همه حرف هایش درست است. «و رقي ذلك إلى الراضي [لأنه كان ذلك في دار ابن مقلة]» این قضیه را در دار ابن مقله، از مسئولین عباسی، گفته بود. «فأمر بالقبض عليه» سریع دستگیرش کنید! «و قتله» دستگیرش کنید و سریع تمامش کنید. «فقُتِلَ و استراحت الشیعة منه».
حالا حرف های دیگری که می زد، عجیب بود. ابوبکر، علی بن ابی طالب را تعیین کرده! کلمه «قیام کننده» که می گوییم، منظور ابلیس است! اصلاً خودشان می خواهند با پرورش دادن ضد، شخصیتشان مشخص بشود.
می خواهم راجع به حسین بن روح [بگویم]. اینکه در برابرش ایستاد و توطئه اش را نقش بر آب کرد. این مهم است. حسین بن روح، آبرویی برایش نگذاشت.
شخصیت حسین بن روح
واقعاً باید در برابر بدعت ایستاد. خدا امام خمینی را رحمت کند. «کشف الأسرار» را دیدید. (من یک دفعه قبل از انقلاب، ۴۷، ۴۸ سال قبل خواندم. یک دفعه هم اخیراً خواندم. بالاخره تنظیم دیگری شده و من سفارش می کنم مطالعه اش کنید.) چطور ایشان در برابر بدعتی که 80 سال قبل، در قم بنا بود راه بیفتد (جریان وهابیت و لیبرالی و کذا و کذا راه بیفتد)، چطور ایشان ایستاد و چطور موضع گرفت. سر مار را قطع کرد. ببینید ایشان چه «غیرت دینی» در برابر انحراف داشت.حسین بن روح هم این طوری بود. حسین بن روح یک موقعیت خاصی در عراق، در بغداد داشت.
مرحوم آقای مامقانی در جلد ۲۲، بحثی راجع به ایشان دارد. یک شخصیت کم نظیری بود. «من أبواب الحجّة المنتظر»[6]
. (چقدر مامقانی مؤدب است) «ـ عجّل اللّه تعالى فرجه، و جعلنا من كلّ مكروه فداه ـ» بلا به جان ما بخورد، حضرت مهدی ما سلامت باشد. می گوید ایشان از «ابواب» امام زمان است «[المشهورين] في زمان غيبته الصغرى». بحثی ایشان مطرح می کند، بعد می فرماید که بروید به مرحوم مجلسی مراجعه کنید. «و قد استوفى في باب أحوال السفراء الذين كانوا في زمان الغيبة الصغرى [وسائط بين الشيعة و بين القائم عليه السلام من أوائل المجلّد الثالث عشر من بحار الأنوار الأخبار الواردة في ترجمة الرجل،]»[7]
. اینهایی که واسطه بین امام عصر و بین شیعه بودند، مرحوم مجلسی مفصل در «بحار» آورده است. راجع به ایشان هم مفصل بحث کرده است. «و لبّها» من خلاصه می کنم، تفصیلش را آنجا مراجعه کنید.
«أنّ أبا القاسم الحسين ابن روح رضي اللّه عنه كان وكيلا» قبل از اینکه وکیل و سفیر امام عصر بشود، وکیل سفیر دوم بود. «كان وكيلا لأبي جعفر محمّد بن عثمان العمري رضي اللّه عنه سنين كثيرة،»[8]
سال ها وکیل ایشان بود. «ينظر له في أملاكه» در ممتلکات و غیرمنقولاتش وکالت داشت. «و يلقى بأسراره الرؤساء من الشيعة،» اسراری که داشت، به ایشان می گفت. «و كان خصّيصا به، حتى أنّه كان [يحدّثه بما يجري بينه و بين جواريه لقربه منه و انسه.]» داخل خانه اش هم برایش می گفت. این قدر به حسین بن روح اعتقاد داشت و قبولش داشت. «و كان يدفع إليه» شهریه هم به او می داد. «في كلّ شهر ثلاثين دينارا رزقا له،» این شهریه من به تو «غير ما يصل إليه من الوزراء و الرؤساء من الشيعة، [مثل آل الفرات.]».
راجع به ایشان گفتند: «كان رضوان اللّه تعالى عليه من أعقل الناس»[9]
و[10]
یک. «و أحزم الناس» پشتکارش از همه بالاتر بود. «و أرزنهم» سنگین بود، باوقار بود. این، کم اتفاق می افتد. «أعقل»، بعد «أحزم»، بعد «أرضن». «و كان وجيها عند الخاصة» ببینید امام عصر (روحی فداه) روی چه کسی دست گذاشته، چه کسی را سفیر خودش قرار داده. تا به مسائل تقیه اش برسیم. آن قدر تقیه می کرد که سنی ها قبولش داشتند، می گفتند این از ماست.«و كان وجيها عند الخاصة و عند العامة» چرا؟ «لاتخاذه التقية في حياته» در طول عمرش از او نتوانستند یک نقطه ضعفی بگیرند.
من این را کراراً گفتم. خدمت آقای خرسان بودم، به من فرمودند (یک مرد محققی بود): «تمام کتاب های سید مرتضی را زیر و رو کنید، اگر یک لعن پیدا کردید!». یک لعن پیدا نمی کنید. در بغداد بود، دوران عباسیین که نجس تر از امویین بودند، دوران سلفی ها بود. ریختند کتابخانه اش را، کتابخانه شیخ طوسی را، کتابخانه شیخ مفید را [نابود کنند]، بالاخره باید خودش را، شیعه را نگه دارد. لذا گفت اصلاً کتاب «شافی» او اعتقادات آن ها را نابود کرده. آرام حرکت کرده. هیچ لعنی [نیاورده]. اینجا هم همین طور است. می گوید حسین بن روح «لاتخاذه التقية».
بعد می فرماید که «و غيرهم لجاهه و لموضعه»[11]
مردم به او پول می دادند، مرجع وجوه بود، قبولش داشتند. «جلالة محلّه عندهم،فحصل في أنفس الشيعة محصّلا جليلا» این بزرگوار، یک جایگاه و محبوبیت خاصی نزد شیعه داشت. چرا؟ «لمعرفتهم باختصاصه إيّاه» سفیر دوم را قبول داشتند، این هم با سفیر دوم ارتباط داشت. لذا خیلی پیش مردم جایگاه داشت. «و توثيقه عندهم، و نشر فضله و دينه» هر کس صحبت حسین بن روح را می کرد، از فضائلش، از دینش، از علمش [می گفت]. «و ما كان يحتمله من هذا الأمر، فتمهّدت له الحال [في طول حياة العمري إلى أن انتهت الوصية إليه بالنصّ عليه]».
من گله دارم از بعضی از این [افرادی] که سفرا را زیر سؤال قرار می دهند؛ استغفرالله! اینها دنیاطلب بودند، دنیاپرست بودند، به دروغ گفتند ما سفیر هستیم. چه کسی می گوید تو راست می گویی؟ چه کسی دارد از تو پشتیبانی می کند که این حرف ها را می زنی؟ شما نگاه کنید، در طول تاریخ، نسبت به سفرا هر کس هرچه گفته باشد این یک قلم، نبوده که بگویند این ها خیانت در امانت [کرده اند]. یک نفر هم چنین حرفی را نزده. مگر کسی که در آن دوران با او کاری می کردند، چاره ای نداشتند. پول حرام، این اثر را دارد. اگر پدرت ربا نمی خورد، تو در نتیجه اش این حرف ها را نمی زدی. خلاصه، هرچه نسبت به این ها [دادند]، نسبت به دین و ایمان و تقوا و تدین و امانتشان، حرفی نزده اند.

[1] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص404.

[2] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص405.

[3] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص406.

[4] تاريخ الطبري تاريخ الرسل والملوك وصله تاريخ الطبري، الطبري، ابن جرير، ج5، ص52.

[5] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص406.

[6] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص69.

[7] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص70.

[8] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص71.

[9] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص70.

[10] بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث، العلامة المجلسي، ج51، ص356.

[11] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص71.