جلسه 1396/12/13

بسم الله الرحمن الرحیم



سرنوشت يهود در عصر ظهور

موضوع: سرنوشت یهود در عصر ظهور
قتال امام زمان با یهود
بحث ما در مورد یهود در دوران ظهور بود و ما به این نتیجه رسیدیم که آن ها در دوران ظهور به عنوان یک قدرت و دولت نیستند بلکه پیرامون هر پرچم مخالفی جمع می شوند و حکومت آنان قبل از ظهور پایان می پذیرد. در روایات عامه که به دجال زیاد پرداخته شده، آمده است که بعد از قتل دجال مسلمانان به تعقیب یهودی ها می پردازند. کرارا گفتیم که دجال نماد یهود نیست بلکه خودش ادعای ربوبیت می کند.
روایت بیست و پنجم:قال معمر: قال الزهرى: فأخبرنى عمرو بن أبى سفيان الثقفى، أخبره رجل من الأنصار عن بعض أصحاب رسول اللّه، قال: ذكر رسول اللّه صلی الله علیه و آله الدجال؛ قال: «يأتى سباخ المدينة، و هو محرم عليه أن يدخل نقابها، فتنتفض المدينة بأهلها نفضة أو نفضتين، و هى الزلزلة فيخرج إليه منها كل منافق و منافقة، ثم يولى الدجال قبل الشام فيحاصرهم، و بقية من المسلمين يومئذ معتصمون بذروة جبل من جبال الشام، فيحاصرهم الدجال نازلا بأصله حتى إذا طال عليهم البلاء، قال رجل من المسلمين: يا معشر المسلمين، حتى متى أنتم هكذا، و عدو اللّه نازل بأصل جبلكم هذا، هل أنتم إلّا بين إحدى الحسنيين، بين أن يستشهدكم اللّه، أو يظهركم، فيتبايعون على الموت بيعة يعلم اللّه تعالى أنها الصدق من أنفسهم، ثم تأخذهم ظلمة لا يبصر امرؤ فيها كفه،
قال: فينزل ابن مريم فيحسر عن أبصارهم، و بين أظهرهم رجل عليه لامته يقولون: من أنت يا عبد اللّه؟ فيقول: أنا عبد اللّه و رسوله و روحه و كلمته عيسى بن مريم، اختاروا بين إحدى ثلاث: بين أن يبعث اللّه على الدّجّال و جنوده عذابا من السّماء، أو يخسف بهم الأرض، أو يسلّط عليهم سلاحكم و يكفّ سلاحهم عنكم، فيقولون: هذه- يا رسول اللّه- أشفى لصدورنا و لأنفسنا، فيومئذ ترى اليهوديّ العظيم الطّويل الأكول الشّروب لا تقلّ يده سيفه من الرّعدة، فيقومون إليهم فيسلّطون عليهم، و يذوب الدّجّال حين يرى ابن مريم كما يذوب الرّصاص، حتّى يأتيه- أو يدركه- عيسى فيقتله»[1]

بعضی از اصحاب پیامبر می گوید: رسول خدا صلی الله علیه و آله دجال را ذکر کرد؛ گفت: او به نمکزارهای مدینه آید و بر او حرام است که وارد کوچه های مدینه شود، پس زلزله ای مدینه و اهل آن را فراگیرد پس پیروان دجال از زن و مرد از مدینه خارج می شوند سپس دجال نمی تواند وارد مدینه شود، او به سمت شام حرکت می کند پس آن ها را محاصره می کند و بقیه مسلمین به سوی قله های کوه ها فرار می کنند پس دجال آن ها را محاصره می کند تا اینکه بلاء بر آنان طولانی شود، مردی از مسلمین گوید: ای گروه مسلمین، تا کی می خواهید در محاصره باشید و دشمن خدا منطقه شما را اشغال کرده است.
آیا شما بین دو حسن و نیکویی نیستید، بین اینکه خداوند شما را به مقام شهادت برساند یا اینکه غالب تان کند پس بیعت کنند که تا پای جان ایستادگی کنند بیعتی که خدا صدق آن ها را بداند، سپس آن ها را ظلمتی فراگیرد که کف دست خود را نبینند، پس ابن مریم علیه السلام نزول کند پس او را می بینند، و می بینند شخصی در بین آن ها ایستاده و لباس رزم پوشیده، می گویند: تو که هستی؟ گوید: من بنده ی خدا و رسول او و روح او و کلمه او عیسی بن مریم هستم، بین سه چیز را اختیار کنید: بین اینکه خداوند بر دجال و لشگریان او عذابی از آسمان نازل کند یا زمین آن ها را فرو برد یا اینکه سلاح شما را بر آن ها مسلط کند و سلاح شما آن ها را کفایت کند پس گویند: این (گزینه سوم) ای فرستاده خدا- برای قلوب و نفوس ما بهتر است، پس در این روز می بینی که یک یهودی تنومند و بلند و پرخور و پر نوش که دست او قدرت حمل سلاح ندارد به جهت لرزش پس مسلمانان علیه آنان قیام کنند و بر آن ها مسلط شوند و دجال ذوب می شود هنگامی که ابن مریم را ببیند تا اینکه عیسی علیه السلام او را گرفته و به قتل می رساند.
این روایت دلالت دارد بر اینکه یهود هنگام نزول حضرت عیسی علیه السلام که همان هنگام ظهور است نقشی ندارند و دارای قدرت و حاکمیتی نیستند و تنها پیرو دجال هستند و در آن هنگام در موقعیت ضعف شدید به سر می برند.
منابع روایت:1. المصنّف لعبد الرزّاق، ج 11 ص 397 ح 20834- عن معمر، عن الزهري، قال: أخبرني عمرو بن أبي سفيان الثقفي، أنّه أخبره رجل من الأنصار، عن بعض أصحاب محمد صلی الله علیه و آله، قال: ذكر رسول اللّه صلی الله علیه و آله الدّجّال، فقال:
2. الفتن لابن حمّاد، ج 2 ص 552 ح 1551- به سند عبد الرزّاق، من قوله: «يأتي سباخ المدينة إلى قوله: قبل الشّام فيحاصرهم».و ص 564 ح 1583- اول آن، به سند عبد الرزّاق، از زهري، و به نبي صلی الله علیه و آله نسبت نداده است.
و ص 573 ح 1602- از عبد الرزّاق، و در آن است: «بينما المسلمون بالشّام قد حاصرهم الدّجّال في جبل من جبالها، يريدون قتل الدّجّال، إذ تأخذهم ظلمة».و ص 616 ح 1714- از عبد الرزّاق، و در آن است: «إذا نزل الدّجّال سباخ المدينة نفضت المدينة بأهلها».3. تاريخ مدينة دمشق، ج 2 ص 227- همانند آنچه در روايت عبد الرزّاق است، و به سندش به او، و با کمی تفاوت.4. الدّر المنثور، ج 2 ص 243- همانند آنچه در مصنّف عبد الرزّاق است، با کمی تفاوت، 5. تهذيب تاريخ دمشق، ج 1 ص 194- از تاريخ مدينة دمشق.6. تصريح الكشميري، ص 251 ح 687. معجم الأحاديث الإمام المهدي(عليه السلام) ؛ ج 2 ؛ ص93بررسی سند روایت:المصنّف لعبد الرزّاق: عن معمر، عن الزهري، قال: أخبرني عمرو بن أبي سفيان الثقفي، أنّه أخبره رجل من الأنصار، عن بعض أصحاب محمد صلی الله علیه و آله،
این روایت مرسل است.عمرو بن ابی سفیان ثقفی: ایشان مهمل است.زهری:محمد بن مسلم بن عبید الله بن عبد الله بن شهاب بن عبد الله بن حارث زهری (م 124 هق): از شخصیت های معتبر نزد اهل سنت است. ایشان امام صحاح و سنن است و احادیث اهل سنت بر محور او می چرخد و از ارکان حدیث است، دو هزار حدیث از او نقل شده است. بخاری از او 1205 حدیث نقل می کند در حالی که از حضرت فاطمه علیها السلام که به قول خودشان بیست و هشت سال عمر کرده یک حدیث نقل می کنند حال آنکه زهری اصلا پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را ندیده است.
زهری خود را وقف شجره ی ملعونه کرد و ایشان بود که دعوت عمر بن عبد العزیز را برای پذیرش تدوین حدیث قبول کرد و سنت صحابه را هم به آن اضافه کرد. او معروف به زهری و ابن شهاب است جد جد او ابن زهره بود لذا به او زهری گویند و پدر جد او عبد الله بن شهاب بود که در جنگ بدر علیه مسلمین حضور داشت و جزو کسانی بود که در جنگ احد هم پیمان شدند که اگر پیامبر صلی الله علیه و آله را ببینند یا او را بکشند یا کشته شوند. به زهری گفتند: جد تو در جنگ بدر بود گفت: بله در جناح مخالف بود. پدر او هم با مصعب بن زبیر بود. مصعب حضرت مختار را محاصره کرد و پس از دستگیری دست و پای او را با میخ به زمین زد.
زهری در دوران عبد الملک و هشام بن عبد الملک بود و یزید بن عبد الملک او را به عنوان قاضی قرار داد. او از مدینه به شام به قصد خدمت به خلفای جور هجرت کرد. اولین ارتباط مستقیم و علنی او با عبد الملک بن مروان است، عبد الملکی که دارای تاریخ ننگینی است، همسر ابو درداء به عبد الملک گفت: شنیدم شراب می خوری گفت: شراب بلکه خون می خورم.
البته عامه علیه زهری هم مطالبی گفتند: در سیر اعلام نبلاء آمده است: کان من اعوان الظلمة له صورة کبیرة فی دولة بنی امیة[2]
او از یاوران ظالمین و دارای جایگاه ویژه در دولت بنی امیه است. بعضی تلاش می کنند او را جزء شیعه قلمداد کنند در حالی که حال او روشن است و ملاقات او با امام سجاد علیه السلام هم اولا برای نصیحت او بود و ثانیا امام سال 95 به شهادت رسیدند در حالی که او تا سال 126 هجری بوده است و به نصیحت امام علیه السلام عمل نکرد.
و قال محمد بن إشكاب: كان الزهري جنديا.[3]
و روى علي بن حوشب الفزاري عن مكحول و ذكر الزهري فقال: أيّ رجل هو لو لا أنه أفسد نفسه بصحبة الملوك.[4]
مکحول هنگامی که سخنی از زهری به نزد او به میان آمد گفت: او خود را با مصاحبت ملوک فاسد کرد.
عمر بن ربیب گفت: کنت مع ابن شهاب فرانی عمرو بن عبید فقال: ما لک و مندیل الامراء همراه ابن شهاب بودم پس عمرو بن عبید مرا دید گفت:چیست تو را که با دستمال امراء همراه شدی؟!عمر بن عبد العزیز در نامه ای به او نوشت: تو را یافتم که اهل دنیا هستی.
پس راوی این روایت یک چنین شخصیتی است. 

[1] الفتن ابن حماد، ص377 - معجم الأحاديث الإمام المهدي علیه السلام، ج 2، ص، 93.

[2] سیر اعلام النبلاء، ج5، ص337.

[3] تاریخ اسلام، ج8، ص229.

[4] تاریخ اسلام، ج8، ص245.