جلسه 1396/11/07

بسم الله الرحمن الرحیم



سرنوشت يهود در عصر ظهور

موضوع: سرنوشت یهود در عصر ظهور
عدم پذیرش جزیه از یهود:روایت پنجم:حدثنا عبد اللّه بن مروان عن الهيثم بن عبد الرحمن عمن حدثه عن على ابن أبى طالب علیه السلام قال: المهدى مولده بالمدينة من أهل بيت النبى صلی الله علیه و آله، و اسمه اسم النبی، و مهاجره بيت المقدس .[1]

عبد الرحمن از کسانی که برای او حدیث کردند از علی بن ابی طالب علیه السلام نقل می کند که فرمودند: مهدی علیه السلام از اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و متولد مدینه است و اسم او اسم پیامبر صلی الله علیه و آله و مهاجرت او به بیت المقدس است.
منابع روایت:1. فتن ابن حمّاد، ج 1 ص 288 ح 10812. عقد الدرر، ص 37 3. عرف السيوطي، الحاوي، ج 2 ص 734. كنز العمّال: ج 14 ص 581 5. نهج الخلاص، ص5966. معجم الأحاديث الإمام المهدي علیه السلام، ج 4، ص64
برسی سند روایت:هیثم بن عبد الرحمن: نامی از ایشان در کتب رجالی نیست. مرحوم نمازی می فرماید: لم یذکروه (یعنی در جامع الرواة، تنقیح المقال و معجم رجال الحدیث نام او نیامده)
البته ایشان روایتی را در فضیلت امیرالمومنین علیه السلام نقل می کند:
كنز: محمّد بن العبّاس، عن الحسن بن عليّ بن عاصم، عنه، عن الرّضا علیه السلام، عن آبائه صلوات اللّه عليهم في قوله تعالى: «فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ» قال: نزلت في عليّ بن أبي طالب علیه السلام. «وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ». قال: نزلت في الثلاثة.[2]

هیثم بن عبد الرحمن از امام رضا علیه السلام از پدرانشان در مورد قول خداوند «فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ» فرمودند: این آیه در مورد علی بن ابی طالب علیه السلام نازل شده است «وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ». در مورد آن سه نازل شده است.
از این روایت استفاده می شود که ایشان جزء موالیان امیرالمومنین علیه السلام بوده است ولی مطلبی دیگر در مورد او نیافتیم.
بر فرض اعتبار او خود ایشان از امیر المومنین علیه السلام نقل نکردند بلکه در سند چنین آمده «عمن حدثه» یعنی روایت مرسل است البته صرف ارسال موجب کنار گذاشتن روایتی نمی شود بلکه اگر قوت متن داشته باشد و مخالف با مبانی نباشد و مؤید داشته باشد، آن را می پذیریم امّا ما نسبت به « مهاجره الی بیت المقدس» مؤیداتی نداریم بلکه بر عکس آنچه در روایات خاصه وجود دارد اینکه محل سکونت دائم حضرت کوفه است و از هجرت به بیت المقدس در روایات خاصه صحبتی نشده است مگر روایتی که از کتاب مجموع الرائق نقل کردیم که آن هم مورد بحث بود.
روایت ششم:حدثنا عبد اللّه بن مروان عن الهيثم بن عبد الرحمن قال: حدثنى من سمع عليا رضى اللّه عنه يقول: إذا بعث السفيانى إلى المهدى علیه السلام جيشا فخسف بهم بالبيداء و بلغ ذلك أهل الشام قالوا لخليفتهم: قد خرج المهدى فبايعه و ادخل فى طاعته و إلا قتلناك، فيرسل إليه بالبيعة، و يسير المهدى علیه السلام حتى ينزل بيت المقدس و تنقل إليه الخزائن و تدخل العرب و العجم و أهل الحرب و الروم و غيرهم فى طاعته من غير قتال، حتى تبنى المساجد بالقسطنطينة و ما دونها، و يخرج قبله رجل من أهل بيته بأهل المشرق يحمل السيف على عاتقه ثمانية أشهر يقتل و يمثّل و يتوجه إلى بيت المقدس فلا يبلغه حتى يموت.[3]

هیثم بن عبد الرحمن گفت: حدیث کرد مرا کسی که شنید که علی علیه السلام می گوید: هنگامی که سفیانی لشگری را به سوی مهدی علیه السلام فرستد و آن ها در بیداء به زمین فرو روند و این خبر به اهل شام می رسد، به خلیفه گویند: مهدی علیه السلام خروج کرده است، با او بیعت کن و داخل در اطاعت او بشو در غیر این صورت تو را خواهد کشت پس بیعت را به سوی او فرستد و مهدی علیه السلام حرکت می کند تا به بیت المقدس وارد شود و خزائن به او منتقل شود و عرب و عجم (غیر عرب) و اهل حرب و روم و غیر آن ها در اطاعت او بدون جنگ داخل شوند، تا اینکه مساجد در قسطنطنیه بنا کند، و قبل از او مردی از اهل بیت او به همراه اهل شرق خروج می کند که هشت ماه شمشیر بر گردن خود حمل می کند، می کشد و مثله می کند!! و به سوی بیت المقدس می رود پس به آن نمی رسد تا اینکه می میرد.
دلالت این روایت بر اینکه قبلا بیت المقدس از یهود پاکسازی شده قوی تر است لذا امام علیه السلام آنجا را پایتخت خودشان قرار می دهند البته دلالت آن روشن نیست چون کسی که قبل از امام علیه السلام برای فتح بیت المقدس می رود به آنجا نمی رسد.
منابع روایت:1. الفتن ابن حماد، ص273، ح1017
2. التشریف بالمنن
3. ملحقات احقاق الحق، ج13، ص312
4. کنز العمال، ج14، ص589
بررسی سند روایت:بر فرض قبول فتن ابن حماد این روایت هم مرسل است.
مرحوم ابن طاوس هنگام نقل این روایت می فرماید: هکذا رأیت الحدیث و فیه النظر یعنی ایشان هم این روایت را قبول ندارند.
مناظره امام با یهود:برخی روایات دلالت بر این مطلب دارد که امام علیه السلام با یهود مناظره می کند.
روایت هفتم:حدثنا أبو يوسف المقدسى عن صفوان بن عمرو عن عبد اللّه بن بشر الخثعمى عن كعب قال: المهدى يبعث بقتال الروم يعطى فقه عشرة، يستخرج تابوت السكينة من غار بأنطاكية فيه التوراة التى أنزل اللّه تعالى على موسى علیه السلام، و الإنجيل الذى أنزله اللّه عز و جل على عيسى علیه السلام، يحكم بين أهل التوراة بتوراتهم و بين أهل الإنجيل بإنجيلهم.[4]

کعب می گوید: مهدی علیه السلام تابوت سکینه را از غاری در انطاکیه خارج می کند که در آن توراتی است که خداوند بر موسی علیه السلام نازل کرد، و انجیلی که خداوند بر عیسی علیه السلام نازل کرد، و او بین اهل تورات به تورات شان حکم کند و بین اهل انجیل به انجیل حکم کند.

 

[1] الفتن ابن حماد، ص259.

[2] مستدركات علم رجال الحديث، ج 8، ص175.

[3] الفتن ابن حماد، ص244.

[4] الفتن ابن حماد، ص249.