جلسه 1396/09/19

بسم الله الرحمن الرحیم



سرنوشت يهود در عصر ظهور

موضوع: سرنوشت یهود در عصر ظهور
بحث جدیدی که مطرح کردیم پیرامون یهود در عصر ظهور بود. اینکه آنان در زمان ظهور چه نقشی دارند؟ و آیا اسلام می آورند یا اینکه حضرت با آن ها قرار آتش بس می گذارد؟ و آیا با آن ها مناظره می کند یا اینکه همه ی این مراحل هست و پس از آن به درگیری نظامی و ریشه کن کردن آن ها می رسد؟
امّا نقش و سرنوشت آنان در زمان غیبت را ان شاء الله در آینده بررسی خواهیم کرد.آنچه از بعضی از آیات و روایاتی که در تفسیر آیات نقل شده، استفاده می شود اینکه همه ی یهودیان در زمان ظهور مسلمان می شوند و همه به حضرت عیسی علیه السلام ایمان می آورند. این در حالی است که خود حضرت عیسی علیه السلام به حضرت مهدی اقتدا کرده و در آن زمان دین واحد می باشد پس ایمان آنها به حضرت عیسی علیه السلام یعنی ایمان به حضرت مهدی و ایمان به امام یعنی پذیرفتن دین اسلام.
آیه ی اول
از جمله آیاتی که این مطلب را از آن استفاده کرده اند آیه 159 سوره ی نساء است:
﴿وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا﴾ [1]

و از اهل كتاب كسى نيست مگر آنكه پيش از مرگ خود حتما به او ايمان مى آورد و روز قيامت [عيسى نيز] بر آنان شاهد خواهد بودروایتی در تفسیر آیه اولدر تفسیر این آیه روایتی از امام باقر علیه السلام نقل شده است:
قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ الْمِنْقَرِيِّ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ قَالَ قَالَ لِيَ الْحَجَّاجُ بِأَنَّ آيَةً فِي كِتَابِ اللَّهِ قَدْ أَعْيَتْنِي، فَقُلْتُ أَيُّهَا الْأَمِيرُ أَيَّةُ آيَةٍ هِيَ فَقَالَ قَوْلُهُ «وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ إِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ » وَ اللَّهِ إِنِّي لَأَمُرُّ بِالْيَهُودِيِّ وَ النَّصْرَانِيِّ فَيُضْرَبُ عُنُقُهُ ثُمَّ أَرْمُقُهُ بِعَيْنِي- فَمَا أَرَاهُ يُحَرِّكُ شَفَتَيْهِ حَتَّى يَخْمُدَ، فَقُلْتُ أَصْلَحَ اللَّهُ الْأَمِيرَ لَيْسَ عَلَى مَا تَأَوَّلْتَ، قَالَ كَيْفَ هُوَ قُلْتُ إِنَّ عِيسَى علیه السلام يَنْزِلُ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ إِلَى الدُّنْيَا- فَلَا يَبْقَى أَهْلُ مِلَّةِ يَهُودِيٍّ وَ لَا نَصْرَانِيٍّ إِلَّا آمَنَ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَ يُصَلِّي خَلْفَ الْمَهْدِيِّ ، قَالَ وَيْحَكَ أَنَّى لَكَ هَذَا وَ مِنْ أَيْنَ جِئْتَ بِهِ، فَقُلْتُ حَدَّثَنِي بِهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ علیه السلام، فَقَالَ جِئْتَ بِهَا وَ اللَّهِ مِنْ عَيْنٍ صَافِيَةٍ، و قوله فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ- وَ بِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ كَثِيرا[2]

شهر بن حوشب گفت: حجاج[3]
به من گفت يك آيه در قرآن مرا خسته كرده، گفتم: امير بفرمائيد كدام آيه است؟ گفت: اين آيه ﴿وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ إِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ﴾ هيچ يك از اهل كتاب نيستند مگر اينكه ايمان مى آورند به او قبل از مرگش. گفت: من دستور مى دهم گردن يك يهودى يا نصرانى را بزنند و من نظاره مى كنم، هرگز لبهاى خود را حركتى نمى دهد تا موقعى كه مى ميرد و چيزى نمى گويد كه معلوم شود ايمان آورده. گفتم: خدا امير را خير دهد آن طور كه تو تاويل كرده اى نيست. پرسيد چگونه است؟
گفتم: عيسى علیه السلام قبل از روز قيامت به دنيا فرود خواهد آمد، آنگاه احدى از ملتها چه يهودى و چه نصرانی نمى ماند مگر اينكه به او ايمان مى آورد و او پشت سر حضرت مهدى نماز خواهد خواند. گفت: واى بر تو از كجا اين مطلب را كشف نموده اى و از چه كس استفاده كرده اى؟ گفتم: اين مطلب را محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب علیهم السلام برايم نقل كرد. گفت: به خدا قسم آن را از سرچشمه زلال و پاك آورده ای.
این یکی از روایات است که دلالت دارد بر اینکه همه ی یهود در زمان ظهور اسلام می آورند.
منابع روایت:1. تفسیر قمی، ج1، ص1582. مجمع البیان، ج2، ص137 از تفسیر قمی3. منهج الصادقین، ج3 از تفسیر قمی4. تفسیر صافی، ج1، ص519 از تفسیر قمی5. الایقاظ من الهجعه، مرحوم حر عاملی، ص339 از تفسیر قمی6. البرهان، مرحوم بحرانی، ج1، ص426 از تفسیر قمی7. المحجه فی ما نزل فی الحجة، ص62 از تفسیر قمی8. حلیة الابرار، ج5، ص3059. بحار الانوار، ج14، ص34910. نور الثقلین، ج1، ص571 از تفسیر قمی11. منتخب الاثر، آیة الله صافی، ص479 به نقل از ینابیع المودة12. نزول عیسی بن مریم، ص82 از عبدالله بن عباس نقل می کند.
13. ینابیع المودة، قندوزی، ج3، ص237 از المحجه14. معجم احادیث الامام المهدی علیه السلام، ج7، ص123
 

[1] نساء/سوره4، آیه159.

[2] تفسیر قمی، ج1، ص158.

[3] حجاج (خدا او را و کسی که او را بر مسلمین مسلط کرد لعنت کند) تاریخ بسیار ننگینی دارد، در دوران زندگی نحسش 300هزار نفر را کشت و وقتی هم که به درک واصل شد، 120 هزار زندانی داشت که سی هزار آن ها از زنان و از این تعداد 16 هزار نفر عریان بودند و غذا نمی خورد مگر روی کشته شده گان و همواره اظهار ندامت می کرد که چرا کربلا نبودم که خودم قتل حسین علیه السلام. باشم. جالب این است که نویسنگان عامه ابن زیاد را تبرئه می کنند اما حجاج را تبرئه نمی کنند مگر اخیرا که آل سعود و وهابی ها کتاب هائی در تبرئه ی حجاج نوشتند