جلسه 1396/06/27

بسم الله الرحمن الرحیم



تجديد حكومت عباسيان قبل از ظهوربررسي سند روايت هفتم

موضوع: تجدید حکومت عباسیان قبل از ظهور
بررسی سند روایت هفتمسلیمان بن احمد طبرانی عن محمد بن عبد الله بن عرس حدثنا احمد بن عمر بن یوسف الیمامی حدثنا محمد بن سدوس الصنعانی حدثنا عبد الرحمن بن مینا عن ابیه عن عبد الله بن مسعود عن النبی صلی الله علیه و آله
عبد الله بن مسعود
تنها مرحوم سید مرتضی نسبت به ایشان نظر مثبتی دارند، آن هم گفته شده: نظر ایشان از باب مماشات و جدل و احتجاج علیه عامه است چون آن ها مطلق صحابه را قبول دارند در حالی که نزد ما ملاک صحابی بودن نیست بلکه ملاک عمل صحابه می باشد و او از کسانی بود که به دنبال حکومت بر قوم رفت و با امیرالمومنین علیه السلام بیعت نکرد؛ لذا عبد الله بن مسعود از نظر ما معتبر نیست.
محمد بن عبد الله بن عرس: ایشان در کتب عامه و خاصه وجود ندارد.
احمد بن عمر بن یوسف یمامی: ایشان هم مهمل است.
محمد بن سدوس الصنعانی: ایشان هم مهمل است.
عبد الرحمن بن مینا: ایشان هم مهمل است.
میناایشان از نظر عامه معتبر نمی باشد: تقریب التهذیب آورده: متروک. ذهبی گوید: او از عثمان و ابن مسعود روایت کرده است، کسی از او حدیث نقل نکرده است مگر پدر عبد الرزاق. (با اینکه ایشان تابعی و از صحابه روایت نقل می کند امّا به او اعتنائی نکردند.) ابو حاتم گفته: یکذب. ابن معین و نسائی گفتند: لیس بثقة. دار قطنی گفته: متروک. عباس دوری از یحیی بن معین نقل کرده که گفته: یتکلم فی الصحابة[1]
و قال أیضا لیس بثقة.
امّا عامه نمونه روایاتی را از ایشان نقل می کنند:
ابن عديّ، أنا عمر بن سنان، ثنا الحسن بن عليّ أبو عبد الغني، ثنا عبد الرزاق، عن أبيه، عن مينا بن أبي مينا، عن أبيه، عن عبد الرحمن بن عوف أنّه قال: ألا تسألوني قبل أن تشوب الأحاديث الأباطيل؛ قال رسول اللّه صلی الله علیه و آله: «أنا الشجرة، و فاطمة أصلها أو فرعها، و عليّ لقاحها، و الحسن و الحسين ثمرتها، و شيعتنا ورقها ...» الحديث .
و لعلّه من وضع أبي عبد الغني[2]

مینا بن ابی مینا از پدرش از عبد الرحمن بن عوف نقل می کند که گفت: آیا سوال نمی کنید قبل از اینکه احادیث به اباطیل مختلط گردد؟ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: من درختی هستم که فاطمه علیها السلام اصل یا فرع آن است و علی لقاح آن است و حسن و حسین علیهما السلام ثمره ی آن هستند، شیعیان ما برگ های آن هستند...
ذهبی در المیزان می گوید: شاید این حدیث از وضع ابی عبد الغنی باشد.
پس مینا از نظر اهل سنت مردود است و شاید علت عدم اعتبار او انحراف از صحابه و نقل فضائل باشد.
امّا در کتب خاصه هم نسبت به مینا مطلبی که دلالت بر وثافت او کند، نداریم مگر روایاتی که از او در مورد ولایت نقل شده است، که توسط آن روایات می توان حسن او را کشف کرد. از لحن کلام عباس دوری می توان استفاده کرد که ایشان شیعه به حساب می آمده است. او گوید: او در مورد صحابه تکلم می کرد یعنی ایشان نسبت به خلفا زاویه داشته است، همچنین مینا روایاتی نقل می کند که دال بر حسن بودن او است.

[1] مراد عامه از صحابه غیر امیر المومنین علیه السلام و امام حسن و امام حسین علیهما السلام است، آن ها راوی که علیه امیر المومنین علیه السلام بدگوئی و ناسزا گفته باشد را در عین حال ثقه می دانند مانند: لماذ ابن زباره که در مرود او گویند: کان شتاما یشتم علی بن ابی طالب علیه السلام. امّا در عین حال در مورد او گویند: ثقة، ثقة، ثقة یا مثلا حریض بن عثمان حنثی 140 مرتبه امیر المومنین را لعن می کرد امّا در عین حال در مورد او گویند: ثقة، ثقة، ثقة یا ابراهیم بن یعقوب جوزجانی که از نواصب است در عین حال احمد بن حنبل برای او نامه می نوشت و با نامه هائی که احمد برای او می نوشت ارکان ظلم ونصب خود را محکم می کرد در حالی که هر کسی که کوچکترین جسارتی به خلفا کرده باشد را نا معتبر می دانند

[2] میزان الاعتدال، ج4، ص237.