مشخصات کتاب

سرشناسه : انصاری، محمدباقر

عنوان و نام پدیدآور : گزارش لحظه به لحظه از ولادت علی علیه السلام در کعبه/ محمدباقر انصاری.

مشخصات نشر : قم: دلیل ما، 1383.

مشخصات ظاهری : 59 ص.

شابک : 3000 ریال 964-397-019-1 : ؛ 4500 ریال (چاپ هفتم) ؛ 6000 ریال: چاپ هشتم 978-964-397-019-2 : ؛ 7000 ریال: چاپ دهم 978-964-397-507-4 : ؛ 8000 ریال (چاپ یازدهم) ؛ 12000 ریال ( چاپ سیزدهم)

یادداشت : ص. ع. به انگلیسی: Mohammad Baqer Ansari. The Frame - by - Frame commentary on Imam Ali's birth in Kaba.

یادداشت : چاپ دوم: تابستان 1383.

یادداشت : چاپ ششم: تابستان 1385.

یادداشت : چاپ هفتم: تابستان 1386.

یادداشت : چاپ هشتم: بهار 1387.

یادداشت : چاپ دهم : تابستان 1388.

یادداشت : چاپ یازدهم: تابستان 1389.

یادداشت : چاپ سیزدهم: بهار 1391.

یادداشت : این کتاب در سالهای 1383- 1397 تجدیدچاپ شده است.

یادداشت : چاپ هجدهم: 1400.

یادداشت : چاپ نوزدهم: 1401.

یادداشت : چاپ بیستم: 1402.

یادداشت : کتابنامه به صورت زیرنویس.

موضوع : علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، 23 قبل از هجرت - 40ق. -- میلاد

رده بندی کنگره : BP37/الف85گ4 1383

رده بندی دیویی : 297/951

شماره کتابشناسی ملی : م 83-16002

اطلاعات رکورد کتابشناسی : رکورد کامل

ویراستار دیجیتالی: عسل بی غم

خیر اندیش دیجیتالی: کانون فرهنگی اندیشه اصفهان

اشاره

سرشناسه : انصاری، محمدباقر

عنوان و نام پدیدآور : گزارش لحظه به لحظه از ولادت علی علیه السلام در کعبه/ محمدباقر انصاری.

مشخصات نشر : قم: دلیل ما، 1383.

مشخصات ظاهری : 59 ص.

شابک : 3000 ریال 964-397-019-1 : ؛ 4500 ریال (چاپ هفتم) ؛ 6000 ریال: چاپ هشتم 978-964-397-019-2 : ؛ 7000 ریال: چاپ دهم 978-964-397-507-4 : ؛ 8000 ریال (چاپ یازدهم) ؛ 12000 ریال ( چاپ سیزدهم)

یادداشت : ص. ع. به انگلیسی: Mohammad Baqer Ansari. The Frame - by - Frame commentary on Imam Ali's birth in Kaba.

یادداشت : چاپ دوم: تابستان 1383.

یادداشت : چاپ ششم: تابستان 1385.

یادداشت : چاپ هفتم: تابستان 1386.

یادداشت : چاپ هشتم: بهار 1387.

یادداشت : چاپ دهم : تابستان 1388.

یادداشت : چاپ یازدهم: تابستان 1389.

یادداشت : چاپ سیزدهم: بهار 1391.

یادداشت : این کتاب در سالهای 1383- 1397 تجدیدچاپ شده است.

یادداشت : چاپ هجدهم: 1400.

یادداشت : چاپ نوزدهم: 1401.

یادداشت : چاپ بیستم: 1402.

یادداشت : کتابنامه به صورت زیرنویس.

موضوع : علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، 23 قبل از هجرت - 40ق. -- میلاد

رده بندی کنگره : BP37/الف85گ4 1383

رده بندی دیویی : 297/951

شماره کتابشناسی ملی : م 83-16002

اطلاعات رکورد کتابشناسی : رکورد کامل

اهداء

بسم اللّه الرحمن الرحیم

اهداء

به امیرالمؤمنین (علیه السلام)،

که ولادت او در بیت خداوند،

و نام «علی» برایش در زبرجد آسمانی،

افتخار جاودانه ماست.

محمد باقر

فهرست

گزارش لحظه به لحظه از ولادت امیرالمؤمنین (علیه السلام):

بسم اللّه الرحمن الرحیم

ای خدای علی، که فقط او را در خانه خود به دنیا آورده ای؛

این علی بن ابی طالب (علیه السلام) کدامین وجود قِدّیسی است که هنگام تولد، مادرِ او را از خانه به بیت اللّه دعوت می کنی، و از مسجد الحرام به کعبه اش می بری؟ و آن گونه می بری که همه بدانند تو او را فرا خوانده ای!

آن نوری که قبل از خلقت همه موجودات در کنار نور محمد (صلی الله علیه و آله) خلق شد باید با چنین جلالتی قدم در این جهان گذارد. معجزه ای عظیم رخ دهد و دیوار بشکافد و بانو وارد شود و دوباره دیوار به هم آید و قفل کعبه باز نشود؛ تا او در خلوت کبریایی دیده مبارک بر اهل عالم گشاید.

ولادت امیرالمؤمنین (علیه السلام) در کعبه معجزه ای است که سابق و لاحقی نداشته، و فضیلتی مخصوص اوست. داستان ولادت آن حضرت یک معجزه نیست، بلکه بیش از چهل معجزه به وقوع پیوسته، تا صبح میلادش رخ نموده است.

این ماجرا یک حقیقت تاریخی مسلم است که عامه و خاصه در نقل آن متفق اند. از آن جا که این ولادت یک معجزه الهی بوده، به عنوان واقعه ای مشهور در صفحات تاریخ ثبت شده و دشمنان نیز بدان اقرار کرده اند.

در کتاب حاضر گزارشی به صورت لحظه به لحظه با تمام جزئیات ماجرای سه روزه ولادت امیرالمؤمنین (علیه السلام) در قالب داستانی تقدیم می شود؛ تا بدانیم این واقعه عظیم از کجا آغاز شد و چگونه فاطمه بنت اسد وارد کعبه گردید، و در طول سه روز در داخل و خارج کعبه چه وقایعی رخ داد، و بیرون آمدنشان از کعبه در روز سوم چگونه اتفاق افتاد.

آن چه پیش روی شماست جمع بندی و تدوین یک صورت کامل از ماجرای این ولادت استثنایی در شش مرحله است؛ که با مراجعه به کلیه منابع مربوط به موضوع تنظیم شده و حتی یک کلمه به عنوان تخیل آورده نشده است.

اکنون 1458 سال از آن روز تاریخی می گذرد، و جا دارد مسلمانان هر ساله میلاد تنها مولود بیت اللّه را جشن بگیرند. به امید روزی باید نشست که با ظهور فرزندش حضرت مهدی عجل اللّه فرجه از کنار همین خانه الهی، با برپایی شیرین ترین جشن این ولادت، اسرار مولود کعبه را از لسان او بشنویم.

قم، محمد باقر انصاری

13 رجب 1425، تابستان 1383

1. وقایع روزهای قبل از ولادت

اشاره

قبل از ولادت امیرالمؤمنین (علیه السلام)، پیشگویی هایی توسط افراد مختلف، رؤیاهای صادقه ای درباره آن، و تحولاتی در اوضاع جهان به وقوع پیوست. با در نظر گرفتن ترتیب این وقایع به شرح آن ها می پردازیم:

پیشگویی حضرت عبدالمطلب (علیه السلام)

حضرت عبد المطلب (علیه السلام) می فرماید: در حِجر اسماعیل خوابیده بودم که رؤیای عجیبی دیدم. آشفته حال نزد تعبیر کننده خواب در قریش آمدم. او پرسید: چرا سید العرب چنین نگران است؟ خوابم را برایش بازگو کردم و گفتم:

در خواب دیدم که گویا درختی بر کمر من روییده و بلندای آن درخت به آسمان می رسید و شاخه های آن تا شرق و غرب کشیده شده بود. نوری از آن ساطع بود که از نور آفتاب هفتاد برابر شدیدتر بود؛ و دیدم که عرب و عجم در برابر آن به سجده در آمده اند و هر روز

عظمت و نور آن بیشتر می شود. سپس گروهی از قریش را دیدم که قصد قطع آن را داشتند، ولی همین که به آن نزدیک شدند جوانی خوش سیما و پاکیزه لباس آنان را گرفت و کمرشان را شکست و چشمانشان را بیرون آورد.

تعبیر کننده گفت: «از صلب تو فرزندی به دنیا می آید که شرق و غرب را مالک می شود و برای مردم وحی می آورد».

حضرت عبدالمطلب (علیه السلام) به حضرت ابوطالب (علیه السلام) گفت: ببین شاید تو باشی (یعنی پدر آن جوان - علی (علیه السلام) - که از این درخت دفاع می کند).

حضرت ابوطالب (علیه السلام) این مطلب را نقل می کرد در زمانی که پیامبر (صلی الله علیه و آله) به دنیا آمده بود و می فرمود: «به خدا قسم آن درخت ابوالقاسمِ امین است».

پیشگویی راهب جُحفه

حضرت ابوطالب (علیه السلام) در حِجر اسماعیل کنار کعبه به خواب رفت؛ و در عالم رؤیا دید دری از آسمان به روی او باز شد و نوری به سویش آمد و او را در بر گرفت. از خواب برخاست و نزد راهب جُحفه آمد و آن چه دیده بود برای او بازگو کرد.

راهب در پاسخ او گفت: «ای ابوطالب، بشارت ده که به زودی صاحب فرزندی والا مقام و سعادتمند می شوی». حضرت ابوطالب (علیه السلام) به کنار کعبه بازگشت و طواف کرد و از خدا خواست که هر چه زودتر آن فرزند به دنیا بیاید تا او را ببیند.

سپس بار دیگر به حِجر آمد و در آن جا خوابید و در عالم رؤیا دید تاجی از یاقوت بر سر گذاشته و لباسی از عبقری بهشت بر تن دارد و منادی می گوید: «ای ابوطالب، چشمانت روشن و دستانت پیروز و خوابت خوش تعبیر شد. برای تو فرزندی به دنیا می آید که علی رغم حسد حسودان منزلتی عظیم دارد».

حضرت ابوطالب (علیه السلام) از خواب برخاست و طواف کعبه به جا آورد، و در آن حال بار دیگر از خداوند فرزند موعود خود را خواست.

آن گاه بار دیگر به حِجر اسماعیل آمد و خوابید و این بار جدش حضرت عبد مناف را در عالم رؤیا دید که او را به ازدواج با فاطمه بنت اسد راهنمایی می کند. بعد از این خواب بود که به خواستگاری فاطمه فرستاد و مراسم ازدواج ابوطالب (علیه السلام) با فاطمه انجام شد.

پس از ازدواج، حضرت ابوطالب (علیه السلام) کنار کعبه آمد و از خداوند چنین درخواست کرد: «ای خداوند خالق سرور، از تو فرزندی می خواهم که برای پیامبرِ مبعوث وزیر باشد».

پیشگویی سطیح کاهن

کاهنان در حجاز با ریاضت هایی که می کشیدند خبر از آینده می دادند و مردم توجه خاصی به گفته های آنان داشتند. روزی سطیح کاهن - که از معروف ترین و سرشناس ترین کاهنان عرب بود - آمنه و فاطمه بنت اسد را با هم دید. او گریست و گفت:

به خدا قسم این (آمنه) به پیامبر حامله است، و این (فاطمه) مادر امامی است که بت ها را می شکند.

پیشگویی اول حضرت ابوطالب (علیه السلام)

حضرت فاطمه بنت اسد هنگام ولادت پیامبر (صلی الله علیه و آله) خندان و مسرور نزد همسرش ابوطالب (علیه السلام) آمد و ولادت حضرت را به او مژده داد، و سخن حضرت آمنه را برای آن حضرت نقل کرد که هنگام ولادت پیامبر (صلی الله علیه و آله) سرزمین فارس و قصرهای شام را از آن راه دور دیده است.

حضرت ابوطالب (علیه السلام) به او فرمود:

از این مسئله تعجب کرده ای؟! سی سال صبر کن تا تو را بشارت به فرزندی مثل او دهم جز در نبوت! تو حامله می شوی و جانشین و وزیر او را به دنیا می آوری!

این در حالی بود که آن دو هیچ فرزندی نداشتند، و از داشتن فرزند ناامید شده بودند!

پیشگویی دوم حضرت ابوطالب (علیه السلام)

فاطمه بنت اسد می گوید: پس از وفات عبد المطلب، محمد (صلی الله علیه و آله) را نزد خود آورده به او خدمت می کردم. در خانه ما نخل هایی بود که هر روز مقداری از خرمای آن را - که بر زمین می ریخت - برای محمد (صلی الله علیه و آله) جمع می کردم.

روزی فراموش کردم و کودکان همه خرماها را خوردند در حالی که محمد (صلی الله علیه و آله) خواب بود. در این حال محمد (صلی الله علیه و آله) بیدار شد و وارد باغ گردید و اشاره ای به درخت کرد و فرمود: «ای نخل، من گرسنه ام»!

ناگهان درخت شاخه هایی را که خرما داشت خم کرد و مقابل محمد (صلی الله علیه و آله) آورد. او هر اندازه که می خواست میل کرد و سپس شاخه ها به جای خود بازگشت. هنگامی که ابوطالب (علیه السلام) آمد، این ماجرا را به او خبر دادم. او گفت:

محمد (صلی الله علیه و آله) پیامبر می شود و تو برای او وزیر و جانشینی به دنیا خواهی آورد.

پیشگویی ابو المُویهب راهب

هنگامی که حضرت ابوطالب (علیه السلام) با پیامبر (صلی الله علیه و آله) به سفر شام رفته بودند، ابوالمُوَیهِب راهب آن حضرت را دید و خبر از نبوت او داد.

سپس پرسید: آیا برای عمویش ابوطالب فرزندی به نام «علی» به دنیا آمده است؟ گفتند: نه. گفت:

«علی» یا تا کنون به دنیا آمده یا در همین سال به دنیا خواهد آمد، و او اول کسی است که به محمد ایمان می آورد. ما او را می شناسیم و صفت او به عنوان وصایت نزد ما ثابت است، همان گونه که صفت محمد به نبوت ثابت است ... اسم او در عالم بالا «علی» است ... و ملائکه او را شجاعِ خوب رویِ پیروز می نامند، و در آسمان ها او را از آفتاب تابان بهتر می شناسند.

پیشگویی مثرم راهب

در زمان حضرت ابوطالب (علیه السلام) راهبی به نام «مثرم بن دعیت بن شیتقام» در شام زندگی می کرد. او صد و نود سال خدا را عبادت کرده بود و هرگز حاجتی

نخواسته بود. تا آن که از خدا خواست یکی از اولیاء خود را به او نشان دهد، و خداوند تبارک و تعالی حضرت ابوطالب (علیه السلام) را نزد او فرستاد. ⁽¹⁾

وقتی مثرم حضرت را دید از جا برخاست و سر او را بوسید و او را مقابل خود نشانید و گفت: خدا تو را رحمت کند؛ تو کیستی؟ حضرت فرمود: مردی از منطقه تهامه. پرسید: از کدام منطقه تهامه؟ فرمود: از مکه. گفت: از کدام قبیله؟ فرمود: از عبد مناف. پرسید: از کدام طایفه عبد مناف؟ فرمود: از بنی هاشم.

راهب بار دیگر برخاست و سر حضرت ابوطالب (علیه السلام) را بوسید و گفت: خدا را شکر که خواسته مرا عطا کرد و مرا نمیراند تا ولیّ خود را به من نشان داد.

سپس گفت: تو را بشارت باد! خداوندِ علیّ اَعلی الهامی به من نموده که در آن مژده ای برای توست. حضرت ابوطالب (علیه السلام) پرسید: آن بشارت چیست؟ گفت:

فرزندی از صلب تو به وجود می آید که ولی اللّه است. اوست ولی خدا و امام متقین و وصی رسول رب العالمین. اگر آن فرزند را ملاقات کردی از من به او سلام برسان و به او بگو: «مثرم به تو سلام می رساند و شهادت می دهد که خدایی جز اللّه نیست. یگانه است و شریکی ندارد و محمد بنده و فرستاده خداست و تو جانشین بر حق او هستی. نبوت با محمد و وصایت با تو کامل می شود».

در این جا حضرت ابوطالب (علیه السلام) گریه کرد و پرسید: نام این فرزند چیست؟ او گفت: نامش «علی» است.

غذای بهشتی برای پدر مولود کعبه

آن هنگام که حضرت ابوطالب (علیه السلام) خبر ولادت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را از «مثرم» راهب شنید به او گفت: من واقعیت سخن تو را باید با برهانی روشن و دلالتی واضح بدانم.

مثرم گفت: چه می خواهی که هم اکنون از خدا بخواهم، تا برایت دلیلی باشد؟ حضرت ابوطالب (علیه السلام) فرمود: هم اکنون غذایی از بهشت می خواهم.

راهب این دعا را کرد و هنوز دعایش تمام نشده طبقی ظاهر شد که در آن چند میوه بهشتی بود: رطب و انگور و انار.

حضرت ابوطالب (علیه السلام) یک انار برداشت و سپس با مثرم خداحافظی کرد و از نزد او بیرون آمد و آن را میل کرد. از آن میوه بهشتی وجود مبارک امیرالمؤمنین (علیه السلام) در صلب او به وجود آمد.

پیشگویی کاهن قریش

روزی حضرت فاطمه بنت اسد با عده ای از زنان قریش مشغول صحبت بودند. در این حال پیامبر (صلی الله علیه و آله) با چهره نورانی خود ظاهر شد در حالی که یکی از کاهنان پشت سر حضرت می آمد، و آن حضرت را زیر نظر داشت و به دقت او را نگاه می کرد. وقتی نزد این بانوان رسیدند کاهن از آنان درباره حضرت پرسید. آنان گفتند: این است محمد، صاحب شرف عظیم و فضیلت والا.

کاهن آن چه از منزلت حضرت می دانست به آنان خبر داد و درباره آینده حضرت و پیامبری او و مقام بلندی که بدان دست خواهد یافت، به آنان بشارت داد. سپس اضافه کرد:

در بین شما آن بانویی که او را در کودکی پرستاری کرده، به زودی همین پیامبر فرزندی از او را پرستاری می کند ⁽¹⁾که هر دو از یک ریشه اند. او را به اسرار و صحبت خود مخصوص می گرداند و یگانگی و برادری خود را با او قرار می دهد.

فاطمه بنت اسد گفت: «منم آن که از او نگهداری کرده ام. من همسر عموی او هستم که به آینده او امید دارد و منتظر است». کاهن گفت:

اگر راست می گویی، به زودی پسری عالم، مطیع پروردگار و عالی مقام به دنیا می آوری که نام او سه حرف است.

او در همه امورش پیرو این پیامبر است و در کوچک و بزرگ امور او را یاری می کند، به طوری که شمشیر او در مقابل دشمنانش و باب او برای دوستانش می شود. پریشانی ها را از روی او می زداید ... او فضایلی ارزشمند و مناقبی معروف و نسبتی عالی و منزلتی رفیع دارد.

در اطاعت از پیامبر (صلی الله علیه و آله) به سوی او هجرت می کند و با جان خویش برای یاری او جهاد می نماید. او جانشین پیامبر (صلی الله علیه و آله) است که او را در حجره اش به خاک می سپارد.

پیشگویی شیر در طائف

داستان شیری که در راه طائف با حضرت ابوطالب (علیه السلام) سخن گفت و درباره علی (علیه السلام) خبر داد، از آن جا آغاز می شود که به لطف خاص الهی حیوانات درنده از حضرت ابوطالب (علیه السلام) فرار می کردند.

روزی در راه طائف شیری با حضرت روبرو شد و در مقابل او تعظیم کرد. حضرت ابوطالب (علیه السلام) به او فرمود: «به حق خالقت، ماجرای خود را برایم بازگو کن». شیر گفت:

تو پدر اسد اللّه و کمک محمد پیامبر خدا و مربی شیر خدا هستی!

دعای فاطمه بنت اسد

فاطمه بنت اسد می گوید: در خانه ما نخل خشکیده ای بود. محمد (صلی الله علیه و آله) در دوران کودکی دستی بر آن کشید و نخل خشکیده در همان لحظه سبز شد و خرما داد.

پس از آن من هر روز مقداری خرما در ظرفی جمع می کردم، و محمد (صلی الله علیه و آله) هنگام عصر آن ها را میان کودکان بنی هاشم تقسیم می کرد.

روزی هیچ خرمایی از درخت بر زمین نریخت تا بتوانم جمع کنم. به خدا قسم دیدم محمد (صلی الله علیه و آله) به طرف نخل رفت و کلماتی بر زبان جاری کرد. ناگهان شاخه های نخل چنان خم شد که بالای سرش رسید. او آن چه خرما لازم داشت چید و سپس شاخه بالا رفت. با دیدن این معجزه در دل دعایی کردم و از خدا حاجتی خواستم و عرض کردم: «پروردگارا، فرزند پسری به من عطا کن که برادر و وزیر محمد گردد».

رؤیای اول فاطمه بنت اسد

فاطمه بنت اسد می گوید: با شنیدن پیشگویی ها درباره فرزندم، شبی در عالم رؤیا چنین دیدم:

کوه های شام به حرکت در آمده پیش می آمدند در حالی که پوششی از آهن بر روی آن ها بود و از داخل آن ها صدای وحشتناکی برمی خاست. کوه های مکه نیز به حرکت در آمده به استقبال آن ها رفتند و با همان صدای وحشتناک جوابشان را دادند. منظره دهشت آوری بود و آن کوه ها مانند شترِ رم کرده در هیجان بودند. کوه ابوقیس مانند اسب به حرکت در آمده بود و قطعات آن از راست و چپ می افتاد و مردم آن ها را جمع می کردند.

من نیز همراه مردم به جمع کردن پرداختم و چهار شمشیر و یک کلاه خود آهنین طلاکوب شده برداشتم. همین که وارد مکه شدم یکی از آن شمشیرها در آب افتاد و به قعر آن رسید و سپس به آسمان رفت. دومی هم مستقیم به آسمان رفت، و سومی به زمین افتاد و شکست، و چهارمی از غلاف بیرون کشیده در دست من ماند.

من آن را به دست گرفته و می چرخاندم که ناگاه آن شمشیر به بچه شیری تبدیل شد، و سپس به شیر مهیبی مبدل گردید و از دست من خارج شد و به سوی کوه ها به راه افتاد، و هم چنان پستی و بلندی های آن را در می نوردید. در آن حال مردم از او می ترسیدند و از او حذر می کردند، که ناگهان محمد (صلی الله علیه و آله) آمد و دست در گردن او انداخت و مانند آهوی مهربان با او همراه شد.

من از خواب بیدار شدم در حالی که می لرزیدم و به وحشت افتاده بودم. در پی تعبیر کنندگانِ خواب رفتم. یکی از آنان - بدون آن که من بگویم - از خوابم

خبر داد و در تعبیر آن چنین گفت:

تو چهار فرزند پسر و بعد از آن ها دختری به دنیا می آوری. یکی از پسران غرق می شود و دیگری در جنگ کشته می شود و آن دیگری می میرد و نسل او باقی می ماند، ولی چهارمی امام مردم می شود. او صاحب شمشیر و حقیقت است. او صاحب فضیلت و مقام والاست. او پیامبر مبعوث را به بهترین وجهی اطاعت می کند.

قربانی فاطمه بنت اسد برای درخواست فرزند

حضرت ابوطالب (علیه السلام) و فاطمه بنت اسد صاحب هیچ فرزندی نمی شدند. به همین جهت سرپرستی پیامبر (صلی الله علیه و آله) را برعهده گرفتند و از وجود او خرسند شدند و درخشش وجود او را در خانه خود سعادت دانستند و او را به عنوان فرزند خود پذیرفتند.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در خانه آنان دوران رشد را به بهترین وجه گذراند. محبت مادرانه فاطمه بنت اسد نسبت به پیامبر (صلی الله علیه و آله) در حدی بود که آن حضرت او را مادر خطاب می کرد.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در آن روزگار رغبت فاطمه به مادر شدن را متوجه شد. روزی به او فرمود:

مادر جان، یک قربانی خالصانه برای خداوند ذبح کن و در آن شریکی قرار مده. خداوند آن را از تو می پذیرد و از تو قبول می کند و حاجت تو را به زودی بر می آورد.

فاطمه امر پیامبر (صلی الله علیه و آله) را امتثال نمود و خالصانه قربانی کرد و از خدا خواست فرزند پسری به او عطا کند.

خداوند دعای او را مستجاب کرد و او را به آرزویش رساند و پنج فرزند به او عطا فرمود: عقیل، طالب، جعفر، علی (علیه السلام)؛ و بعد از آن ها خواهرشان فاخته که معروف به ام هانی است.

غذای بهشتی پیامبر (صلی الله علیه و آله)

روزی فاطمه بنت اسد دید پیامبر (صلی الله علیه و آله) خرمایی میل می کند که بوی خوش آن از مشک و عنبر بالاتر است و آن خرما از نخلی بود که شاخه ای نداشت!

فاطمه از پیامبر (صلی الله علیه و آله) خرما درخواست کرد، و حضرت به او داد و او میل کرد و برایش مطلوب آمد و برای حضرت ابوطالب (علیه السلام) هم طلب کرد. حضرت برای او هم خرما داد.

شب که شد ابوطالب (علیه السلام) بوی خوشی را استشمام کرد که هرگز مانند آن نبوییده بود. فاطمه که متوجه ابوطالب (علیه السلام) بود خرما را به او نشان داد و او هم میل کرد. وجود جسمانی امیرالمؤمنین (علیه السلام) از نتیجه آن خرمای بهشتی به وجود آمد.

تغییر اوضاع جهان در شب انعقاد وجود حضرت

از آن شب که وجود مبارک امیرالمؤمنین (علیه السلام) در رحم مادر قرار گرفت تا چند روز زمین به لرزه در آمد، به طوری که قریش به شدت نگران شدند و به وحشت افتادند و به یک دیگر گفتند: خدایان خود را بر فراز کوه ابوقبیس ببرید تا از آن ها بخواهیم این زلزله را بر طرف کنند و این مسئله را رفع نمایند.

آن گاه که بر فراز کوه ابوقبیس جمع شدند لرزش آن بیشتر شد به گونه ای که صخره ها و تخته سنگ ها را به حرکت در آورد و آن ها را متلاشی ساخت، و بت ها به صورت روی زمین افتادند. این منظره را که دیدند گفتند: ما در مقابل این امر عظیم طاقت نداریم!

این جا بود که حضرت ابوطالب (علیه السلام) برفراز کوه آمد، در حالی که به اضطراب مردم اهمیتی نمی داد و گویا همه چیز را می دانست. آن گاه فرمود: ای مردم، خداوند تبارک و تعالی امشب حادثه جدیدی در جهان هستی ایجاد کرده و مخلوقی را خلق کرده که اگر او را اطاعت نکنید و به ولایت او قرار ننمایید و به امامتش گواه نباشید، این تحول آرام نمی گیرد و آن قدر ادامه پیدا می کند که در سرزمین تهامه برای شما مسکنی باقی نماند.

مردم گفتند: ای ابوطالب، هر چه تو بگویی می پذیریم. حضرت ابوطالب (علیه السلام) گریه کرد و دست به سوی خدای عز و جل بلند کرد و عرضه داشت:

اِلهی وَ سَیِّدی، اَسْأَلُکَ بِالْمُحَمَّدِیَّةِ الْمَحْمُودَةِ وَ بِالْعَلَوِیَّةِ الْعالِیَةِ وَ بِالْفاطِمِیَّةِ الْبَیْضاءِ اِلاّ تَفَضَّلْتَ عَلی تِهامَةَ بِالرَّأفَةِ وَ الرَّحْمَةِ.

خدای من و سید من، تو را می خوانم به محمدیّت پسندیده و علویّت بلند مرتبه و به فاطمیّت درخشنده، که بر سرزمین تهامه با مهربانی و رحمت خویش عنایت فرمایی.

با پایان این دعا زلزله آرام گرفت و مردم این دعا را به خاطر سپردند و نوشتند؛ و در همان زمان جاهلیت آن را برای رفع گرفتاری ها می خواندند در حالی که معانی و حقیقت آن را نمی دانستند.

جلوه نور علی (علیه السلام) بر چهره مادر

از هنگامی که فاطمه بنت اسد به امیرالمؤمنین (علیه السلام) حامله شد زیبایی چهره اش افزون گشت. این نورانیت هر روز بیشتر می شد و زنان بنی هاشم از این مسئله تعجب می کردند.

روزی با زنان بنی هاشم کنار کعبه در حِجر اسماعیل آمدند. در آن جا زنان دیگر نیز اطراف او را گرفتند و به او گفتند: «تا زنده ای گوارایت باد، که خداوند به تو کرامت فرموده و تو را بر ما فضیلت داده، چرا که روزی نمی گذرد مگر آن که چهره تو نورانی تر و زیباتر می شود».

آن گاه همراه آنان با جلالتی خاص از مسجد الحرام بیرون آمد، در حالی که گفتگو درباره جمال فوق العاده فاطمه بین زنان مکه پیچیده بود.

تکلم امیرالمؤمنین (علیه السلام) در رحم مادر

فاطمه بنت اسد در ایام حمل امیرالمؤمنین (علیه السلام) صدای فرزندش را از درون می شنید که می گفت:

لا اِلهَ اِلاَّ اللّه َ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّه ِ، بِهِ تَخْتِمُ النَّبُوَّةُ وَ بی تَخْتِمُ الْوِلایَةُ.

خدایی جز اللّه نیست، محمد پیامبر خداست، با او نبوت و با من ولایت ختم می شود.

گاهی حضرت از شکم مادر با مردم سخن می گفت. حتی روزی با برادرش جعفر طیار سخن گفت، و جعفر از شنیدن آن بی هوش روی زمین افتاد.