جلسه 1395/10/13

بسم الله الرحمن الرحیم



ياران امام زمان # در دوران ظهور

موضوع: یاران امام زمان # در دوران ظهور
شعیب بن صالح
ادامه ی ترجمه ی روایت بیستم:
سپس نیروهای عظیمی از سیستان[1]
به کمک می آیند که فرمانده آنان مردی از قبیله ی بنی عدی می باشد، پس خداوند انصار و لشگریان او را غالب می کند. سپس بعد از دو واقعه ی ری، واقعه ای در مدائن می باشد، ودر تله ی شن واقعه ای بنیان کن و مصیبت عظیم اتفاق می افتد که فقط چند نفری که نجات پیدا می کنند از آن خبر می دهند سپس ذبح عظیمی در باکل (اربیل) روی می دهد، و واقعه ای در زمینی از زمین نصیبین (شمال عراق) روی می دهد،
سپس قومی از سواد علیه اخوص خروج می کند، و آن ها جمع به هم پیوسته و قوی هستند، بیشتر آن ها از کوفه و بصره هستند تا اینکه هر آنچه اسیر کوفی هست از دست آنان آزاد می کنند.
ب) منابع روایت:
1. فتن ابن حماد، ص 86
2. عرف السيوطي، الحاوي، ج 2 ص 69 - از ابن حماد ، با کمی تفاوت
3. برهان المتقي : ص 120 ب 4 ف 2 ح 25 - از عرف السيوطي
4. ملحقات احقاق الحق، ج29، ص603
5. معجم احادیث الامام المهدی#، ج4، ص495
ج) بررسی سند روایت:
از حیث سند اولین اشکالی که به سند این روایت می باشد اینکه سعید ابو عثمان از جابر بن یزید جعفی نقل می کند، ابن حماد متوفای 228 می باشد چطور می تواند از جابر بن یزید جعفی که در عصر امام باقر (یعنی سال 150) بوده است، روایت نقل کند، دومین اشکال سند روایت سعید ابو عثمان می باشد.
سعید ابو عثمان:
ابو حاتم می گوید: لیس بذاک القوی این مدح است اما مرتبه ی پائین مدح است.[2]

ساجی گوید: ضعیف
بعضی گفتند: منکر الحدیث
ایشان از نظر کتب رجالی خود عامه اشکال دارد و در کتب رجالی شیعه هم کسی متعرض او نشده است. یعنی باصطلاح مهمل است. از طرفی هم روایت قوت متن ندارد و حرف های عجیبی نقل می کند.
علمای عامه، جابر را هم تضعیف می کنند، تنها به این علت که قائل به رجعت امیر المؤمنین × می باشد امّا کسانی را که نسبت به امیر المومنین × برگشتند و سب و لعن کردند را توثیق می کنند. در مقدمه ی کتاب مسلم آمده است که پنجاه هزار روایت از جابر شنیده اما همه را از بین برده است به علت اینکه ایشان قائل به رجعت بود.
د) دلالت روایت:
فتكون بينهما ملحمة عظيمة حتى تطأ الخيل الدماء إلى أرصاغها: باید به این نکته توجه شود که بعضی چهره ی حضرت مهدی # را خشن نشان می دهند به اینکه وقتی امام زمان # ظهور می کنند آن قدر می کشند که خون به ساق می رسد، یک چنین چیزی نداریم و اگر هم باشد این است، یعنی قبل از ظهور است و ربطی به دوران ظهور ندارد علاوه بر اینکه روایت آن را قبول نداریم چون سند آن و مصدر آن هر دو مشکل دارد. البته در روایت دیگری است: « یقتل المهدی حتی یبلغ السوق» که در معنای آن اشتباه کرده و سوق را جمع ساق گرفته و ترجمه کردند که امام آن قدر خون بریزد تا به ساق ها برسد؛ بلکه سوق نام محله ای در کوفه است که مخالفین و معاندینی که دست از دشمنی برنمی دارند، در جنگی که در آنجا می شود، کشته می شوند.
این روایت در مورد شعیب همین مقدار بیان داشت که ایشان از طرف شخصی به نام هاشمی به شیراز می آید و با یکی از نیروهای سفیانی درگیر می شود. اصل اینکه هاشمی چه کسی است و آیا معتبر و شخص مثبتی است از این روایت استفاده نمی شود و به تبع آن مطلبی در مورد شعیب ثابت نمی شود.
اکثر روایاتی که در مورد شعیب بن صالح مطرح کردیم از کتاب فتن ابن حماد است و تواتر و استفاضه در مورد آن محقق نیست.

[1] در مورد سیستانی ها در معجم البلدان ج4 آمده است: لعن امیر المومنین علی بن ابی طالب علی منابر الشرق و الغرب حتی مکة و مدینة و ذلک فی زمن الامویین الّا سجستان گفتند ما تعهد و قرارمون با دولت این است مالیات می دهیم و تابع حکومت هستیم به شرط آنکه از ما نخواهند که کسی را اینجا لعن کنیم.

[2] تهذيب الكمال في اسماء الرجال، المزي، جمال الدين، ج23، ص595.