جلسه 1390/11/29

بسم الله
الرحمن الرحيم الحمدالله رب العالمين...
بحث ما راجع
به روایات صیحه وندای آسمانی بود رسیدیم به
روایت مفصلی که جابربن یزید جعفی از امام باقر
علیه السلام نقل می کند.
به بیان
سند آن پرداختیم دیدیم مرحوم نعمانی از سه طریق
روایت را نقل می کند، گاهی از ابن عقده گاه از
کلینی; و گاهی هم
ازعبدالواحد موصلی. بعض این طرق هم به سه یا چهار طریق
منتهی می شوند.
گویا با
دقت در طرق وتعمد در تعدد راهها واسنادی که روایت را به آن سند نقل
کرده است خواسته اشاره داشته باشد به اهمیت واعتبار این متن، اگر به
این هم نظر نداشته شاید اعتبار این متن به دست
بیاید زیرا متن معتنابه و به آن توجه شده است.
اما چرا
روی این متن خیلی دقت داریم
زیرا در
چند جای آن سخن از صیحه به میان آمده. در اول حدیث که
امام فرمودند علاماتی هست بعد از اختلاف بنی العباس، امام علیه
السلام صحبت از ندای آسمانی می کنند: «ومناد ینادی من السماء»
چند سطر بعد
می فرمایند: «ینادی
مناد من السماء یا بیداء ابیدی القوم»
این عبارت در همان روایت است، صحبت از ندای آسمانی است
ولی در این رابطه که از بین رفتن وهلاکت جیش
سفیانی وخسف در اثر این نداست که مضمون ندا مرتبط است با خسف
جیش سفیانی.
بعد چند سطر
دوباره صحبت از ندای آسمانی را به میان می آورند و
می فرمایند: هر کس نسبت به هر مساله ای در ارتباط با قیام
حضرت مهدی علیه السلام به شک و شبهه بیفتد نسبت به ندای
آسمانی به شک وشبهه نمی افتد: «فَإِنَّ الصَّوْتَ مِنَ السَّمَاءِ لَا يُشْكِلُ عَلَيْهِمْ إِذَا
نُودِيَ بِاسْمِهِ وَ اسْمِ أَبِيهِ وَ أُمِّه »
در این
روایت به عنوان ندا سه دفعه کلمه ندا آمده اما مضمون ومحتوای ندا
ومورد ندا فرق می کند. لذا تصمیم گرفتیم روایت را با دقت
بررسی کنیم، مخصوصا مرحوم نعمانی بعد نقل این روایت
و روایتی دیگر که «یقوم القائم یوم عاشوراء»[1]
می گوید:
«هذه العلامات التي ذكرها الأئمة علیه السلام مع كثرتها و اتصال
الروايات بها و تواترها و اتفاقها موجبة ألا يظهر القائم إلا بعد مجيئها و كونها
إذ كانوا قد أخبروا أن لا بد منها و هم الصادقون حتى إنه قيل لهم نرجو أن يكون ما
نؤمل من أمر القائم عج الله تعالی فرجه الشریف و لا يكون قبله
السفياني فقالوا بلى و الله إنه لمن المحتوم الذي لا بد منه.
ثم
حققوا كون العلامات الخمس التي أعظم الدلائل و البراهين على ظهور الحق بعدها كما
أبطلوا أمر التوقيت و قالوا من روى لكم عنا توقيتا فلا تهابوا أن تكذبوه كائنا من
كان فإنا لا نوقت و هذا من أعدل الشواهد على بطلان أمر كل من ادعى أو ادعي له
مرتبة القائم و منزلته و ظهر قبل مجي ء هذه العلامات لا سيما و أحواله كلها شاهدة
ببطلان دعوى من يدعي له »[2]
می
گوید: «این علامات که ائمه طاهرین نقل کرده اند هم عددشان
کثیر است وهم مسندند و متواتر، مضمونها هم یکی است.
این
روایات متواتر سبب می شوند که بگوییم امام زمان
علیه السلام ظهور نمی کنند مگر بعد تحقق این علامات، چون ائمه
خبر دادند که به ناچار این علامات باید محقق شوند ودر صدق ائمه
حرفی نیست. حتی یک وقتی به بعض معصومین
علیه السلام عرض شد: «امیدواریم که حضرت مهدی علیه
السلام بیایند بدون آمدن سفیانی» که حضرت فرمودند:
«سفیانی هم از حتمیات است وباید بیاید.
سپس مرحوم
نعمانی می گوید: «ائمه علیه السلام فرمودند: این
علامات پنجگانه از بارزترین دلائل وعلاماتی است که تحقق ظهور بعد
اینها خواهد بود[3] کسی که از طرف
ما برای شما وقتی تعیین کرد-که فلان سال امام زمان
علیه السلام ظهور می کند- هیچ ترس به خودتان راه ندهید
وبا جرأت بگویید که تو دروغگو هستی – چرا چون هنوز صیحه
نیامده، هنوز علامات پنجگانه نیامده.
در ادامه
مرحوم نعمانی می فرماید: «هر کس ادعای مهدویت کند
یا برای او ادعای مهدویت شود وقبل این علامات باشد
این شواهد بهترین دلیل بر بطلان حرف اوست وقتی
هیچیک از علامات محقق نشده است.»
بعد می فرماید:
«و نسأل الله أن لا يجعلنا ممن يطلب الدنيا بالزخارف في الدين و
التمويه على ضعفاء المرتدين و لا يسلبنا ما منحنا به من نور الهدى و ضيائه و جمال
الحق و بهائه بمنه و طوله.»
[از خدا
می خواهیم] جز کسانی نباشیم که دین را سکوی
پرش برای ریاست و مقام و دنیا طلبی قرار داده اند، و گول
بزنیم و حق را باطل و باطل را حق جلوه دهیم.
واین
نور هدایت، جمال حق وبهاء حق را از ما نگیرد.
این
مطلب مهمی است که مرحوم نعمانی در ذیل روایت ذکر می کنند[4].
اما
منابع در روایت جابر
قبل خواندن
روایت، منابعی که این روایت را نقل کرده اند بیان
کنم تا معلوم شود به این روایت اعتنا شده و مثل بعض روایات
نیست که یک منبع قدیمی آن را نقل کرده و دیگر
احدی آن را در طول این چند صد سال نقل نکرده مگر مثل حر عاملی
آن هم در اثبات الهداه یا بعض معاصرین، که معلوم می شود
(سایرین) دیده اند و از آن صرف نظر کرده اند.
اول سراغ
مفسرین برویم که در چند جا آورده اند
ذیل
سوره نحل آیه45 «أَ فَأَمِنَ الَّذينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ
بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ.»
سوره مريم،37
«فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ
بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذينَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظيم.»
سوره الزخرف،
65 «فَاخْتَلَفَ
الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذينَ ظَلَمُوا مِنْ عَذابِ يَوْمٍ
أَليمٍ»
اولین
کسی که این روایت را با همین طول وتفصیل می آورد
مرحوم عیاشی است در جلد اول تفسیرش، ص64، ح117 و در صفحه 244،
ح147 بخشی از همین حدیث را نقل می کند.
همچنین
در جلد 2، ص261 قسمتی از این حدیث را نقل می کند.
بعد
ایشان مرحوم نعمانی، ص288، باب 14، ص67 به چند طریق نقل کرده،
که محور بحث ما کتاب نعمانی است.
بعد
ایشان، شیخ مفید در اختصاص، ص255 متن نعمانی را می آورد
از عمرو بن ابی مقدام[5]
باز
شیخ مفید در کتاب شریف ارشاد، ص359 بخشی از این
حدیث را نقل می کند.
مرحوم
طوسی در کتاب شریف غیبت، ص441 همان نقل ارشاد را می آورد.
اعلام
الوری طبرسی، ص249 از ارشاد.
فصول المهمه،
منتخب انوار المضیئه...تا می رسد به بحار الانوار، حلیه
الابرار، نور الثقلین، المستدرک.
از عامه هم دو
نفر این حدیث را نقل می کنند
1.سلمی
مقدسی، در قرن هفتم در «عقدالدرر» ص79 که نقل ارشاد است[6]

2.قندوزی در ینابیع الموده، ج3، ص236
پس در منابع
دست اول ما آمده و بعدی ها هم کمال اعتنا و توجه را به این حدیث
داشته اند.
این
حدیث خیلی مطلب دارد و باید با دقت نظر به این
حدیث نگاه کرد، با توجه به اینکه 3 جای این حدیث
اشاره به صیحه دارد و محتوا و مضمون های صیحه ها با هم فرق
می کنند.
اما
متن حدیث
أَخْبَرَنَا
أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ هَؤُلَاءِ الرِّجَالِ الْأَرْبَعَةِ
عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ وَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ الْكُلَيْنِيُّ
أَبُو جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ
أَبِيهِ قَالَ وَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عِمْرَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ
بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى قَالَ وَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ
غَيْرُهُ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ قَالَ
وَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمَوْصِلِيُّ عَنْ أَبِي
عَلِيٍّ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَاشِرٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ هِلَالٍ
عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي الْمِقْدَامِ عَنْ جَابِرِ
بْنِ يَزِيدَ الْجُعْفِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ
الْبَاقِرُ ع يَا جَابِرُ الْزَمِ الْأَرْضَ وَ لَا تُحَرِّكْ يَداً وَ لَا
رِجْلًا حَتَّى تَرَى عَلَامَاتٍ أَذْكُرُهَا لَكَ إِنْ أَدْرَكْتَهَا أَوَّلُهَا
اخْتِلَافُ بَنِي الْعَبَّاسِ وَ مَا أَرَاكَ تُدْرِكُ ذَلِكَ وَ لَكِنْ حَدِّثْ
بِهِ مَنْ بَعْدِي عَنِّي وَ مُنَادٍ يُنَادِي مِنَ السَّمَاءِ وَ يَجِيئُكُمُ
الصَّوْتُ مِنْ نَاحِيَةِ دِمَشْقَ بِالْفَتْحِ وَ تُخْسَفُ قَرْيَةٌ مِنْ قُرَى
الشَّامِ تُسَمَّى الْجَابِيَةَ وَ تَسْقُطُ طَائِفَةٌ مِنْ مَسْجِدِ دِمَشْقَ
الْأَيْمَنِ وَ مَارِقَةٌ تَمْرُقُ مِنْ نَاحِيَةِ التُّرْكِ وَ يَعْقُبُهَا
هَرْجُ الرُّومِ وَ سَيُقْبِلُ إِخْوَانُ التُّرْكِ حَتَّى يَنْزِلُوا
الْجَزِيرَةَ وَ سَيُقْبِلُ مَارِقَةُ الرُّومِ حَتَّى يَنْزِلُوا الرَّمْلَةَ
فَتِلْكَ السَّنَةُ يَا جَابِرُ فِيهَا اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ فِي كُلِّ أَرْضٍ مِنْ
نَاحِيَةِ الْمَغْرِبِ فَأَوَّلُ أَرْضٍ تَخْرَبُ أَرْضُ الشَّامِ ثُمَّ
يَخْتَلِفُونَ عِنْدَ ذَلِكَ عَلَى ثَلَاثِ رَايَاتٍ رَايَةِ الْأَصْهَبِ وَ
رَايَةِ الْأَبْقَعِ وَ رَايَةِ السُّفْيَانِيِّ فَيَلْتَقِي السُّفْيَانِيُّ بِالْأَبْقَعِ
فَيَقْتَتِلُونَ فَيَقْتُلُهُ السُّفْيَانِيُّ وَ مَنْ تَبِعَهُ ثُمَّ يَقْتُلُ
الْأَصْهَبَ ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ
الْعِرَاقِ يَمُرُّ جَيْشُهُ بِقِرْقِيسِيَاءَ فَيَقْتَتِلُونَ بِهَا فَيُقْتَلُ
بِهَا مِنَ الْجَبَّارِينَ مِائَةُ أَلْفٍ وَ يَبْعَثُ السُّفْيَانِيُّ جَيْشاً
إِلَى الْكُوفَةِ وَ عِدَّتُهُمْ سَبْعُونَ أَلْفاً فَيُصِيبُونَ مِنْ أَهْلِ
الْكُوفَةِ قَتْلًا وَ صُلْباً وَ سَبْياً فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ
أَقْبَلَتْ رَايَاتٌ مِنْ قِبَلِ خُرَاسَانَ وَ تَطْوِي الْمَنَازِلَ طَيّاً
حَثِيثاً وَ مَعَهُمْ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ ثُمَّ يَخْرُجُ رَجُلٌ
مِنْ مَوَالِي أَهْلِ الْكُوفَةِ فِي ضُعَفَاءَ فَيَقْتُلُهُ أَمِيرُ جَيْشِ
السُّفْيَانِيِّ بَيْنَ الْحِيرَةِ وَ الْكُوفَةِ وَ يَبْعَثُ السُّفْيَانِيُّ
بَعْثاً إِلَى الْمَدِينَةِ فَيَنْفَرُ الْمَهْدِيُّ مِنْهَا إِلَى مَكَّةَ
فَيَبْلُغُ أَمِيرَ جَيْشِ السُّفْيَانِيِّ أَنَّ الْمَهْدِيَّ قَدْ خَرَجَ إِلَى
مَكَّةَ فَيَبْعَثُ جَيْشاً عَلَى أَثَرِهِ فَلَا يُدْرِكُهُ حَتَّى يَدْخُلَ
مَكَّةَ خائِفاً يَتَرَقَّبُ عَلَى سُنَّةِ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ قَالَ
فَيَنْزِلُ أَمِيرُ جَيْشِ السُّفْيَانِيِّ الْبَيْدَاءَ فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنَ
السَّمَاءِ يَا بَيْدَاءُ أَبِيدِي الْقَوْمَ فَيَخْسِفُ بِهِمْ فَلَا يُفْلِتُ
مِنْهُمْ إِلَّا ثَلَاثَةُ نَفَرٍ يُحَوِّلُ اللَّهُ وُجُوهَهُمْ إِلَى
أَقْفِيَتِهِمْ وَ هُمْ مِنْ كَلْبٍ وَ فِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ- يا
أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقاً لِما
مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى أَدْبارِها
الْآيَةَ قَالَ وَ الْقَائِمُ يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ قَدْ أَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى
الْبَيْتِ الْحَرَامِ مُسْتَجِيراً بِهِ فَيُنَادِي يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا
نَسْتَنْصِرُ اللَّهَ فَمَنْ أَجَابَنَا مِنَ النَّاسِ فَإِنَّا أَهْلُ بَيْتِ
نَبِيِّكُمْ مُحَمَّدٍ وَ نَحْنُ أَوْلَى النَّاسِ بِاللَّهِ وَ بِمُحَمَّدٍ ص
فَمَنْ حَاجَّنِي فِي آدَمَ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِآدَمَ وَ مَنْ حَاجَّنِي
فِي نُوحٍ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِنُوحٍ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي إِبْرَاهِيمَ
فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي مُحَمَّدٍ ص فَأَنَا
أَوْلَى النَّاسِ بِمُحَمَّدٍ ص وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي النَّبِيِّينَ فَأَنَا
أَوْلَى النَّاسِ بِالنَّبِيِّينَ أَ لَيْسَ اللَّهُ يَقُولُ فِي مُحْكَمِ
كِتَابِهِ- إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ
عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ
عَلِيمٌ فَأَنَا بَقِيَّةٌ مِنْ آدَمَ وَ ذَخِيرَةٌ مِنْ نُوحٍ وَ مُصْطَفًى مِنْ
إِبْرَاهِيمَ وَ صَفْوَةٌ مِنْ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ
أَلَا فَمَنْ حَاجَّنِي فِي كِتَابِ اللَّهِ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِكِتَابِ
اللَّهِ أَلَا وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ فَأَنَا أَوْلَى
النَّاسِ بِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَأَنْشُدُ اللَّهَ مَنْ سَمِعَ كَلَامِي
الْيَوْمَ لَمَّا بَلَّغَ الشَّاهِدُ مِنْكُمُ الْغَائِبَ وَ أَسْأَلُكُمْ بِحَقِّ
اللَّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ ص وَ بِحَقِّي فَإِنَّ لِي عَلَيْكُمْ حَقَّ
الْقُرْبَى مِنْ رَسُولِ اللَّهِ إِلَّا أَعَنْتُمُونَا وَ مَنَعْتُمُونَا مِمَّنْ
يَظْلِمُنَا فَقَدْ أُخِفْنَا وَ ظُلِمْنَا وَ طُرِدْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَ
أَبْنَائِنَا وَ بُغِيَ عَلَيْنَا وَ دُفِعْنَا عَنْ حَقِّنَا وَ افْتَرَى أَهْلُ
الْبَاطِلِ عَلَيْنَا فَاللَّهَ اللَّهَ فِينَا لَا تَخْذُلُونَا وَ انْصُرُونَا
يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ تَعَالَى-
قَالَ
فَيَجْمَعُ اللَّهُ عَلَيْهِ أَصْحَابَهُ ثَلَاثَمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ
رَجُلًا وَ يَجْمَعُهُمُ اللَّهُ لَهُ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ قَزَعاً كَقَزَعِ
الْخَرِيفِ وَ هِيَ يَا جَابِرُ الْآيَةُ الَّتِي ذَكَرَهَا اللَّهُ فِي
كِتَابِهِ-يْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى
كُلِّ شَيْ ءٍ قَدِيرٌ فَيُبَايِعُونَهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ مَعَهُ
عَهْدٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص قَدْ تَوَارَثَتْهُ الْأَبْنَاءُ عَنِ الْآبَاءِ وَ
الْقَائِمُ يَا جَابِرُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ يُصْلِحُ اللَّهُ لَهُ
أَمْرَهُ فِي لَيْلَةٍ فَمَا أَشْكَلَ عَلَى النَّاسِ مِنْ ذَلِكَ يَا جَابِرُ
فَلَا يُشْكِلَنَّ عَلَيْهِمْ وِلَادَتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ وِرَاثَتُهُ
الْعُلَمَاءُ عَالِماً بَعْدَ عَالِمٍ فَإِنْ أَشْكَلَ هَذَا كُلُّهُ عَلَيْهِمْ
فَإِنَّ الصَّوْتَ مِنَ السَّمَاءِ لَا يُشْكِلُ عَلَيْهِمْ إِذَا نُودِيَ
بِاسْمِهِ وَ اسْمِ أَبِيهِ وَ أُمِّه [7]
یا جابر
از جا تکان نخور، جریاناتی در زمان امویین و
عباسیین پیش می آید، تو خودت را به آنان منضم نکن و
از آنها تبعیت نکن تا وقتی که این علاماتی که برایت
نقل می کنم (پیش آید) البته اگر آنها را درک کنی.
امام
فرمودند: جابر گمان نمی کنم عمرت کفاف
دهد که اولین علامات ظهور آقا را ببینی.
اولین
علامت: اختلاف بنی العباس است که عمرت کفاف
نمی دهد ولی بعد من ازطرف من بگو که آقا امام باقر علیه السلام
اینطور فرمود...
فرمود:
«عمر من هم کفاف نمی دهد که روی کار آمدنشان را ببینم وعمر تو
هم کفاف نمی دهد که اختلافشان را ببینی.»[8]

دومین
علامت:
آن است که
منادی از آسمان ندا می دهد، اما اینکه چه ندایی سر
می دهد بیان نشده.
بعد
فرمودند: « از طرف دمشق ندایی
می رسد که مضمونش پیروزی است».
(اما
آیا این همان «ندا من السماء» است؟ (می گوییم )
خیر بلکه دو نداست، یکی از آسمان و یکی هم
فریادی است از جانب دمشق.)
بعد حضرت
یک سری از قضایای شام را بیان می کند، که در
یکی از روستاهای شام زمین
دهان باز
می کند و روستا فرو می رود که نامش «جابیه» است.
(جابیه،
از نواحی دمشق است و از نواحی جیدور که مناطق جولان فعلی
است.[9]باید
تاریخ را دید که آیا این علامت اتفاق افتاده یا نه
و ممکن است اتفاق هم افتاده باشد.)[10]
(طبق ظاهر
روایت) عده ای آنجا سقوط می کنند و از بین می روند.
مارقه چه
كساني هستند؟
«وَ مَارِقَةٌ تَمْرُقُ مِنْ نَاحِيَةِ التُّرْكِ»
اینها
گروهی اند که علیه دین قیام می کنند، بدعت گذارند و
اهل ضلالت مثل وهابی ها.
در مارقه بودن
اینها، این حرف من به تنهایی نیست، از شیعه:
آیه الله العظمی سید جواد عاملی، صاحب کتاب مفتاح الکرامه
که در شخصیت ایشان کسی تأمل ندارد، در دوره 10 جلدی
این کتاب اواخر، ج5 و6و7، وقتی صحبت از وهابی ها می کند
می گوید: «الخوارج»
و وقتی صحبت از محمدبن سعود می کند، می گوید: «الخارجی».
و اما از
علمای اهل سنت هم «ابن العابدین» در حاشیه اش می گوید:
«مطلب زماننا الوهابیه، خوارج العصر»
می گوید اینها خوارج هستند که علیه دین و مذهب
قیام کرده اند
منظور از
«مِنْ نَاحِيَةِ التُّرْكِ»کجاست؟
دانش پژوه:
تطبیق داده اند ترک را بر دولت ترکیه که الآن با عربها همدست شده اند.
استاد:
تطبیق احتمالی بد نیست، داریم «ویل لبغداد من الاکراد، من الاتراک»
اما تطبیق قطعي مشکل است.
در
روایت ترک بر ترکیه وغیر آن تطبیق داده شده.در وسائل
الشیعه ببینید، در کتاب جهاد، در باب معاملات بحثهای
اکراد آمده، در باب جهاد بحث اتراک آمده.
هرچند بنده به
روایاتی که مسائل قوم گرایی را بیشتر مطرح می کنند
به دیده شک می نگرم و بعضا مراجعه کردم و دیدم که شک و ترديدم
بجا بوده زیرا سند مشکل دارد. مثلا «الاکراد طائفة من الجن کشف الله عنهم الغطاء[11] لاتناکحوهم، لاتبایعوهم»
سند این روایت بر می گردد به یک شامی به نام «ابو
ربیع شامی» که مرحوم خویی زیرآبش را می زند
که مشکل دارد و موثق نیست[12].
پس باید
در روایاتی که بیشتر رنگ قومیت گرایی دارند
دقت بیشتری کرد، زیرا اینها را جعل کرده اند
وجریاناتی بوده که مردم را بر ضد اهل بیت علیه السلام و
در برابر آنها قرار دهند، با اینکه اهل بیت علیه السلام با تمام
طوائف وقبائل ارتباط داشته اند.
برای
نمونه
جلد 4 کشف
الغمه را ببینید، شرح حال امام عسکری علیه السلام و
ارتباطات امام را با دنیا بیان کرده است تحت عنوان « کسانیکه در
زمان حیات امام عسکری علیه السلام امام زمان علیه السلام
را دیده اند یا از امام زمان علیه السلام اطلاع پیدا کرده
اند»
شهرها، کشورها
را نام می برد از شرق تا غرب. امام با شرق وغرب ارتباط داشته اند. نامه ها
وارتباطات با فلسطین، یمن...
احتمال
قوی وجود دارد برای اینکه این ارتباطها را کم کنند
یا خدشه دار کنند چنین عباراتی را جعل کرده باشند. تا قوميتها
را رو در روي امام قرار دهند.
در هر صورت
این روایات ترک واتراک... مربوط به چین است هر چند تطبیق
قطعی نمی دهم.
اما «وَ مَارِقَةٌ تَمْرُقُ مِنْ نَاحِيَةِ التُّرْكِ»
عده ای اهل ضلال و اهل بدعت که بر ضد دین ومتدین ها
قیام
می کنند.[13]
وَ
يَعْقُبُهَا هَرْجُ الرُّومِ
هرج
یعنی فتنه؛ فتنه ای از روم (اروپای فعلی[14])
وَ
سَيُقْبِلُ إِخْوَانُ التُّرْكِ
دارودسته و
متحدین ترک هم می آیند
حتی
يَنْزِلُوا الْجَزِيرَةَ
اینکه
جزیره کدام است (معلوم نیست) زیرا 8 جزیره داریم که
حداقل باید معجم البلدان را نگاه کرد که کجا اطلاق جزیره شده، مگر با
قرائن بگوییم جزیره، شمال عراق است
وَ سَيُقْبِلُ مَارِقَةُ الرُّومِ حَتَّى يَنْزِلُوا الرَّمْلَةَ
آنها
(اروپایی ها) هم لشکر کشی می کنند
اما رمله
کجاست؟ در یک نقل عراق است
فَتِلْكَ
السَّنَةُ يَا جَابِرُ فِيهَا اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ فِي كُلِّ أَرْضٍ مِنْ نَاحِيَةِ
الْمَغْرِبِ
نتیجه
چیست؟
اختلاف کثیر
در تمام زمین از ناحیه مغرب؛ جولانگاه غرب است، تمام محور شام است.
جریان سفیانی پایگاه و مرکزش شام است، بعد هم عراق و
مقداری از جنوب ایران وحجاز.
اما این
روایت با رموز صحبت می کند باید مراجعه کرد به کتب
جغرافیا که مغرب، روم، جزیره، ترک، رمله به کجاها قابل تطبیقند.
فَأَوَّلُ
أَرْضٍ تَخْرَبُ أَرْضُ الشَّامِ
چون جولانگاه
شام است و نیروها آنجا پیاده می شوند، اولین سرزمین
که به هم می ریزد و مردم آواره می شوند سرزمین شام استع
شام خط مقدم است فبل و بعدش هم ویران می شود.
ثُمَّ
يَخْتَلِفُونَ عِنْدَ ذَلِكَ عَلَى ثَلَاثِ رَايَاتٍ رَايَةِ الْأَصْهَبِ وَ
رَايَةِ الْأَبْقَعِ وَ رَايَةِ السُّفْيَانِيِّ
سه پرچم، سه
رهبر وفرمانده مدعی خواهند شد: اصهب، ابقع و سفیانی.
والسلام
علیکم ورحمه الله و برکاته