مشخصات کتاب

سرشناسه : عسگری، محمد

عنوان و نام پدیدآور : از عاشورا تا غدیر: (گذری بر مناسبتهای ماههای قمری)/ تهیه و تنظیم محمد عسگری

مشخصات نشر : قم: محمد عسگری، - 1374.

مشخصات ظاهری : ج.جدول

شابک : بها:6000ریال(ج.1) ؛ بها:6000ریال(ج.1)

وضعیت فهرست نویسی : فهرستنویسی قبلی

یادداشت : چاپ قبلی: نصایح، - 1374

یادداشت : کتابنامه

موضوع : چهارده معصوم -- سرگذشتنامه

رده بندی کنگره : BP36/ع 5الف 4 1374

رده بندی دیویی : 297/95

شماره کتابشناسی ملی : م 77-4532

اشاره

از عاشورا تا غدیر

(گذری بر مناسبتهای ماههای قمری)

تهیه و تنظیم محمد عسگری

بسم الله الرحمن الرحیم

پیشگفتار

مراتب سپاس و ستایش ذات یکتایی را سز است که اول و آخر ، و واحد و قادر است و صلوات بر خاتم انبیاء حضرت محمد مصطفی (ص ) و درود و تحیات بر آل او ، بویژه ولی الله الا اعظم ، حضرت حجته ابن الحسن العسکری (عج ) تا قیام قیامت !

اما بعد ؛ با توجه به این که جامعه اسلامی علاقمند است اطلاعاتی نسبت به تولد ، شهادت و خط سیر زندگی معصومین علیه السلام داشته باشد و از طرفی برای تمامی افراد ، آن حوصله بایسته و فرصت لازم نیست که به طور مفصل و تمام افراد ، آن حوصله بایسته و فرصت لازم نیست که به طور مفصل و مشروح ، مطالعاتی در زمینه های فوق داشته باشند و با توجه به این که سروران عزیز امور تربیتی مدارس که همواره سعی در برپایی مجالس و مراسم را به مناسبتهای مختلف مذهبی دارند در بعضی از اوقات ممکن است به خاطر کمبود وقت لازم در تهیه و یا انتخاب مقاله ، شعر ، سرود و یا مرثیه ای جهت اجرای

دچار مشکل شوند ، لذا این جانب به خاطر تشویق استادان و سروران گرامی (البته با اعتقاد به عجز قلم و کمی بضاعتم ) با توجه به اشغالات و تجربیاتی که در امور تربیتی مدارس داشته ام تصمیم گرفتم مجموعه ای را که با حوصله و فرصت محدود آن مراسم تناسب داشته باشد ، تهیه و تنظیم نمایم .

از آنجا که یکنواختی مطالب و مراسم ، سبب خستگی خوانندگان کتاب و یا شرکت کنندگان در مراسم می گردد ؛ لذا این جانب در مورد هر موضوعی سعی

بسم الله الرحمن الرحیم

قل لا اسلکم علیه اجرا الا الموده فی القرابی

(سوره شوری آیه 23)

تاریخ مدون اسلام از سپیده دم تا امروز ، فرازهای شکوهمندی را به خود دیده است ، جلوه های با کرامت شخصیت های بزرگواری از خاندان عصمت و طهارت که با سیره عملی و فرهنگ و معرف غنی و پرباری که به عنوان مواریث ارزشمندی به یادگار نهاده اند ، چشمه های جوشانی از فضائل و مکارم انسانی را پدید آورده که جویبارهای با صفای آنها اذهان و اندیشه ها را طراوت بخشیده و کام رو آنها را حلاوتی خاص داده است . وجودهای با برکتی که در رسیدن انسانهای به کمالات عالی و اراسته شدن به اخلاق اسلامی واسطه فیض الهی هستند و نیز اسوه انسانهایی می باشند که می خواهند بسوی فضایل روی آورده و از رذایل اجتناب کنند . آن ستارگان درخشان معنویت و فضیلت که مصداق عترت بوده و با قرآن ملاز مند ، اگر انسانها به آنان تمسک جویند هرگز گمراه نشده و

در تیه ضلالت ، راه سعادت را باز می یابند ، کشتی نجات بخش امامت و ولایت ، انسانیت را با اطمینان و ارامش خاطر به ساحل نجات رسانیده ، حسنات دنیوی و اخروی را نصیب وی می سازد .

با وجود آنکه این پاسداران امانت الهی و حافظان حرمت انسانی و هادیان سیر کمال بشری در طول حیات پربار خویش مشقات زیادی کشیده و رنجهای فراوانی را متحمل گردیده اند ، آنگونه که بایسته است ابعاد وجودی شان بر طالبان معرفت معرفی نشده و مورخان و راویان نور ، تنها لحظاتی از زندگی پر برکت و سراسر فضیلت آنان را ثبت کرده اند ، البته پرتوهای پر فروغ این خورشیدهای درخشان به لحاظ عظمت و جلال شان ، آنچنان اندیشه ها را در شگفتی و تحیر فرو برده که این راویان از ترسیم ابعاد کامل شخصیتی آنان عاجز مانده اند و مائیم و افسوسی بزرگ و دریغی عمیق بر تمامی ثانیه های هر یک از آن شعله های منور که می توانست توشه معنوی قرنهای متمادی انسانیت را فراهم سازد ، برای جبران خسارتهای اعصار گذشته و بهره مندی افزونتر از معارف آن سروران ، می توان برنامه های گوناگونی را به اجرا گذاشت تا به مصداق فذکران الذکر تنفع المومنین مردمان متوجه این فروزندگی ها گردند .

ثبت سیره زندگی اهلبیت و پاسداشت سالروز ولادت و شهادت ائمه هدی و معصومین پاک سرنوشت ، جرعه های فضیلت را به کام تشنگان معارف سرازیر می نماید . از دیگر سو ایام الله ، روزهای سرنوشت ساز و مهمی است که ممکن است

طی آن حوادثی روی دهد که یکبار نعمت و رحمت لطفی را متوجه جهانیان بنماید و گاهی این حوادث به صورت عذابی سخت بروز نماید و خشم الهی را نشان دهد . به عبارت دیگر ایام الله یا نسیمی از معنویت است یا طوفانی از خشم و قهر که در هر دو حال دلها روشن می شود و بصیرت پیدا می کنند و نتیجه آن برای انسانهای خردمند و دوستدار معنویت خیر و خوبی خواهد بود ، چرا که در این روزها نشانه های الهی اشکارتر است ، سالروز ولادت معصومین و اهل بیت لحظه های نورانی و شکوهمندی است که طلوع خورشید فضیلت را نوید می دهد و برای عاشقان ولایت و شیفتگان حقیقت با سرور و شادمانی تواءم است و ایام شهادت و رحلت آن اسوه های وارستگی بیانگر آن است که نقمتی متوجه انسانهاست و بی دینی و ناحقی آنچنان سلطه خود را نشان داده که حقجویان را نعمتی بزرگ محروم کرده است .

نوشتار حاضر حاوی مطالب گوناگون و مضامین متنوعی است که به مناسبت های ایام قمری و خصوصا سالروز ولادت و یا شهادت خاندان عصمت و طهارت و یا سالروز رخداد وقایعی چون بعثت نبی اکرم (ص ) و غدیر خم به رشته تحریر در آمده است . طریقه تدوین مباحث و دسته بندی محتوایی ، کتاب حاضر را خواندنی نموده است و می تواند برای دست اندرکاران فعالیت های تبلیغی و فرهنگی و تمامی علاقمندان به ساحت مقدس اهلبیت خصوصا مربیان پرورشی و مبلغان دینی مفید و موثر واقع گردد

مناسبتهای ماه محرم

هجرت پیامبر

و اینک ما ، از ورای قرون

سرکشیده ایم و فصلی نوین را آغاز گریم .

اینک ما به کرانه تاریخی چند صد ساله و غرورانگیز ، پیروزمند و غرور آفرین ستاده ایم .

اینک ما گام در سالی جدید و فصلی دیگر ، از تاریخ حیاتبخش اسلام می نهیم و نظاره گر رویدادهای سالهای و قرنهای گذشته هستیم .

آری . . . همراه با رسیدن نخستین روز محرم ، ماه خون و حماسه ، سالی دیگر از هجرت پیامبران اسلام ، آن جاودانه مرد ، محمد(ص ) می گذارد .

هجرتی که چونان دم مسیح ، کالبد رو به ضعف نهاده اسلام را جانی تازه بخشید و روحی دیگر .

هجرتی که بسان تولدی دیگر ، سرآغاز تاریخ پر شکوه اسلام قرار گرفت و او ، آن پیام آور آن یتیم مکه ، آن انسان خدایگونه ، هجرت را بر گزید تا بر روندگان راهش در گستره وسیع آینده و بر پویندگان طریقتش در پهنه تاریخ صلا زند که :

آی انسان ، وای مسلمان ! بدان هنگام که موانع و سدها ، تو را از شدن و تحریک و پویایی باز می دارد ، هجرت کن ، هجرتی به سوی شدن و به سوی الله و به آنچه که باید باشی .

آری . . . او هجرت کرد ، تا بر آیندگان بانگ بر آورد که : آن هنگام که عوامل گوناگون ، تو را از انجام رسالتت ، باز می دارد و به بودن و نه شدن وادارت

(مرثیه ای گروهی بمناسبت حلول ماه محرم )

خورشید عالم آرا (2)

ا هاله غم آمد (3)

یاد آور شهیدان (2)

ماه محرم آمد (3)

ای خاتم امامت ، . . .

ماهی که گردد از عرش (2)

ندای حق شنیده (3)

سرها شود بریده (2)

تن ها به خون تپیده (3)

ای خاتم امامت ، . . .

ماهی که دست عباس (2)

گردد جدا ز پیکر (3)

اطفال ، تشنه آب (2)

سقای به خون شناور (3)

ای خاتم امامت ، . . .

ماهی که نجل زهرا (2)

جان را به کف گرفته (3)

بر امت پیمبر (2)

خط شرف گرفته (3)

ای خاتم امامت ، . . .

در راه آئین حق (2)

زینب شود گرفتار (3)

مسلم برای خدا

سر را بداده بردار (3)

ای خاتم امامت ، . . .

دهم محرم ، شهادت حضرت امام حسین (ع) و یاران با وفایش

دل به مهر آل احمد منجلی داریم ما

والی ملک ولایت را ولی داریم ما

اینهمه نعمت که می بینی به ما بخشیده اند

از یم جود حسین ابن علی علیه السلام داریم ما

حماسه عاشورا

در چشم انداز سرخ و خط خونین شهادت ، محرم جلوه ای دیگر دارد و جلائی نو !

و در آسمان پر ستاره ایثار و جهاد ، عاشورا چونان کوکبی خونین درخششی ویژه دارد .

آری . . . آنک خدای خواست که خون را به قیام بیند و رایت سرخ حقیقت و راستی را به تماشا ایستد ، خو ای ، ذلت باطل و پلیدی را به نظاره بنشیند .

آنک . . . مشیت رب الارباب بر این شد که رزمی سرخین بر پا

شود ، نور و ظلمت در مصاف شوند و حق و باطل به پیکار بر خیزند تا حماسه ای پرشکوه تحقق یابد و آوازه اش در همیشه تاریخ بماند .

61 سال از هجرت پیامبر(ص ) می گذرد ، و اینک حسین (ص ) ، هم او که در مهبط وحی جبرائیل و در دامن پاک پیامبر ، پرورش یافته است ، پرچم امامت را در راستای رسالت ابراهیم خلیل الله علیه السلام و محمد رسول الله (ص ) بر دوش گرفته است تا کاروان بشریت را تا دروازه های نور ، راه بنماید و کشتی نجات انسان را در شط سرخ شهادت ، به پیش راند .

در سویی سپاهیان جبهه نور و منادیان حق و راستی قامت کشیده اند و در دیگر سوی لشکریان شب و آواز گران سیاهی و پلیدی به صف شده اند و خورشید عاشورا نظاره گر این پیکار خونین و نبرد سرخ !

خورشید آمده است تا سر انجام نبرد را در سینه بنگارد و بر گوشهای همه آیندگان تاریخ قصه را باز گوید .

و حسین (ص ) زره به تن کرده است ! تنها با 72 تن یار در برابر انبوه سپاه کفار !

خاک کربلا ، به انتظار که رزمیدن رزمگران جبهه حق و یزیدیان شب زده را به تماشا بنشیند .

و عاقبت ، انتظار به پایان می رسد و رزم آغاز می شود ، حسینیان را شور و ولوله می افتد که به زودی در بستری سرخ ، پیامبر را بر بالین خویش می بینند و بهشتیان جنت

خدای را دیدار می کنند .

و در دیگر سوی ، خفا شان شب را هراس می افتد که بزودی سپیده نور ، قلب سیاهی را می شکافد و پایان هستی شب را اعلام می کند .

حسینیان ، حق حق گویان بر سپاه کفر می تازند و با ندای تکبیر ، بر جنگل انبوه سپاه خصم یورش می برند ، تا با آتشفشان خونها شان در خیمه های شرک و کفر یزیدی ، آتش به پا کنند و در دامن شب ، شرر افکند .

اینان قامت کشیده اند تا رسم جانبازی و ایثار و شهادت در راه عقیده را برای همه تاریخ به نمایش گذارند و پیکرهای خونین شان را سند رسوائی باطل و باطل گویان تاریخ قرار دهند .

ظهر عاشورا است و اوج داغی صحرای تفتیده کربلا و خورشید می گردید بر تن های فتاده بر خاک ، بر تربت خون گرفته زا جساد بی کفن .

بر پیکره های پاره پاره و بی سرو بی دست منادیان توحید ،

و حسین نظاره می کند ، شکوه حادثه را ، عمق قساوت قابیلیان و اوج ایثار یاران را و دانه های اشک ، بر گونه های ملتهبش در آبشار نور خورشید چون در می درخشید .

او آمد و زمین و آسمان را آشتی دیرینه داد . کعبه را جلای پاک حقانیت حق ، و مکه را جایگاه شاهدان حق پرست ، بردگان را آزاد ساخت و تنها بنده خاص خدا نامید شان . بندگان زور را رها کرد و بندگان زر را مخلص

ساخت و ره گم کردگآن را چراغ هدایت گشت و ره یافتگان را هادی حق .

او آمد ، کوران را چشم حقیقت بین ، کران را گوش شنوا و لالان را ندائی حق رسان بخشید . مردگان را از خون شهید جلوه ای تازه ساخت و همه را شهید شاهد کرد و عاشق حق .

او آمد تا با زندگی سراسر مبارزه خویش ، با دعوت خود به ما درس ایمان و جهاد دهد و با زندگی جانگذار خویش بما یاد داد که در راه برانداختن ظلم و ظالم رودخانه هایمان را غرق خون سازیم و از خون وضو بگیریم و تنهایمان را سنگر سازیم ، ولی ظلم را نپذیریم و با دستان خون آلوده خویش ، پرچم حق را بر فراز بلندترین قله های استقامت و پایداری استوار سازیم .

بما اموخت که ای انسان آزاده ، آنجا که نمیتوانی سر بلند زیست کنی ، سر بلند بمیر . آنجا که طپش توانستن در تو خاموش شد ، سرود بایستن سرکن و آنجا که رنگ رخسارت از شدت ظلم و جهلها به زردی گرائیده از خون وضو بسازد و بر سجاده گلگونت سربنه .

آری آری او آمد ، نامش محمد بود و کنیه اش ابوالقاسم .

او جلوه ای از نور حق بود ، از تبار هابیل و از نسل ابراهیم علیه السلام

او خاتم النبیین ، وارث المرسلین ، محبوب العامین ،

رسول گرامی خدا حضرت محمد ابن عبد الله علیه السلام بود .

دو ناخدا

فروغ دیده آمد . سرور سینه آمد

هور این دو آیت . خوش هم قرینه آمد

خزینه رسالت خالی شد از گهرها

والاترین جواهر ، از آن خزینه آمد

دو ناخدای امکان بهر نجات انسان

هر یک به جلوه خاص ، در این سفینه آمد

از مطلع رسالت . و ز مشرق امامت

خورشید مکه سرزد ، ماه مدینه آمد

آن خاتم النبیین ، وین صادق الائمه

جبرئیل کویشان را ، عبدی کمینه آمد

احمد که با ظهورش . شد دفن بت پرست

صادق که عشق رویش ، در دل دفینه آمد

آن تا دهد به عالم ، عشق و امید برخاست

این تا برد ز دلها ، نفاق و کمینه آمد

شکست زین دو قدرت ، بتهای جهل و الحاد

انسان که بارش سنگ بر ابگینه آمد

تنها نشد موید در مدحشان ثنا خوان جبرئیل هم غزلخوان ، در این زمینه آمد

سرود میلاد حضرت رسول اکرام ص و حضرت امام صادق علیه السلام

فرخنده میلاد محمد آمد

ختم پیمبران سرمد آمد

مولد صادق آل محمد

مقارن گشته با میلاد احمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

ز یمن مقدم رسول خاتم

معطر آمده محیط عالم

مولد صادق آل محمد

مقارن گشت با میلاد احمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

عرش کبریا نوید آمده

که مسلمین عید آمده

بدر منوری پدید آمده

حامل قرآن مجید آمده

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

ولادت ختم رسولان آمد

محمد آن حبیب جآنان آمد

بر جسم پیروان او جان آمد

بر حرمتش جهان گلستان آمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

به هفتده ربیع دو ماه تابان

ز

تارک سپهر دین و ایمان

برای دادن پیام جانان

دمیده با سراج لطیف یزدان

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

مرثیه گروهی در ماتم عاشورا

شب و روز عاشورا

امشب شهادتنامه عشاق امضا می شود

فردا ز خون عاشقان ، این دشت دریا می شود

امشب کنار یکدیگر ، بنشسته آل مصطفی

فردا پریشان جمعشان ، چون قلب زهرا می شود

واویلتا - واویلتا

امشب بود بر پا اگر ، این خیمه ثار الهی

فردا به سمت دشمنان ، بر کنده از جا می شود

امشب صدای خواندن قرآن بگوش آید ولی

فردا صدای الا مان زین دشت بر پا می شود

واویلتا - واویلتا

امشب رقیه حلقه زرین اگر دارد به گوش

فردا دریغ این گوشوار از گوش او وا می شود

امشب به خیل تشنگان ، عباس باشد پاسبآن

فردا کنار علقمه ، بی دست ، سقا می شود ،

واویلتا - واویلتا

امشب که قاسم زینب گلزار آل مصطفاست

فردا ز مرکب سرنگون ، این سرور عنا می شود

امشب بود جای علی ، آغوش گرم مادراش

فردا چو گلها پیکرش ، پامال اعداء می شود

واویلتا - واویلتا

امشب گرفته در میان ، اصحاب ، ثار الله را

فردا عزیز فاطمه ، بی یار و تنها می شود

ترسم زمین و آسمان ، زیروز بر گردد (حسان )

فردا اسار تنامه زینب چو اجرا می شود

واویلتا - واویلتا

دوازدهم یا بیستم و پنجم محرم شهادت حضرت امام زین العابدین (ع)

گر دین خدا به کربلا احیا شد

از خون حسین علیه السلام زاده زهرا شد

با اشک و دعای خود امام سجاد علیه السلام

تکمیل گر قیام عاشورا

شد

سعادت و هدایت دست خواهند یافت . و از سخنان آن امام است :

برای مومن چه اندازه زشت است خواهشی داشته باشد که در راه خواستن آن خوار گردد .

شیعیان ما اهل هدایت ، تقوی ، خیر ، ایمان ، فتح و ظفر می باشند .

امید آنکه در این ایام فرخنده جامی از کوثر گوارای آن بزرگواران نوشیده و زمزمه کلامشان را سر دهیم .

میلاد پیامبر(ص)

وقتی یک مرد مانده و کران تا کران عدو ،

یک تیر مانده بود و جهان تا جهان نشان ،

وقتی مردان مرد سر در چاهسار ظلمتها ، به نابودی کشیده شده بودند ، وقتی حلقوم حق طلبان با طناب اعدام بدست جلادان سپرده شده بود ، وقتی نامردان مرد بر مسند تکیه داده بودند و نا حقان بجای حق ،

بی سیرتان بجای نیک مردان جا خوش کرده بودند ،

وقتی خسرو پرویز در ایران ، بیدادگر بیدادگران بود و امپراطور رم از بردگان و حیوانات جنگ خونین مرگ و زندگی براه می انداخت و در این بین بر مرگ برده بینوا قاه قاه می خندید ،

وقتی از هر سو آتشکده های ظلمت سر بر فلک برداشته بودند و شعله های شوم خویش را به آسمان میفرستادند ،

وقتی از هر سو آتشکده های ظلمت سر بر فلک برداشته بودند و شعله های شوم خویش را به آسمان میفرستادند ،

وقتی قله شهر آشنای قدمهای ابراهیم و اسماعیل ، مهبط وحی خدا ، سر در چاهسار غروب غم انگیز نیستی خود

میکشید ،

وقتی خورشید از طلوع خویش از طلوع خویش شرم داشت و بر غروب خود از شادی میگریست و انوار طلایی خویش را در دامن خود مخفی میساخت و بی نور و بیخیال در آسمان گام میزد ،

وقتی شفق از دامن خونرنگ خویش ، سخت بیمناک بود و بر این سرخی نفرین میفرستاد ،

وقتی فلق از ظهور خویش نا ظهوری میطلبید و از خدای خویش ناپیدایی ، وقتی سپیده دامن عفاف خویش را در دست سیاه شب میدید و شرم آلود بر آن لعن میفرستاد ،

وقتی در آن نقطه که زمین از آسمان کام میگیرد ، دیگر درخششی و تلالوئی به چشم نمی خورد ،

وقتی در لاله زارهای بجای بلبل جغد لانه کرده بود و بر ویرانه ها بلبل نوحه میخواند ، در کویر ، آلاله ها غمناک به انتظار چشمه آبی ، قطره اشکی ، ذره نثاری له میزدند ،

وقتی ماه در شبهای چهارده چنان بیرنگ بود که ستاره ها بر او نهیب میزدند ، وقتی در قلبها به جای محبت کینه ها ، عداوتها ، شقاوتها ریشه دواند بود ، وقتی دستهای باز و آلوده شیطان همه را ، همه چیز و همه جا را نا پاک ساخته بود و قلبها شیطانی ، نفسها شیطانی و حیات نیز شیطانی گشته بود ، وقتی در یوز گان نامرد کله بر سر درویشان بینوا میگذاشتند ، وقتی مظلوم اسیر دست ظالم بود و فقیر پادوی خانه بدوش غنی ، وقتی مردان بر اریکه قدرت نشسته بودند و زنان ، دست به سینه ،

چون بردگان بی اراده در اختیار آنان به بازی گرفته شده بودند ،

مرد همه چیز بود و زن هیچ

وقتی طفلکان ، زنده بگور شده و دخترکان بی گناه ، آرام طلوع نکرده ، در گور سرد قساوت پدر غروب میکردند ،

از بین ببرد و شورشی بنیادی بر ضد حکومت آنان پی افکند و کاخ یزید و امویان را برای همیشه واژگون کند .

این مبارزه که توام با مظلومیت اهل بیت بود ،

نخست با خطبه حضرت زینب علیه السلام در بازار کوفه شروع شد و سپس با سخنان کوتاه ولی بسیار پر شور و موثر حضرت زین العابدین علیه السلام در کوفه تداوم یافت .

سخنان حضرت سجاد علیه السلام در محیط ارعاب و وحشت کوفه و در دل مردم ، طوفانی بپار کرد و چنان در عمق روح مردم نفوذ کرد که می گریستند و همدیگر را ملامت می کردند و از همانجا شعارهایی بر ضد حکومت یزید و به نفع امام حسین علیه السلام سر می دادند . تاثیر سخنان حضرت سجاد به قدری بود که کوفه را لرزاند و پسر زیاد در اولین سخنرانی اش پس از شهادت امام حسین علیه السلام برای تهدید مردم گفتارش را با دشنام به امام حسین علیه السلام و خاندانش و ستودن یزید آغاز کرد و هنوز سخنانش تمام نشده بود که عبد الله بن عفیف برخاست و گفت : پسر زیاد ، دروغگو تو و پدرت هستی . و کسی است که ترا بر ما حاکم ساخته است . فرزند پیامبر علیه السلام را بی شرمانه

می کشی و بر منبر مسلمآنان چنین سخنانی می گویی ! !

کاروان اسرا به سرپرستی و قافله سالاری حضرت سجاد علیه السلام وارد شام مرکز خلافت بنی امیه می شود . آگاهی مردم کوفه هر چند مهم بود ولی ضرورت آن به پایه ضرورت آگاهی دادن مردم شام نمی رسید ، زیرا اسلام مردم شام ، اسلام معاویه بود ، و حتی به تصدیق مورخان ، شامیان برای پیامبر ، خویشاوندی جز یزید نمی شناختند !

ورود به شام برای حضرت سجاد علیه السلام بسیار گران بود و آزار و شکنجه جسمی و روحی زیادی به آن حضرت وارد شده وضع اسراء چنان رقت بار بود که هر کس کوچکترین شناسایی نسبت به آنان داشت نمی توانست بی تفاوت بماند و اظهار ناراحتی نکند .

امام علیه السلام در مجلس یزید و در برابر دیدگان مردم وقتی که با گستاخی یزید روبرو شد که گفت : دیدی که خدا با پدرت چه کرد ؟ فرمود: ما جز قضای الهی که حکمش در زمین جاری است ندیده ایم . و یزید گستاخانه گفت تو پسر کسی هستی که خدا او را کشت .

امام علیه السلام دلیرانه و بدون ترس از ابهت یزید و جمعیت مجلس فرمود: من پسر کسی هستم که تو او را به ستم کشتی . و خدا در قرآن فرموده است که : هر کسی مومنی را عمدا بکشد ، در جهنم تا ابد به عذاب الهی گرفتار خواهد بود .

و یزید که تاب تحمل سخنان کوبنده امام را نداشت با خشم فراوان فرمان قتل

امام را صادر کرد ، ولی امام علیه السلام با قاطعیت فرمود: هیچگاه اسیران ازاده شده ، نمی توانند حکم قتل انبیاء و اوصیاء را صادر کنند ! مگر اینکه از اسلام خارج شوند ! و اگر چنین است مردی مطمئن حاضر کن تا وصیت کنم و اهل حرم را به او بسپارم . . . و یزید از نفوذ کلام امام درمانده شد و از کشتن آن حضرت صرفنظر کرد . هرگز امام سجاد در برابر حاکمان ستمگر اموی کرنشی نکرد و بی باکانه به یزید فرمود: مرا از کشتن می ترسانی مگر نمی دانی که کشته شدن ، افتخار ما است و شهادت برای ما کرامت است .

به هر حال خطبه های حضرت سجاد علیه السلام در کوفه و شام علی الخصوص در بارگاه یزید ، حکومت بنی امیه را به مردم شام شناساند . یزید بی چاره شده بود و برای اولین بار احساس کرد که در مبارزه شکست خورده است . مبارزه ای که از پشت شتری عریان به وسیله جوانی رنجور و اسیری به بند کشیده ، شروع شده و تا بارگاه خلافت به پیش رفته بود و او همچون اسیری زبون در دست زبان آنچه مهم است توجه امام در فرصتهای مناسب به آینده درخشان و تابناک اسلام و امت اسلامی بود که حضرت توانستند در سالهای رسالت خویش ویژگیهای دولت حضرت مهدی (عج ) را یاد آور شوند و در این راه گامهای موثری چون پاسخ به مسائل علمی ، رد شبهات ، توجه به اصحاب ، برحذر نمودن آنان در همکاری با خلفا ، تقویت

و تحکیم مبانی امامت بصورت یک عقیده اسلامی ، آماده کردن مردم برای غیبت امام مهدی (عج ) و دعوت مردم به امامی که غایب خواهد بود بردارند ، لذا آبوالادیان که نامه رسان آن حضرت بود میگوید: امام برای شخصی که سوال کتبی نموده بود نوشت : درباره مهدی قائم آل محمد(نص ) پرسیده بودید او زمانی که قیام کند آنچنان عالمانه در میان مردم حکمرانی و قضاوت برحق کند که هرگز نیازی به برهان و دلیل نخواهد داشت .

دسته گل محمدی

ده مژده که نخل دل برگ و بری داد

زیرا شجر باغ رسالت ثمری داد

ای ساقی گل چهره بده باده که امشب

بر ماه صدف بحر ولایت گهری داد

از نسل نبی و علی و فاطمه خالق

بر خلق جهان بار دگر راهبری داد

جبریل امین گفت به احمد که خداوند

بر امت تو بار دگر تاج سری داد

تا آنکه بشر را برساند به تکامل

بر هادی دین بهر هدایت پسری داد

بر عسکریان مژده بده حضرت معبود

بر مکتب شرع نبوی زیب و فری داد

آمد پدر مهدی موعود بدنیا

کز امانش تیر دعا را اثری داد

رو به صفتان را هله اعلام خطر کن

چون حق به علی شیر خدا شیر نری داد

از یمن قدوم پدر مهدی موعود

حق در بر آتش به کف ما سپری داد

آمد به جهان آنکه خدا خلق جهان را

از جلوه او مهدی نیکوی سیری داد

آمد به جهان آنکه به یک گوشه چشمی

بر محفل ما شور وصفای دگری داد

آمد به جهان آنکه پی یاری قرآن

ا منطق خود پاسخ هر خیره سری داد

آمد به جهان آنکه به پیغام پیمبر

هشدار به کفار چو پیغامبری داد

آمد به جهان آنکه شب تیره ما را

در پرتو اشراق همایون سحری داد

آمد به جهان آنکه همه بیخبران را

از واقعه روز قیامت خبری داد

با ماه بگوئید نتابد که به زهرا

خلاق جهان باز فروزان قمری داد

از بهر نظر خواهی صاحب نظران حق

ما را به جهان رهبر صاحب نظری داد

در شهر هنر خامه هر بی هنری را

با تیغ زبان سر خط علم و هنری داد

مرغ دل (ژولیده ) به پرواز در آمد او آمد و بر مرغ دلش بال و پری داد

ماه محراب

در جسم جهان ، فیض بهارانم من

عالم چو زمین تشنه ، بارانم من

در زهد ، دلیل پارسایان جهان

در عشق ، امام جان نثارانم من

فرزند حسین و زینت عبادم

شایسته ترین ، سجده گذارانم من

با اینهمه منزلت ز سوز دل و جان

روشنگر بزم سوگوارانم من

چون لاله همیشه از جگر می سوزم

چون شمع همیشه اشک بارانم من

دردا که چه آور قضا بر سر من

ای کاش نمی زاد مرا مادر من

من نور دل پیمبر و زهرایم

روشنگر بزم عترت طاهایم

افروخته تر ز شمع افروخته ام

دل سوخته تر ز لاله صحرایم

با ذکر دعا و خطبه و اشک و پیام

من حافظ انقلاب عاشورایم

بیمار فتاده در دل آتش و خون

لب تشنه خسته بر لب دریایم

آن طرفه شهید زنده ام من که به عمر

از تیغ جفا بریده اند اعضایم

ردا که چه آورد قضا بر سر من

ای کاش نمی زاد مرا مادر من

آنم که به هر گام خطرها دیدم

در هر نفس از ستم شررها دیدم

با آنکه ز کربلا ، دلم خونین بود

در شام همی خون جگرها دیدم

با آنکه به خاک و خون بدیم تن ها

بر عرشه نیزه نیز ، سرها دیدم

در باغ به خون نشسته کرببلا

افتاده ، قلم قلم شجرها دیدم

یک سو تن صد چاک پدرهای شهید

یک سو تن پا مال پسرها دیدم

دردا که آورد قضا بر سر من

ای کاش نمی زاد مرا مادر من

من دیده ام آنچه را که دیدن سخت است

دیدن نه همین بلکه شنیدن سخت است

از ورطه طوفا نزده آتش و خون

بر ساحل آرزو رسیدن سخت است

هفتاد و دو تن ز بهترین یاران را

دیدن به زمین و دل بریدن سخت است

بار غل و زنجیر چهل منزل راه

با پیکر تبدار کشیدن سخت است

جانبخش بود صدای قرآن اما

از راس پدر به نی شنیدن سخت است

ای کاش نمی زاد مرا مادر من

دردا که چه آورد قضا بر سر من

مشک افشان عالم

مدینه روز جمعه هشتم ماه ربیع الثانی حال و هوای دیگری داشت ، همه در انتظار درخشیدن نوری بودند تا گلهای زندگی را در فضای ظلم گرفته آن سامان شادابی بخشد . در این روز ، خورشید تابان وجود امام حسن عسکری علیه السنه ام قدم به عرصه این جهان خاکی گذاشت . هم او که از دامانش نوری ساطع شد تا امید بخش مظلومان و

مستضعفان گیتی شود . براستی میلاد امام عسکری بر عظمت روز جمعه افزود و بر این عید طراوتی خاص بخشید . او دومین امامی بود که نام حسن را به خود میگرفت و هم نام سبط اکبر رسول خدا یعنی حسن ابن فاطمه علیه السلام شد ، امام به القاب صامت ، رفیق ، نقی ، زکی ، هادی معروف بود .

باید ولادت باسعادت آن حضرت را نه به عنوان حادثه ، بلکه نقطه عطفی در تاریخ تشیع دانست و باید اذعان داشت که این میلاد در آینده ای نه چندان دور تاریخ بشریت را دگرگون می کند ، چرا که او می باید فرزندی به دست غیب بسپارد تا روزی دادگستر جهان هستی شود .

در شان ایام که امام هادی علیه السلام را از مدینه به سامرا بردند زیر نظر حکومت عباسیان قرار گیرد ، امام حسن عسکری علیه السلام را نیز به دستور متوکل عباسی به سامرا انتقال دادند لذا باید گفت که قسمت عمده ای از عمر امام علیه السلام در پایتخت عباسیان در سکوت مرگبار حکومت آنان گذشت .

آنچه مسلم است انتقال و تبعید امام هادی و امام عسکری علیه السلام به سامرا ، که ودیعه الحسین علیه السلام

در دل تاریکی شب . . . از خواب بلند می شود . . . از خیمه بیرون می آید و آرام آرام به خیمه دیگری سرازیر می شود . . . وارد خیمه که می شود صدا می زند: پدر جان . . . پدر جان . . . وقت نماز صبح است بیدار

شو . . . در حالی این کلمات را می گوید که سجاده زیبائی را روی زمین خیمه پهن می کند . . . پدرش بلند می شود . . . مگر به خواب رفته بود . . . او تمام شب را بیداری کشیده بود . . . شب دهم محرم واقعا شبی درد آورد بود . . . بفکر خود تنها نبود . . . بفکر اهل بیتش بود . . . بفکر اصحابش بود . . . رو به دخترش می کند و می گوید: اه رقیه جان . . . و بعد از این کلمات با چشمانی پر از اشک دختر بچه اش را در آغوش می کشد . . .

کلمات در گلویش ساکت می شوند و چیزی نمی گوید . . . از جای خود بلند می شود و بعد از وضو به نماز مشغول می شود . . . هنگامیکه صبح دمید ، دو لشکر حق و باطل در مقابل همدیگر قرار گرفتند . . . همه زنان اهل بیت در داخل خیمه ها به دعا و نیایش مشغول بودند . . . صدای بهم خوردن شمشیرها قلبهای آنها را به لرزه می انداخت . . . وقت ظهر فرا می رسد . . . رقیه از خیمه بیرون می آید و با چشمهای هرسان و خسته پدر را جستجو می کند . . . در دل می گفت : خدا یا پدرم کجاست ؟ وقت نماز شده . .

. چرا نمی آید نماز بخواند ؟ دوباره به خیمه می رود . . . سجاده را روی شنهای داغ پهن می کند . . . این عمل را چندین بار انجام می دهد . . . عقیله بنی هاشم زینب علیه السلام در حالیکه زمین معرکه را می پایید ، چشمش به رقیه می خورد که در کنار خیمه ایستاده است . . . از جا می پرد و خود را به آن خیمه می رساند . . . رقیه جان چرا بیرون ایستاده ای ؟

جواب می دهد: عمه جان . . . می ترسم نماز قضا شود و پدر به آن نرسد . . . حضرت زینب علیه السلام با صدایی که توام با گریه بود گفت : مطمئن با . . . پدرت نماز آخرین خود را بجای آورد . . . سپس دستی روی سرش می کشید و خیمه را ترک می کند و به رقیه می گوید از خیمه خارج نشود . . .

بعد از اینکه زمین کربلا ، حله خونین خود را به تن کرد ، و خاندان اهل بیت عازم کوفه و از انجام به شام رفتند ، رقیه ناراحتیهای اهل بیت را دو برابر کرده بود . . . در حال خواب و بیداری سراغ پدرش را می گرفت و همیشه عمه اش زینب بود که او را دلداری می داد ولی این دلداریها موقت بود . . . در خرابه شام ، رقیه پدر را خواب می بیند که او را دعوت می کند به نزدش برود ، از خواب می پرد

و با گریه پدر را می خواهد . . . آنقدر گریه می کند که همه اهل بیت حتی بچه ها از خواب بیدار می شوند و همه بی اختیار شیون را آغاز می کنند . . . بی تابی و ناراحتی رقیه را به گوش یزید می رسانند . . . می پرسد چه شده ؟

قصه را برایش تعریف می کنند . . . دستور می دهد سر پدرش را برایش ببرند تا ساکت شود . . .

سر مطهر هنگامیکه نمایان می شود ، حضرت زینب علیه السلام آنرا پیش رقیه می برد . . . رقیه جان این سر پدر است . . .

رقیه حیران می پرسد این سر کیست ؟ گوید: سر پدر است . . . مات و مبهوت با دستهای کوچک و لرزانش جلو می رود . . . سر مطهر را می گیرد و به آن خیره می شود . . . سر را می بوسد و سپس آنرا به سینه می چسباند و در دل را آغاز می کند . . . پدر ! . . . بعد از تو به سر عمه ها چه خواهد ؟ . . . به سر بچه ها چه خواهد آمد ؟ . . . پدر چرا جواب نمی دهی ؟ . . . ایکاش سر مرا بجای تو می بریدند . . . ایکاش مرده بودم و ترا به این وضع نمی دیدم . . .

با این کلمات ، خاندان اهل بیت را غمناک ساخت . . . گریه شدیدی او را گرفت

و بیهوش روی زمین افتاد . . . سر مطهر از لابلای دستهایش می افتد . . . زنها دویدند . . . رقیه زا بدست گرفتند . . . اما دیگر روحی در جسد نبود . . . رقیه بدرود حیات گفته بود . . . رقیه علیه السلام در سال 57 هجری در شهر مدینه بدنیا آمد و در سال 61 هجری در خرآبه شام مدفون شد .

مقام این مخدره در منطقه ای بنام عماره در نزدیکی دروازه قدیمی شام بنام فردایش قرار دارد . . . بارگاه حضرت رقیه سابقا مزار کوچکی بود گنبدی سبز آنرا پوشانده بود و مساحتش به 50 متر مربع می رسید .

از کرامات این حضرت ، گفته های واقعیت داری است که سالها پیش یکی از سادات معروف حضرت را در خواب می بیند که با و می گوید: ای سید ، چطور خواب رفته ای و آب دار قبر مرا می برد ؟ وقت صبح می شود . . . سید خواب را برای چند نفر از مجتهدین تعریف می کند . . . بر آن شدند که آنجا را حفاری کنند تا جریان برایشان آشکار شود . . . بعد از حفاری دیدند ، رودی دارد قبر مطهر را فرا می گیرد تصمیم گرفتند کسی پایین برود پیکر مطهر را روی کف دست بگیرد تا مسیر آن رود را عوض کنند . . . کسی جرات نکرد اینکار را انجام دهد مگر خود آن سیدی که خواب دیده بود . . . بعد از تلاوت آیات قرآن و ادعیه ، سید

پایین می رود و جسد مطهر را که در پارچه ای پیچیده شد بود ، روی کف دست قرار می دهد تا کار پایان می گیرد . . . سید (علیه الرحمه ) در آنوقت گفته بود هنگامیکه جسد مطهر را در دست گرفتم ، آنقدر ظریف و نرم بود که حس کردم ، حضرت ، همین الان فوت شده بودند .

از آن زمان به بعد ، کرامات حضرت رقیه علیه السلام پدیدار شد و مردم شام ، این مقام را مورد احترام قرار دادند و نذرهای زیادی برای آن می فرستادند و ظرف سالهای دراز ، شیعیان جهان ، جهت ساختن بارگاهی که لایق مقام این حضرت باشد پول زیادی جمع آوری کردند و خانه هایی که دور تا دور مقام ، به مساحتهای زیادی بود خریداری نمودند . و بدین ترتیب قبه و بار گاهی زیبا ، برای این دردانه حسین علیه السلام ساخته شد که هم اینک زیارتگاه عاشقان و دوستداران حضرتش می باشد .

ای بارگاه کوچک تو قبله ای عظیم

وی روضه مبارک تو روضه نعیم

باشد حریم اقدس تو قبله گاه دل

تا خفته چون تو جان جهانی در آن حریم

هم دختر امامی و هم خواهر امام

هم خود کریمه هستی و هم دختر کریم

قدرت همین بس است که خوانند اهل دل

حق را به ابروی تو ای رحمت عمیم

ای نور چشم زاده زهرا (رقیه جان )

هر چند کوچکی تو بود ماتمت عظیم

خواهم که بر مزار تو گردم شبی دخیل

خواهم که در جوار تو باشم شبی مقیم

بدان امید که

ما نیز از محبین این دردانه حسین علیه السلام بحساب آییم و به فیض زیارتش از نزدیک نائل گردیم .

دیده خونبار

شیعیان شرح شب تار مرا گوش کنید

قصه دیده خونبار مرا گوش کنید

مو به مو راز دل زار مرا گوش کنید

داستان من و دلدار مرا گوش کنید

تا بدانید چرا خسته و بیمار شدم

این چنین در کف اغیار گرفتار شدم

روزگاری به سر دوش پدر جایم بود

ساحت کاخ شرف منزل و ماوایم بود

دیدم مام و پدر محو تماشایم بود

ماه ، شرمنده ز رخسار دل آرایم بود

حال در گوشه ویرانه بود منزل من

خون دل گشته ز بی تابی دل ، حاصل من

یکشبی ناله ز هجران پدر سر کردم

دامن خویش ز خونان جگر تر کردم

صحبت باب بر عمه مکرر کردم

گفت : بابت به سفر رفته و باور کردم

تا سر غرقه به خونش به طبق من دیدم

من از این واقعه چون بید به خود لرزیدم

گفتم ای جان پدر ، من به فدای سر تو

ای سر غرقه به خون ، گو چه شده پیکر تو

کاش می مردم نمیدید ترا دختر تو

بنشین تا که زنم شانه به موی سر تو

ز چه خاکسترای سر شده اینسان رویت

همچو احوال من آشفته شده گیسویت

غم مخور آنکه کند موی ترا شانه منم

آنکه از هجر تو از خود شده بیگانه منم

آنکه شد معتکف گوشه ویرانه منم

تو مرا شمع شب افروزی و پروانه منم

بنشین تا ببرت راز دل ابراز کنم

شاید امشب گره از مشکل خود باز

کنم

دوست دارم که مرا از قفس آزاد کنی

همره خود ببری ، خاطر من شاد کنی

راحتم ز آتش سوزنده بیداد کنی

از ره لطف به ژولیده دل امداد کنی

کو بود شاعر دربار تو ای خسرو دین

باش او را به قیامت ز وفا یار و معین

مرثیه گروهی در شهادت دردانه حسین علیه السلام رقیه خاتون علیه السلام

در گوشه ویرانه ام

شد بهترین کاشانه ام

چون به وصال بابایم

گر چه سر ببریده اش را دیدم

مظلوم حسین علیه السلام (6)

گر چه دخت سه ساله ام

رنج چهل سال و دیده ام

سیلی و تازیانه از بس خورده ام

چون غنچه نشکفته ای پژمرده ام

بابا حسین علیه السلام (6)

سر بر خاک غم مینهم

درس شهادت میدهم

کی اسیر دشمن بی مروتم

من اسیر عشق و سوز و محبتم

مظلوم حسین علیه السلام (6)

منایبتهای ماه محرم

هفتم صفر ولادت امام هفتم حضرت موسی ابن جعفر (ع)

ظاهر چو جمال حضرت موسی شد

روشن همه جا ز نور کرمنا شد

در راض و سما و لوح و کرسی و قلم

انوار رخ محمدی (ص ) پیدا شد

باب الحوائج

باز اراده خداوند متعال بر آن شد که حجتی را بر امتی بعنوان راهنمایی الهی ارائه دهد . عالمی متحرک ، پر جوش متقی و با استقامت را برای هدایت ستمگران و حق جویان بر زمین و آسمان و بر جن و ملائکه عنایت فرماید .

خواسته خالق جهان آفرین بر آن شد تا تعالی و تکامل انسانها را با قدرت علمی و علمی مردی چون امام کاظم علیه السلام محقق گرداند .

و این بار برای تحقق خواسته

الهی ، پدری چون امام صادق علیه السلام باید زمینه ساز گردد .

باید انسانی و آراسته این تعهد و مسئولیت را بر دوش گیرد که رئیس دانشگاه عالی شیعه است .

و باید دامن پاک و پر ارج مادری چون حمیده وی را بستر گردد .

سال یکصد و بیست و هشت هجری بود ، پیشوای ششم شیعیان حضرت امام جعفر صادق علیه السلام در موسم حج همراه جمعی از یاران خود به زیارت خانه خدا مشرف شده بودند و در این سفر همسر گرامی خود حمیده را نیز ، همراه داشتند ، مراسم حج به پایان رسیده و کاروانهای حجاج بیت الحرام هر کدام به سوی شهر و دیار خود رهسپار بودند .

کاروان مدینه نیز در رکاب مولایشان حضرت امام جعفر صادق علیه السلام از مکه حرکت نموده و پس از طی مسافتی در سرزمینی به نام ابواء بار گشوده بودند تا پس از استراحت ، مجددا به سفر خود ادامه دهند .

ابواء روستایی است میان مکه و مدینه که چشمه آب زلال و نخلهای سر به فلک کشیده اش ، کاروانهای خسته و مسافران تشنه لب و گرما زده را به خود فرا می خواند .

در گوشه ای از این سرزمین خلوت و آرام زنی بزرگ ، در زیر خاک خفته است ، او امنم مادر گرامی پیامبر عظیم الشان اسلام ، حضرت محمد بن عبد الله (ص ) است .

هر از گاه مسلمانی مومن ، رنج راه را به خود هموار میسازد و به زیارت این قبر میاید تا اسلامی

از سر مهر ، نثار زنی کند که در دامان پاک خود ، انسانی بزرگتر از تمام آفرینش را پرورش داده است .

امروز صبح ، امنه میهمانانی اینچنین عزیز و گرانقدر داشت ، مردی از سلاله پاک فرزندش محمد مصطفی (ص ) همراه با خانواده گرامی اش که بی صبرانه انتظار نوزادی را می کشید که خداوند مقدر فرموده جانشین وی و خلیفه رسول خدا و امام عالمیان باشد . زمان حمل نزدیک شده بود .

امام به روستای ابواء آمده بود تا خاطره شیرین میلاد رسول اکرم را در ذهنش تازه کند و سرنوشت این کودک مبارک قدم را با سرنوشت دین فرزند امنه پیوندی مقدس و ابدی بزند .

روستای ابواء اندرز صبح گوئی دیگر گونه مینمود ، پرتو آفتاب ، نخلهای سربلند را تا کمر طلایی کرده و سایه هایی دراز روی بامهای گلی روستا انداخته بود .

صدای شتران و صدای گوسفندانی که پیشاپیش چوپانان ، آماده رفتن به صحرا بودند ، بذر نشاط را در دل می کاشت و گوش را از آوای زندگی می انباشت .

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام همراه با یاران خود مشغول صرف صبحانه بودند که ناگاه فرستاده ای از طرف حمیده وارد شد و پیام او را به امام رسانید ، امام تا پیام را شنید ، دست از غذا کشیده ، بی درنگ از جا حرکت کرد و به سوی چادر زنان شتافت . اصحاب و یاران حضرت صرف صبحانه را نا تمام گذاشته و به فکر فرو رفتند که چه حادثه مهمی اتفاق افتاده است

؟ آیا کسی از زنان همراه امام بیمار شده ؟ آیا مطلبی محرمانه پیش آمده می بایست به طور خصوصی به اطلاع حضرت برسد ؟ یا اینکه . . . . این انتظار خیلی بدر ازا نکشید . زیرا اندکی بعد در حالی که لبخند شیرینی بر لبان امام نقش بسته بود شادی در چشمان حضرتش موج میزد به میان جمع بازگشت ، و چنین فرمود: خداوند امروز پسری به من عنایت کرد که بهترین مردم زمان خود و پیشوای آینده شما خواهد بود .

و بدین ترتیب از صلب پدری چون امام صادق علیه السلام و از رحم پاک و پر ارج مادری چون حمیده ، برترین خلق خداوند پای به عرصه گیتی میگذارد و جهان را به نور وجود خویش ، نور باران میسازد .

آن روز مبارک یکشنبه ، هفتم ماه صفر بود که تا آن تاریخ صد و بیست و هشت سال از هجرت رسول اکرم می گذشت و آن کودک فرخنده پی موسی نام داشت . پدرش برترین خلق زمین در روزگار ، امام جعفر صادق علیه السلام و مادرش بانوی دانا و بزرگوار و پاکدامن ام حمیده بود .

داستان زندگی حمیده مادر گرامی امام موسی ابن جعفر علیه السلام از مطالب جالب خواندنی است . او وآبسته به یکی از خانواده های غیر عرب بود ، ولی سیر حوادث او را با خیل بردگان به بازار برده فروشان مدینه کشانید و آنگاه به دستور امام محمد باقر علیه السلام از میان زنان و دختران دیگر انتخاب و به خانه حضرتش انتقال یافت و به افتخار

همسری فرزند جوان و برومند آن حضرت یعنی وجود مقدس جعفر ابن محمد الصادق علیه السلام نائل گردید و نوزادی که در ابواء چشم به جهان گشود ثمره این وصلت فرخنده بود .

حمیده مادر ارجمند و بزرگوار پیشوای هفتم از زنان با فضیلت و مردم آفرین بود ، او به حدی از اصالت خانوادگی و فضایل انسانی برخوردار بود که امام محمد باقر علیه السلام هنگام معرفی او به فرزند گرامی خود جعفر ابن محمد علیه السلام فرمود: فرزندم : حمیده ، همچون زر ناب و تصفیه شده ، از شالودگیها و پلیدیها پاک است ، فرشتگان الهی همواره از او مراقبت و نگهداری کرده اند تا نزدیک به من رسیده است و این از لطف خدا بر من و امام بعد از من است که پای چنین بانوی پاکدامنی را به خانه من گشود .

گوهر شخصیت این بانوی بزرگ در خانه امام صادق علیه السلام بیش از پیش صیقل یافت و در پرتو زندگی مشترک با آن پیشوای بزرگ و استفاده از علوم سرشار آن حضرت به پایه ای رسید که امام صادق علیه السلام دستور میداد زنان مسلمان برای فرا گرفتن احکام و مسائل دینی به این بانوی عالیقدر مراجعه کنند . از این لحاظ ، موسی ابن جعفر علیه السلام به تنها پدری همچون امام صادق علیه السلام بنیانگذار مذهب جعفری و موسس دانشگاه بزرگ جهان اسلام داشت ، بلکه از پستان بانوی با فضلیت و گرانمایه ای چون حمیده شیر خورده و در دامان پاک و پر ارج او پرورش یافته بود .

از همان کودکی

آثار هوش سرشار و استعداد شگرف از چهره حضرت موسی ابن جعفر علیه السلام هویدا بود و از آینده درخشان او حکایت میکرد ، او که وارث علوم خاندان رسالت و امامت بود تا سن بیست سالگی که پدر بزرگوارشان حضرت امام جعفر صادق علیه السلام در قید حیات بودند همه جا از برنامه های عالی و ارزنده پدر الهام میگرفت و از علوم و دانشهای آن حضرت استفاده میکرد .

در سال 148 هجری پس از شهادت پدر بزرگوارش عهده دار مقام امامت شد و به هدایت و رهبری مردم مشغول گردید .

معروفترین القاب حاضرت کاظم ، عبد صالح ، باب الحوائج و کینه شریفش ابو الحسن بود .

حضرت امام موسی ابن جعفر علیه السلام پس امامت در حالی که 55 سال از عمر پر برکتش میگذشت به دست هارون الرشید به شهادت رسید .

آسمانا تو نداری قمری بهتر از این

بزم ما را نبود زیب و فری بهتر از این

نیست ما بی خبران را خبری بهتر از این

بهر پرواز به کاشانه قاف ملکوت

حق نداده است مرا بال و پری بهتر از این

هر کسی را اثری هست گرانمایه و من

بین اشعار ندارم اثری بهتر از این

آمد این مژده نگوشم سحر از عالم غیب

که نباشد شب ما را سحری بهتر از این

شب میلاد همایون بهین رهبر ماست

که بشر را نبود راهبری بهتر از این

از گریبان زمین سرزده خورشید مگر

که ندیده است بخود زیب و فری بهتر از این

جای دارد که بگوید به دوصد جلوه زمین

سمانا تو نداری قمری بهتر از این

صادق آل نبی را پسری داد خدا

که نباشد پدری را پسری بهتر از این

بعد صادق زره لطف نداده است بما

صدف بحر ولایت گهری بهتر از این

بخدائی خدا نیست در اقلیم وجود

بهر زیب سر ما تاج سری بهتر از این

بهتر روز صفر هفتم ماه صفر است

نیست ما هم سفران را سفری بهتر از این

بهتر نابودی هارون ستمگر نبود

خفته در بیشه دین شیر نری بهتر از این

بهتر پرپر شدن زهر ندارد به یقین

شجر گلشن دین برگ و بری بهتر از این

گوئیا خلق نکرده است بدین حسن و خصال

بین ابناء بشر ، حق ، بشری بهتر از این

چشم خورشید چو افتاده به او گفت نداشت

کلک ذات احدیت هنری بهتر از این

ای شه ملک خراسان پسر شیر خدا

چون تو نبود پسری را پدری بهتر از این

نیست در گردش ایام بدین جلوه گری

مهر و مه را شب و روز دگری بهتر از این

حاجت خویش طلب کن که ندارد پس از این

تیر جانسوز دعایت اثری بهتر از این

من ژولید چه گویم که ز یمن قدمش

بزم ما را نبود زیب و فری بهتر از این

سرود میلاد حضرت موسی بن جعفر علیه السلام

زیور آرا شد زمین تا عرش اعلی

چونکه شد نور رخ موسی هویدا

مبارک مبارک مبارک

به به از شان و جلال و عزت و جاهش

خرم افزا شد زمین از دیدن روی گرامش

عالم از این مولد فرخنده گردیده طرب زا

چونکه شد نور رخ موسی هویدا

بارک مبارک مبارک

بر امام منتظر بادا مبارک این ولادت

تهنیت بر شیعیان حضرتش از این ولادت

رسید شادی شیعیان به عرش اعلی

چونکه شد نور رخ موسوی هویدا

مبارک مبارک مبارک

بیستم صفر اربعین حضرت ابا عبد الله الحسین علیه السلام و یاران و اصحاب با وفایش

اربعین آمد و اشکم ز بصر می آید

گوئیا زینب محزون ز سفر می آید

باز در کرببلا شیون و شینی بر پاست

کز اسیران ره شام خبر می آید

فصل پیام

وقتی که گرد و خاک پیکار عاشورا فرو نشست و صدای چکاچک شمشیرها ، با واپسین تپش قلب مجاهد مردان ، خاموش گشت و زمانی که خنجر سیاه کین ، فریاد سرخ حسین علیه السلام را همراه حنجره اش برید دوران پس از حسین یعنی فصل پیام آغاز شد .

عصر عاشورا آغاز رسالت بود و از همان ساعت ، خون گرم سالار شهیدان ، دروازه دلهایی را گشود که با هیچ لشگری بجز خون فتح نمی شد .

عصر عاشورا پایان حضور جسمانی امام حسین در صحنه و آغاز عصر عشق به حسین بود و از آن غروب سرخ فام تا امروز ، بشریت در عصر حسین زیست کرده است ، کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا .

عصر عاشورا پایان حضور جسمانی امام حسین در صحنه و آغاز عصر عشق به حسین بود و از آن غروب سرخ فام تا امروز ، بشریت در عصر حسین زیست کرده است ، کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا .

پس از آنکه کارزار پایان یافت و حسین ، عمود خیمه عشق ، بر زمین افتاد و طوفان طف فرو خوابید ، مبارزه نوینی در

برابر ظلم آغاز و جبهه ای به وسعت قلب همه انسانها باز شد . این بار قهرمان داستان زینب است و زبان گویای او و امام سجاد علیه السلام شمشیر برانی است که رگ حیات ستم را قطع می کند .

کاروان اسرا ، از کانون حماسه دور می شود و حال و هوای آنان ائینه تمام نمای ماهیت نهضت حسین است . از سرهای بریده نور می بارد و از راس نورانی حسین علیه السلام آوای قرآن بگوش می رسد: ام حسبت آن اصحاب الکهف و الرقیم کانوا من ایاتنا عجبا

شبها ، اهل بیت قرآن و نماز شب می خوانند و ذکر خدا از لبانشان جدا نمی شود و از اسارت خویش و شهادت مردانشان پشیمان نیستند .

این قافله بجای آنکه نشانه افتخارات لشکر کوفه باشد نمایشگر قساوت یزیدیان و مظلومیت و حقانیت سپاه جان باخته عشق است .

زینب ماموریتی ویژه و سنگین به عهده دارد . شهداء در قتلگاه آرامیده اند و تکلیف خود را به بخوبی انجام داده اند و شاهدان باید در طول مسیر ، رسالت تبلیغی خود را به انجام رسانند . آیا اسارت و زنجیر مانع از انجام تکلیفشان خواهد بود ؟ آیا کشته شدن عزیزانشان و تالمات روحی ناشی از آن ، آنان را از مسئولیت خطیر ابلاغ پیام باز خواهد داشت ؟

خیابانهای کوفه و شام و مجلس یزید و ابن زیاد جواب این پرسشها را بخوبی می دهد که هیچ نیرویی قادر نیست ایمان زینب و زبان رسای علی گونه اش را به زنجیر کشد .

دست

ستم در پوشش تبلیغاتی عوامفریبانه و زهر آلوده به خون فرزندان فاطمه آلوده شده است و جو مسموم تحریف حقایق هنوز اجازه نمی دهد تا مردم از ماهیت جنگ نینوا آگاه شوند . فریادی روشنگر لازم است تا مردم پشت جبهه را از عوام فریبی ها و تحریف ها آگاه شوند . فریادی روشنگر لازم است تا مردم پشت جبهه را از عوام فریبی ها و تحریف ها آگاه سازد . جنگ تبلیغاتی آغاز می گردد . جنگی نابرابر که در یک طرف ، حکومت با تمام ساز و برگ تبلیغاتی و در طرف دیگر زنان و کودکانی داغدیده ، گرسنه و خسته .

زینب در کوفه و شام پرده از چهره کریه بنی امیه برداشته و با منطق علوی ، مغلطه ها و سفسطه های ابن زیاد و یزید را افشار می کند و با افشاگریهای روشنی بخش خود ، از جنایت هولناکی که در سرزمین خونبار تف رخ داده پرده بر می دارد و بدین ترتیب نقاب از سیمای حسینیان و فرزندان رسول خدا کنار می رود و . . .

اعتراضها ، قیامهای و انقلابها یکی پس از دیگری آغاز می شود و پیام کربلا به گوش تاریخ می رسد و عاشورا را جاودانگی می یابد و قتلگاه حسین علیه السلام قبله گاه می گردد و امت های افسرده را جانی دوباره می بخشد .

در فصل پیام خون ، زینب عاشورایی در تبعید به پا می کند و جوامع بشری از آن تاریخ به بعد گلواژه آزادی و شهادت را از شجره خونین کربلا می چینند . و

اینک ای حسین ! آرامگاه و بارگاه تو آرامش بارگاههای متعفن طاغوتیان را بر هم زده و زیارتگاه شیفتگان حق و تشنگان عدالت ، گشته است و تربت پاک تو سربازان عاشقی تربیت کرده است که در طول تاریخ عاشوراها ساخته اند و پرچم امر به معروف و نهی از منکر را که در کربلا برافراشتی بر تارک تاریخ به جنبش در آورده اند و خیمه عشقی که در نینوا زدی همچنان بر پا نگهداشته اند .

یاد بود رستاخیز عاشورای تو هر سال با شکوهتر از سال پیش بر پا می شود و هر محرم و صفر شور و شعور و عشق و عقل ، در صحنه جامعه و در درون انسانها به ملاقات هم می آیند ، اگر عشق تو در دلها نبود عقل بی پناه می ماند و اگر شور تو بر سرها نبود شعور می خشکید .

یاد بود رستاخیز تو هر سال از عاشورا تا اربعین ، خلق جهان را متوجه پیام قیامت می کند . عاشورا روز شهادت حماسه سازان و اربعین روز زیارت مرقد عاشور سازان است .

عاشورا خروس خون حسین و اربعین ، پژواک این فریاد ظلم شکن است . عاشورا و اربعین نقطه ابتدا و انتهای عشق نیست بلکه چله عارفانه شیعه است ولی نه مثل چله درویشان و مرتاضان در کنج عزلت و خانقاه . بلکه همچون خود حسین در میانه انسانها و جامعه .

عاشورا تا اربعین نقطه اوج عشق حسین است و در این چهل روز ، حسین علیه السلام تنها سخن محافل و مجالس است تا در

طول عمر انسان بهانه بیداری ظلم ستیزی باشد .

عاشورا زمانه خون و ایثار و اربعین بهانه تبلیغ و پیمان است ، عاشورا روزی است که حسین با تاریخ سخن گفت و اربعین روزی که تاریخ ، پای درس حسین علیه السلام می نشیند .

عاشورا روزی کشت خون خدا در کویر جامعه ظلم زده و و اربعین آغاز برداشت اولین ثمره آن است . اربعین فرصتی برای اعلام همبستگی با عاشورا است .

زیارت اولین زائران حسین و بازگشت اهل بیت امام بر سر خاک گلگون شهیدان بهانه ای منطقی برای تاسیس عزای اربعین بود . اولین حسین علیه السلام چه جابر باشد و چه دیگران و جابر قبل از اهل بیت به کربلا آمده باشد یا پس از آنان و این حضور چه در اربعین اول باشد و چه در اربعین دوم ، تغییری در فلسفه اعلام اربعین به عنوان چهل روز عزای برای حسین علیه السلام ایجاد نمی کند .

چهل روز متوالی - از عاشورا تا اربعین در واقع مراسم سالانه و رسمی اعلام انزجار از ظالمان تاریخ است و در این اعتراض عمومی ، حسین سمبل شجاعت ، پایمردی و آزادگی و یزید نماینده و مظهر جور و فجور است . در این چهل روز یاد حسین صدرنشین محفل دلها است و افکار عمومی بیش از هر حادثه مهم دیگری تحت تاثیر حادثه کربلا است و این چهل روز فرصت مناسبی است تا مردم ، عشق به حسین و کینه و تنفر از قاتلان او را در دل خود بپرورانند و این کینه مقدس را با

پوست و گوشت خود و فرزندانشان در آمیزند و عظمت گرمی حماسه عاشورا را به هر عصر و نسلی برسانند و شور عاشورا را هر سال تازه تر از سال گذشته بر پا کنند تا کلاس درس عاشورا هر سال با شکوهتر از سال پیش دائر گردد . اینجاست که فلسفه اربعین رخ می نماید . باشد تا ما نیز از این کلاس پر بار درس شهادت بیاموزیم و خود را جهت یاری مولایمان حضرت مهدی (عج ) آماده نمائیم .

اربعین حسینی بر تمام حسینیان تسلیت باد .

اربعین

آنچه از من خواستی ، با کاروان آورده ام

یک گلستان گل ، به رسم ارمغان آورده ام

از در و دیوار عالم ، فتنه میبارید و من

بی پناهان را بدین دارالامان آورده ام

اندر ین ره از جرس هم ، بانگ یاری برنخاست

کاروان را تا بدینجا ، با فغان آورده ام

بسکه من ، منزل به منزل ، در غمت نالیده ام

همرهان خویش را چون خود ، بجان آورده ام

تا نگویی زین سفر ، با دست خالی آمدم

یک جهان ، درد و غم و سوز نهان آورده ام

قصه ویرانه شام از نپرسی ، بهترست

چون از آن گلزار ، پیغام خزان آورده ام

خرمنی ، موی سپید و دامنی ، خون جگر

پیکری بی جان و جسمی ناتوان آورده ام

دیده بودم با یتیمان مهربانی میکنی

این یتیمان را بسوی استان آورده ام

دیده بودم ، تشنگی از دل قرارت برده بود

از برایت دامنی اشک روان آورده ام

تا نثارت سازم و گردم بلاگردان

تو

در کف خود ، از برایت نقد جان آورده ام

نقد جان را ارزشی نبود ، ولی شادم چو مور

هدایه ای ، سوی سلیمان زمان آورده ام

تا دل مهر نفرینت را نر نجانم ز درد

گوشه ای از درد دل را ، بر زبان آورده ام

مرثیه گروهی در اربعین حسینی

اسارت طی شد ای ماه مدینه

زیارت کن زیارت کن سکینه

گل بی آیت اینجاست

مزار بابت اینجاست

حسینم وا حسینا (2)

بنال ای دل بنای نینوائی

دوباره گشته زینب کربلائی

به تن دارد نشانه

ز ضرب تازیانه

حسینم وا حسینا(2)

همین جا هستی زینب فدا شد

که هجده دسته گل از ما جدا شد

ضیاء هر دو عینم

کجائی ای حسینم

حسینم وا حسینم (2)

اسارت در ره حق عزتی داشت

به محمل سر شکستن لذتی داشت

بخوان قرآن دوباره

ز حلق پاره پاره

حسینم وا حسینا (2)

بیست و هشتم صفر رحلت حضرت محمد (ص) و شهادت حضرت امام حسن مجتبی (ع)

در سوگ نبی جهان سیه می پوشد

در سینه دل از داغ حسن می جوشد

از ماتم هشتمین امام معصوم

هر شیعه ز درد ، جام غم می نوشد

رحلت

یا محمد(ص ) از رحلت تو چه بگوئیم و چه بنویسیم که براستی وصف این غم بزرگ ، این رحلت جانگذار و وصف کبری و داهیه عظمی در توان کدامین قلم و کدامین بیان است ؟

محمد(ص ) ، ای گرامیترین خلق نزد پروردگار ، ای آفتاب جانبخش جهان ، ای روح وجود عالم ، براستی کدامین قلم است که از تو ، به صورتی بایسته و شایسته یاد کند ؟ . . . آری . . .

اهی که ستاره ای از آسمان کوچ میکند میگوئیم ما را چه غم که هنوز ماهی و مهتابی باقیست ، اما بنازم به آن ماه شب افروزی که با رفتنش ، کاروان نور را به ارمغان میاورد و انبوه ستارگان دیگری را روشن میسازد . . .

و تو ای برگزیده ترین برگزیدگان خلق ، ای رسول حق ، چنین بودی آری . . . آسمان بر بام خانه پیغمبر منتظر است ، انگار که کواکب آر حرکت باز ایستاده اند و زمین دیگر نمی چرخد ، در این لحاظ سنگین و اندوهناک گوئی این محمد(ص ) نیست که از دار دنیا میرود بلکه کل انبیاء و پیامبران هستند که از این جهان میروند . خاتم انبیاء با تنی خسته و چشمی نگران (بخاطر حال امتش ) این جهان را ترک میکند .

اینک او امتش را تنها میگذارد و از این فانی سرا به باقی سرا میشاند ، او غم از رفتن ندارد ، اندوه از رحلت و ترک این خاک ندارد که اگر غمی و اندوهی بر سینه اش سنگینی میکند ناراحتی و بی تابی از برای امت نوپایی است که یک مکتب الهی را پذیرفته است و به همین خاطر در مقابل دشمنان داخلی و خارجی زیادی قرار گرفته است . غمش غم امتی است که باید حرکتش را به سوی الله یک لحظه متوقف نسازد ، چه رنجها که برای این حرکت متحمل نگشت و چه حرفها که از دوست و دشمن نشنید ، اگر در دل همیشه به یاد و فکر امت بود بخاطر عشقی بود که به

خدای امت داشت .

آری مرغ جان ، قصد پرواز از قفس تن را دارد . او که نفسش زندگی بود و امید ، حرفهایش هیجان بود و تلاش ، قدمها و حرکاتش زندگی ساز بود و انسان ساز ، و لبخندش هر مشتاق عاشقی را بو جد میاورد . چقدر موثر و پر نفوذ سخن میگوید این رسول خدا ، چقدر به انسانها عشق می ورزد این سرور انسانها و چقدر پر جذبه است کلامش ، آنگاه که از خدا سخن میگوید ، آنگاه که از گرسنگان و تشنگان و بیماران و گرفتاران سخن میگوید .

اینک پدری مهربان از دنیا میرود ، پدری بی مانند جهان را ترک میگوید ، و آنگاه که بی تا بی قراری دخترش را نظاره می کند خطاب به او چنین می فرماید: فاطمه عزیزم ، فاطمه دلبندم ، فاطمه ای گوشواره عرش کبریائی ، فاطمه ای گوهر پارسایی و شکیبایی فاطمه ای محبوبه حضرت داور ، فاطمه ای جان و جآنان پیامبر ، فاطمه ای کفو بی کفو حیدر غصه به خود راه مده که تو اولین کسی هستی که به دیدار من میشتابی . فاطمه جان گریه این نور چشمان عزیزم حسن و حسین را آرام کن که بیش از این طاقت شنیدن این گریه ها را ندارم .

به یکباره نفس ها گره می خورد ، زمان ساکت و غمگین می ایستند ، هستی از جنبش باز می ماند ناگهان لبهای نازنین پیامبر تکان می خورد:

بل الرفیق الا علی

یا رسول الله اکنون اندکی از عطر تن مطهر تو است

که در مشام این خاکیان فرو رفته است و در دلهاشان نوری ، شوری و غوغایی بی اندازه ایجاد کرده و و شوریده شان ساخته و این دلهایشان را جایگاه عشق به تو و خاندان پاک قرار داده .

یا محمد(ص ) عنایتی کن به این خستگان که جز ائین پاک تو چیزی نمیخواهند و جز به اشتیاق قرب الهی و محشور شدن در نزد تو ، جانهاشان آرام نمی گیرد .

ای خوش آن روز یکه ما معشوق را مهمان کنیم

دیده از روی نگارینش ، نگارستان کنیم

گر ز داغ هجر او دردی است در دلهای ما

ز آفتاب روی او ، آن درد را درمان کنیم

یا محمد(ص ) ، ما سوخته ایم سوخته . . . و اینک در سالروز رحلت تو و شهادت فرزندان عزیزت امام حسن مجتبی و امام علی بن موسی الرضا علیه السلام جز آب دیده چه داریم که نثار کنیم ، ای رسول حق ، داغ دلهای این مردان و زنان خسته را جز با وجود مقدس تو مگر میشود آرام کرد .

اینک ای خورشید درخشان آسمان نبوت ، اندکی بیا و بحال این عاشقان حق و سوختگان سرزمین ما نظری کن ، ای پیغامبر عشق و توحید ، ای حبیب خدا ای یاور مظلومان و ای چشمه جوشان ایمان و تقوی ، گوشه چشمی بر این جمع پریشان و مضطر ما بینداز .

قامت خمیده ات را راست کن ای پدر امت ، ای رسول حق ، پیکر افسرده زهرایت را در آغوش بگیر ، اشکها را از دیدگاهش پاک

کن ، پهلوی شکسته ای زهرایت را در آغوش بگیر ، اشکها را از دیدگانش پاک کن ، پهلوی شکسته اش را مرهم بگذار ، گونه کبودش را نوازش کن ، قلب شکسته اش را التیام بخش ، اه ای رسول خدا ، پیکر عرقه بخون مجتبی علیه السلام را از مقابل دیدگانش دور کن مگذار ، بدن تیر الودش را نظاره کند ، به او بگو که گریه را بس کند ، بگو که فرزندش مهدی (عج ) می آید ، بگو که او از راه میرسد او میاید ، او باید بیاید ، انتقام خونها را میگیرد و شادمانی را بهمراه می آورد .

الهم و سر نبیک محمد(ص )برویته و من تبعه علی دعوته و ارحم استکانتنا بعده ، اللهم اکشف هذه الغمه عن هذه الامه بحضور و عجل لنا ظهوره ، انهم یرونه بعید او نریه قریبا ، برحمتک یا ارحم الراحمین . . . (1)

در شهادت دو پاره تن رسول خدا

حضرت امام حسن علیه السلام و حضرت امام رضا علیه السلام

امروز شیعه ما تمزده است ، امروز شیعه در سوگ است و شوری دگر به سر دارد ، شیعه گوئی قرار ندارد ، امروز دنیای تشیع را حالی دیگرست و انقلابی دیگر .

گوئی هاله های ماتم و اندوه ، سر تا پای وجودش را فرا گرفته است ، گوئی غریب شده است ، گوئی عقیده ها آنچنان گلویش را میفشارند که دیگر تاب مقاومت در برابر قطرات اشکش نمی بیند . اری امروز شیعه عزادار است و در ماتم عزیزانی بهتر از

خویش به سوگ نشسته است .

امروز به تنها شیعه که مهدی (عج ) هم سوگوار است ، اری امروز مهدی (عج ) داغدار است و ابرهای تیره ماتم و اندوه ، آسمان زندگیش را پوشانیده است امروز مهدی (عج ) از مدینه جدا نمیشود ، امروز مهدی (عج ) بقیع را تنها نمی گذارد و زمین مدینه نیز امروز آغوش گشوده است تا مهمآنان تازه اش را در قلبش جای دهد ، ای مدینه امروز از پذیرائی پیامبر(ص )و فرزندش احساس غرور میکند و بقیع نیز ان قبرستان غریب و خاموش ، مهمانی تازه دارد ، آماده است و تا در کنار مادری ، فرزندش را نیز جای دهد ، اری فاطمه علیه السلام نیز ، سوگوار است ، و امروز در بقیع تنها نیست چون فرزندش حسن را در کنار خویش دارد و میتواند پهلوی شکسته و گونه سیلی خورده اش را به پسرش نشان دهد ، میتواند عقیده هایش را بگشاید و شکوه درونش را به پسرش حسن علیه السلام باز گوید و براستی چه غمناک است امروز .

امروز بقیع مطهر ، شاهد گفتگوی مادر و فرزندیست ، که یکی بازوی کبودش را نشان میدهد و دیگری بدن تیر خورده اش را و اه چه بگویم و چگونه بگویم که پیامبر(ص ) نیز شاهد این صحنه غم انگیز است و در کنار فرزندانش اشک می ریزد . راستی چه شده است ؟

امروز همه عزادارند ، شیعه ، مهدی ، مدینه ، بقیع ، فاطمه و اه چه گویم که طوس هم آماده عزاداری است چرا که او

نیز امشب سینه اش را گشوده است تا فردی چون علی ابن موسی الرضا علیه السلام را در آغوش کشد و چه پرشکوه ، اما غم انگیز است . امروز بیرقهای سیاه به نشانه سوگواری در اهتزازند و صاحب عزا وجود مقدس ولی عصر حضرت مهدی (عج ) است . هنوز از مدینه و بقیع و از کنار جدش پیغمبر خدا و مادرش فاطمه زهرا علیه السلام جدا نگشته است که طوس ان وجود نازنین را به سوی خویش میخواند تا در عزای جدش علی ابن موسی الرضا (علیه الاف التحیه و الثناء) نیز شرکت کند . و ما نیز اینک با قلبی اکنده از اندوه و با چشمانی اشکبار و با حالتی غمگین فریاد بر میداریم : ای مهدی ، ای ولی زمان : اگر توفیق نداشته ایم که در کنارت در مدینه و بقیع باشیم اما اینک از جوار مرقد جدت علی بن موسی الرضا علیه السلام و از محفلی که بنام اجداد طاهرینت تشکیل شده به شما تسلیت میگوئیم و ظهورتان را ارزو میکنیم . باشد که پاسخ عزادارهایمان ، عنایت و توجهی به ما باشد .

رحلت خاتم الانبیاء ص

شب هجر رسول وحی آمد شب قطع نزول وحی آمد

فلک را رکن ارامش شکسته

زمین از اشک غم ، در گل نشسته

ملائک جمله در جوش و خروشند

خلایق جمله از ماتم خموشند

کنار بستر باباست زهرا

ز غم دامانش چون دریاست زهرا

به یکسو سر به دامن بوتراب است

ز دیده اشک باران چون سحاب است

به سویی مجتبی در شور وشین است

دو دستش حلقه بر

دوش حسین است

نگاه مهر و ماه و هر دو کوکب

شده خیره به حال زار زینب

همه حالی غمین دارند امشب

ز دیده اشک می بارند امشب

ولی در این میان زهرای اطهر

بود بیش از همه دل ناگران تر

تو گویی اشک او پایان ندارد

به سینه دل ، به پیکر جان ندارد

پیام اور که عقیده در گلو داشت

هماره گوشه چشمی به او داشت

ستوده اشک از چشم ترش کرد

به حسرت سر به گوش دخترش کرد

زاسرار نهانی پرده برداشت

پیامش مژده صبح و سحر داشت

پس از ان فاطمه از گریه کم کرد

تبسم کرد و ترک رنج و سحر داشت

چو پیغمبر ز گیتی دیده پوشید

فلک در خون نشست و دل خروشید

به گریه عقیده دل باز کردند

ز زهرا پرسش ان راز کردند

که ای تقوا و عصمت زا تجسم

چه بد ان گریه ها و ان تبسم

چه رازی در پیام حضرتش بود

بگفتا: ان امام الرحمه فرمود:

مباش افسرده خاطر از جدایی

تو پیش از دیگران پیش من ایی

ترا در خلوت ما راه باشد

ترا عمر کم و کوتاه باشد

رسولا ، احمد ، امت نوازا

ز رحمت بر سر این نکته بازا

که چون دادی به زهرا وعده وصل

به او گفتی ز سوز و سردی فصل ؟

به او گفتی در این ایوان نیلی

که نیلوفر ندارد تاب سیلی ؟

به زهرا گفته ای این راز یا به

چون گل پرپر شود با تازیانه ؟

تو که بر فاطمه دادی بشارت

به زخم سینه اش کردی اشارت ؟

در سوگ امام حسن علیه السلام

آنشب مدینه شاهد سحر بود

ماه صفر آماده از بهر سفر بود

آنشب شقایق خون به جام لاله می ریخت

از ابشار دیده خود ژاله می ریخت

آنشب سپیده جامه بر تن چاک میکرد

از روی لاله گرد غربت پاک میکرد

آنشب زمان از پرده دل داد میزد

مرغ حق از بیداد شب فریاد میزد

آنشب دل از داغ غم جانانه می سوخت

برگرد شمعی بیمه جان پروانه می سوخت

ام المصائب از مصیب دیده تر بود

در پیش او طشتی پر از لخت جگر بود

آنشب برادر نیشها را نوش میکرد

از حق سخن می گفت و خواهر گوش میکرد

آنشب حسن بهر حسینش راز می گفت

شرح بلا و کربلا را باز می گفت

آنشب حسن را سینه بودی پر شراره

چشم حسینش بود و قلب پاره پاره

آنشب سرشک از دیده عباس می ریخت

خون حسن از سوده الماس می ریخت

آنشب دل قاسم خدا را یاد میکرد

فریاد از بی رحمی صیاد می کرد

آنشب حدیث درد را با اه می گفت

از روز عاشورا به عبد الله می گفت

مرثیه گروهی در شهادت پیامبر اسلام ص و حضرت امام حضرت امام حسن علیه اسلام

غبار غم بر چهره عالم نشسته

پیغمبر اکرم ز عالم دیده بسته

علی خورد خون جگر

زهرا کند پدر پدر

بقیه الله ، بقه الله

روز عزای رحمه للعالمین است

آغاز غربت امیرالمومنین است

علی خورد خون جگر

زهرا کند پدر پدر

بقیه الله ، بقه الله

در مرگ پیغمبر بودن خون قلب الش

بانگ اذان دیگر نیاید

از بلاش

علی خورد خون جگر

زهرا کند پدر پدر

بقیه الله ، بقیه الله

ای خواهرم این وادی عشاق دین است

هر کس که شد عاشق سزای او همین است

باید ز لعل گهرش

برون بریزد جگرش

بقیه الله ، بقیه الله

آخر صفر شهادت حضرت علی ابن موسی الرضا (ع)

امشب زچه در خلد ، نبی می گوید

زهرای بتول با علی می گرید

گویا که عزای خسرو طوس رضاست

زیرا که محمد تقی می گرید

قبله هفتم

در هر پگاه که خورشید بر مردم مدینه سلام می کرد ، مردی متین و با هیبت را می دید که میان موجی از نور با گامهای شمرده خود به طرف مسجد شهر حرکت می نمود خورشید این گامها را تا درب مسجد تعقیب می کرد و می شمرد ، امام از آنجا تا کنار مرقد رسول خدا(ص ) چیزی جز نور نبود که بشمارد حتی گامها هم دیگر استوانه هایی از نور بودند و خورشید در حسرت ان نور می سوخت و در پشت کوههای مدینه پناه می گرفت اما از میان شکاف کوهها ان مرد را می دید که در کنار مرقد پدر نشسته است و با او سخن می گوید ان چنان که دو دوست و دو عاشق نجوا می کنند ، چونان مریدی با مردا خویش .

و اکنون بیش از هزار سال است که خورشید ان گامها نمی شمارد و دیگر ان قامت و قدمها را نمی بیند اما هزاران و میلیونها انسان را می بیند که به پاس خاطره ان مسیر نورانی و ان گامهای ربانی جان داده اند و او با همان گامها به هنگام

عروج ان جانها بر بالین آنها حاضر می شد ، و در چشمان آنها خاطره خود را زنده می کرد و آنها را به بهشت جاودان نوید می داد و باز دوباره بر می گشت به سوی مسجد النبی کنار مرقد پدر می نشست و گاه نجوا و گاه شکایت می کرد او فرزند رسول خد علی ابن موسی الرضا است او هشتمین امام و هشتمین پرتو از خورشید ولایت و دهمین اختر در آسمان عصمت و تنها امام حاضر در ایران . کینه ان حضرت امام رضا علیه السلام را ابوالحسن ثانی است ، اهمیت و موقعیت استثنائی امام در دوران امامت ایشان موجب شد که امامان پس از ایشان را تماما به ابن الرضا شناسند .

امام علی ابن موسی الرضا علیه السلام پس از شهادت پدر بزرگواراش امام کاظم علیه السلام در سال 183 هجری امامت و دعوت خود را اشکار ساخت و بی پروا به رهبری و هدایت امت همت گماشت ، دوران امامت امام هشتم علیه السلام با سالهای خلافت سه خلیفه مقتدر و مسلط بر امور مصادف شد ، اولین آنها هارون الرشید عباسی فرزند مهدی عباسی بود خلافت هارون که بی شک پر نفوذترین و مقتدرترین خلفای عباسی بود در سال 193 هجری پایان پذیرفت و این سال برابر بود با دهمین سال امامت حضرت علی ابن موسی الرضا علیه السلام .

در زمان هارون ، امار انسانهایی که تحت حکومت او بودند نزدیک به هشتصد میلیون نفر بود و حکم او را بیش از چهل کشور اسلامی و غیر اسلامی ، گردن می نهادند .

در ده سالی که هارون ، امام رضا علیه السلام را درک کرد ، فرصت ان را نیافت که خطری را متوجه امام رضا علیه السلام سازد و بالاخره به علت اغشاشاتی که در شرق ایران رخ داده بود هارون مجبور شد خود با سپاهیان به سوی خراسان برود ، اما در نیمه راه بیمار شد و در طوس مرگش فرار رسید و در همانجا در منطقه ای به نام سناباد مدفون شد .

هارون الرشید پس از خود ، امین را برای خلافت تعیین کرده بود و از او تعهد گرفته بود که پس از او مامون خلیفه شود و نیز حکومت ایالت خراسان در زمان خلافت امین در دست مامون باقی بماند . اما امین به هیچیک از تعهداتی که به پدر داده بود عمل نکرده و در سال 194 هجری چند ماه پس از فوت هارون مامون را از ولایتعهدی خود عزل کرد و فرزند خود موسی را به این مقام نصب نمود ، همین قضیه موجب شد که میان امین خلیفه هارون و مامون که در ان زمان والی خراسان بود ، جنگهای خونینی درگیری و آتش جنگ میان ان دو برادر فاصله اندازد تا اینکه در سال 198 هجری امین کشته می شود و مامون بر مسند خلافت تکیه می زند اما علی سنت عباسی ها مرکز خلافت را به مرو می برد و بساط خلافت خود را در میان غیر عربها پهن می کند .

امام علی ابن موسی الرضا علیه السلام نه تنها در این درگیریهای سراسر باطل و فاسد ، شرکت نجست و هیچ

گونه دخالتی ، له یا علیه هیچ کس از طرفین نزاع نکردند ، بلکه در طول این مدت که میان خاندان سلطنت اختلاف بروز کرده بود و فرصت مناسب به دست آمده بود نهایت استفاده را می بردند و با یک برنامه حساب شده به ارشاد و ترتیب پیروان خود می پردازند .

با به قدرت رسیدن مامون در سال 201 هجری در جریان یک توطئه زیرکانه از ناحیه دستگاه عباسی امام رضا علیه السلام در ماه رمضان همان سال از مدینه به سوی خراسان و بطور مشخص به سمت شهر مرو فرا خوانده شدند که در ان سالها مهمترین شهر خراسان و مرکز خلافت عباسی بود .

امام علیه السلام وقتیکه مواجه با غیر عادی بودن دعوت آنها شد و معلوم شد که آنها مامور بردن امام علیه السلام به نزد خلیفه هستند با کمال نارضایتی تن به این سفر ناخواسته داد و به انحاء مختلف به مردم مدینه و خویشان خود تفهیم کرد که در این سفر بازگشتی نخواهد بود مگر به سوی خدا ، سوز و گدازی که امام علیه السلام هنگام وداع با قبر پیامبر از خود بروز داد ، همه را متاثر ساخت و در ضمن معلوم کرد که این وداع یک وداع معمولی نیست ، بلکه وداع با قبری است که دیگر ان را نخواهد دید .

حضرت امام علی ابن موسی الرضا علیه السلام ، این مظهر روشنگری ، هدایت و بیدار سازی امت در میان راه نیز از مسئولیت امامت غفلت نداشتند و هنگامی که در نیشابور که شهر هزاران دانشمند و محدث بود

، گروهی از او حدیث خواستند ، در جمله ای کوتاه بر اصلی ترین مشکل مسلمین در ان عصر انگشت گذاشت و حدیث مهم و اصولی سلسله الذهب را نقل فرمود و به شیوه خاصی به اهمیت عترت و همراهی ان با قرآن اشاره نمود:

کلمه لا اله الا الله حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی ، بشرطها و شروطها و انا من شروطها

اعتقاد به لا اله الا الله قلعه امن خداست که هر کس وارد ان شود از عذاب حق ایمن می ماند . باید از اسارت طاغوتها به در آمد و بند بندگی هارونها و مامونها را از دست و دل گشود رو به خدا و ائمه هدی که کانون ازادی و ازادگی اند کرد اما بشرطها و شروطها و انا من شروطها عقیده به امامت من از شرایط داخل شدن در این حصار امن و قلعه ایمن است .

حضرت رضا علیه السلام هنگام ورود به مرو با استقبال مشتاقانه و شگفت انگیز مردم روبرو شد و بدین ترتیب بار دیگر جاذبه حق در برابر دیدگان حق طلب نمایش یافت .

اقامت امام علیه السلام در ایران اگر چه از حیث سیاسی و نقطه نظرهای تاریخی بی نهایت مهم و تعیین کننده بود ، اما چندان به طول نیانجامید ، بطوریکه دو سال پس از ورود امام به خراسان یعنی در پایان ماه صفر سال 213 هجری ، امام علیه السلام را از طریق وارد کردن سم به بدن مطهرشان مسموم و شهید کردند .

اری اگر از رسول دم بزنی و راه توحید پیمانی ،

باید سپر رسالت شوی ، یا سالها در نخلستان غربت ، سر در چاه بی کسی فریاد بزنی ، یا در بیابان عطش ، بی قطره ای اب سرا پا خون شوی و یا در تنگ ترین جا سنگینی زنجیرها را به جان بخری و رضا یادگاران این قبیله است و از سرنوشت آنها برخوردار .

چرا که سرگذشت او تاریخ فشرده زندگی انهاست ، همانند آنان سایه سیاه ستم را نمی تواند ببیند و ارام بنشیند .

مامون خوب می دانست که او همانند مادرش زهرا ، مدافع نا ارام حق و سنگردار جبهه امامت است و این جدی ترین خطر برای حضور بی نور اوست از این رو ان حضرت را در پنجاه و چهار سالگی مظلومانه به سرای جاودانگی کوچ داد .

او به خوشایند خدا خشنود بود ، مرز رضایتش ناشناخته و دریای احساسش بیکرانه است چه زود راضی میشود رضا و چه سیع حاجت میدهد ! ابر کرمش همواره سایه گستر است و باران لطفش بر هر زائر دلسوخته ای میبارد همه غریبند و او غریب غریبان است .

همه رئوفند و امام رئوف لقب اوست .

همه خورشیدهای کهکشان ولایتند و او خورشید دائر انهاست همه مهربانند و او ویژگی اش مهربانی است . برکت از دست ائمه علیه السلام فرو می ریزد و رافت از نگاهشان میتراود و او رافتش دیدنی ، چشیدنی و حس شدنی است .

همین که پا به صحن حضور و رواق دیدارش میگذاری ، نسیم مهر به پیشوازت می آید و جان و دلت را گرم در

بر می گیرد . خستگی راه را از جانت می شوید و پیروزی دلپذیر و حیاتی نو به تو می بخشد ، جمعی فشرده گرد ضریحی مقدس پروانه وار می چرخند و هر کس ارزویی در سینه پرورش داده که اینجا با تمام وجود بر زبان آورده ، با اشکهای گرم و ملتسمانه اش تقاضا می کند . رضا زود راضی میشود حتی اگر نیازت را بر زبان نیاوری فقط در دل سرگرم ان باشی ، خواسته ات را می داند و بر می آورد . حاجت گرفتن همه این نیست که انچه را تصور می کنی نیاز توست در کفت بگذارند ، چه بسا این ارامبخش تو نباشد ، بلکه در عوض چیزی میدهند که امید بخش و دلگرم کننده توست . راستی همین بس که تو را پذیرفته و جرعه ای اسایش در کامت می ریزد و سبک میشوی و از معادش اسوده و دل ارام وداع می کنی ،

از اینرو بارگاه او قبله هفتم نامیده شده و چون کعبه و کربلا و مدینه ، نجف ، کاظمین ، سامرا مقدس و ملکوتی است ، فرشتگان به ان رفت و آمد دارند و در و دیوارش با پروبالشان اشناست و ساکنان عرش زائر و ناظر انند .

کعبه اهل دل و مطاف دلدادگان ولایت است . زیارت او حج بی استطاعت است و مشهدش همواره بوی کربلا می دهد .

زائر ، گر به چشم دل نگری

بنگری خود مدینه دگری

حرم هشتمین امام اینجاست

نجف و وادی السلام اینجاست

این مقام خدا پسند و رفیع

کی بود کمتر

از مزار بقیع

کاظمین است و سامرا اینجا

هم حسین است و کربلا اینجا

از ورودت به اینچنین گلشن

مقدمت خیر و دیده ات روشن

شهادت هشتمین پیشوای عالم تشیع بر تمامی شیعیان جهان تسلیت باد

عالم آل احمدی

ای به سریر ارتضا ضابطه رضا- رضا

ای به رضای تو رضا در دو سرا خدا رضا

ای به شهادت کرم حجت حی ذوالنعم

ای به روایت قلم تعز من تشا رضا

ای به مشیت قدر زینب لوح بندگی

ای به قضاوت قضا حاکم بر قضا رضا

ای به صحیفه زمان مطلع شعر شاعران

ای به حروف ابجدی واژه پر بهار رضا

تو مظهر درایتی - مکمل ولایتی

سمبل هر حکایتی به بخشش و سخا رضا

تو ضان شفاعتی که از ضامنت تو حق

عفو کند گناه ما به موقع جزا رضا

حجت حی سرمدی دسته گل محمدی

عالم آل احمدی به امر کبریا رضا

نام تو گشته مشتق از نام علی مرتضی

ز آنکه تویی به خلق و خو علی مرتضی رضا

تو هفتمین ودیعه خدا به نص کوثری

که فخر بر تو می کند سیده النساء رضا

ز بعد حضرت بتول که هست بضعه رسول

پاره تن فقط تویی به ختم الانبیا رضا

لوای صلح مجتبی داده خدا بدوش تو

که در قعود تو بود قیام کربلا رضا

عصاره عبادت سید ساجدین تویی

که از قیام تو بود قیام ما به پا رضا

زنده ز علم تو بود مکتب باقرالعلوم

که از تو گشته منجلی علوم ماسوا رضا

به فقه و دانش و اصول تویی به ملک این جهآن

رمز بقای

مذهب و مکمل ولا رضا

تاج ولایت به سر ، موسی جعفرت پدر

که صد کلیم بر درت ستاده با عصا رضا

تویی رئوف میزبان که با ورود میهمان

به خنده لعل لب کنی بسان عنچه وا رضا

تو ان طبیب حاذقی که از عنایت و کردم

بدون نسخه میدهی بدرد ما شفا رضا

سه نوبت از ره کرم به داد شیعیان برس

که حکم تام در کف داده حق

از لایت تو بهر ما قفل در جهنم است

کلید ان برای ما بهشت جانفراز رضا

تویی که نقش شیر را به یک اشاره جان دهی

که بر درید منکر ولایت تو را رضا

شاعر ژولیده منم که گشته ام گدای تو

چه می شود عنایتی کنی تو بر گدا رضا

مرثیه گروهی در شهادت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام

ای یادگار زهرا (2)

یا ثامن الائمه (2)

محبوب حق تعالی (2)

یا ثامن الائمه (2)

رضا رضا رضاجان (3)

اکنون به یاد رویت

زدیده خون فشانیم

اگر چه الوده ایم (2)

ما بر تو مهمانیم (2)

رضا رضا رضا جان (3)

آتش به پیکرت زد

زهر جفای مامون

عمر تو را سر آورد

دسیسه های مامون

جان رسول اکرم (2)

سوزد در آتش غم (2)

رضا رضا رضا جان (3)

در وقت دادن جان

این یادگار حیدر

روی زمین می غلطید

میگفت کجائی مادر

جواد من کجائی (2)

شد موسم جدائی (3)

رضا رضا رضا جان (3)

فصل سوم: مناسبتهای ماه ربیع الاول

هشتم ربیع الاول شهادت امام یازدهم و معصوم سیزدهم حضرت امام حسن عسکری (ع)

هشدار که ماتم عظیم است امروز

دلها همه با قصه ندیم است امروز

بر صاحب عصر تسلیت باید گفت

کان در گرانمایه یتیم است

امروز

تبعید در حصار دژخیمان

امامت شطی است جاری در بستر زمان که از زلال وحی می رسد و امام ، پاک مردی است که در خانه هدایت رشد یافته است و از هر گونه رجس تطهیر شده است و مایه حیات و لطف محض خداوند است . از زمره این پاکان ، امام هما ابو محمد حسن بن علی علیه السلام یازدهمین اختر آسمان ولایت و سیزدهمین گوهر دریای امامت است . وی در سال 231 هجری در مدینه دیده بر جهان گشود و در سال 254 پس از شهادت پدر بزرگوارش امام هادی (علی ) به مقام شامخ امامت و پیشوایی شیعه برگزیده شد و روشنایی بخش جاده هدایت گشت .

از نامهای ان امام گرامی سراج ، ز کی و خالص است ، و همچون پدر و جدش به خاطر یاد کرد و زنده نگه داشتن عظمت بدست آمده شیعه در زمان امام هشتم به ابن الرضا شهرت یافته است .

حضرتش به عظمت نفس و علو مقام معروف بودند در بین عباسیان رو علویان مورد احترام خاص قرار می گرفتند . در شکوه و منقبت امام حسن عسگری چیزی بالاتر از این نیست که ، امام مهدی موعود (عج ) ، درهم کوبنده ستمگران و عدالت گستر جهان فرزند اوست .

علامه مجلسی روایت کرده است که عباسیان به مامور زندان امام سفارش کرده بودند تا بر ان حضرت سخت بگیرد . مامور زندان گفت دو تن از شریرترین افراد را برای این کار گماشته است ولی آنان با دیدن امام حسن عسگری تحول یافته و رو

به عبادت و نماز آورده اند وقتی علت ان تغییر حالت را از آنان پرسیدم ، گفتند: از فیض دیدار امام به این سعادت رسیدیم . وی تمام روزها را روزه می گیرد و تمام شب را به نماز می پردازد . مهابت او تا اندازه ای است که چون به ما نگاه می کند به لرزه می افتیم

با نگاهی به تاریخ شیعه در می یابیم که با نزدیک شدن به عصر غیبت ، عرصه زندگانی بر شیعیان تنگ تر می شود و رسالت امامان در برنامه هدایت الهی ، سنگین تر ، به ویژه عصر امام حسن عسگری علیه السلام از دوران بسیار سخت و پر ابتلاء است ، عصری که اکنده بود از بدعت ، اختناق ، فساد ، و ظلم و جور تمام زوایای اجتماع را فرا گرفته بود .

مدت امامت ان حضرت شش سال به طول انجامید که این مدت کوتاه با حکومت سه خلیفه جابر عباسی به نامهای معتز ، مهتدی و معتمد هم زمان بود . بنی عباس ، امام هادی و امام حسن عسگری را به این بهانه که می خواهند رهبر شیعیان در مرکز حکومت باشند از مدینه به سامرا آورده ند علت انتقال امام به سامرا ، مراقبت و کنترل دقیق امام و سر کوبی حرکتهای احتمالی علیه حکومت بود . از زمان ولیعهدی امام رضا علیه السلام که شیعه از حاشیه اجتماع تا پایگاه قدرت پیشروی کرده بود ، وحشت و ترس بنی عباس فزونی یافته بود و در زمانهای بعد نیز شیعیان وظیفه خود می دانستند که کاسته شدن قدرت

حق را بر نتابند این عامل ترس کابوسی برای خلفاء عباسی بود . لذا آنان چاره ای جز پیش گرفتن سیاست خانه نشین کردن ، مراقبت شدید ، زندان و ازار نمی دیدند .

در ان عصر جنبشهای مکتبی زیادی نیز بر پا شد بطوری که نهضتهای علوی روز بروز گسترش می یافت . ولی بسیاری از این نهضتها به وسیله حکومت کشف می شد و اعمال آنان بر ملا می گردید .

یاران امام در شهرهای مختلف پراکنده بودند و امکان تمرکز برای آنان وجود نداشت و از دیگر سو فشاری که دستگاه خلافت معمول می داشت عرصه را چنان تنگ کرده بود که امکان هر حرکتی را نا ممکن می ساخت . علامه مجلس از یکی از یاران حضرت عسکری علیه السلام روایت کرده که . ما در عسکر اجتماع کرده بودیم و منتظر ورود ابی محمد علیه السلام بودیم که می خواست به دیدار معتمد برود . در این هنگام نامه ای از امام به دستمان رسید که در ان نوشته شده بود: الا الا یسلمن علی احدولا یشبر الی بیده و لا یومی فانکم لا تومنون علی انفسکم یعنی مراقب باشید احدی از شما بر من سلام نکند و با دستش مرا نشان ندهد و اشاره هم نکند که در غیر این صورت جانش در خطر خواهد بود . از این روایت اشکار فهمیده می شود که تا چه اندازه امام تحت مراقبت و فشار دستگاه خلافت بوده است و بهمین سبب روآیات بسیاری از ائمه رسیده که در ان شیعیان را به تقیه امر کرده اند .

و چیز عامل این نوع برخورد و موضعگیری خلفا علیه امام می باشند .

مورد اول : چون از طریق روایات و بشارتی که امامان پیشین داده بودند ، می دانستند از امام حسن عسکری ع فرزندی بدنیا خواهد آمد که به ستم آنان پایان خواهد داد . بهمین منظور سیاست فرعونی را پیشه خود ساختند و گاه و بیگاه به منزل امام هجوم می اورند و به جستجو می پرداختند .

مورد دوم : احترام و سیادتی که امام بواسطه تقوا و مقام امامت داشت و نفوذ و احترامی که در بین علویان و عباسیان دارا بود خلفا را وادار می کرد تا مانع انتشار این نور شوند .

امام حسن عسگری علیه السلام در مدت عمر کوتاه 29 ساله خود که شش سال آن منصب امامت را عهده دار بود رسالتی بس گران و الهی را تحت مراقبتهای شدید و تنگناهای دستگاه خلافت به انجام رساند و با برخورداری از مقام امامت ، شیعه را از شدیدیرین مهلکه ها و بحرانهای تاریخی حفظ کرد .

با وجود تمام این محدودیتها ان حضرت از نشر احکام اسلام و تقویت بنیه علمی شیعه و رسیدگی به امور شیعیان دریغ نمی ورزید و در اگاهی بخشیدن ، روشنگری ، ارشاد مردم و برحذر داشتن آنان از نیرنگ های حکومت جائر انی درنگ نمی کرد .

از جمله مسائل روزگار امام ، سپردن اموال و اوقات شیعه بدست مخالفین شیعه بود تا اینکه بنیه مالی شیعیان تقویت نشود . و در مقابل ، حضرت اهتمام بسیار به حفظ اموال مسلمین داشت و

همواره در صدد تقویت بنیه مالی شیعیان بود و به همین جهت از جانب خویش برای اخذ وجوه شرعیه مردم و صرف آنها برای مستحقین نائبانی تعیین کرده بود .

از کارهای دیگر امام این بود که خانه ای را که امن می دانست معین می کرد و در برخی شبها شیعیان و اصحاب را به آنجا فرا می خواند و آنان مسائل و مشکلات خود را عرضه می کردند .

از ان سخنان و نیز مراسلات و مکاتبات هدایتگری فرا راه پیروانش موجود است . تالیف تفسیر قرآن نیز به ان حضرت منسوبت که بسیاری از علمای شیعه صحت انتساب این تفسیر را تایید کرده اند . همچنین از انحضرت ماثوراتی در فقه و اعتقاد وجود دارد .

دستگاه بنی عباس پیوسته از وجود امام در زحمت بود تا آنکه سرانجام معتمد خلیفه جائر عباسی ان حضرت را در سال 260 هجری بطور پنهانی مسموم کرد و به شهادت رساند .

از آنجا که هیچ عاملی نمی تواند از مشیت الهی جلوگیری کند ، پس از شهادت امام حسن علیه السلام فرزندی مهدی علیه السلام عموی خویش جعفر کذاب را که بر جنازه امام می خواست نماز بگزارد کنار زد و خود بر وی نماز گزارد و رسالت امامت را از جانب خداوند بر دوش کشید . و از ان پس بخاطر مصالحی ، نوع ارتباط شیعه با امامشان تغییر کرد و حضرتش که آخرین حجت الهی و بقیه السلف از فرزندان پیامبر است و از سویی مامورین معتمد در پی به شهادت رساندن ان حضرت بودند با خواست خدا

در پرده غیبت بسر بردند و تا مدتی ارتباط مردم با وی از طریق چهار نایب تعیین شده از طرف ایشان بود و بعد از ان مرحله غیبت کبری آغاز گشت که تا این لحظه دیدگان اشکبار دوستدارانش در انتظار طلوع خورشید وجود اویند .

حجت یازدهم

ای که خورشید فلک محو لقای تو بود

ماه را روشنی از نور و ضیای تو بود

توئی ان آینه حسن خداوند کریم

که عیان نور الهی ز لقای تو بود

معدن جود و سخنائی تو که از فرط کرم

دو جهان ریزه خور خوان عطای تو بود

ولی حق حسن العسکری ای آنکه قضا

مجری امر تو و بنده رای تو بود

حجت یازدهم نور خدای پور علی

ای که ایجاد دو عالم ز برای تو بود

من کجا مدح و ثنای تو توانم گفتن

ای که قرآن همه در مدح و ثنای تو بود

نه همین جای تو در سامره تنها باشد

که به دلهای محبان تو جای تو بود

بی ولای تو عبادت ز کسی نیست قبول

شرط مقبولی طاعاتی ولای تو بود

نسبت قامت سرو تو بطوبی ندهم

ز آنکه طوبی خجل از قد رسای تو بود

چه غم از تابش خورشید قیامت دارد

آنکه در روز جزا زیر لوای تو بود

همه شب قرب جوارت ز خدا می طلبم

که مرا در سر شوریده هوای تو بود

در جوار تو ز حق خواهش جنت نکنم

جنت ما به خدا صحن و سرای تو بود

دیده گریان نشود روز جزا در محشر

هر که گریان به جهان بهر عزای تو بود

تو

ظهور پسر خویش طلب کن ز خدا

چونکه مقبول خداوند دعای تو بود

تا ابد بر تو و اجداد گرام تو درود

غیر از این هر چه بگویم نه سزای تو بود

چه به جز ذکر و ثنای تو بگوید (خسرو)

بهترین طاعت حق ذکر و ثنای تو بود

مرثیه گروهی در شهادت امام حسن عسکری علیه السلام

عسکری از دارفانی دیده بسته

گرد ماتم بر رخ مهدی نشسته

ای حسن جان ، ای حسن جان ، ای حسن جان (2)

گشته سامرا دوباره ودای غم

بر پدر صاحب زمان بگرفته ماتم

ای حسن جان ، ای حسن جان ، ای حسن جان (2)

عازم جنت شده با قلب سوزان

نزد زهرا و پیمبر گشته مهمان

ای حسن جان ، ای حسن جان ، ای حسن جان (2)

او بدست معتصم گردیده مسموم

قلب پاک انورش را کرده مغموم

ای حسن جان ، ای حسن جان ، ای حسن جان (2)

شستشو داده پسر جسم لطیفش

شد به سامرا مکان قبر شریفش

ای حسن جان ، ای حسن جان ، ای حسن جان (2)

هفدهم ربیع الاول ولادت پیامبر( ص) و حضرت امام جعفرصادق (ع)

امروز صفا با دل و جان همراه است

هنگام طلوع آفتاب و ماه است

هم جشن ولادت امام صادق علیه السلام

هم عید محمد ابن عبدالله (ص ) است

بارش نور افتخار بر صحیفه آفرینش

طلوع ماه ربیع ، نسیم لطف الهی بر سبزه زار دلهای عاشقان نشانده است . چرا که در این ایام ، خورشید و ماه هر دو طلیعه طلائی دارند . و هر دو بر پهنه دلها نور شوق می افشانند . نور نبوت و

ولایت از خورشید رسالت و ماه امامت همه جا را روشنی بخشیده است .

اری در چنین ایام فرخنده ای دست قدرت آفرینش ، پای هستی حضرت ختمی مرتبت ، محمد بن عبد الله (ص ) را بر دنیا نهاد و خورشید کمالش را بر افق قلبها تابانید . و در چنین روزهایی نیز ماه بدر گونه صادق آل محمد(ص ) شبهای جهالت و نادانی را روشن به نور علم و دانایی کرد . هر چند نور رسول الله و فرزندش ، دهها و هزارها سال قبل از خلقت زمین و آسمان فیض وجود یافته بودند . و باید هم چنین باشد . چرا که ، جابر گوید هنگامی که از خاتم الانبیاء پرسیدم : اول ما خلق الله ما هو ؟

اولین چیزی که خداوند افریده چیست ؟

لبهای مبارک حضرت غنچه تبارک گشود که :

اول خلق الله نوری ابتدعه من نوره و اشتقه من جلال عظمته

(ای جابر) اولین مخلوق خداوند ، نور من بود که پرودگار متعال از نور خود انرا افرید و از جلال و بزرگی عظمتش پدید آورد .

و در صحیفه کلام امیر سخن ، علی علیه السلام در آفرینش رسول الله (ص ) حضرت فرموده است :

پروردگار متعال نور محمد را قبل از خلقت آسمانها و زمین ، عرش و کرسی ، لوح و قلم ، بهشت و جهنم و قبل از آفرینش ادم و نوح ، ابراهیم و اسماعیل ، اسحاق و یعقوب ، موسی و عیسی ، داوود و سلیمان و همه انبیاء افرید ، هزارها سال قبل از

خلقت تمام انبیا

لذاست که پیامبر عزیز(ص ) به ابوذر می فرماید: . . . انگاه که ادم در بهشت وارد شد و هنگامی که خارج شد ، من با او بودم ، زمانی که نوح در کشتی نشست من با او و در صلب او بود ، هنگامی که ابراهیم در آتش قرار گرفت من بهمراه او بودم تا اینکه خداوند مرا از اصلاب طاهر به ارحام مطهره انتقال داد و در صلب عبدالمطلب قرار گرفتم . پروردگار مرا از اسم خود مشتق کرد ؛ صاحب عرش محمود نام دارد و من محمد اری ؛ پهنه آفرینش طبقی است از گل زیبای خلقت که حضرت حق با دست اراده خویش تقدیم به رسول خود ، حضرت محمد(ص ) نموده است انگاه که در حدیث قدسی فرمود:

لولاک لما خلقت الا فلاک

(ای رسول ما) اگر تو نبودی ، زمین و آسمان را نمی کردم . به همین خاطر است که در این ایام شاد و شیرین ، زمین نور افتخار برجبین دارد و آسمان شور و اشتیاق در وجود خود . چرا که در چنین روزهایی بود که خورشید عظمت الهی از افق عام الفیل طلوع کرد و فصلی دیگر در تاریخ بشریت گشوده شد . فصل عشق ، فصل ایثار . و فصل پیروزی خون بر شمشیر سال 570 میلادی روز جمعه هفدهم ربیع . در چنین روزی بود که ایوان کسری شکاف شوق برداشت و کنگره های ان رقص غرور نمودند ، دریاچه ساوه عطش دیدار کرد و خشک گردید ، آتش آتشکده فارس خموشی خجلت پیدا کرد و بتهای کعبه

سر ذلت بر زمین نهادند .

نوری به بلندای آفرینش ، به سوی آسمان بلند شد و مولودی نورانی پای به عرصه هستی گذازد ، در اولین لحظه ورود خود ، آخرین سخن را گفت گلواژه تکبیر و پیام تمجید:

الله اکبر و الحمدلله کثیرا ، سبحان الله بکره و اصیلا

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دل رمیده ما را انیس و مونس شد

عبدالمطلب برای عرض سپاس به پیشگاه پروردگار ، گوسفندی قربانی نمود و نام مولود را محمد گذاشت . چون سئوال شد که چرا این اسم را انتخاب کردی فرمود: خواستم میان زمین و آسمان ستوده باشد لذا نام محمد را بر فرزندم گذاشتم . . . .

. . . و تو گویی دست مشیت الهی و نگاه هدایت خداوندی بر ان بوده که رهروان رسالت محمدی را از شیعیان مذهب جعفری قرار دهد ، چرا که در چنین ایامی ، جمال جعفر بن محمد علیه السلام صادق آل محمد نیز جهان را روشن نمود .

نور جمال صادق چون از افق برآمد شد صبح عالم ارا بر شام تیره فایق

هم او که شهره شهر علم است و چهره جهان دانش .

هم او که در هفده ربیع الاول سال 83 در آسمان مدینه الرسول طلیعه طلوع گرفت . و هم او که صحابی خود قبیصه فرمود:

ما اشباخ نور بودیم در عرش الهی . خدا را تسبیح می کردیم در حالی که هنوز ادم پای وجود بر زمین خلقت نگذاشت بود . ما عروه الوثقی الهی هستیم ، کسی که به ما

تمسک کند نجات می یابد و کسی که از ما باز ماند به آتش غضب الهی گرفتار می شود .

نام و لقب امام ششم علیه السلام با گلواژه های رسالت و سخنان حضرت محمد(ص ) انتخاب گردید .

شیخ صدوق در علل الشرایع نقل نموده که پیغمبر اکرم (ص ) فرمودند:

هر وقت پسر من جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابیطالب متولد شد او را صادق نام گذارید چونکه از فرزندان او کسی همنام وی پیدا خواهد شد که بدون استحقاق دعوی امامت کند و او را جعفر کذاب گویند حضرت صادق علیه السلام تا سن 12 سالگی معاصر با جد گرامی اش حضرت سجاد علیه السلام و تحت تربیت ایشان بود ، انگاه به مدت 19 سال با پدر بزرگوارش امام محمد باقر علیه السلام زندگی کردند . با این ترتیب 31 سال از دوران عمر خود را در خدمت جد و پدر بزرگوار (علیهماالسلام ) بدون واسطه از مبداء فیض ، کسب نور می نمود و صرفنظر از ترتیب ربوبی ، با استعداد ذاتی و ذکاوتی علمی ، بزرگترین قهرمان عرصه علم گردید . ردای امامت و ولایت به مدت 34 سال بر قامت ان حضرت استوار بود بطوری که در این مدت مکتب جعفری به دست با کفایت و تدبیر با درایت ان امام برای همیشه برقرار شد و موجب احیاء و ابقاء شریعت محمدی گشت . انس بن مالک راجع به امام صادق علیه السلام می گوید:

کان جعفر بن محمد لا یخلو من احدی ثلث خصال : اما صائما و اما قائما

و اما ذاکرا و کان من عظماء العباد و اکابر الزهاد الذین یخشون الله عزوجل .

او مظهر تقوی و پارسایی بود ، بطوریکه همیشه در یکی از این سه حالت : یا روزه دار ، یا نماز گزار و یا ترنم یاد حق بر لب داشت و از بزرگترین عبادت کنندگان و زاهدانی که خشیت و خوف الهی را همراه دارند ، به شمار می رفت . حوزه درس امام صادق علیه السلام نمونه و اسوه مراکز علمی می باشد . حوزه ای با بیش از چهار هزار شاگرد عالم متبحر و حاذق که برخی با هدایت های امام و ارشادهای حضرت ، بنیانگذار بعضی از علوم شدند .

آنها که چشم رضابت قبول بر در واژه های ان حضرت باز کنند به چشمه سعادت و هدایت دست خواهند یافت . و از سخنان ان امام است :

هر کس به دنیا دل بندد به سه خصلت دچار شود: اندوهی که پایان ندارد . ارزوئی که به چنگ نیاید و امیدی که به ان نرسد .

برای مومن چه اندازه زشت است خواهشی داشته باشد که در راه خواستن ان خوار گردد .

شیعیان ما اهل هدایت ، تقوی ، خیر ، ایمان ، فتح و ظفر می باشند .

امید آنکه در این ایام فرخنده جامی از کوثر گوارای ان بزرگواران نوشیده و زمزمه کلامشان را سر دهیم .

میلاد پیامبرص

وقتی یک مرد مانده بود و کران تا کران عدو ،

یک تیر مانده بود و جهان تا جهان نشان ،

وقتی مردان

مرد سر در چادر هسار ظلمتها ، به نابودی کشیده شده بودند ، وقتی نامردان مرد بر مسند تکیه داده بودند و ناحقان بجای حق ، بی سیرتان بجای نیک مردان جا خوش کرده بودند ، وقتی خسرو پرویز در ایران ، بیدادگر بیدادگران بود و امپراطور رم از بردگان و حیوانات جنگ خونین مرگ و زندگی براه می نداخت و در این بین بر مگ برده بینوا قاه قاه می خندید ، وقتی از هر سو آتشکده های ظلمت سر بر فلک برداشته بودند و شعله های شوم خویش را به آسمان میفرستادند ، وقتی قله شهر اشنای قدمها ابراهیم و اسماعیل ، مهبط و حی خدا ، سر در چاهسار غروب غم انگیز نیستی خود میکشید ، وقتی خورشید از طلوع خویش شرم داشت طو بر غروب خود از شادی میگریست و انوار طلایی خویش را در دامن خود مخفی میساخت و بی نور و بیخیال در آسمان گام میزد ، وقتی شفق از دامن خونرگ خویش ، سخت بیمناک بود و بر این سرخی نفرین میفرستاد ، وقتی فلق از ظهور خویش نا ظهوری میطلبید و از خدای خویش ناپیدایی ، وقتی سپیده ، دامن عفاف خویش را در دست سیاه شب میدید و شرم الود بر ان لعن میفرستاد ، وقتی در ان نقطه که زمین از آسمان کام میگیرد ، دیگر درخشش و تلالوئی به چشم نمی خورد ، وقتی در لاله زارها بجای بلبل جغد لانه کرده بود و بر ویرانه ها بلبل نوحه میخواند ، در کویر ، الاله ها غمناک به انتظار چشمه ابی ، قطره اشکی

، ذره نثاری له میزدند ، وقتی ماه در شبهای چهارده چنان بیرنگ بود که ستاره ها بر او نهیب میزدند ، وقتی دستهای باز و الوده شیطان همه را ، همه چیز و همه جا را ناپاک ساخته بود و قلبها شیطانی ، نفسها شیطانی و حیات نیز شیطانی گشته بود ، وقتی در یوزگان نامرد کله بر سر درویشان بینوا میگذاشتند ، وقتی مظلوم اسیر دست ظالم اسیر دست ظالم بود و فقیر پادوی خانه بدوشی غنی ، وقتی مردان بر اریکه قدرت نشسته بودند و زنان ، دست به سینه ، چون بردگان بی اراده در اختیار آنان به بازی گرفته شده بودند ، مرد همه چیز بود و زن هیچ وقتی طفلکان ، زنده بگور شده و دخترکان بی گناه ، ارام طلوع نکرده ، در گور سرد قساوت پدر غروب میکردند ، وقتی در کعبه خانه حق ، هزار گونه بت ولو بود و هر یک از فرقه ای خاص و جانشین حق گشته بود ، وقتی در کوچه های شهر و کشور دنیا بجای بانگ حق ، بدمستی نامردان مرد بر پا بود و هزار هزار وقتی دیگر ، در انهنگام خداوند نور خود را فرو فرستاد ، سال عام الفیل بود ، لشکر ابرهه یعنی مردان فیل سوار بدست پرندگانی خرد با سنگانی از خود خردتر ، فیل سواران را به امر خدای ، چون پر کاهی ریز شده زیر دندانهای حیوانها کردند یعنی انهمه فیل را انهمه زور را به نیستی کشاندند ، آسمان شکافته شد ، ستاره ای پر نور از آسمان به زمین آمد ،

بزرگان قوم یهود در آنشب سوگند خوردند که ستاره احمد آخرین پیامبر آخر الزمان به زمین آمد ، او متولد گشته است .

آتشکده بزرگ اذر در ایران که هزاران سال بود رنگ خاموشی بخود ندیده بود از فروغ پیامبر(ص ) رو به سردی گذاشت .

طاق کسری ترک برداشت شاید از صلابت پیامبر(ص ) شرم کرد و دریاچه بزرگ ساوه بعد از سالها اب ، خشک گشت .

اری او آمد نامش محمد(ص ) بود و کنیه اش ابوالقاسم .

کسیکه خدایش فرمود: لو لاک لما خلقت الا فلاک

ای پیامبر(ص ) هما نه اگر تو نبودی ، آسمان و زمین را خلق نمیکردم .

او آمد ، با شمشیر تیز ایمان و سینه ای مملو از عشق به هدف و صرطی مستقیم . او آمد تا ظلم برکند و ظالم افکند .

او آمد تا با یک کلام قولوا لا اله الا الله تفلحوا یک جهان را نه در یک زمان ، که در همه ادوارش گونه گون و واژه گون سازد .

او آمد و بر همه تبعیضها و تردیدها و برتریها خط بطلان کشید .

و بر همه افتخارات پوچ و پوسیده چندین و چندین هزار ساله تاریخ این بشر گمنام و گاهی از درد پست تر ، تنها یک کلام فرمود:

ان اکرمکم عندالله اتقیکم بدرستی که گرامیترین شما نزد خدای پرهیزکارترین شماست و با این جمله هر چه برتری بود از پول ، مقام ، زشتی ، زیبایی ، و هزاران هزار ملاک پست و پوچ دیگر را فرو ریخت

. او آمد و کاخ چندین هزار ساله گمراهی را ، جهل را ، نابودی را در هم ریخت و بجایش قله ای استوار ایمان و عشق به الله و صراطی مستقیم یعنی فی سبیل الله ، با مردانی از تبار هابیل و ادم و ابراهیم و یوسف و یوشع و موسی و عیسی بر پا ساخت .

او آمد و بر فراز گنبد دوار گیتی تنها یک کلام حک کرد: الله اکبر لا اله الا الله

او آمد و اخلاص را اموخت ، اخلاص یعنی یکتائی در زیستن ، یکتایی در بودن و یکتایی در عشق .

او آمد و چشمه جوشان محبت را افرید و در زمانی که هر نامردی دخترکان بی گناه خویش را زنده بگور را زنده بگور میساخت ، او ارام جانش فاطمه علیه السلام را بر دوش میگرفت و بوسه بر لب و دهانش میزد و بلند فریاد میزد: فاطمه پاره تن من است هر که او را دوست بدارد مرا دوست داشته است و بدین ترتیب ، انسانیت را افرید .

او آمد و هر انچه پاکی بود که بشر به فراموشی سپرده بود به یادش آورد و چنین فرمود: انی بعثت لاتمم مکارم الا خلاق من برای تکمیل نیکوئیهای اخلاق بشر بر انگیخته شده ام

او آمد ، نامش محمد بود و کنیه اش ابوالقاسم او آمد و نور را آورد ، بلبل را به باغ جغد را به ویرانه سپرد ، لاله را در گلزار و کویر را با محبتها و انسانیتها ابیاری نمود .

او آمد و به خورشید

نور داد و به ماه روشنی ، به شفق سرخی خاص عاشق الله بودن را و به فلق خونرنگی داغ شهیدان را ، به سپیده عفاف پاکترین عضو طبیعت ، نور را . او آمد و زمین و آسمان را اشتی دیرینه داد . کعبه را جلای پاک حقانیت حق ، و مکه را جایگاه شاهدان حق پرست ، بردگان را ازاد ساخت و تنها بنده خاص خدا نامیدشان . بندگان زور را رها می کرد و بندگان زر را مخلص ساخت و ره گم کردگان را چراغ هدایت گشت و ره یافتگان را هادی حق .

او آمد ، نامش محمد بود و کینه اش ابوالقاسم او آمد ، کوران را چشم حقیقت بین ، کران را گوش شنوا و لالان را ندائی حق رسان بخشید . مردگان را از خون شهید جلوه ای تازه ساخت و همه را شهید شاهد کرد و عاشق حق .

او آمد تا با زندگی سراسر مبارزه خویش ، با دعوت خود به ما درس ایمان و جهاد دهد و با زندگی جانگذار خویش بما یاد داد که در راه برانداختن ظلم و ظالم رودخانه هایمان را غرق خون سازیم و از خون وضو بگیریم و تنهایمان را سنگر سازیم ، ولی ظلم را نپذیریم و با دستان خون الود خویش ، پرچم حق را بر فراز بلندترین قله های استقامت و پایداری استوار سازیم .

بما اموخت که ای انسان ازاده ، آنجا که نمیتوانی سر بلند زیست کنی ، سر بلند بمیر . آنجا که طپش توانستن در تو خاموش شد ، سرود

بایستن سرکن و آنجا که رنگ رخسارت از شدت ظلم و جهلها به زردی گرائیده از خون وضو بسازد و بر سجاده گلگونت سر بنه .

اری اری او آمد ، نامش محمد بود و کنیه اش ابوالقاسم .

او جلوه ای از نور حق بود ، از تبار هابیل و از نسل ابراهیم علیه السلام

او خاتم النبیین ، وارث المرسلین ، محبوب العامین ،

رسول گرامی خدا حضرت محمد ابن عبد الله (ص ) بود .

دو ناخدا

فروغ دیده آمد ، سرور سینه آمد

ظهور این دو ایت ، خوش هم قرینه آمد

خزینه رسالت خالی شد از گهرها

والاترین جواهر ، از ان خزینه آمد

دو ناخدای امکان ، بهر نجات انسآن هر یک به جلوه خاص ، در این سفینه آمد

از مطلع رسالت ، و ز مشرق امامت

خورشید مکه سرزد ، ماه مدینه آمد

ان خاتم النبین ، وین صادق الائمه

جبرئیل کویشان را ، عبدی کمینه آمد

احمد که با ظهورش ، شد دفن بت پرستی

صادق که عشق رویش ، در دل دفینه آمد

ان تا دهد به عالم ، عشق و امید برخاست

این تا برد ز دلها ، نفاق و کینه آمد

شکست زین دو قدرت ، بتهای جهل و الحاد

انسان که بارش سنگ بر ابگینه آمد

تنها نشد موید در مدحشان ثنا خوان

جبرئیل هم غزلخوان ، در این زمینه آمد

سرود میلاد حضرت رسول اکرام ص و حضرت امام صادق علیه السلام

فرخنده میلاد محمد آمد

ختم پیمبران سرمد آمد

مولد صادق آل محمد

مقارن

گشته با میلاد احمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

ز یمن مقدم رسول خاتم

معطر آمده محیط عالم

مولد صادق آل محمد

مقارن گشت با میلاد احمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

عرش کبریا نوید آمده

که مسلمین عید سعید آمده

بدر منوری پدید آمده

حامل قرآن مجید آمده

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

ولادت ختم رسولان آمد

محمد ان حبیب جآنان آمد

به جسم پیروان او جان آمد

بر حرمتش جهان گلستان آمد

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

به هفدهم ربیع دو ماه تابان

ز تارک سپهر دین و ایمان

برای دادن پیام جانان

دمیده با سراج لطف یزدان

مبارک ، مبارک بادا ، مبارک بادا

فصل چهارم : مناسبتهای ماه ربیع الثانی

هشتم ربیع الثانی ولادت امام حسن عسکری (ع)

خورشید سپهر رهبری پیدا شد

احیاگرفته جعفری پیدا شد

تبریک به مهدی که به عالم امشب

رخسارت امام عسکری علیه السلام پیدا شد

مشک افشان عالم

مدینه روز جمعه هشتم ماه ربیع الثانی حال و هوای دیگری داشت ، همه در انتظار درخشیدن نوری بودند تا گلهای زندگی را در فضای ظلم گرفته ان سامان شادابی بخشد . در این روز ، خورشید تابان وجود امام حسن عسکری علیه السلام قدم به عرصه این جهان خاکی گذاشت . هم او که از دامانش نوری ساطع شد تا امیدبخش مظلومان و مستضعفان گیتی شود . براستی میلاد امام عسکری بر عظمت روز جمعه افزود و بر این عید طراوتی خاص بخشید . او دومین امامی بود که نام حسن را به خود میگرفت و هم نام سبط اکبر رسول خدا یعنی حسن ابن فاطمه علیه السلام شد ، امام به

القاب صامت ، رفیق ، نقی ، زکی ، هادی معروف بود .

باید ولادت با سعادت ان حضرت را نه به عنوان حادثه ، بلکه نقطه عطفی در تاریخ تشیع دانست و باید اذعان داشت که این میلاد در آیندهای نه چندان دور تاریخ بشریت را دگرگون می کند ، چرا که او می باید فرزندی به دست غیبت بسپارد تا روزی دادگستری جهان هستی شود .

در ان ایام که امام هادی علیه السلام را زا مدینه به سامرا بردند زیر نظر حکومت عباسیان قرار گیرد ، امام حسن عسکری علیه السلام را نیز به دستور متوکل عباسی به سامرا قرار گیرد ، امام حسن عسکری علیه السلام را نیز به دستور متوکل عباسی به سامرا انتقال دادند لذا باید گفت که قسمت عمده ای از عمر امام علیه السلام در پایتخت عباسیان در سکوت مرگبار حکومت آنان گذشت .

انچه مسلم است انتقال و تبعید امام هادی و امام عسکری علیه السلام به سامرا ، که مرکز خلافت عباسیان در ان عصر به شمار میرفت از جهانی شبیه سیاست مامون در فراخواندن امام رضا علیه السلام به سرزمین طوس بود . زیرا این نزدیکی ، کنترل روابط امام با پیروان و شیعیان و شناسائی انانی که در سر تا سر بلاد اسلامی مناسبت نزدیکی با امام خود داشتند و خطری برای حکومت به حساب می آمدند را برای دستگاه جور عباسی اسان می کرد . مدتی که امام در این شهر می زیست بجز ان جن نوبتی که به زندان افتاد بصورت یک فرد عادی در آنجا حضور داشت

و طبعا رفتار او زیر نظر کامل و محتاطانه حکومت بود ، زیرا ائمه شیعه از جمله امام عسکری علیه السلام اگر زا ازادی عمل برخوردار بودند مدینه را برای زندگی انتخاب می کردند و کنترل شیعیان و اطرافیان ان حضرت و مجبور ساختن ایشان برای حضور در دارالخافه دوبار در هفته ، عدم امکان دیدار مستقیم اصحاب با امام ، به زندان افتادن بعضی از یاران او همه و همه حکایت از نگرانی و وحشت دستگاه خلافت از وجود شبکه منظم و متشکل شیعیان که از مدتها قبل شکل گرفتع بود ، می کرد .

اصحاب امام تنها در طول راه ، خود را برای دیدن ان حضرت آماده می کردند ، در این راستا از روایات چنین استفاده می شود که کسی را امکان دیدار حضرت به صورت مستقیم در خانه ان بزرگوار نبوه ، اسماعیل بن محمد میگوید: برای طلب پول بر سر راه ان حضرت نشستم و هنگام عبور امام ، تقاضای کمک مالی از وی کردم . همچنین علی ابن جعفر از حلبی نقل می کند در یکی از روزهایی که قرار بود امام به دارلخلافه برود ما در عسکر به انتظار دیدن وی جمع شدیم ، در این حال از طرف ان حضرت نوشته ای بدین مضمون در یافت داشتیم که : کسی بر من سلام و حتی اشاره ای هم به طرف من نکند زیرا شما خودتان در امان نیستند از این روآیات بخوبی استنباط می شود که دستگاه خلافت تا چه حد ، ارتباطی امام با شیعیان را کنترل و انرا زیر نظر می گرفت .

البته امام و شیعیانش در فرصت های گوناگونی ، همدیگر را ملاقات می کرده اند و سرپوشهایی نیز برای این تماسها وجود داشته است که یکی از بهترین راههای ارتباطی شیعیان با امام مکاتبه بود ، شواهد تاریخی و روائی ، همه روشنگر این واقعیت است که از همان سال دویست و پنجاه و چهار هنگامی که حضرت در سن بیست و دو سالگی بعد از شهادت پدر بزرگوارش بنا بر وصیت و تصریح امام هادی علیه السلام ، امامت مردم را عهده دار شد بیشتر عمر خود را در حبس و حصر و منع و هدایت خلق خدا سپری کرد ، امام در ان دوران شش ساله امت امام ، حوادثی رخ داد و تزلزلی در دستگاه عباسیان پدید آمد که مستقیما به زندگی امام مرتبط بود .

تشکیل دولت احمد ابن طولون در مصر و قیام حسن ابن زید العلوی و مقاومت پیگر و جنگ و ستیزه فراوانش در برابر حکومت عباسیها و سرانجام سیطره حسن ابن زید به طبرستان از جمله ان حوادث یاد شده است . این انقلابات به اضافه قیام صاحب الزنج دست بدست هم داد و باعث شد امام حسن عسکری علیه السلام در عسکری (لشکرگاه ) به حالت بازداشت بماند و مهتدی عباسی نقش پیشوای مقدس ما بانه ای چون عمر ابن عبد العزیز در میان امویها به خود بگیرد و به طور مزورانه قبه ای به عنوان بارگاه عدل و مظالم تاسیس کند . و جالب این است که در پایان عمر امام و هنگام شهادت ان حضرت ، معتمد عباسی که دست اندر کار قتل

ان حضرت شده است یکمرتبه تمامی ثروت خود را در میان توده مردم تقسیم می کند و از این راه ، خون امام را لوث نموده تا ضعف دستگاه خلافت را جبران کند .

انچه مهم است توجه امام در فرصتهای مناسب به آینده درخشان و تابناک اسلام و امت اسلامی بود که حضرت توانستند در سالهای رسالت خویش ویژگیهای دولت حضرت مهدی (عج ) را یاد اور شوند و در این راه گامهای موثری چون پاسخ به مسائل علمی ، رد شبهات ، توجه به اصحاب ، برحذر نمودن آنان در همکاری با خلفا ، تقویت و تحکیم مبانی امامت بصورت یک عقیده اسلامی ، آماده کردن مردم برای غیبت امام مهدی (عج ) و دعوت مردم به امامی که غایب خواهد بود بردارند ، لذا ابوالادیان که نامه رسان ان حضرت بود میگوید: امام برای شخصی که سوال کتبی نموده بود نوشت : درباره مهدی قائم آل محمد(ص ) پرسیده بودید او زمانی که قیاخم کند آنچنان عالمانه در میان مردم حکمرانی و قضاوت برحق کند که هرگز نیازی به برهان و دلیل نخواهد داشت .

سالروز ولادت امام حسن عسکری علیه السلام بر تمامی شیعیان جهان مبارک باد

دسته گل محمدی

ده مژده که نخل دل ما برگ و بری داد

زیرا شجر باغ رسالت ثمری داد

ای ساقی گل چهره بده باده که امشب

بر ما صدف بحر ولایت گهری داد

از نسل نبی و علی و فاطمه خالق

بر خلق جهان بار دگر راهبری داد

جبریل امین گفت به احمد که خداوند

بر امت تو بار دگر

تاج سری داد

تا آنکه بشر را برساند به تکامل

بر هادی دین بهر هدایت پسری داد

بر عسکریان مژده بده حضرت معبود

بر مکتب شرع نبوی زیب و فری داد

آمد پدر مهدی موعود بدنیا

کز آمدنش تیر دعا را اثری داد

روبه صفتان را هله اعلام خطر کن

چون حق در بر آتش به کف ما سپری داد

آمد به جهان آنکه خدا خلق جهان را

از جلوه او مهدی نیکو سیری داد

آمد به جهان آنکه به یک گوشه چشمی

بر محفل ما شور و صفای دگری داد

آمد به جهان آنکه پی یاری قرآن

با منطق خود پاسخ هر خیزه سری داد

آمد به جهان آنکه به پیغام پیمبر

هشدار کفار چو پیغامبری داد

آمد به جهان آنکه شب تیره ماه را

در پرتو اشراق همایون سحری داد

آمد به جهان آنکه همه بیخبران را

او واقعه روز قیامت خبری داد

با ماه بگوئید نتابد که به زهرا

خلاق جهان باز فروزان قمری داد

از بهر نظر خواهی صاحب نظران حق

ما را به جهان رهبر صاحب نظری داد

در شهر هنر خامه هر بی هنری را

با تیغ زبان سرخط علم و هنری داد

مرغ دل ژولیده به پرواز در آمد

او آمد و بر مرغ دلش بال و پری داد

سرود گروهی در میلاد حضرت امام حسن عسکری علیه السلام

مژده که میلاد نور دل یاسین است

پاره ای از تن امیرالمومنین است

تبریک ما بر مهدی چشمت روشن یا مهدی

این نوزاد زیبا ، زهرا را نور عین است

عسکری طالب خون سرخ حسین است

تبریک ما

بر مهدی چشمت روشن یا مهدی

دسته گل اورید که عسکری آمده

از بهر جهانیان رهبری آمده

تبریک ما بر مهدی چشمت روشن یا مهدی

بشکقته یک گلی از گلشن احمدی

شاخه ای از گل زیبای محمدی

تبریک ما بر مهدی چشمت روشن یا مهدی

امشب در سامرا سرور و شادی بر پاست

چون جشن میلاد عسکری ، ابن الرضاست

تبریک ما بر مهدی چشمت روشن یا مهدی

دهم ربیع الثانی وفات حضرت فاطمه معصومه (س)

دختر سلطان امکان حضرت معصومه است

خواهر شاه خراسان حضرت معصومه است

زائرین روضه اش را ای صبا از من بگو

با خبر از سر پنهان حضرت معصومه است

دردمند غربت و هجران

سلام بر تواری دختر ولی خدا ، سلام بر تو ای خواهر ولی خدا . سلام بر تو ای عمه ولی خدا ، اشنایی به تاریخ و زندگانی اهل بیت عصمت و طهارت یکی از لوازم معرفت و محبت به آنان است که به نص قرآن کریم دوستی خاندان پیامبر(ص ) خود مزد رسالت رسول الله است .

از آنجا که پیامبران و ائمه معصومین علیه السلام منشا خیرات و برکات و راهنمایان و هادیان به سوی نیکیها هستند تمام اثار به جای مانده از ایشان بویژه فرزندان صالحشان ، فرشتگان رحمت الهی برای امت اسلام هستند که در جای جای بلاد اسلام بسان دانه های باران پراکنده اند و حیات دین را سر سبز داشته اند و هر یک باب فیضی بر دوستداران دین و پویندگان راه خدا گشوده اند .

حضرت فاطمه معصومه علیه السلام دخت هفتمین امام از زمره زنان عفیف و پاکدامنی است که در راه امامت

و ولایت رنجها کشید و غصه ها خورد و سختیها و مشکلات سفر را تحمل کرد و یعقوب وار به اشتیاق و امید دیدار یوسف شتافت . دین اسلام آنجا که از حرکات حق جویانه سخن به میان می آید تجسم عینی انسانیت را در قالب زنان و مردان قدیس و انقلابی به نمایش می گذارد ، لذا می بینیم که حوا در کنار ادم ، هارون ، مریم در کنار عیسی ، خدیجه در کنار محمد(ص ) ، زهرا در کنار علی علیه السلام و زینب علیه السلام در کنار حسین علیه السلام قرار دارند و به نقش موثر و سازنده خود می پردازند .

زن مسلمان تنها با شناخت و معرفتی که از تاریخ زندگانی و مسئولیتهای اجتماعی و نقش سازنده این بزرگواران دارد میتواند به عظمت مقام خود پی ببرد و جایگاه واقعی خویش را در نظام آفرینش بشناسد ، در این راستا تمسک و الگو قرار دادن و اظهار دوستی با خاندان رسالت ضرروری است و این امر تنها با زبان میسر نمی شود بلکه برای ان بزرگواران نشانه هایی است که بهترین آنها تبعیت از روحیات ، اخلاقیات و دستورات حیاتبخش آنان است و از دیگر نشانه های دوستی با اهل بیت برائت از دشمنان ، زیارت قبور مقدسه آنان و فرزندان صالح ایشان ، نامگذاری به نامهای آنان و دانستن تاریخ و زندگانی ایشان می باشد .

از میان دختران حضرت امام موسی کاظم علیه السلام تنها فاطمه ملقب به معصومه است که در قم مدفون می باشد .

درباره شخصیت والای ایشان همین بس که

در زیارات ماثوره ، ان حضرت دختر ، خواهر و عمه ولی خدا خداونده شده است ، در فرازی از زیارت انحضرت می خوانیم : ای فاطمه شفاعت کن مرا در بهشت ، همانا برای تو در نزد خداوند منزلتی است بس والا .

این فراز از زیارت گویای شان و منزلت ایشان در نزد خداوند است .

درباره عظمت وجودی ان گوهر ناشناخته از ائمه علیه السلام احادیثی نقل شده است . حضرت امام صادق علیه السلام درباره مقام و منزلت ایشان چنین میفرماید: خدا را حرمی است و آن مکه است ، رسول خدا را حرمی است و ان مدینه است ، امیرالمومنین را حرمی است و آن کوفه است و ما را حرمی است و آن قم است . . . .

در فضیلت زیارت حضرت فاطمه بنت موسی کاظم علیه السلام روآیات بسیار وارد شده است : سعد بن سعد می گوید از امام رضا علیه السلام راجع به فاطمه دختر امام موسی کاظم پرسیدم فرمودند کسی که او را زیارت کند بهشت جای اوست و از حضرت جواد علیه السلام روایت است که فرمودند کسی که عمه مرا در قم زیارت کند بهشت برای اوست .

ان چه مسلم است ان معصومه مظلوم عمرش با فراق و هجران پدر بزرگوار و انگاه با جدائی و دوری از برادر والا مقامش در دنیایی از غم و اندوه سپری شد .

در ویژگیهای چندین بانوی والاقدر ، شبیه مادرش حضرت زهرا علیه السلام است ، مرگ در جوانی هم یکی از این نقاط اشتراک و تشابه است

. هفده ساله است که برادرش حضرت رضا علیه السلام به اجبار از مدینه به مرو برده میشود و مامون با عنوان ولایت عهدی او را به پایتخت خود احضار میکند در این هنگام سال دویست هجری است ، و داع درد مندانه و پر سوزی که حضرت رضا علیه السلام هنگام ترک مدینه به سوی مرو انجام میدهد همه را به گریه می اندازد . همه میدانند که حضرت را پس از این (سفر بی بازگشت ) نخواهند دید از این رو یکسال نمی گذرد که حضرت معصومه علیه السلام به شوق دیدار بردارش عزم سفر میکند و به قصد خراسان به راه می افتد اما دست تقدیر ، تدبیر دیگری اندیشیده است ، به ساوه که میرسد بیمار میشود قراین نشان میدهد که این بیماری او را از پای خواهد افکند ، می پرسد تا قم چقدر فاصله است ؟ میگویند ده فرسخ ، میخواهد که او را به قم برسانند ، وقتی به قم می رسد عده ای از بزرگان و چهره های معتبر قمی به استقبال او می شتابند ، موسی ابن خزرج اشعری در پیشاپیش استقبال کنندگان است ، پیش میرود و زمام ناقه دختر موسی ابن جعفر را میگیرد و ا را به طرف خانه خود میبرد ، موسی ابن خزرج تنها افتخار ان را دارد که هفده روز از دختر امام پذیرایی کند ، حال این بانو وخیم تر میشود و چشم از جهان بسته ، به خانه ابدی آخرت کوچ میکند . به دستور موسی ابن خزرج او را غسل میدهند و کفن میکنند و برای خاکسپاری

به قطعه زمینی به نام بابلان که متعلق به موسی ابن خزرج است منتقل میکنند ، سردابی را حفر کرده اند که پیکر این بانو را در آنجا دفن کنند بر سر این که چه کسی بدن مطهر حضرت معصومه را برداشته و وارد قبر کند میان خاندان و بستگان موسی ابن خزرج اختلاف میشود ، در نهایت تصمیم میگیرند که خادم پیر و با ایمان و صالحی که دارند ، بدن او را در قبر بگذارد ، کسی را در پی ان خادم که نامش قادر است میفرستند ولی در همین لحظه چشمشان به دو سوار نقابدار میخورد که از سوی ریگزار به شتاب می ایند ، چون به جنازه نزدیک میشوند فرود آمده بر او نماز میخوانند و وارد سرداب شده و جنازه را وارد آنجا و به خاک میسپارند سپس بیرون می ایند و بی آنکه حتی یک کلمه با کسی سخن بگویند میروند و کسی نمی شناسد که این دو سوار ناشناس و در واقع ، شناس با این بانوی گرامی کیستند ؟

از ان پس سایبانی از حصیر بر قبر او میسازند تا آنکه زینب دختر امام جواد علیه السلام قبه ای بر روی قبر عمه اش حضرت معصومه علیه السلام بنا میکند و حرم مطهر حضرتش بارگاه قدسیان و جایگاه نزول ملائکه گشت و همه روزه دوستداران ولایت از دوره و نزدیک ، پروانه وار بر گرد ضریح مقدسش طواف می کنند و رحمت و لطف انحضرت شامل حالشان میشود .

شهر قم بواسطه این وجود مقدس با آنکه در موقعیت جغرافیایی مناسبی قرار ندارد از دیر

زمان از مزایا و امتیازات خاص برخوردار بوده و محل پرورش و تربیت پویندگان راه خدا و تشنگان علم و مدافعین دین قرار گرفته است .

اکنون قم بانور ولایت که از حرم دخت گرامی هفتمین امام ساطع و لامع است و با نور علم و دانش که از دانشگاه حضرت امام صادق علیه السلام تابیدن می نماید بر جانهای پاک عاشقان خدا پرتو افشانی میکند .

دهم ربیع الثانی سالروز و وفات حضرت معصومه علیه السلام بر همگان تعزیت و تسلیت باد .

شعاعی از فروغ کاظمین

به دیوار و در این بیت توحید

فروغ عترت و قرآن توان دید

بود این بارگاه روح پرور

حریم دختر موسی ابن جعفر

شعاعی از فروغ کاظمین است

چو موسی را در اینجا نور عین است

به چشم آنکه محرم هست و بیناست

در اینجا تابشی از طور سیناست

مزار خواهر سلطان طوس است

که ماه طلعیت شمس الشموس است

چو اینجا شد چراغ عشق روشن

به دلها این حرم شد پرتو افکن

بود این درگه از ابواب رحمت

در باغی است از باغات جنت

که اشک عاشقان شد جویبارش

نمیگردد خزان هرگز بهارش

توای زائر به تنظیم شعائر

ببوس این درگه قدوس و طاهر

بیا اینجا به اشک خود وضو کن

بیا جان خود اینجا شستشو کن

بپا خیز و بخوان اذن دخولش

اجازت از خدا گیر و رسولش

به اذن حیدر و زهرای اطهر

به اذن یازده ، معصوم دیگر

قدم چون می نهی داخل از این در

بگو بسم الله و الله اکبر

زند چون حلقه بر این در گدایی

گوش جان او آید ندائی

که ای سائل دعایت مستجاب است

محب آل عصمت کامیاب است

بخواه از رحمت حق ، انچه خواهی

که بیحد است الطاف الهی

حسان همچو رضا ، معصومه قم

بود مشکل گشار در کار مردم

فصل پنجم:مناسبتهای ماه جمادی الاول

پنجم جمادیالاول ولادت دخت امیرالمومنین (ع) حضرت زینب کبری (ع)

در برج ولایت است کوکب زینب

علامه نا رفته به مکتب زینب

گفتم به خرد ، یگانه دوران کیست

بی پرده دوبار گفت : زینب زینب

یک سینی شقایق بهشتی

ای زینب کبری ، دختر علی فرمانروای مطلق روحهای بزرگ و ارجمند ، زاده فاطمه ، ای رسول انقلاب خونبار و ازادی بخش حسین علیه السلام ، سلام بر تو باد .

پنجم جمادی الاول سالروز تولد مهین بانوی بزرگ اسلام زینب سلام الله علیها است ، آنکه جهانی را مسحور عظیمتهای روحی و معنوی خویش کرد و اسوه حسنه ای برای زن مسلمان است .

چشم گشودن در خانه ای که بودی دلاویز عطر وحی را با خود داشت و بالیدن در فضایی که به معنویت و جهاد و پارسایی و عظمت عجین شده بود از زینب کبری علیه السلام انسانی ساخت که هر انسان منصفی عظمتهای او را به دیده اعجاب می نگرد و همین بالیدن در هوای جهاد و مبارزه و عشق و محبت ، وی را آماده پذیرش مسئولیتهای بزرگ اجتماعی کرد ان بانوی نمونه این درس را در مکتب معلمانی بزرگ اموخته بود معلمانی چون فاطمه زهرا علیه السلام و حضرت علی علیه السلام .

هنگام تولدش همه به پیامبر مژده می دادند و با همه سوابق و جنایاتی که عرب بدوی نسبت به دختران تازه

مولود روا می داشتند ، در شادی پیامبر ارزش زن را تعلیم گرفتند ، شادمانی و سرور جد و پدر مردم را به خطاهای گذشته خود واقف می ساخت و به آنها می اموخت که داشتن دختر یعنی به دست آوردن دنیایی از محبت و لطافت روح . مردم می دیدند که پیامبر با شنیدن تولد دختری در خانه دخترش همان قدر مسرور است که در تولد حسن و حسین .

زینب را به پیش جدش پیامبر بردند ، ای پیامبر نامی برای این مولود برگزین و از همین جا پیامبر انچه که در تصمیم روح و قلبش می گذشت به این دختر نشان داد ، گفت او زینب پدر است او زینب است . یعنی زینب پدر ، یعنی سرمایه معنوی خانه ، یعنی ، یعنی ارامش مادر و در ادامه مظلومیتهای پدر و مادر زینب نام دختری دیگر نیز بود . نام دختر تازه از دست رفته پیامبر ، و گوئی پیامبر مسلمین می خواهد با این نام ، زندگی کند ، قبلا دختر خود را به این اسم خوانده بود و اینک دخت دخترش را .

بنی هاشم و مردم می دانستند که هر تولدی در خانه فاطمه علیه السلام پیامبر را مسرور می سازد ، می دانستند پیامبرشان که ناقض همه اداب و رسوم جاهلی است در این میلاد نو ، چگونه خواهد بود ، آنها تبسمهای محمد علیه السلام را در تولد دخترش زهرا ، از یاد نبرده بودند ، و زینب زهرائی دیگر است ، با همان شجاعت و سرنوشت و با همان اصالت و مظلومیت و

با همان وظیفه و تعهد ، زینب علیه السلام ادامه زهرا علیه السلام است ، و زهرا علیه السلام عصاره پیامبر و پیامبر ثمره خلقت .

زینب رسول خون حسین است ، منظلومیت تشیع علی و حسین را او بر پیشانی تاریخ حک نمود . فرو ریزنده حکومت وحشت و تباهی بنی امیه بود در روزگاری که حکومت بنی امیه پایه های قدرت خویش را فناناپذیر می دانست و با کشتن فررند رسول خدا زخمهای جهالی خویش را مرهم انتقام می نهاد او بود که با طنین فریاد خویش ستونهای استوار کاخ سبز را که به جای کلبه گلین پیامبر بنا شده بود به لرزه در آورد لرزه ای که به نابودی و متلاشی شدن حکومت پسران هند جگر خوار منتهی شد .

زینب خطیبی بود که با خطابه های شورانگیز و بیدارگر به روش پدر خویش به مبارزه با سنتهای جهالی که اینار لباس اسلام بر تن کرده بودند برخاست و در این جهاد سخت و توانفرسا از بذل عزیزترین کسان خویش دریغ نورزید ، او بود که با کلام خویش ردای سرخ شهادت امام حسین را بیرق سرخ پیروزی ساخت وگرنه دشمن بر پیکر خونین نوادگان رسول مکرم اسلام (ص ) اسب پیروزی تاخته ، دارها برچیده و خونها شسته بود ، گوئی در شب ظلمت حکومت آنان برگ از برگ نجنبیده و هرگز خون مظلومی بر زمین ریخته نشده بود .

این زینب بزرگ بود که نگذاشت خون حسین علیه السلام را ریگزار تفدیده و تشنه صحرای کربلا ببلعد بلکه خونش چشمه جوشانی شد که از ان صحرای آتشخیز

جوشیدن آغاز کرد و گسترده زمان را فرا گرفت و سبعیت و درنده خویی حکومت وحشت امویان همه کس فهم شد این جوشش تا ان سوی مرز زمان همچنان ادامه دارد و اینهمه پیروزی در شهادت و غلبه خون بر شمشیر را شیعه مرهون تلاشها و مجاهدتهای این شیر زن بزرگ است .

میلاد مهین بانوی بزرگ اسلام و روز پرستار بر همگان مبارک باد .

مقتدای پرستاران

تو را می بینم ، ای عصاره عفت ، ای مادر شجاعت ، هموزن اراده خدا در زن بودن ! ای زینب که بر بلندای عظمت خویش نظاره گر صحنه های تاریخی ، تو را می بینم ، و گریه امانم را می برد ! گویا پیوند تو با گریه ، اسطوره ای پآیدار است . زینب ای روح خروشان تاریخ زن ، ای پیامبر خون و شهادت ! ای کوبنده ابناء مرجانه . سوزش دلت را چنان دیدم که امکان بیانش را نخواهم یافت ، گوئی تو و غم با هم زاده شده اید و گویی تو خدای اندوهی !

در تولدت نیز باز این اشک است که می خندد ! دست تو در دست مصائب بزرگ تاریخ ، تجلی گاه اراده خدا شد . در سالروز تولدت ، چه غمگنانه می خندم ! چرا تنها در حضور تو ، خنده مایوسانه خود را او می نهد ، ای زینب ؟ !

ای کوه درد ، وای قله رفیع شجاعت و ای فریاد حق خواهی زن در تاریخ .

اگر نبود زهره مردانه ات ، اگر نبود صبر جانانه ات ،

اگر نبود مقاومت دلیرانه ات و . . . چگونه ، ندای حق خواهی کربلا ، ابدی می شد ؟ بت های ابن مرجانه را یکی پس از دیگری چه مردانه در صحنه کربلا در هم شکستی ، یزید را چه مردانه در سوک نامردی اش نشاندی . اگر چه در راه اسارت ، گرده ات مهبط تازیانه ستم بود ، لکن در مقر خیانت ، صلابت کلامت ، آتش در خارستان ستم یزیدیان زد .

و بوی خون حسین از عطر کلام تو جاری شد . حسین اگر رفت تو را داشت که می ماندی و عاشقانه می خواندی که :

من ، اسیر نیستم کز همرهان وامانده ام

کوه صبرم کز هبوط عشق برجا مانده ام

تو پرستار مظلومان تاریخی ، تو دست محبت خدا بر سر یتیمان و درماندگانی ، غنچه نگاهت چه معصومانه در دیار غربت شکوفانه شد . چه عاشقانه حسین را انچنانن که باید به ایندگان شناساندی .

چه جانانه پرده های ستمگری ، طغیان ، ریا . . . از هم دریدی ! زبانت شمشیر حسین بود در کام .

در سایه اراده تو زن ، بت شکنی اموخت . بت ها شکستنی است هر چند بزرگ ، اگر پیرو زینب باشند !

از مهربانی ات چه بگویم که مادر مهربانی هستی ، تجسم محبتی برا بیماران و کودکان و سایه رحمت خدا برای درماندگان . روز تو روز محبت است . روز مهربانی است و روز پاشیدن عطر عاطفه بر چهره نیازمندان !

روز پرستار است !

تو مقتدای پرستارانی ،

پرچمدار رسیدگی به مظلومان و محرومان و دردمندانی تو مادر یتیمانی و پرستار در کنار تو جویای محبت خدا در دل بیماران خویش است .

زمزمه بیماران در نیمه شب ، یاد اور ناله کودکان برادرانت ، برای اوست !

و او بیاد نماز شب تو سحر خیز است . او بر درد بیمارش ، بیاد مصائب تو مرهم می نهد ، او ناله درمانده ای را ، یاد اور گریه یتیمان تو می داند .

تو مقتدای پرستاری ، و پرستار در صف پرستاری ایستاده است ، که او را دریایی !

او تو بار می خواند و تو او را خوب می شناسی که ، دیدار او یاد اور مهربانی های توست . یاداور وفای توست ، به حسین ، به شهیدان ، به بیماران و درماندگان ، و به کسانی که در شهر درد و بیماری جز خدا ، یاوری نداند .

روز تولد حضرت زینب علیه السلام روز پرستار ، بر همگان مبارکبادا !

همسنگر حسین علیه السلام

آنشب که گل از دامن مهتاب می ریخت

شبنم به پای نخل باور اب می ریخت

آنشب که غم اهنگ شادی ساز می کرد

قفل اسارت را به گرمی باز می کرد

آنشب که ساقی بوسه بر پیمانه می زد

گیسوی شب را بهر مستان شانه می زد .

آنشب که بهر باغ دل غم لاله می کاشت

درنیستان نینوانی ناله می کاشت

آنشب شفق دیوان فتح نور می خواند

بهر فلق شعر شب عاشورا می خواند

شهر مدینه طالب دیدار حق بود

چشم انتظار

مطلع الفجر فلق بود

فطرس فراز آسمانها بال می زد

فریاد ازادی و استقلال می زد

کای اهل عالم در دیار شور و شادی

زد خیمه روز پنجم ماه جمادی

دیوان خلقت را خدا زیب و فری داد

ساقی کوثر را ز کوثر کوثری داد

شیر خدا را داد خالق ماده شیری

قامت قیامت دختر روشن ضمیری

جبریل بر ختم رسل پیغام می داد

پیغام از پیروزی اسلام می داد

می گفت یا احمد شکوه باور آمد

بهر حسینت سینه چاک سنگر آمد

بر خلق عالم نعمتی عظمی ست دختر

سوم گل و گلواژه زهراست دختر

دختر مگو چون همتی مردانه دارد

از ایه قالوا بلا پیمانه دارد

دختر مگو که دختران را رهبر آمد

بی پرده گویم صبر را پیغمبر آمد

بر روی ما تا مهر رخشان در گشاید

رد بردباری مثل او مادر نزآید

از صبر او دین خدا پاینده گردد

هر مرده ای از انفاس گرمش زنده گردد

ثابت قدم مانند او گیتی ندیده

زیرا خدا او را حسینی افریده

در روز عاشورا که روز ازمون است

او فارغ التحصیل ان دارلفنون است

قنداقه اش را تا که پیغمبر گرفتی

صد بوسه از رخساره او برگرفتی

در دست پیغمبر ز دیده اشک می ریخت

کز اشک اواز چهره او رشک می ریخت

در دست باب تاجدارش گریه می کرد

گویی که از هجرنگارش گریه می کرد

با گریه اش صلح حسن را زنده کرد او

چون غنچه بر روی حسینش خنده کرد او

یعنی تو راجان برادر خواهر آمد

خواهر نه تنها یاور و همسنگر آمد

سرود در میلاد حضرت زینب علیه

السلام

مژده مژده که سفیر راه عشق آمد

در مدینه به جهان ماه دمشق آمد

دخت خیر النساء زینب مرتضی ، زینب آمد

زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینبا زینب آمد

خانه فاطمه روشن شده از نورش

لب مولا زعنایت گشته مسرورش

گوید او زیر لب ، آمده زین آب ، زینب آمد

زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینب آمد

گشته قنداقه او بر دامن احمد

گوید این بهر حسین است رحمت سرمد

زینتش نام نهید ، احترامش کنید ، عاشق آمد

زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینب آمد

عاشق روی حسین است قلب این دختر

بهر دیدار برادر میزند پرپر

از برای حسین ، میکند شور و شین ، عاشق آمد

زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینبا ، زینب آمد

سیزدهم جمادی الاول شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)

افسوس که ناموس خدا را کشتند

محبوبه ذات کبریا زا کشتند

سادات نوشتند بخونان جگر

بی جرم و گنه ، مادر ما را کشتند

والاترین محبوبه خداوند

. . . ولها جلال لیس فوق جلالها الا جلال الله جل جلاله و لها نوال لیس فوق نوالها الا نوال الله عم نواله

و فاطمه علیه السلام را جلال و جبروتی و عظمتی است که در ورای او هیچ جلالی نیست مگر جلال خداوند جل جلاله و هم او را بخشش و عطا و کرمی است که در ورای او هیچ نوال و کرامتی نیست مگر نوال خداوند عم نواله

آسمان ، این شبها که میرسد عجیب بی قرار میکند و زمین داغ دلش تازه میشود و زخم شرمش سرباز میکند .

ملکوتیان حق دارند

سر بر دیوار عرش بگذارند و های های گریه کنند .

و تنها خداست که می تواند تسلای دل علی باشد .

ماه حق دارد که گوشه اختفا را برای گریه اختیار کند و ستارگان چه کنند اگر سر بر شانه یکدیگر نگذارند و مصیبت را زبان نگیرند .

ان خانه نمی دانم ان شب به چه قدرتی بر پای ایستاده بود ، ان مدینه چه مدینه ای بود که چنین مصیبتی را تاب آورد و درهم شکست . ان چه قبرستانی بود که سرچشمه عصمت را در خویش فرو برد و دم بر نیاورد . ان چه خاکی بود که به خود جرات داد فاطمه را از علی جدا کند ؟

چرا آن خانه بر جای ماند ؟ چرا مدینه ویران نشد ؟ چرا آسمانن در خود نپیچید ؟ چرا بغض نترکید ؟ چرا عالم فرو نریخت ؟

گفته اند در عاشورا وقتی زخم در جان خورشید نشست و زمین ، پیکر مبارک حسین - قلب عالم امکان - را بر خویش قطعه قطعه دید ، به لرزه در آمد و آسمان تیره و تار شد و غبار خشم خداوند از جای جنبید .

در آنجا امام سجاد علیه السلام دست بر زمین کوفت و او را به ارامش خواند ، سر به آسمان برداشت و آسمان را دعوت به سکوت کرد . آسمان و زمین هر دو ، تنها در اجابت فرمان امام خویش ارام گرفتند ، دندان بر جگر نهادند ، خون به لب آوردند ، ولی دم نزدند . مویه کردند ، ولی فغان نکردند

. در خویش شکستند و گریستند ، اما ضبحه نزدند .

چه رازی بود در شهادت زهرا که خانه فرو نریخت ، مدینه زیر و زبر نشد ، عمود خیمه آسمان نشکست و زمین متلاشی نگشت ؟ آفرینش این تحمل را از کجا آورده بود ؟

مگر نه زهرا والاترین محبوبه خداوند بود و خدا به بهانه وصلتش فرموده بود احب النساء الی .

مگر نه فاطمه محور کسا بود و بقیه وابستگان او ؟ پیامبر پدر او بود و علی همسر او و حسن فرزندان او ؟ - سلام الله علیهم اجمعین - هم فاطمه و ابوها و بعلها و بنوها مگر نه پس از خداوند والاترین مقام و عظمت از ان زهرا بود و برترین نوال و بخشش نیز از ان او ؟ مگر نه بر سر در بهشت به روایت پیامبر امین نگاشته بود: فاطمه امه الله ، فاطمه خیره الله . مگر نه خداوند به فرشتگان فرموده بود: هذا نور من نوری ، اسکنته فی سمائی و خلقته من عظمتی . . . این نوری از نور من است که در آسمانم منزلش بخشیده ام و از عظمتم او را افریده ام ؟ مگر نه فاطمه شبیه ترین بود به رسول خدا ؟

ما رایت احداکان اشبه کلاما و حدیثا من فاطمه برسول الله صلی الله علیه و اله وسلم . . . مگر نه فاطمه آخرین مشابع و اولین مستقبل پیامبر بود ؟

کان اذا خرج غزاه کان آخر عهده بفاطمه علیها سلام و اذارجع کان اول عهده بها . مگر نه فاطمه راستگوترین موجودات

بود پس از رسول خدا ؟

ما رایت احدا قط اصدق من فاطمه سلام الله علیها غیر ابیها . مگر نه فاطمه پاره جگر پیامبر بود و عزیز مسلم خداوند جل و علا ؟ مگر نه . . .

چه رازی بود در شهادت زهرا که خانه فرو نریخت ، مدینه زیر و زبر نشد ، عمود خیمه آسمان نشکست و زمین متلاشی نگشت ؟

آفرینش این تحمل را از کجا آورده بود ؟

آیا کسی در خانه فاطمه علیه السلام که این راز سر به مهر ، به دستهای او گشوده شود ؟ اری اسماء محرم اسرار فاطمه علیه السلام که این راز سربه

مهر ، به دستهای او گشوده شود ؟ اری اسماء محرم اسرار فاطمه علیه السلام از او بپرسید شاید پاسخ بگوید .

بگوید که که : اری حسنین سر به پای مادر نهاده بودند و پایه های عرش را به قحبه های خویش می لرزاندند . زینب و ام کلثوم ، کائنات را با موهای خویش پریشان می کردند . چروک بر پیشانی آسمان افتاده بود ، زمین از درد به خود می پیچید ، ناله های فرشتگان داغ پیامبر را دو چندان می کرد . ولی چه بود انچه آفرینش را بر پای نگاه می داشت ؟

در ان شب تغسیل ماه ، من دیدم که علی در مامن تاریکی ، سر بر دیوار خانه فاطمه ، سر بر عمود آسمان نهاده بود و زار زار می گریست .

شب اندوه و ماتم

آنشب مدینه کشتی دریای غم بود

دریای غم