مشخصات کتاب
سرشناسه : دربانیان ابوالفضل عنوان و نام پدیدآور : نماز عشق تالیف و پژوهش ابوالفضل دربانیان [بررسی و انتخاب تیمور امیری
مشخصات نشر : تهران ستاد اقامه نماز و احیای زکات ، ۱۳۸۲.
مشخصات ظاهری : ص ۱۸۳
فروست : (ستاد اقامه نماز و احیای زکات ۱۶۶)
شابک : ۴۰۰۰ریال وضعیت فهرست نویسی : فهرستنویسی قبلی یادداشت : این کتاب آثار برگزیده چهارمین مسابقه جوانان نویسنده و نویسندگان جوان - ۷ است یادداشت : کتابنامه ص ۱۸۳
موضوع : جنگ ایران و عراق ۱۳۶۷ - ۱۳۵۹ -- خاطرات موضوع : نماز
شناسه افزوده : ستاد اقامه نماز و احیای زکات رده بندی کنگره : DSR۱۶۲۸/د۳۶ن۸ ۱۳۸۲
رده بندی دیویی : ۹۵۵/۰۸۴۳۰۹۲۲
شماره کتابشناسی ملی : م ۸۲-۲۳۴۶
اشاره
نماز عشق
تألیف و پژوهش
ابوالفضل دربانیان
آثار برگزیده
چهارمین مسابقه جوانان نویسنده و نویسندگان جوان ـ 7
بسم الله الرحمن الرحیم
فهرست:
جرعهنوشان ساغر عشق/ علیرضا غضنفری··· 11
آوازی در سحر/کاظم مقدس··· 15
نماز بر روی برانکارد/ عبدالله رضاییفرد··· 17
نماز حاجت/ حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 18
نماز در سرما و برف/ علیرضا معصومی··· 19
آموزش به سبک حسنین/ حسین عرب··· 20
عاشق وارسته/ منصور حمیدبیگی··· 22
مکانِ مخصوص عبادت/ عباس عرب··· 23
نماز باید با حال باشد/ علی طالبی··· 24
نماز شکر/ موسی اصلاحی··· 25
غیبت فرماندهان/ علی مُلامحمدی··· 26
تکبیرهالاحرام حقیقی/ محمدرضا رحیمی··· 27
سیل اشک در قنوت/علی دوستزاده··· 29
نماز با برکت/محمود عبداللهیان··· 30
اشتباه بزرگ/سیداسماعیل موسوی··· 31
قرآن قبل از نماز/محمدحسینپور··· 33
نماز در اسارت/علیرضا داج··· 34
جابجایی به موقع/عبدالله صدیقی··· 36
نمازخانه یا پناهگاه/محمدمهدی قنبریان··· 38
هر چه خدا بخواهد/سیدمحمد میرمحمدعلی··· 40
مؤذن وظیفهشناس/مطلّبی··· 41
اعتراض نابجا/ حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 42
نماز جماعت یا نماز شب/ یدالله احمدی··· 43
تأثیر فرمانده در معنویات/ نعمتالله عباسی··· 45
آخ نگی/ علیاکبر قاسمی··· 46
غرق در دریای عشق/ محمد ایوبی راد··· 47
هفتاد روز در سجده/حسین عرب··· 49
نماز در مجروحیت/قاسم زید کاشانی··· 51
سفارشهای آخر/ اسماعیل غفوری··· 52
نماز خون/ اسلام نجّاری··· 53
خلوتگاه راز/ داود اصغری آزاد··· 54
طیف نور/ علی طالبی··· 55
نماز مجوز از امام زمان/ شهید علی اصغر تولیت··· 56
کار ما مثل نماز است/ سیدمرتضی میریان··· 58
عشق به عبادت/جهاندار مالامیری··· 59
خواست و قضای الهی/ حجتالاسلام والمسلمینابوالقاسم نیکخو··· 61
نماز در زیر آوار/محمد حیاتی··· 63
نماز در کمپرسی/حسین یوسفی··· 65
نماز با شکوه/برادر دو شهید علی بابا دیاّبی··· 66
فرصت الهی/عزتالله شاکری··· 67
پیشانی زخمی/محمد حسینپور··· 69
نماز باصفا/حسن رحیمی··· 70
دو بار نماز صبح/نعمتالله عباسی··· 72
معجزه الهی/علی کوهساری··· 74
نماز آیات/ مصطفی صابریان··· 76
توسل به اهل بیت/محمدرحیم جوانمرد··· 77
نماز بسیجی/حجتالاسلام والمسلمین عبدالله عربی··· 78
جا ماندن از قافله شهدا/سیدمحمد حسینی··· 79
مکان غصبی/ناصر گرزین··· 81
خواب شیرین در سجده/سیداسماعیل موسوی··· 83
حمله حشرات/علیرضا مصطفوی··· 85
باور کنید من نماز شب نمیخوانم/علیرضا بهرامینسب··· 87
نماز قبل از وقت/حجتالاسلام والمسلمینمحمدمهدی ابوالقاسمی··· 88
عبادت در کوه/ابوالفضل عباسی··· 89
نماز میّت/مهندس سیدعبدالله مرتضوی··· 90
التماس به آقا امام زمان(عج)/جانباز محمدرضا یوسفیان··· 91
پنکه دستی/ حجتالاسلام والمسلمینمحمدمهدی ابوالقاسمی··· 93
امداد غیبی/ داود خدابخشیان··· 94
حمام سیّار/ محمدحسین جلالیان··· 96
شِکوه از دوستان/ ناصر گرزین··· 98
چراغ بد قِلِق/ علیاکبر اشرفی··· 99
نماز در حال دویدن/ حسین یوسفی··· 101
ملاقات در سجده/ محمد دانش راد··· 102
کار عارفانه/ کاظم مقدس··· 104
توکل بر خدا/ علی اکبر اشرفی··· 106
وضوی بیسر/ منصور فضلی··· 108
الهی العفو/ مصطفی صابریان··· 110
جنگ روانی/ جانباز قطع نخاع محمد یحیایی··· 111
وقت شام!/ عباس اشرفی··· 113
نماز بینظیر/ حسن محمدیان··· 114
درک حضور در محضر خدا/ حسن حسین زرگری··· 117
نماز در شرایط بحرانی/حجتالاسلام والمسلمین سیدمحمود ترابی
امامجمعه شهر دامغان··· 118
نمازهای قضا/ محمود حسینپور··· 119
خضوع و تواضع/ ابراهیم مظفری··· 120
اذان شبانگاهی/ محمدرضا واحدی··· 121
تأثیر عبادت در روحیه رزمندگان/ حسین ابوترابی··· 122
ریسمان الهی/ جانباز شیمیایی رضا میانآبادی··· 123
نماز خونین/ تیمور محمدباقرلو··· 125
بوی عطر حضرت زهرا(س)/ سیدعلیاصغر تولیت··· 127
نماز جماعت اجباری/ حسین عرب··· 129
امالفرایض جبههها/ محمود عبداللهیان··· 131
دسر بعد از نماز/ مهدی ساغری··· 132
ذکر گفتن در خواب/ علیاکبر عرب احمدی··· 133
اثر فوقالعاده نماز/ حجتالاسلام والمسلمینابوالقاسم اقبالیان··· 135
بروید رکوع/ محمد دانش راد··· 136
جماعت چهارنفری/··· 137
اجر من با خداست/ سیدمرتضی میریان··· 138
ترس دشمن از نماز/ حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 139
نماز در کشتی غرق شده/ حسین عرب··· 140
توفیق عبادت/ سیدمحمد حسنی··· 141
ترس شیطانی/ محمد پناهی··· 143
عملیاتها برای نماز است/ زینالعابدین عرب یارمحمدی··· 144
برپای پر سر و صدا/ محمدرضا واحدی··· 145
چادر نماز/ سیدجهانگیر موسوی··· 146
تکبیر نمازگزاران/ عبدالله عامری··· 147
امداد فرشتگان/ حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 148
دعوت الهی/ محمد دانش راد··· 149
نماز پشت میدان مین/ سیدرضا صدرالحسینی··· 150
یک نفر در دو جا/ حسین اسماعیلی··· 153
امضای شهادتنامه/ علی دوست محمدی··· 154
نماز بر روی تانک/ حسین عرب··· 156
نماز حاجت دو رکعتی/حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 157
نماز اضطراری/ سیدجهانگیر موسوی··· 158
خاطره شهر ویران/ محمد صدیقی··· 160
صحبت با خدا/ سیفالله ایمانی··· 162
اول نماز بعد جلسه/ امضاء محفوظ··· 163
جماعت پرخطر/ حجتالاسلام والمسلمین رضاعلی ملکی··· 165
ایثار در شب سرد/ حسین اسماعیلی··· 166
توکل بر خدا/ محمد دانش راد··· 168
نماز شب ترک نشود/ حجتالاسلام والمسلمین ابوالقاسم اقبالیان··· 169
پیرمرد با برکت/ محمد پناهی··· 170
ترس از زندگی/ مهدی عزیزی··· 171
نماز شب در قبر/ علی ابراهیمی··· 173
نماز بیمهکننده/ ناصر گرزین··· 175
گریه در نخلستان/ علی طالبی··· 176
اهمیت زیارت عاشورا/ مداح اهلبیت سیدعباس تقوی··· 177
توسل در نیمهشب/ مصطفی صابریان··· 178
کمک فرشتگان/ جانباز محمدرضا مستوفیان··· 179
نماز بیوضو/ جانباز علی چمنی··· 181
مناجات شبانه/ کاظم مقدس··· 182
منابع··· 183
جرعه نوشان ساغر عشق
علی رضا غضنفری
در نماز خم ابروی تو در یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
نماز ، تجلی عبودیت مخلوق نسبت به خالق و رشته اتصال عبد با معبود است . آن چه که موجب تقرب انسان به خدا می شود و انسان خاکی را به اوج قله انسانیت می رساند نماز است .
در طول تاریخ هدف تمام انبیا و اولیای خدا عروج انسان به عالم الوهیت و چنگ زدن به دامن نماز این حبل المتین الهی بوده است . از جمله سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام که با به نمایش گذاردن زیباترین جلوه بندگی به وسیله نماز در سخت ترین شرایط جنگ در ظهر عاشورا ، کمال بندگی را به اوج خود رسانید ، اما من می خواهم نمونه های دیگری از نماز را ترسیم کنم ، نماز کسانی که در راه عبودیت ، ره صد ساله را یک شبه پیمودند و تمام پیچ و خم های زندگی مادی را درنوردیدند و از همه علایق و دلبستگی ها رسته و به دوست پیوستند؛ نماز رزمندگان غیور هشت سال دفاع مقدس و
شهیدان گران قدر میهن اسلامی مان را ، آنانی که در مسیر عشق به معبود ، یکه تاز میدان های نبرد بودند .
آن چیزی که در جبهه های ما بیش از هر چیز دیگر باعث پیروزی سپاه اسلام بر کفر می شد ، عبادت خالصانه رزمندگان و شهیدان ما بود که این عبادت در مرتبه اعلی در نماز تجلی می یافت . نمازی که از هر گونه شرک و ریا و خودنمایی به دور بود و جز رضایت خالق و رضوان خداوند چیز دیگری در آن دیده نمی شود .
بدون شک این نماز و عبادت عاشقانه سربازان پاک باخته امام خمینی بود که آن پیروزی های بزرگ و دشمن برانداز را در پی داشت ؛ وگرنه دشمن در مقابل ما مجهز به تمام سلاح های پیشرفته بود :
قبل از عملیات پیروز مندانه محرم در منطقه ای به نام آلفاآلفا مستقر بودیم . یکی دو ماه به آغاز عملیات مانده بود . بچه ها در این مدت خود را از هر جهت برای مقابله با دشمن آماده می کردند . آمادگی جسمی و رزمی از یک طرف و از طرف دیگر آمادگی های روحی و معنوی که مهم تر بود . هر روز ساعتی قبل از مغرب همه به صورت دسته های سینه زنی به طرف نماز خانه می رفتند . نماز جماعت چه با شکوه انجام می گرفت . شب ها چه قدر زیبا بود . بعد از صرف شام ، دعای توسل و در شب جمعه دعای کمیل ، ارتباط با خدا را نزدیک تر می کرد و در آن هنگام که چراغ ها خاموش می شد ، صدای ناله و زمزمه مردان خدا بلند می شد . این ها زمینه ساز و آماده کننده قلب ها و استوار کننده گام ها برای شب عملیات بود .
و اما صبح ها ، قبل از اذان صدای دلنواز صوت قرآن همچون صدای
مادری مهربان فرزندان اسلام را از خواب بیدار می کرد و بعد از اذان صدای آرام بخش امام امت ، خمینی کبیر ، گوش های پیروان را نوازش می داد و آن ها را به سوی نماز جماعت فرا می خواند و ندا می داد که :
مسجد سنگر است ، سنگرها را پر کنید . نماز بالاترین فریادهاست .
چه خوش است با صوت دلربای قرآن از خواب برخاستن و زمزمه شب زنده داران را شنیدن . هنگامی که خواب بر همگان مستولی می شود و سکوت شب همه جا را فرا می گیرد ، عده ای از خود رسته و به دوست پیوسته را می بینی که بیدارند و در نماز شب ، دل به خدا بسته اند ، آن ها خواب را بر خود حرام کرده و سر به درگاه عبودیت می سایند و با صدای العفو سکوت شب را می شکنند .
یک شب برای رزم شبانه بیرون رفته بودیم ، مقدار زیادی راه رفتیم ، به طوری که بدن هایمان خسته بود و در پاهایمان درد داشتیم . ساعت 5/3 شب به پایگاه رسیدیم . با این حال روح معنویت به قدری زیاد بود که عده ای پس از نیم ساعت استراحت حدود ساعت 4 برای نماز شب برخاستند . آری این چنین معنویتی در شب حمله پیروزی آور بود .
چه لحظات با شکوهی بود ، آن گاه که عاشقان در آغوش یکدیگر گریه شوق سر می دادند و التماس دعا و شفاعت داشتند . این از ویژکی های خاص جبهه بود و جبهه را با جای دیگر نمی شود مقایسه کرد . جبهه ، تمام لحظاتش شکوهمند بود .
در میان گردان چهره هایی می درخشیدند . نورانیت این عزیزان فضا را نورانی کرده بود . اثر سجده در پیشانی هایشان پیدا بود . سیما هم فی
وجوهم من اثر السجود للّه .
بعد از نماز در سجده شکر اشک ها از دیده ها روان بود و صدای زمزمه عاشقان لقای دوست در پهندشت جبهه پیکار طنین انداز بود .
نماز تمام شده بود همه رفته بودند . سفره غذا پهن شده بود . اما هنوز عده ای سر به سجده می ساییدند . چشم ها از فرط گریه به گودی نشسته و به سرخی گراییده بود . اما این حالت را از دیگران مخفی می کردند تا مبادا در عبادت معبود خللی پیش آید . مبادا از اخلاص عمل کاسته شود . آری این بود عبادت خالصانه رزمندگان اسلام .
و نتیجه چنین عبادت و نمازی در شب عملیات و صبح آن معلوم می شد و خداوند پاداش آن را شهادت در راه خودش قرار داده و پیروزی مسلمین را به ارمغان می آورد . و این چنین بر سر سفره پر فیض خداوند مهمان می شوند .
شهید ابراهیم حقیقت ، شهید حسین رنجبر ، شهید احمد عامری ، شهید عبدالرحیم عامری ، شهید مزجی ، مکبر و مؤ ذن گردان کربلا از شاهرود ، از جمله عزیزانی بودند که در نمازشان خم ابروی یار می دیدند و وجه الله در نظرشان بود و عاقبت هم عند ربهم یزقون شدند .
خدایا جرعه ای از ساغر عشقت به ما نیز بنوشان .
آوازی در سحر
کاظم مقدس
یکی از شهدا به نام شهید محمد لطفی دارای یک ویژگی بسیار جالب بود . او یکی دو ساعت مانده به اذان صبح برمی خاست . یک پارچه می انداخت روی دوشش و شبیه چوپانان می شد . او شروع می کرد به خواندن چند بیت شعر و کم کم همه از خواب بیدار می شدند و جهت نماز شب آماده می شدند :
شب خیز که عاشقان به شب راز کنند
گرد در باب دوست پرواز کنند
هر جا که دری بود به شب در بندند
الا که در دوست رابه شب باز کنند
آن کس که تو را شناخت جان را چه کند
فرزند و عیال و خانمان را چه کند
دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی
دیوانه تو هر دو جهان را چه کند
بعد از مدتی حسینیه پر از انسان های عاشق می شد و می دیدی که آنها مشغول نماز شب و عبادت می شدند . البته این اقدام شهید لطفی اعتراض هیچ کس را در بر نداشت بلکه همه خوشحال هم می شدند و خدا را شکر می کردند که در کنار چنین انسان های مخلصی زندگی می کنند .
نماز بر روی برانکارد
عبدالله رضایی فرد
ایام عملیات قدس 3 بود که در اورژانس فاطمه زهرا (س ) برادری را آوردند که هر دو دست او قطع شده بود .
وقتی او را برای اتاق عمل آماده می کردند ، ایشان را بر روی برانکارد گذاشتند تا به اتاق عمل ببرند . مسؤول تعاون آمد تا از این رزمنده سؤ الاتی بپرسد . ولی چشمانش را بسته بود و جواب نمی داد و راحت خوابیده بود . همگی فکر کردیم شاید شهید شده باشد . به دنبال آن بودیم که مقدمات کار را جهت تست ضربان قلب و احتمالا انتقال وی به سردخانه آماده کنیم . ناگهان دیدیم که چشمانش را باز کرد و با یک متانت خاص گفت : برادر ! ببخشید که جواب شما را ندادم ، چون فکر می کردم اگر به اتاق عمل بروم شاید وقت زیادی طول بکشد و نمازم قضا می شود . آن موقع که شما سؤ ال کردید مشغول خواندن نماز بودم .
نماز حاجت
حجت الاسلام و المسلمین ابوالقاسم اقبالیان
در سال 1362 در عملیات خیبر در یک محاصره شدید و خطرناک قرار گرفتیم . هر کدام از رفقا دلواپس بودند و نگران . خلاصه با پیشنهاد یکی از برادران ما سه نفری به نماز حاجت ایستادیم و نماز خواندیم . بعد از این نماز بود که کارها تا حد زیادی بر ما آسان شد و موفق شدیم از آن وضعیت نجات پیدا کنیم .
نماز در سرما و برف
حجت الاسلام و المسلمین ابوالقاسم اقبالیان
در عملیات بیت المقدس 6 در منطقه ماووت عراق سرمای بسیار سختی حاکم بود . شبی در حال حرکت به سمت خط مقدم هنگام نماز صبح فرا رسید . در آن شرایط سخت و در زیر آتش دشمن به نماز مشغول شدیم و عجب نماز با صفا و بی ریایی بود سرما . طاقت فرسا بود و آب نبود و حتی برای یافتن خاک جهت تیمم مشکل داشتیم . ولی باز هم نماز فراموش نشد .
آموزش به سبک حسنین
حسین عرب
در یکی از مناطق عملیاتی بودیم که روزی دو پیرمرد به ما ملحق شدند . این دو پیرمرد از مناطق بسیار محروم آمده بودند و با برخی از مسائل شرعی آشنا نبودند و عادت کرده بودند طبق عرف روستای خودشان عبادت را انجام بدهند . روزی دیدیم که خودشان دو نفری در حال خواندن نماز جماعت هستند؛ ولی علاوه بر غلط بودن حمد و سوره ، حتی ترتیب رکوع و سجود را نیز رعایت نمی کردند و گاهی ماءموم ، از امام پیش می افتاد . حتی به ما می گفتند که شما چرا به جماعت ما نمی پیوندید . ما در صدد آموزش احکام به آن ها بر آمدیم ، ولی نه به طور مستقیم ، بلکه به سبک آموزش امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام به آن پیر مردها . به یکی از دوستان گفتیم شما هنگام نماز برو جلو و ما مثل کسانی که هیچ مساءله شرعی و فقهی نمی دانند ، از شما سؤ ال می کنیم و شما جواب بدهید .
وقتی این کار را انجام دادیم و دو پیر مرد متوجه شدند اغلب کارهای عبادی آن ها اشتباه است ، دو دستی زدند توی سر خودشان .
آن دو پیر مرد با کمال تواضع و فروتنی گفتند شما بایستید جلو تا ما اقتدا کنیم . واز آن روز به بعد در پی یادگیری مسائل برآمدند و کم کم بسیاری از احکام را فرا گرفتند .
بعدا فهمیدیم نه تنها خودشان در این مسائل خبره شده اند . بلکه در حال آموزش به اهالی روستای خود نیز هستند .
عاشق وارسته
حسین عرب
رفتار او الهی شده بود . با زمینیان انسش را بریده بود . چهره خدایی اش بر همگان آشکار بود . او پیش از همه به نماز اهمیت می داد . وقتی صدای اذان بلند می شد رنگش برافروخته می شد و به چیزی جز انس با محبوب نمی اندیشید . از دوستان شنیدم که در یکی از شب ها بر او غسل واجب می شود و این در حالی بود که آب در منطقه یخ بسته بود و امکان غسل کردن وجود نداشته است ، ولی او یخ را می شکند و خود را پس از غسل با آب یخ ، برای نماز عارفانه آماده می سازد . تنور عشق او با آب های یخ بسته نیز خاموش شدنی نبود .
این شهید وارسته و عاشق برادر رزمنده حاج قربان کورشی از لشکر انصارالحسین بود .
روح بزرگ این شهید عاشق در حصار تن امکان ماندن نداشت .
مکان مخصوص عبادت
عباس عرب
یک روحانی در گروهان ما بود . او همیشه تاءکید داشت در یک نقطه خاص عبادت کند و به همین دلیل گوشه ای را انتخاب کرده بود و در آن جا نماز می خواند و قرآن تلاوت می کرد .
یکی از دوستان می گفت یک شب به او گفتم که چرا شما همیشه همین جا نماز می خوانید و در همین مکان می مانید . ناگهان دیدم او قرآن را با احترام بست و با تبسمی ملیح پاسخ مرا داد . من چند قدمی از او دور شدم و بعد از چند لحظه خمپاره ای دقیقا در آن محل خورده و او در محل نیایش و تلاوت قرآن خود به شهادت رسید .
شاید او می دانسته که این مکان محل عروج اوست که آن قدر مقید به عبادت در همین محل بود . روحش شاد .
نماز باید با حال باشد
عباس عرب
در عملیات خیبر در محور طاییه بودیم .
عملیات شروع شده بود . یک شب بعد از حمله در داخل سنگر که سقف خیلی کوتاهی داشت و رزمندگان بایستی نشسته نماز می خواندند ، یکی از رزمندگان به نام شهید حسین نانکلی گفت :
بچه ها من می روم بیرون سنگر نماز بخوانم ، این جا در این سنگر کوتاه نماز به من حال نمی دهد و نمی چسبد .
رفت بیرون چفیه خود را باز کرد و مشغول نماز شد . در حین نمازش چند گلوله خمپاره در نزدیکی های سنگر اصابت کرد ولی او تکان نخورد و نمازش را به پایان رساند . او هیچ آسیبی ندید و تازه بعد از نماز فهمیدیم متوجه خمپاره هم نشده است .
ماز شکر
سال 1364 به همراه لشکر 43 امام علی علیه السلام در منطقه جوانرود و پاوه بودم .
فرمانده لشکر خطاب به نیروها فرمودند : هر زمانی که خواستید به مناطق جنگی اعزام شوید حتما دو رکعت نماز شکر به جا آورید؛ چون خیابان ها و جاده هایی که راه اندازی شده و الان در حین عبور و استفاده از آن هستیم ، محصول زحمت برادرانی است که راننده بولدوزر و لودر بوده اند و در این راه به شهادت رسیده اند . بنابراین با وضو بودن و در هما حال نماز شکر به جا آوردن از وظایف کوچک ماست و ما باید قدرشناس باشیم .
غیبت فرماندهان
عباس عرب
عملیات والفجر شش در منطقه دهلران صورت گرفت که یک عملیات ایذایی بود ، ولی بسیار مهم بود؛ چون این عملیات ، عملیات خیبر را تکمیل می کرد .
یک شب فرمانده عملیات سپاه که در آن زمان جناب آقای شمخانی بود ، با یک فرمانده هلی کوپتر به یکی از مقرهای تاکتیکی لشکر 25 کربلا آمد .
ما به استعداد یک لشکر در این منطقه مستقر بودیم . آن شب قرار بود آقای شمخانی با فرماندهان تیپ ها جلسه بگذارند و عملیات را تشریح کنند . پیک های فرماندهان در سنگر بودند ، ولی خود فرماندهان نبودند . آن ها هر یک برای خود جایی را انتخاب کرده بودند و مشغول نماز شب بودند .
پیک ها فرستاده شدند و فرماندهان را یک به یک در حالی که بر روی سنگ ها و شن ها مشغول نماز و مناجات بودند ، پیدا کردند و آن ها را برای جلسه به سنگر فرماندهی دعوت کردند .
بعد از توجیه و تشکیل جلسات ما وارد عملیات والفجر شش شدیم .
تکبیرة الاحرام حقیقی
محمد رضا رحیمی
در سال 1365 بود که برای اولین بار توفیق یافتم در جبهه حاضر شوم . این اعزام مصادف شده بود با حمله مجدد دشمن به شهر مهران و به تصرف در آوردن آن . به همراه یکی از یگان ها از جنوب به غرب اعزام شدیم که این جا به جایی جهت دفع دشمن و جلوگیری از تجاوز بیشتر آن ها بود .
اتفاقا ماه مبارک رمضان در خرداد ماه همان سال و همزمان با این حملات و جا به جایی ها واقع شده بود . رزمندگان روزها را روزه بودند ولی با این که فرصت افطار تا اذان صبح زمان زیادی نبود ، ولی اصلا از برنامه های عبادی شبانگاهی خودشان غافل نمی شدند .
از جمله این رزمندگان برادری بود به نام شهید رمضانعلی نوری . این شهید عزیز به همراه سایر رزمنده ها بسیار مفید به انجام دعاها و آداب ماه مبارک بود . شب ها در کناره دیواره بیرونی سنگرها آن چنان عارفانه و مخلصانه پروردگار خویش را می خواند که مشخص بود
کاملا از دنیا بریده است . راز و نیازهایش به ویژه در نمازهای شب های قدر دیدنی بود . عده زیادی دعای جوشن کبیر می خواندند؛ عده ای به رادیو گوش می کردند و خلاصه آن چنان در مقابل قدرت لایزال الهی زار می زدند که گویی در دنیا نیستند .
مهم ترین عامل وصل آن ها هم همین نمازها و تکبیرة الاحرام های واقعی آن ها بود . وقتی وارد نماز می شدند دیگر هیچ چیز را نمی دیدند .
به ویژه که روزها را روزه داشتند و فضا هم بسیار مناسب بود .
هر فردی که این صحنه های زیبا را می دید شاید برای او روایت فتح مکه تداعی می شد . آن ها حتما مصر بودند که دعای هر روز ، نمازهای شب قدر و دعای سحر فراموش نشود .
آری این بود سر هجرت عاشقان الله که با وجود هجوم یکپارچه دشمن ، و تغذیه بسیار اندک توانسته بودند دل از دنیا ببرند و در دل نیمه شب اشک فراق بریزند .
رفتند تا به درگه معشوق عاشقان
ما مانده ایم و یک دل پرسوز ، وای ما
سیل اشک در قنوت
محمد رضا رحیمی
اردیبهشت سال 1365 مقر گردان کربلای شاهرود در حمیدیه اهواز بود . حدود ساعت 9 الی 10 صبح بود که خبر دادند گردان آماده باش اعلام کرده است و فهمیدیم که به گردان ماءموریتی داده شده است . تا حدودی اذان ظهر خود را آماده کردیم .
موقع اذان همه بچه ها در حسینه گردان تجمع کردند .
یکی از برادران بسیجی در کنارم در حال خواندن نماز بود که از زمان گفتن تکبیرة الاحرام صدای به گریه اش قطع نشد و تا شعاع چند متر صدای گریه اش می رسید . در هنگام قنوت بود که گریه اش به فریاد تبدیل شد و با صدای هق هق بلندی گریه می کرد . در شب عملیات به منطقه مهران اعزام شدیم و این برادر بسیجی که رجبعلی سلمانی نام داشت در این عملیات به شهادت رسید .
بعد از چهل روز پیکر مطهرش کشف شد و در شاهرود تشییع شد . روحش شاد .
نماز با برکت
محمد رضا رحیمی
پس از عملیات والفجر مقدماتی در یکی از مقرها مستقر بودیم .
یک روز باران تندی بارید و آب زیادی وارد سنگرها شد . در اثر ورود آب بخش زیادی از پتوها خیس شد و شب برای خواب با کمبود پتو مواجه شدیم .
نیمه های شب بود که از سردی هوا از خواب بیدار شدم و متوجه شدم یکی از برادران نیز بیدار است . او آرام از رختخواب خود برخاست و هر سه پتوی خود را به روی دیگر رزمندگانی که از سرما مچاله شده بودند انداخت . من هم بی نصیب نماندم و یکی از پتوها را به روی من انداخت .
فکر کردم صبح شده که او از خواب بیدار شده است و پتوهای خود را به روی دیگران می اندازد . ولی دیدم رفت بیرون ، وضو ساخت و مشغول نماز شب شد .
او شهید غلامرضا ابراهیمی بود که آن شب هم بعد از این ایثار تا اذان صبح به عبادت و تهجد و راز و نیاز مشغول بود . روحش شاد .
اشتباه بزرگ
محمد رضا رحیمی
من در دوران نوجوانی یعنی 17 یا 18 سالگی توفیق حضور در جبهه را پیدا کردم . حقیقتش در بحث نمازهای نافله و مستحبی مثل نماز شب زیاد اطلاعاتی نداشتم .
یک شب در یک کانال بسیار نزدیک به دشمن نگهبان بودم که خوابم برد . در حالت خواب و بیداری بودم که از ترس خشکم زد . فکر کردم این فردی که در حال نزدیک شدن به من است از نیروهای دشمن است و از غفلت من استفاده کرده و قصد اسیر کردن مرا دارد . همین فکر باعث ترس من شدید من شد . ولی وقتی نزدیک نزدیک شد ، دیدم از بچه های خودی است و وقتی متوجه شد خوابم برده از من خواست که به عقب برگردم .
در آن اوضاع و احوال اصلا از نظر روانی در وضعیت خوبی نبودم .
به همین دلیل به محلی که برای برگزاری نماز بر پا شده بود (در محل استقرار نیروهای خودی و عقب تر از آن کانال ) رفتم و تا بخوابم . تازه خوابم برده بود که با صدای شیون و زاری از خواب پریدم . دیدم یکی
از دوستان نزدیکم در حال گریه با صدای بسیار بلند است . من که کنترل اعصابم را از دست داده بودم با پرخاش و سر صدا به او معترض شدم .
علت ناراحتی من هم به خاطر فکر اشتباهم بود . من گمان کرده بودم او دلش برای خانواده اش تنگ شده و به همین دلیل به او گفتم تو که طاقت تحمل دوری از خانواده و شهرت را نداری چرا به منطقه آمده ای ؟ فردا برگرد عقب .
فردا که حالم بهتر شده و به اعصاب خودم مسلط شدم ، فهمیدم چه اشتباهی کرده ام . بله او در حال مناجات با خداوند و نماز خواندن بود و اصلا متوجه حضور من هم نشده بود . هنوز هم هر وقت او را می بینم به یاد آن شب می افتم و کلی شرمنده می شوم .
قرآن قبل از نماز
محمد رضا رحیمی
در منقطه گیلان غرب ، منطقه ای بود به نام تنکاب . نوجوان بسیار مؤ من و با صفایی آن جا بود که خیلی اهل تهجد و نماز شب بود و همچنین نسبت به نیروها و حقوق برادران دینی و مراعات آن و گذشت و ایثار و فداکاری نسبت به آن ها تلاش فراوان داشت .
یکی از خصوصیات این نوجوان این بود که وقتی برای نماز شب بیدار می شد دلش می خواست دیگر رزمندگان را هم بیدار کند . او شیوه خوبی را برای این کار انتخاب کرده بود . در نیمه شب نزدیک اذان صبح گوشه ای از سنگر می نشست و شروع می کرد به تلاوت آیات شریفه قرآن کریم با صدای زیبا و آهسته . از آن جا که نزدیک اذان و وقت نماز بود و علاوه بر آن صدای دلنشینی هم داشت برادران دیگر هیچ اعتراضی نمی کردند و با کمال میل از خواب برمی خاستند و نماز شب می خواندند .
نماز در اسارت
علیرضا داج
در زمان اسارت ، بعثی ها از خواندن نماز و قرآن و حتی صلوات فرستادن ما وحشت داشتند و مانع این کارها می شدند .
در آسایشگاه های 50 نفری ما ، خواندن نماز جماعت ممنوع بود ، آن ها طوری برای ما برنامه ریزی کرده بودند که در هر گوشه فقط یک نفر باید نماز می خواند . یعنی چهار گوشه فقط چهار نفر . با این برنامه مثلا نماز و مغرب و عشای ما تا ساعت 12 شب طول می کشید .
یک شب یکی از اسرا که از ناحیه چشم جانباز و مجروح بود در گوشه ای مشغول نماز شد و نفر قبل از او را که در آن جا بود ندید . سرباز آسایشگاه این را دید و ارشد آسایشگاه را صدا زد و او را به باد ناسزا گرفت که چرا در کنار هم نماز می خوانید و این در حالی بود که همان دو نفر هم با فاصله نسبتا زیادی از هم مشغول نماز بودند . فردا آن برادر را با کابل و وسایل دیگر کتک زدند .
در مورد تلاوت قرآن اگر از ساعت 9 شب بعد کسی را می دیدند تنبیه سفت و سختی می شد و در مورد روزه گرفتن هم ما
اجازه برخاستن قبل از اذان صبح را نداشتیم ، ولی اگر کسی می توانست مقدار کمی نان از روز نگه دارد شب در زیر پتو مخفیانه آن را می خورد تا بتواند روزه بگیرد .
جابجایی به موقع
محمد رضا رحیمی
در سال 1359 ما از گروه ابوذران 22 بهمن از شاهرود به منطقه گیلان غرب اعزام شدیم . ما که خود را برای عملیات آماده می کردیم در کف دره ای مستقر بودیم . تعداد دیگری نیرو نیز از شهر دیگری به ما پیوستند . محل استقرار ما مخفی بود ، ولی بعد از چند روز دشمن متوجه حضور ما در منطقه شد .
ما چادرهایی داشتیم ، ولی سنگرهای حفره روباهی نیز درست کرده بودیم که در هنگام خطر به آن جا پناه ببریم . کمی دورتر از چادرها هم مکان مسطحی را برای اقامه نماز در نظر گرفته بودیم .
یک روز مشغول نماز بودیم که خمپاره های عراق در اطراف چادرها و سنگرهای ما فرود آمد . بلافاصله بعد از نماز و با توجه به این که اواخر نماز هم بود به سنگرها پناه بردیم . بعد از گذشت چند ثانیه یک خمپاره 120 میلی متری به محل اقامه نماز اصابت کرد . اگر این خمپاره چند ثانیه زودتر به آن جا می خورد اعضای گروه ما بسیار کم می شد و احتمالا مجروح و شهدای زیادی می داشتیم .
بعد از چند روز ، عملیات ما انجام شد و تاءثیر شگرفی در منطقه به جا گذاشت اگر چه شهدایی مثل عباس ملکی ، شهید رسولی ، و شهید محمدزاده را تقدیم کردیم .
نمازخانه یا پناهگاه
محمد رضا رحیمی
مدتی بود که در منطقه دشت عباس بودیم و از عملیات خبری نبود . فرصت خوبی بود که نمازخانه ای درست کنیم . قبلا لودر جایی را برای نمازخانه کنده بود و ما هم مشغول صاف کردن آن شدیم . ظهر بود که یکی از بچه ها رفت بالای سنگر فرماندهی و مشغول اذان گفتن شد . من چکش واره را برداشته بودم که داخل سنگر ببرم . از همه طرف بچه ها در حال حرکت به سمت نمازخانه ای بودند که چند روزی بود مشغول تکمیل آن بودیم .
در همین اثنا بود که صدای خمپاره ای بلند شد . با توجه به تجربه ای که داشتیم و حدود و محل فرود خمپاره را می دانستیم همگی خیز رفتیم . من خیلی سریع در عرض چند ثانیه خود را به قسمتی از نمازخانه که ساخته شده بود و چند متری بیشتر با من فاصله نداشت رفتم و به داخل آن جا خیز برداشتم .
گلوله دقیق خورد نزدیک آن جا و دست من مورد اصابت ترکش قرار گرفت ، ولی آسیب ، خیلی جدی نبود ، بچه ها آمدند و گفتند ما
فکر کردیم که دیگر تو هم رفتی و از این که مرا زنده می دیدند خوشحال بودند .
نماز آن روز را با حال و اشتیاق بیشتری برگزار کردند و بنده را نیز با آمبولانس به بیمارستان انتقال دادند .
آری ! نمازخانه باعث شد که آن روز از اصابت ترکش در امان بمانم
هر چه خدا بخواهد
سید محمد میر محمد علی
عملیات کربلای پنج بود . در یک کانال پناه گرفته بودیم و فاصله ما با عراقی ها کم تر از 200 متر بود . شهید حمید باقری بالای کانال ایستاده بود . صدایش زدیم حمید بیا داخل کانال . این جا امن تر است . ممکن است هدف قرار بگیری . او در جواب گفت : هر چه خدا بخواهد همان می شود
بعد از چند دقیقه او آمد پایین و در پشت کانال مشغول نماز شد . در همین حین خمپاره یا کنارش خورد و به شهادت رسید . ما خواستیم خود را به بالای سر او برسانیم که خمپاره دیگری درست روی پیکر مطهرش خورد و همچون گلی او را پرپر کرد . بعد از مدتی به صحبت او فکر کردم که می گفت هر چه خدا بخواهد همان می شود .
وقتی در معرض دید و تیر بود هیچ اتفاقی نیفتاد ، ولی هنگامی که از دید و تیر خارج شد ، در هنگام نماز به شهادت رسید و باز هم ثابت شد ، هر چه خدا بخواهد همان می شود .
مؤ ذن وظیفه شناس
مطلبی
در پایگاه قدس در گردان شهید اشرفی جهت استراحت و آمادگی جهت عملیات بودیم . معمولا نیروها در چادر استراحت می کردند . تدارکات نیروها در آن منطقه بسیار کم بود و به اندازه کافی امکانات موجود نبود . از جمله این که به هر چادر طنابی بود و به آن طناب آفتابه ای را که جهت وضو و دستشویی بود می بستند .
فقط افراد همان چادر می توانستند از آن آفتابه استفاده کنند . روزی یکی از افراد چادر ما در صبحگاه مشغول اذان گفتن بود که دید یک رزمنده که عضو چادر ما نیست در حال بردن آفتابه است . او که به اشهدا ان لااله الله رسیده بود با بانگ رسایی فریاد زد : آهای آفتابه را کجا می بری ؟ چون وقت اذان بود و می ترسید بچه های چادر خودمان به نماز نرسند .
اعتراض نابجا
حجت الاسلام و المسلمین ابوالقاسم اقبالیان
یک روز شهید شیخ اکبر آمبرین در مسجد جامع خرمشهر مشغول نماز بود خمپاره ای به نزدیک ما اصابت کرد ، ولی او به نمازش ادامه داد .
بعد از نماز وقتی به او اعتراض کردیم که چرا نمازت را قطع نکردی و نشکستی : للّه للّه گفت اصلا من متوجه نشدم که خمپاره ای در این نزدیکی ها فرود آمده است .
نماز جماعت یا نماز شب
یدالله احمدی
سال 1361 قبل از عملیات محرم بود که رزمندگان خود را برای عملیات اماده می کردند . من نیز در تیپ 17 علی بین ابیطالب (لشکر 17 فعلی مستقر در قم ) بودم که در آن روزها در کارخانه سپنتا مستقر شده بودیم . رزمنده ها در محوطه کارخانه چادر زده بودند ، اما سالن بزرگی وجود داشت که معمولا نماز جماعت در داخل آن برگزار می شد .
گاهی وقت ها بعد از نیمه های شب که از خواب بیدار می شدیم وقتی نگاهت به داخل سالن می افتاد ، ابتدا فکر می کردی نماز جماعت داخل سالن برگزار می شود ، اما بعدا به خود می آمدی که اکنون وقت هیچ کدام از نمازهای یومیه نیست . بلکه همه در حال نماز شب هستند .
به هر قسمت سالن چشمت می افتاد شاهد راز و نیاز بسیجیان و رزمندگانی بودی که غرق در معشوق خویش بودند . آیا آن ها از خدای خود مقام و موقعیت می خواستند ؟ آیا دنبال مال دنیا بودند ؟ آیا . . .
آن ها به قول شهید بهشتی مرغان آغشته به عشقی بودند که جایشان در این دنیا نبود .
آن ها طوری راز و نیاز می کردند و در این راز و نیازها اشک می ریختند که گویی عزیزترین شخص خود را از دست داده اند . اما همین عاشقان در صحنه های نبرد وقتی زمان موعود فرا می رسید شبانگاه بر قلب دشمن می زدند و با تمام قدرت و ایمان دشمن را به زانو در می آوردند .
این قدرت و انگیزه ایمان چیزی نبود مگر اثرات همان مناجات شبانه و همان روابط عبد و معبود .
تاءثیر فرمانده در معنویات
نعمت الله عباسی
چند روزی بود که برای ماءموریت به لشکر 17 رفته بودم . شب اول را بنده در حسینیه خوابیده بودم . در حالت خواب و بیداری بودم که دیدم عظیم رزمندگان مشغول نماز هستند . آن قدر جمعیت زیاد بود که فکر می کردی نماز جماعت است .
این نمازها و التماس ها تاءثیر عمده خود را از فرمانده شهیدان آن لشکر گرفته بود . شهید بزرگوار زین الدین آن چنان مخلص بود که بر روی نیروهای زیر دست این گونه تاءثیر گذار بود . به طوری که نمازهای شبانه این لشکر در آن موقع زبانزد شده بود .
آخ نگی
علی اکبر قاسمی
یک سنگر با سقف کوتاه داشتیم . لطیفه ما در این سنگر این بود که مواظب باش موقعی که از رکوع بر می خیزی آخ نگویی که نمازت باطل شود؛ چون آن قدر جا تنگ بود و سقف کوتاه بود به زحمت و با مشقت نماز می خواندیم و ممکن بود در اثر درد گرفتن کمر هنگام برخاستن بگوییم آخ کمرم .
غرق در دریای عشق
محمد ایوبی راد
در آذر ماه سال 1361 در جبهه نفت شور مقابل پاسگاه سلمان در واحد ادوات تیپ 18 ثامن الائمه مشغول خدمت بودیم . در بین ما برادری به نام حمید شهیر طوسی بود که بعدها به فیض شهادت نائل آمد .
روزی در یک سنگر رو باز حدود چهار پنج نفر مشغول نماز بودیم که به ناگاه صدای فرود یک خمپاره در نزدیکی های سنگر به گوش رسید تا جایی که گرد و غبار حاصل از این افتخار اجازه دیدن هیچ چیزی را به ما نداد . به همراه عده ای از بچه ها بلافاصله متفرق شدیم و بعضی ها هم سریعا دراز کشیدند .
بعد از فرونشستن گرد و غبار و سر صدا متوجه شدیم که حمید به نمازش ادامه می دهد . خوب که دقت کردیم دیدیم از پای چپش خون جاری شده . هر چه او را صدا زدیم متوجه نشد ، تا این که نمازش را تمام کرد . بعد از صحبت ها و عکس العمل ها او متوجه شدیم اصلا صدای انفجار و حوادث بعد از آن را احساس نکرده و از
حضور قلبش چیزی کم نشده ، حتی متوجه نشده بود که مجروح شده و پای او در حال خونریزی بوده و هست . بعد از چند دقیقه که اوضاع آرام شده بود او و تعدادی دیگری از مجروحان در حال حمل شدن جهت مداوا بودند که این شهید بزرگوار بر روی برانکارد از حال رفت و بی هوش شد .
هفتاد روز در سجده
حسین عرب
یک روز جهت سرکشی به منطقه کوشک رفته بودم . در این منطقه با عراقی ها درگیری دائم داشتیم . اما چند ماهی بود که بچه های ما منطقه را گرفته بودند و آن جا آرام بود . اما هیچ کدام از دو طرف آن جا مستقر نبود .
در محلی به نام پیچ ابرویی (به علت جدا شدن از خاکریز به این نام خوانده می شد) من جایی را دیدم که شبیه سنگر بود . وقتی نزدیک تر رفتم متوجه حضور یک برادر رزمنده شدم که در حال سجده بود؛ ولی وقتی نزدیک تر شدم دیدم او در همان حال به شهادت رسیده است .
من به طور دقیق مطلع بودم که حدود 70 روز است که حتی یک نیروی خودی این طرفه ها نیامده و آخرین نیروهایی هم که این جا بوده اند از تیپ 33 الهمدی وارد این جا شده بودند ، ولی بعد به عقب رفته و عقب تر مستقر شده بودند .
مهم ترین ویژگی های این شهید سه چیز بود : یکی این که حتی او از
حالت سجده خود خارج نشده بود . دست ها و پیشانی هنوز در موضع خود بود . دوم این که بدن او طراوت و شادابی خود را حفظ کرده بود و سوم این که از بدن او هیچ بوی بدی به مشام نمی رسید .
من که فرصت نداشتم او را به عقب ببرم ، به بچه ها اطلاع دادم که در این منطقه یک شهید داریم و آن هم تاءیید کردند که از 70 روز پیش هیچ کس به آن جا نرفته و با ذکر ویژگی ها متوجه شدیم که او از شهدای همان تیپ بوده است .
نماز در مجروحیت
قاسم زید کاشانی
در مرحله چهارم عملیات نصر . بنده مجروح شدم و قدرت هیچ گونه حرکتی را نداشتم . از طرفی به علت کوهستانی بودن منطقه و زیر آتش گسترده دشمن بودن و فاصله نزدیک ما با عراقی ها از ساعت حدود 30/10 دقیقه صبح تا نزدیکی های غروب در منطقه بودم و نمی توانستم به عقب برگردم .
با بدن خسته و مجروح تیمم کردم و نماز ظهر و عصر را خواندم . آن نماز با آن وضعیت برایم بسیار معنوی و خاطره انگیز بود و هرگز آن را فراموش نمی کنم .
سفارش های آخر
اسماعیل غفوری
روزی ترکش خمپاره 60 به سر جوانی برخورد کرد . من سریعا بالای سر او حاضر شدم و سر او را به روی دستم گرفتم . او در حال جان دادن گفت : یا صاحب الزمان و نیز در ادامه گفت : من نمازم را خوانده ام . به جوانان بگویید نماز یادشان نرود و نماز را سبک نشمارند .
نماز خون
اسلام نجاری
در مرحله دم عملیات والفجر چهار یکی از رزمندگان که در گروهان خط شکن بود ، موقع نماز صبح وقتی که اوج درگیری بود شروع به خاندان نماز به صورت نشسته کرد .
هنگامی که جهت رکوع خم شد تیری به سر او اصابت کرد و به شهادت رسید .
خلوتگاه راز
داود اصغری آزاد
انجام عملیات محرم قطعی شده بود .
برادران سر از پا نمی شناختند و با روحیه بسیار بالا مشغول آماده کردن خود بودند . رزمنده ای در بین ما بود که با همه فرق داشت . او واقعا عاشق بود . از آن جایی که عملیات هم در ماه محرم بود او دائم در حال نماز و نیز عزاداری و گریه بر اهل بیت بود .
یک شب دعای توسل پنج نفری خواندیم . این دعا واقعا دلچسب بود و باعث تقویت روحیه ما شد . بعد از اتمام دعا این برادر به ما گفت :
شما یک چرت بزنید من بیدار هستم
ما خوابیدیم ولی او مشغول نماز شب و عبادت شد . سرانجام این برادر عاشق در همان عملیات به فیض شهادت نائل آمد .
طیف نور
علی طالبی
قبل از مرحله سوم عملیات کربلای پنج ، بنده به عنوان مسؤ ول تسلیحات گردان کمیل بن زیاد بودم .
روزی جلوی چادر تدارکات نشسته بودم . یکی از رزمندگان گردان در فاصله چند متری مشغول نماز بود . چنان حال خوشی داشت که طیفی از نور در صورت او مشاهده کردم .
نماز مجوز امام زمان
شهید علی اصغر تولیت
دو تن از رزمندگان شهید به نام های عبدالحسین پیشگر و حسین علی اکبری بودند که این دو با هم وارد آموزش شدند . دو نفر آن ها از یک محل و به قول معروف بچه محل بودند .
شهید اکبری خیلی شوخ طبع بود . این شهید آن قدر شوخ طبع بود که فکر می کردی به زور نماز می خواند ، اما خودم یک شب شاهد بودم که آن چنان زار می زد و گریه می کرد که گویی عزیزترین دوستانش را از دست داده است .
شهید پیشگو هم که دارای روحیات معنوی خوبی بود از شهید اکبری مسن تر بود ، ولی هر دو ، عشق عجیبی به انقلاب و دفاع مقدس داشتند .
ما به همراه آن دو رزمنده حدود 80 نفر بودیم که در پادگانی در تهران استقرار داشتیم و نوبتی ، هر از چند گاهی به جبهه می رفتیم . تازه از جبهه برگشته بودند که مشخص شد عملیات آزادسازی خرمشهر
قرار است انجام شود . با اصرار فراوان از من خواستند که دوباره بروند جبهه . ولی من قبول نکردم و مجوز حضور در جبهه را به آن ها ندادم و گفتم : حتما باید همین جا بمانید که به شما نیاز داریم .
آن ها که دیده بودند نمی توانند از من اجازه بگیرند بعد از ظهر رفته بودند جمکران . آن جا از آقا امام زمان (عج الله تعالی فرجه ) خواسته بودند که آن ها را به منطقه راه دهد . نمازی خوانده و اشکی ریخته بودند و همان شب مجوز را از آقا امام زمان گرفته بودند . فردا من کمی کار داشتم و دیر رفتم سر آموزش . آن ها از غیبت من نهایت استفاده را کرده و از یکی دیگر از برادران اجازه گرفته بودند . من که دیرتر آمدم پادگان متوجه غیبت آن ها شدم و وقتی از علت غیبت آن ها پرسیدم گفتند : رفته اند جبهه للّه
آری ! رفتند و دیگر برنگشتند . در عملیات آزادسازی خرمشهر به شهادت رسیدند و ثابت کردند که با عشق به خوبی ها و تضرع به درگاه دوست می توان وارد حریم یار شد و در کنار صالحان و شهداء قرار گرفت .
کار ما مثل نماز است
سید مرتضی میریان
در یک عملیات در موقعیتی که خواستیم از خاکریز خود جدا شویم و به سمت دشمن یورش ببریم . فرمانده ما که بعدا شهید شد گفت : هر کس وضو ندارد همین جا با این خاک ها تیمم کند؛ چون کار ما مثل نماز است و با وضو بودن مهم است
این مطلب که در سال 1359 برای من اتفاق افتاد تا آخر جنگ درسی بود فراموش ناشدنی و همیشه اطرافیانم را به دائم الوضو بودن ترغیب می کردم .
عشق به عبادت
جهاندار مالامیری
آن چه من می خواهم بگویم شاید خاطره نباشد و در واقع وصف حال و شور علاقه رزمندگان جهت آماده شدن برای نمازهای جماعت در صحنه های نبرد است .
از پادگان دو کوهه در خاطر دارم که نسبت بین دستشویی ها و تعداد رزمندگان واقعا نامتناسب بود . در هر یک از اوقات نماز دیده می شد که دلاوران عرصه های نبرد با چه حالی ، دقایقی و حتی ساعتی قبل از اذان خود را برای نماز آماده می کردند .
همان طور که ذکر شد تعداد دستشویی ها کم بود و می بایستی در صف های طولانی انتظار می کشیدی ، تا بتوانی وضو بگیری و آماده نماز شوی .
اگر نبود عشق به نماز و اگر رزمنده ها به اهمیت و ثواب نماز جماعت پی نبرده بودند ، هیچ گاه این صف های طویل تشکیل نمی شد .
همین انتظار زیاد ، خود می توانست مانعی باشد جهت عدم حضور در نماز اول وقت . اما از آن جایی که حلاوت نماز و سخن گفتن
با خالق در جان تک تک رزمنده ها جای گرفته بود . هر روز شاهد نمازهای بسیاری با شکوه و چهره های نورانی و لطف و صفای بسیجیان و علاقه آن ها به راز و نیاز و در عین حال شکوه و هیبت این عاشقان بودیم .
خواست و قضای الهی
حجت الاسلام و المسلمین ابوالقاسم نیکخو
چند وقتی بود که در منطقه مریوان بودم .
یکی از مقرهای نیروهای ما مدرسه ای بود که در آن جا استقرار داشتیم .
من در آن ایام امام جماعت آن مقر بودم .
یک روز تازه برای ما نیرو آمده بود . آن ها با تعاریفی که شنیده بودند فکر می کردند به محض ورود آن ها وضعیت عادی بود و هیچ مشکلی وجود نداشت .
آن ها خواستند از این موقعیت استفاده مناسب کرده باشند . بنابراین شروع کردند به تمیز کردن اسلحه ها . موقع نماز مغرب و عشا شد و یکی از برادران اذان گفت . این نیروها که می خواستند خود را برای نماز آماده کنند اسلحه های خود را به همان حالت نیمه باز رها کردند و به صف جماعت پیوستند .
نماز در یک مکان بزرگ برگزار می شد . مشغول نماز شدیم که از حیاط یکی از خانه های رو به رو یک آر پی جی شلیک شد . با خواست