مشخصات کتاب

سرشناسه :فقیه امامی، حسن، 1313 -

عنوان و نام پدیدآور : بزرگداشت امام حسن مجتبی (علیه السلام) / [سخنرانی حسن فقیه امامی].

مشخصات نشر : اصفهان: مدرسه علمیه ذوالفقار، واحد تحقیقات، 1387.

مشخصات ظاهری : 24 ص. ؛ 5/11×16 س م.

شابک : 978-964-04-2322-6

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

یادداشت : کتاب حاضر سخنرانی حضرت آیه الله حاج سید حسن فقیه امامی ویژه شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام است.

یادداشت : عنوان روی جلد: بزرگداشت سبط اکبر امام مجتبی (علیه السلام).

یادداشت : کتابنامه به صورت زیرنویس.

عنوان روی جلد : بزرگداشت سبط اکبر امام مجتبی (علیه السلام).

موضوع : حسن بن علی(ع)، امام دوم، 3 - 50ق.

رده بندی کنگره : BP40/ف7ب4 1387

رده بندی دیویی : 297/952

شماره کتابشناسی ملی :1 5 5 4 8 1 8

متن سخنرانی

سخنرانی حضرت آیة الله

حاج سید حسن فقیه امامی (مد ظله العالی)

ویژه شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

الحمدُ للَّه ربّ العالمین و الصلوةُ و السلام علی سیِّدنا و نبیِّنا أبی القاسم مُحَمَّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم، واللَعنُ الدائم علی أعدائهم أجمعین مِن الآن إلی قیامِ یوم الدّین.

قال اللَّه الحکیم فی کتابه الکریم:

«إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً»⁽¹⁾

ابتدائاً شهادت سبط اکبر امام مجتبی امام حسن علیه السلام را به ساحت مقدّس حضرت بقیة اللَّه ارواحنا فداه و شما علاقمندان به آن بزرگوار تسلیت می گوئیم و بنابر نقلی که شده است ولادت هفتمین اختر تابناک امامت و ولایت آقا موسی بن جعفرعلیه السلام را هم تبریک و تهنیت می گوئیم.

آنطوری که در روایات است ائمه علیهم السلام فرموده اند:

«خدا بنی امیّه را لعنت کند که برای ما عیدی باقی نگذاشته اند» بنابراین در واقع ما تا قبل از ظهور حضرت بقیة اللَّه عیدی نداریم حال ولو در ظاهر مراسم عید را بر پا می کنیم ولی در حقیقت عید نیست.

امّا مطلبی که به مناسبت شهادت حضرت امام مجتبی علیه السلام می خواهم خدمت شما بیان کنم یک ضابطه کلی است، یک سنّت از سنّت های الهی که برای ما خیلی سازنده است، یعنی ما طلبه هائی که به هر حال شغلمان شغل انبیاء و ائمه طاهرین علیهم السلام است برای ما این حوادث گذشته، درس های بزرگی است و آن مطلب کلی و سنّتی که از سنن الهی است.این است که گاهی اوقات یک پیروزی ابتدائی است و یک شکست نهائی است و گاهی قضیه به عکس است، شکست ابتدائی و پیروزی نهائی است.

ما اگر واقعاً این سنت های خدا را بررسی کنیم باید از پیروزی ابتدائی خوش دل نباشیم و از شکست نهائی در امان نباشیم. حال این مطلب را توضیح می دهم:

در جریان کار حق و باطل، حق گاهی شکست ابتدائی دارد ولیکن پیروزی نهائی است. امّا باطل کاملاً به عکس است یک پیروزی ابتدائی دارد و یک شکست نهائی.

و ما اگر انسان های عاقلی باشیم باید پیروزی نهائی را در نظر بگیریم. پیروزی ابتدائی به درد نمی خورد در جنگ ها هم همین طور است، جنگ و گریز هست. گاهی دو لشکر به هم حمله می کنند یکی شکست می خورد این ها نباید مأیوس شوند. باید به جنگ ادامه دهند، شاید در انتهای جنگ پیروز شوند. انسان ها نمی توانند به ابتدای کار نگاه کنند، آخر کار معلوم نیست.

در عرف یک مثلی می زنند که خیلی گویای این مطلب است و آن این است که می گویند: «باید جوجه ها را در آخر

پاییز شمرد.»

یعنی چه؟ یعنی یک مرغی که کُرت می آید، بیست دانه تخم مرغ زیر پایش می گذارند، مرغ روی این تخم مرغ ها می خوابد. صاحب این تخم مرغ ها خوشحال می شود که این مرغ پذیرفت که بیست دانه تخم مرغ زیر پایش بگذارند و امیدش به این است که این بیست تخم مرغ همه اش جوجه شود ولی می تواند رویش حساب کند؟ نه. چرا؟ چون معلوم نیست تا آخر کار چند تا از این تخم مرغ ها جوجه شوند و چند تا فاسد بشوند. یک وقت می بینید این مرغ روی این تخم مرغ ها می خوابد و پنج تا جوجه بیشتر بوجود نمی آید و بقیّه تخم مرغ ها فاسد می شود و از بین می رود. خوب حالا فرض می کنیم که روی این تخم مرغ ها خوابید و

تمامش در آمد. بیست عدد جوجه راه افتادند اما معلوم نیست که این ها همه اش به ثمر برسد، یک وقت می بینید که یکی را مادر پا روی گردنش می گذارد و خفه اش می کند، یکی را گربه می برد و به یکی آفت می رسد و می میرد. معلوم نیست تا این ها بیایند پر و پوشال پیدا کنند و بزرگ شوند و به صورت یک مرغ در بیایند، تا پائیز در این چند ماه چه آفاتی به آن ها برسد، چند تا از آن ها بمانند. صاحب مرغ وقتی می تواند خوشحال باشد که در پائیز ببیند هر بیست عدد جوجه، مرغ شده اند و در آخر پائیز به کمال رسیده اند. اما اگر تا آمدن پائیز، از بین رفتند این دیگر جای خوشحالی نیست.

درست است که اوّل بیست جوجه بیرون آمدند ولی

آخرش چند تا از آن ها باقی ماندند؟

این است که می گویند نمی شود روی آن حساب باز کرد و جوجه ها را باید آخر پائیز شمرد.

این از نظر عرفی عرفی بود امّا از نظر تجربی نیز همین طور است. در جنگ ها، عقب نشینی دارد، پیشرفت هم دارد امّا پیشرفت های دفعی را نمی شود روی آن ها حساب باز کرد یک وقت می روند در دل خاک دشمن، خوشحال می شوند که پیروز شدیم ولی در آن وقت ممکن است دشمن ضربه بزند؛ به این معنا که معلوم نیست که دشمن بگذارد که آن ها همیشه در دل خاکشان بمانند. ممکن است دشمن حمله کند و آن ها مجبور به عقب نشینی شوند، عاقبت که جنگ خاتمه پیدا کرد باید ببینیم پیروزی با کیست؟