مشخصات کتاب

سرشناسه : انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ -

عنوان و نام پدیدآور : درمانگری با قرآن /مولف حسین انصاریان.

مشخصات نشر : قم:دارالعرفان،۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری : ۶۰ ص.؛۵/۱۹×۹ س م.

شابک : 978-964-2939-41-1 :۴۵۰۰ریال

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

موضوع : انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ - -- وعظ

موضوع : قرآن -- مطالب گونه گون

موضوع : قرآن-- بررسی و شناخت

موضوع : شفا -- جنبه های مذهبی -- اسلام

موضوع : شفا در قرآن

رده بندی کنگره : BP۶۵/۴/الف۸د۴ ۱۳۸۸

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۱۵

شماره کتابشناسی ملی : ۱۹۴۸۱۹۳

سخن ناشر

آنچه انسان را در مسیر پر فراز و نشیب زندگانی از نابسامانی ها محفوظ می دارد و موجب سعادت و سرفرازی و سربلندی او در امتحانات الهی می شود ، پژوهش پیرامون علوم الهی و معارف اسلامی و پوشاندن جامه عمل به دستورات بلند ربانی می باشد .

در این خصوص ، دست یابی به حقیقت معارف الهی و آشنایی با جایگاه حساس و ویژه آن ها در حیات انسانی ، ضروری احساس می شود .

مرکز علمی تحقیقاتی دار العرفان ، در راستای اهداف الهی خود ، این بار افزون بر استفاده از مطالب پربار و عالمانه دانشمند محقّق حضرت استاد حسین انصاریان ، با انتشار گلچینی از متن سخنرانی های معظّم له ، از بیان پر حرارت و جذاب سخنرانی های استاد نیز تشنگانِ معارف سراسر نور ائمه اطهار : را بی نصیب نگذاشته و بدون خارج ساختن متن سخنرانی از قالب گفتاری آن ، باب دیگری را برای استفاده از معارف آل الله : و سیراب گشتن از این چشمه پرفیض باز نموده است .

امید که با عنایات خاص اهل بیت عصمت و طهارت : بیش از بیش بتوانیم از زمزم معارف آن ذوات مقدّس سیراب گردیم .

فصل اول : قرآن ، نسخة درمان

قرآن ، نسخة درمان

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و الصلوة و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا وطبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین

*. این فصل، سخنرانی اندیشمند فرزانه جناب استاد حسین انصاریان، در مورخه: 10/4/82 ﻫ .ش. اول جمادی الاول سال 1424 ﻫ .ق. درحسینیة همدانی های شهر مقدس مشهد است.

طبیب یکی از اسامی حق

یکی از هزار اسم حضرت حق که در اختیار ما قرار داده شده ، طبیب است . برای موجودات زنده بیماری هایی پیدا می شود که درمانش به دست رحمت این طبیب است . وجود مقدس حضرت حق در قرآن کریم ، به بسیاری از بیماری هایی که

ممکن است انسان به آن دچار بشود ، اشاره فرموده و از بندگان بیمارش دعوت کرده است که برای درمان بیماری های خود ، به طبیبان الهی که مظهر نام طبیب او هستند و مظهریتشان هم اتّم و اکمل است ، مراجعه کنند . قطعاً با راهنمایی های این طبیبان ملکوتی و به کارگیری راهنمایی های آنان ، بیماری هایی که در درون انسان ها وجود دارد ، و یا به وجود می آید ، درمان خواهد شد .

پیغمبر ، طبیب دوره گرد

در نهج البلاغه . امیرمؤمنان علیه السلام ، هنگامی که می خواهد پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم را به مردم معرفی کند ، می گوید : «طَبِیبٌ دَوَّارٌ بِطِبِّهِ»⁽¹⁾: ای مردم ! پیغمبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم طبیبی دوره گرد بود که به عشق این که بیماری را درمان کند ، به طور دایم نسخة طبیبانه و طبش را همراة خودش داشت و بین مردم می گشت ، هرچند که بیماری این بیمار ، سخت و سنگین بود . آن هایی که به طبابت این طبیب دل دادند و تسلیم طبابت این طبیب شدند ، درمان شدند و از بیماری نجات پیدا کردند .

«جهل» ، در رأس همه بیماری ها

بیماری هایی هست که اگر در وجود انسان بماند و جا خوش کند و انسان هم آن ها را درک نکند ، قطعاً سبب هلاکت ابدی انسان خواهد شد و او را در قیامت به عذاب الهی دچار خواهد کرد .

در رأس همة این بیماری ها ، به فرمودة خود پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم که طبیب این بیماری هاست ، جهل است ؛ این که انسان به حقایق نادان باشد ؛ به حق جاهل باشد ؛ خودش را نشناسد ؛ خالق جهان را نشناسد ؛ معاد را نشناسد ؛ اوضاع قیامت را نشناسد ؛ وضع بعد از مرگ را نشناسد ؛ این بیماری ، بیماری خطرناکی هست که اگر انسان با طب ّ این طبیبان ، این بیماری را درمان نکند ، به هلاکت ابدی دچار می شود و در قیامت هم حتماًً به عذاب الهی گرفتار می گردد .

عدم درمان «جهل» ، مایة عذاب اخروی

در سورة مبارکة تبارک ، این آیه هست که از اهل دوزخ در قیامت می پرسند که به چه سبب به عذاب الهی گرفتار گشته اید و چه عاملی باعث گرفتار شدن شما در عذاب جهنم شده است ؟ در

آن جا جوابی که اهل جهنم می دهند ، ریشة همة جواب هاست و مادر همة آن هاست . نمی گویند ، ما چون بی نماز بودیم ، روزة ماه رمضان را خوردیم ، حج نرفتیم ، با مال خودمان برخورد درستی نداشتیم ، به مردم ستم می کردیم ، سبب شد که ما به جهنم بیاییم ؛ بلکه آن ها اینطور می گویند : « لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا کُنَّا فِی أَصْحَابِ السَّعِیرِ»⁽¹⁾: اگر زمانی که ما در دنیا بودیم ، رفته بودیم و شنیده بودیم ، چون شنیدن است که جهل را درمان می کند ، و فکر کرده بودیم ؛ اندیشه کرده بودیم ؛ بررسی باطنی نسبت به خودمان و جهان داشتیم ، امروز اهل آتش فروزان نبودیم : «مَا کُنَّا فِی أَصْحَابِ السَّعِیرِ» ، «سَعِِیْر» ؛ یعنی آتش برافروخته ؛ یعنی جهل ، نادانی و به دنبال دانش نرفتن او ، باعث برافروخته شدن این آتش سوزان شده است .

فرستاده شدن پیامبر در زمان فاصله و جدایی مردم از رسالت

در نهج البلاغه ، امیرمؤمنان علیه السلام دربارة پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم فرموده است : «أَرْسَلَهُ عَلَی حِینِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ»⁽²⁾؛ یعنی خداوند متعال این طبیب را برای درمان بیماری های

مردم که مادر این بیماری ها جهل است ، در زمانی که بین مردم و بین رسالت انبیاء فاصله و جدایی بود ، فرستاد ؛ یعنی نزدیک به شش قرن بود که گوش مردم دیگر صدای پیغمبری را نشنیده بود ، از زمان مسیح تا بعثت پیغمبرما . از زمانی که مسیح صدای خدا را به مردم رساند و جهل تعدادی از یهودیان زمان خودش را معالجه کرد ، شش قرن می گذشت .

تغییر نسخة مسیح توسّط یهودیان معاند

ولی یهودیان معاند ، در نسخة مسیح ، دستکاری کردند ؛ چنان که خدا در قرآن خبر می دهد : «یُحَرِّفُونَ الْکَلِمَ عَن مَواضِعِهِ . »⁽¹⁾این ها آمدند در آن نسخه ، دو تغییر ایجاد کردند . یکی از آن ها این بود که ظاهر بعضی از راهنمایی ها را تغییر دادند . دیگری هم آن بود که معنای بعضی از راهنمایی ها را تغییر دادند ؛ یعنی بزرگ ترین جنایت را دست یهود مرتکب شد ؛ مطلبی می نوشتند و بین مردم می بردند و می گفتند این آیة خداست : «یَکْتُبُونَ

الْکِتَابَ بِأَیْدِیهِمْ ثُمَّ یَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ . »⁽¹⁾؛ مقاله می نوشتند ، داستان می نوشتند ، مطلب می نوشتند و به خدا نسبت می دادند . می گفتند ، آیات خدا همین است که ما برای شما آورده ایم ؛ یعنی جامعه را با تغییر نسخه ، به طرفی بردند که جامعه از خدا جدا شد و جامعه بعد از جدا شدن از خدا ، بردة همین یهودیان تغییردهندة آیات خدا شد که پروردگار عالم می فرماید : هدف این کارشان ، پر کردن جیبشان بود . البته ، یک روش هایی ایجاد کردند که آن روش ها باعث درآمد سرشاری برای همین تحریف کنندگان دین خدا شد ؛ یعنی آن ها آمدند در برابر دین خدا ، دین سازی کردند ؛ در برابر کتاب خدا ، کتاب سازی کردند و نسل های بعد ، کاملاًً سر از شرک درآوردند ؛ چنان که نسل های بعد از حضرت نوح علیه السلام ، با ایجاد همین تحولات انحرافی ، سر از شهوات و تضییع نماز درآوردند : «فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلاَةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَوَات» . ⁽²⁾نسل های بعد از نوح ، جانشین مردم نجات یافته از

طوفان شدند که مردمی مؤمن بودند ، ولی با همین دست کاری ها ، این ها نسل های بعد را خراب کردند که پروردگار می فرماید : نماز را تباه کردند ؛ از نماز بریدند .

اهمیت نماز نزد انبیاء و اهل بیت

انسان هایی که از نماز ببرند ، از همة خیرات بریده اند ، از همة خیرات .

این قدر انبیاء به نماز اهمیت می دادند که پروردگار عالم وقتی در قرآن مجید می خواهد آن ها را معرفی کند ، آن ها را به یکی از اوصاف بارز که صفت به پا داشتن نماز از سوی آنان است ، معرفی می کند ، و در روایاتمان تعبیرخیلی شگفتی آمده : اهل بیت : خود حقیقت نمازند ⁽¹⁾؛ یعنی همین حضرت امیر ، فاطمه زهرا ، حضرت مجتبی و حضرت حسین : عین نمازند . امّا اهل بیت : در عین حال که عین نماز بودند ، یک آن از نماز غفلت نداشتد ؛ در نماز بودنند ؛ با نماز بودنند ؛ عین نماز بودند . وقتی این

آیه بر پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم نازل شد که : «حبیب من ! اهلت را به نماز دعوت کن و بر این دعوتت هم استقامت بورز . » پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم شش ماه تمام ، قبل از اذان ، از منزلشان بیرون می آمد و کنار درِ خانة امیر مؤمنان علیه السلام و حضرت زهرا سلام الله علیها می ایستاد و اهل بیت : را به نماز دعوت می کرد . چه وقت آن ها را به نماز دعوت می کرد ؟ آن وقتی که امیرمؤمنان علیه السلام و حضرت زهرا سلام الله علیها در نماز شب بودند . امام مجتبی علیه السلام می گوید : «پای مادرم ، از کثرت ایستادن به نماز ورم کرده بود» .⁽¹⁾

سِرَّ دعوت اهل بیت : به نماز از سوی پیامبر

این قدر نماز مهم است که پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم می دانست ، اگر الان به در خانة حضرت زهرا سلام الله علیها برود و آن ها را به نماز دعوت کند ، وقتی است که زن ، شوهر و بچه ها در حال خواندن نماز شب هستند : «وَ َاْ مُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلاَةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَیْهَا»⁽²⁾: اهلت را به نماز دعوت کن . مگر ، نعوذ بالله ، امیرمؤمنان علیه السلام یا فاطمه زهرا سلام الله علیها

کاهل نماز بودند که خدا به پیغمبرش می گوید که اهلت را به نماز دعوت کن . منظور از این آیه ، این است که به ما بفهمانند ، چقدر نماز مهم است که با این که علی علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها دایم در نماز بودنند ، باز به پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم می گوید ، علی علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها را به نماز دعوت کن .

شهادت به اقامة نماز امام رضا علیه السلام در زیارت حضرت

این قدر نماز مهم است که ما هر وقت به حرم حضرت رضا علیه السلام مشرّف می شویم که زیارت بخوانیم ، یکی از جملاتی که در زیارت حضرت رضاست ، همین می باشد که من شهادت می دهم ، شما اقامة نماز کردی ، آن هم نمازی که آن ها اقامه نماز می کردند .

نماز ، مهم تر است

من یک وقتی محضر مرحوم آیت الله العظمی گلپایگانی(ره) بودم . قبل از انقلاب ، حادثة خیلی مهمی ، برای کشور پیش آمده بود ، خیلی مهم . جمعیت به منزل ایشان آمده بود و امام هم به نجف تبعید شده بودند و به یک نفر هم از تهران که آدم متشخصی بود و من هم او را می شناختم ، اجازه داده بودند پشت بلندگو و در حضور ایشان و آن

جمعیت ، سخنرانی کند . وقتی آن شخص سخنرانی اش را شروع کرد ، نزدیک اذان بود . ده دقیقه ای که از سخنرانی اش گذشت ، مرحوم آیت الله العظمی گلپایگانی(ره) حالا یا به ساعت نصب شده در حیاط نگاه کردند ، یا در زیر عبا به ساعت خودشان نگاه کردند ، دیدند اول اذان است . حادثه برای کشور خیلی مهم بود و جمعیت هم زیاد بودند و آن بندة خدا هم با یک شور و هیجانی صحبت می کرد و مجلس هم در سکوت بود . فاصلة مرحوم آیت الله گلپایگانی(ره) نیز با منبر دور بود . چون در غرب حیاط نشسته بودند و منبر در شرق حیاط بود . حیاط منزلشان هم وسیع بود . به محض این که دیدند اول الله اکبر است ، با صدای بلند گفتند : گوینده ! مطلبت را ببر ؛ وقت نماز است . مطلبش را برید و از جا بلند شد و جلسه هم به هم خورد .

کناره گرفتن امیر مؤمنان علیه السلام برای گزاردن نماز ، در اوج جنگ

از قول امیرمؤمنان علیه السلام نقل می کنند که در یکی از جنگ ها وقت نماز شد ، حضرت از وسط جبهه برای نماز به کناری آمد . یک نفر عرض کرد ، آقا ادامه بدهیم ، کار الان تمام می شود . فرمودند : ما داریم

برای نماز می جنگیم ، برای خودمان که نمی جنگیم . ما داریم برای اقامة نماز می جنگیم .

تباه کردن نماز از طرف نسل های بعد از نوح

خدا وقتی می خواهد به نسل هایی تودهنی بزند و آن ها را تحقیر بکند و بگوید این ها نسل های بدی بودند ، اضاعة صلاة را نسبت به آن ها عَلَم می کند . در واقع دارد به امت اسلام می گوید ، نسل های بعد از نوح علیه السلام ، نماز را ضایع کردند ؛ یعنی گوش به زنگ و مراقب باشید که این نماز من را که آن ها ضایع کردند و من الان دارم در قرآن ، بر سرشان می زنم و الان هم در جهنمند ، شما جزو آن ها نشوی ؛ برای آنان نمی گوید ؛ آن ها که مرده اند ؛ بلکه قرآن مجید برای زنده ها دارد می خواند : «فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلاَةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَوَات»⁽¹⁾: نماز مرا ضایع کردند ، و پیرو شهوات خود شدند ؛ یعنی پیروی من را با پیروی از شهوات خودشان جا به جا کردند . البته ، آن ها با پیروی از شهوات خود ، رباخوار شدند ؛ زناکار شدند ؛ ظالم شدند ؛ وقتی شهوات پا در میانی کند و انسان هم تسلیم شهوات بشود ، او به انواع گناهان دچار می شود .

فرستاده شدن طبیب عرشی پس از ششصد سال

امیرمؤمنان علیه السلام می گوید ، ششصد سال بود که مردم صدای طبیب عرشی را نشنیده بودند . خداوند پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم را به در چنین وقتی فرستاد : «أَرْسَلَهُ عَلَی حِینِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ وَ طُولِ هَجْعَةٍ مِنَ الْاُمَمِ» .⁽¹⁾صدا آدم را از خواب بیدار می کند . ما اگر می خواهیم صبح از خواب بیدار بشویم ، ساعت زنگ دار را بالای سرمان می گذاریم یا اگر مسجد نزدیک است ، صدای بلندگو ، ما را از خواب می پراند ، یا اول قیامت ، صدای صور ، تمام مرده ها را از مردگی بیدار کرده و آن ها را وارد محشر می کند . صدای انبیاء ، مردم را از جهل درآورد و بیدار کرد و از آن ظلمتکدة خطرناک بیرون آورد : «لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ» ⁽²⁾. چون ششصد سال بود ، صدای دکتر نشنیده بودند ، امیرمؤمنان علیه السلام می گوید : «طُولِ

هَجْعَةٍ مِنَ الْاُمَمِ»⁽¹⁾: خواب سنگین امت ها طولانی شده بود . هفتاد و هشتاد سال ، یک نسل در خواب زندگی می کرد و می مرد . نسل بعدی هم خواب بود . نسل بعدی هم خواب بود . در هر زمان هم دشمنان و شیاطین و هم دوستان ، به یک شکلی برای مردم لالایی خواندند و مردم را خواب کردند .

تلاش دشمن برای خواب کردن مردم

آلان لالایی که برای مردم دنیا می خوانند ، خیلی پرزورتر از لالایی قدیم است . سینماهای دنیا ، تلویزیون های دنیا ، رادیوهای دنیا ، بنگاه های تبلیغاتی جهان و انواع وسایل ارتباط جمعی در کرة زمین ، صد در صد برای خواب کردن مردم دارند فعالیت می کنند ، صد در صد .

من سندی را دیدم که متعلق به زمان ناصرالدین شاه قاجاراست . خیلی سند عجیبی می باشد . آن زمان ، تمام هندوستان در اختیار انگلستان بود و لندن یک نایب السلطنه داشت که در هندوستان حکومت می کرد . حالا آن زمان ، فکر کنم جمعیت هند ، بیش

از سیصد میلیون نفر بود . زمان ناصرالدین شاه ، تمام هند در تصرف انگلیس بود . البته ، سندی که من می گویم ، الان عین آن در آرشیو وزارت خارجه انگلستان هست . در ایران هم رونوشتش هست . وزیر خارجه انگلیس نامه ای به نایب السلطنه شان در هند نوشته است که سالی یک لک روپیه ، برای سفیر انگلیس ، به تهران بفرستد . بعد ، وزارت خارجه انگلستان به سفیرشان در تهران نامه نوشت ( و این نامه را من دیدم) که : ما دستور داده ایم سالی یک لک روپیه برای تو به تهران بفرستند . از قِران اول این پول را تا آخرش ، فقط خرج جاهل نگه داشتن مردم ایران بکن ؛ همین کاری که الان دارد آمریکا می کند ؛ بیست میلون دلار ، جدیداً هم دویست میلیون دلار ، مجلسشان تصویب کرده که به ایران بفرستند ، برای خاطر این که مردم را از فرهنگ حق جدا کنند و ببُرند ؛ یعنی بین مردم و فرهنگ اهل بیت : فاصله بیندازند که مردم در نادانی فرو روند . تودة مردم که نادان شدند ، هر بلایی را می شود بر سرشان آورد ، ولی آدم که بیدار باشد ، آن وقت جلوی بیدار که نمی شود لباسش را دزدید ؛ نمی شود دست درجیبش کرد ؛ نمی شود فرشش را برد ، نمی شود خانه اش را برد . چرا بیش تر دزدی ها ،