مشخصات کتاب
سرشناسه : قاضی، احمد، ۱۳۳۲-
عنوان و نام پدیدآور : سرو روان/ مولف احمد قاضی.
مشخصات نشر : قم: مسجد مقدس جمکران ۱۳۸۸.
مشخصات ظاهری : ۲۱۵ ص.
شابک : ۲۰۰۰۰ ریال 978-964-973-213-8 :
وضعیت فهرست نویسی : فاپا (برون سپاری).
موضوع : شعر فارسی -- قرن ۱۴
شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم)
رده بندی کنگره : PIR۸۱۷۱ /الف۶۲۵ س۴ ۱۳۸۸
رده بندی دیویی : ۸فا۱/۶۲
شماره کتابشناسی ملی : ۱۷۳۵۷۴۳
به نام هستی بخش عالم
پیش گفتار
سپاس خدای را که به من آن توان را اعطا فرمود که مبادرت به تنظیم و چاپ مجموعه غزلیاتی بنمایم که به دور از حدیث نفس است؛ خواننده گرامی و ارجمند اشعاری که تقدیم حضورتان می شود حاصل دگرگونی حالات روحی حقیر است که ناخواسته بر زبانم جاری شده و بر صفحه کاغذ نقش شده است هر چند امکان اشتباه است که امید اغماض از خوانندگان ارجمند دارم. غزلیات در شش جلد با اسامی: 1 - عطش گمشده 2 - جرعه آخر 3 - سروِ روان 4 - عهد جانان 5 - نشان سحر 6 - سرودِ معرفت می باشد که کلاً ذکر و حمد بر درگاه حضرت دوست و خاصان بارگاه کبریایی ذات اقدس الهی می باشد.
نه بخود می روم به گفتن شعر
دیگری می برد بفرمانم
در خاتمه از کلیه کسانی که در این امر مرا یاری کرده اند خالصانه تشکر می نمایم و پاداش آنها را از درگاه خداوند خواستارم.
کرمانشاه - بهار 1388 شمسی
احمد قاضی
صدای دل ما
تا شنیدند صدای دل ما
جرم ها بسته بپای دل ما
نیست معلوم که نادیده کسان
از کجا دیده خطای دل ما
صورت واقعه پیدا نشده است
از چه گویند بجای دل ما
لاله ها را زده داغ از همه سو
در چمن زارِ هوای دل ما
مرد کانند بدین کسوت و باز
خود فروشند بهای دل ما
خلوت دیگرم آزرده کند
با تو مویند نوای دل ما
قدم اوّل و دل با سر و جان
ره سپارد به ندای دل ما
بشکند موج غرور دلشان
چون ببینند وفای دل ما
جان احمد ز کجا شعله زند
چون نشیند به صفای دل ما
خاک در دوست
بکجا خاک درِ دوست ببوید دل ما
که علاجی شود این کار دل و مشکل ما
سرِ شوریده اگر خو کندش نیست عجب
چو نگفته است و نگوید سخنی عاقل ما
شب هجران تو آخر برود بی تردید
که مرا لطف تو افزون شود و شامل ما
لب لعلی که سخن گفت بمهرم چه عجب
که دگر او نکند بر سخنی باطلِ ما
بدر میکده تا جام دگر برگیریم
نرود خود بتمنای کسی این دل ما
همه دانند که میدان قیامت برِ اوست
وندرین کار جدا کی رود آخر گل ما
سرِ احمد نکند چون هوسی جز ره او
همه گویند که این درد نشد حاصل ما
شوق می خواهم
شوق می خواهم که تا ریزم بدامن ژاله ها
عشق می خواهم که از دل بینمش من ژاله ها
تا صبا آید ز کوی دوست دارم انتظار
دردی آشامم ز گلبرگی به سوسن ژاله ها
تا عقاب تیز پرواز خیالم می پرد
می شناسم در پس این دیده روشن ژاله ها
ناز خوبان را نیاز عشق می دانم ز دل
گرچه من می سوزم و می شویدم ظنّ ژاله ها
من شرابی تلخ در جام بلورین خورده ام
زان حقیقت ها که دیدم کن ز روزن ژاله ها
پیک مظلومان به یمن خامه افسونگری
داده سیلاب شفا بخشم بدامن ژاله ها
التهابی دارم از رخ آفتابی روز و شب
من نهال شوق می گیرم ز بهمن ژاله ها
در فضای بیکرانِ داور دانای حی
می گشایم باور از ایمان متقن ژاله ها
سروِ در خون خفته را احمد در این سودا به بین
می کشاند خویش را در چاه بیژن ژاله ها
بحر طوفانی دل
با چنین رنج که بر جان رود از دوری ها
گو چه سازم ز غم و درد ز مهجوری ها
ساکن کوی وفا گر نزند نکته بما
می کشم بار جفای غمِ مخموری ها
زندگی تا بکجا باد خزانش بزند
این گلِ سرخ بفرسود ز شب کوری ها
بحر طوفانی دل راه گشایی نکند
تا که در موج کشد کسوت مغروری ها
رسم شیدایی و صد گونه ملامت این شد
جان در افتاد ز شیدایی و پر شوری ها
بر گشودند خیال و بنمودند محال
جمع دل باخته در همهمه سوری ها
گوچه سازیم بدین رشته بیهوده دل
یا چه گوییم ز جان از سرِ مجبوری ها
زنده بر خود چو نگیرد سخنِ مرده دلان
نیست مأمور زمان را رهِ معذوری ها
احمد آرامش ما زین گهر اشک به بین
تا بهر کار صبوری کنم از دوری ها
چه شد آن شور و شعف
چه شد آن شور و شعف چه شد آن عشق و صفا
همه جا غم بدل است غم و آهنگ عزا
نه دگر ناله نی نه دگر مستی می
دورِ شادی شده طی هم ز دل مهر و وفا
روحِ فارغ ز تنم جلوه هرگز نکنم
صف خونین شکنم من کجایم تو کجا
گلِ پژمرده منم دلِ افسرده منم
ثمرِ مرده منم صنما یا صنما
سوی هر وادی غم دیده خونبار و به نم
دلِ خونین ز الم غمِ من از سر و پا
کس نپرسیده ز ما چه شد آن شور و نوا
وندرین بحر چرا غرقه شد کشتی ما
درد بر جان ز دلم شده مهمان ز دلم
آهِ سوزان ز دلم شرری زد بخدا
لاله پر داغ بود غم این باغ شود
بدلِ راغ رود غم بی چون و چرا
سرِ احمد نه سر است تفِ آتش شرر است
او ز عالم بدر است همه در خوف و رجا
نرگسِ غم زده
در گلستانِ جهان بلبل بی برگ و نوا
خبرش هست که بر دوش کشد بار خطا
صد نوا ساز کند تا به نوایی برسد
آنکه بیهوده به تحقیر زند بانگ و نوا
خادم این حرم ار خود به تکاپو بکشد
راهِ این بادیه را یک شبه پوید به صفا
بت فرو ریز که بت خانه رهش گمراهی است
چوب و سنگ است که گه گاه در آید به بها
نگشاییم درِ معرفت الاّ به صفا
که صفا را بشناسد دلم از اوجِ وفا
مرکب فطرت انسان به چموشی چو رود
به خطا باز کشاند سرِ راکب به جفا
نرگس غم زده را صورت حالش بنگر
مستِ خواب است ولی دیده گشاید همه جا
ما ز بیدار دلان نکته حالی ببریم
تا رهِ خانه دلدار سپاریم روا
با غمِ دوست مرا سابقه الفت اوست
دل ز احمد نکند این غمِ آلوده ما
جذبه توحید او
جذبه توحید او می کشدم روز و شب
آتش این اشتیاق شعله زند پر تعب
لاله خونبار ما داد سخن می دهد
گرچه خموش آمده دوخته بر هم دو لب
در مه رخساره ها جلوه نور سحر
هر طرفی عارفی عاشق دیدار ربّ
نقطه پرگار عشق دایره وحدتش
بر سر هر رشته ای داده عنان شعب
آتش سوزان دل در تب و تابم کشد
شب شد و باز آمدم مستی عشقش به تب
دامن دلدار را لابه کنان دستگیر
صدق در این مرحله در سخن آور به گپ
داده باحمد دلی یار که بشکسته است
در دلِ بشکسته بین صاعقه ای در غضب
سخن سرایی دل
سخن سرایی دل از غمِ زمانه بجاست
گهر فشانی چشمان بدین بهانه بجاست
خروش هر شب ما در دعای نیمه شبی
بدین قرار که سوزم، همان زبانه بجاست
گر انتظار کشم شوق دلنوازی ماست
مرا چو موج بگیرد غمِ کرانه بجاست
براهِ گم شده ها دل بجستجو چه روی
به هر طرف که رود جان ما نشانه بجاست
بکاروان جوانی سفارشی ز من است
که فصل شوق برویش برای دانه بجاست
زبان ز خویش بریدیم تا عیان نشویم
زبان درد بسودای عاشقانه بجاست
مرا به کسوت ایام سوختن بنگر
گذار عمر چو آید بدل فسانه بجاست
به خون فشانی این دیده در کرانه غم
بدین امید رسیدیم زانکه خانه بجاست
به همزبانی احمد غرورها بشکست
زبان که بسته نگردد چو این ترانه بجاست
کاروان عشق را
دردِ دل را با که گویم یار غمخوارم کجاست
در خزانِ روزگاران طرف گلزارم کجاست
شوق ما را تا رخ دلدار در شور آورد
جان ما افسرده آن مهتاب رخسارم کجاست
دل بشیدایی رود در انتظارم روز و شب
چشم بیماری که می آید بدیدارم کجاست
آفرین بر همتِ شور آفرین پروانه ای
جان بآتش زد که ما را شعله نارم کجاست
کاروان عشق را در نینوا آهسته بر
ره نشین مجنون منم لیلای خونبارم کجاست
غرقه در گرداب دل با خویشتن بیگانه است
گوهر دردانه آن چشم بیمارم کجاست
باز می جویم نشان بی نشان عشق را
سرّ معنی بر ملا شد سترِ اسرارم کجاست
سامری را حیله در موسی اثر هرگز نکرد
عارف سرّ ازل را گو که بیدارم کجاست
احمد اَر خود بی سبب آزرده گردم سال ها
صابری باید مگو من عزم کهسارم کجاست
رخساره ای غمین دارم
خطوط چهره ما خود نشانه درد است
فغان رفته بلب آه سینه و سرد است
چه انتظار کشی زین زمانه در اسفی
به انتظار ز غم چهره های در گرد است
بشب نوایی ما قصه ها بود امّا
حکایتی است که ما را بدل ره آورد است
زبان الکن و رخساره ای غمین دارم
دلا بسوز که فرجام ما رخ زرد است
بگفت و گوی خیالم بماه و غم ماند
که در روایت غم این جهانِ پر درد است
نه آخرم بسرانگشت و در نشانه زنی
بدین روال روم تا غمم بپرورد است
حکایتی نکند جز فسانه دل، احمد
بکوی میکده ام غم بیاید اَر مرد است
باد محبّت
خودپرستی مکن اَر سوی خدایت نظر است
کبر بگذار که از کبر بجان صد خطر است
سوی شیطان منگر کامده در اوج غرور
با لئیمان منشین ورنه بکامت شرر است
هنر اَر هست ز صاحب هنران حاصل توست
سفله مدعی از کل جهان بی هنر است
راز در پرده بسی دارم و در عقده دل
چه گشایم که مرا عقده دل مستتر است
عیب از خرد و کلان هان تو چه بینی همه جا
پرده بردار ز رخ حسن تو کی مختصر است
چهره خوبِ پری در حسدی دیو شود
حاصل بی بصری میوه تلخش ثمر است
داد مظلوم بده این سر معنی بنگر
گر سخن گفتن ما بر دل تنگت اثر است
می وزد باد محبّت بگلستان دلم
تا بهاران برسد از ره و ما را گذر است
چشم سوی تو شود از دل و احمد گوید
این چه غوغاست که بر گردش دور قمر است
بند بگشایی
بند بگشایی ز پایم بهتر است
عقده ها را بر گشایم بهتر است
دست ها گر بسته باشد دیده ها
در نگاه آشنایم بهتر است
اشک شوق آرزوها بی دریغ
جلوه گر بر چهره هایم بهتر است
هر بهاری را نشان خرمی است
خرمی های دعایم بهتر است
وسع نعمت های بی چون و چرا
روز و شب از دل ستایم بهتر است
جلوه های آبرو داران حقّ
بر دلِ تنگ جدایم بهتر است
در بیان و در زبان عاجز تریم
خامه دل با صفایم بهتر است
روز حشر و نشر از دل هایمان
دست حسرت را نخایم بهتر است
باده مهر و وفا احمد بلب
شعر دل ها را سرایم بهتر است
خزانه غم
چراغِ خانه دل بی رخ تو خاموش است
بدین فراق مرا جان به غم همآغوش است
من این خزانه غم با تو چون کنم قسمت
که هر چه هست مرا از زمانه بر دوش است
ز زخم تیشه ازان بیستون نمی نالد
بشوق مانده دل چهر یار منقوش است
مجال ناله ندارم وگرنه می گفتم
که درد مانده کهن گشته و فراموش است
بصبر ما نه کسی گوش دل فرا دارد
گر التفات کنی پنبه در بنِ گوش است
بیار باده که مستی ز چشم مست تو رفت
در این خرابه چو باده دلم همه جوش است
ز باد حادثه ها بس گلان شده پرپر
زمین خفته ز برگ فتاده مفروش است
به تلخکامی ما کس مباد در همه دهر
که نوش یکسره زهر است و زهر غم نوش است
مراد احمد اگر می دهی کنون هشدار
که او بدرگه تو جانفشان و مدهوش است
شاخ طوبی
هر که رندانه کشد بار غمت بی بصر است
آنکه با غم شده مأنوس بچهرش اثر است
زندگی بار غم توست کشیدن بر دوش
ورنه خود زندگی و زنده غنودن هدر است
شاخ طوبی نشود مسکن مرغان چمن
جایگاه است بدان مرغ که خونینه پر است
شاهدانند در این مرحله در شهد وصال
کآشنا بر همگان شاهد زیبا نظر است
ره بکویی نبرم جز ره آن درگه قدس
که جهان با همه خوبی رهِ بیم و خطر است
بند شوقی که مرا بسته مهرش نکند
می گشایم که بدل حاصل چندین ضرر است
مست این باده که بی جام به پیمانه زند
ره بجایی نبرد تا ره کویت گذر است
شاد بادا دل مردان حقیقت نظری
آنچه در رهگذر عشق نهادند سر است
هاله بر ماه رخت جلوه گه صبح و سحر
لعل نوشین تو بر بوسه دل ها ثمر است
تا نسوزد دلی از قصه جانسوز زمان
کی توان گفت که دلسوختگان را شرر است
شعر دلدادری ما زین سخن است احمد گفت
شهر عشق است و شتابنده بسویش سحر است
نشانِ پاییز
به زرد چهره عالم نشان پاییز است
غمی نهاده بجان ها بسان پاییز است
سکوت شب دلِ بی تاب را بدرد آرد
که این سکوت غمِ خفتگان پاییز است
به برگه های غمین چین دوباره بنشسته
زمین به ناله غم نوحه خوان پاییز است
بگفتگوی من از درد دل اشاره مکن
که هرچه می کشم از آسمان پاییز است
سرود مرغ چمن ناله های درد آلود
بجان خسته ما داستان پاییز است
مرا زمانه غرورِ شکسته می بخشد
به هر کرانه غمِ کاروان پاییز است
ز شور و شوق نشانی دگر نمی بینیم
که تیغ تیز ز بادِ وزان پاییز است
شکوفه ها همه در ماتم از دل افتادند
ز داغ لاله که در آستان پاییز است
خزان چو دست تطاول به باغ بستان زد
سکوتِ بر لب احمد فغان پاییز است
میل ضمیری
زندگی در گرو میل ضمیری غلط است
دیده بر دوختن از کسوت میری غلط است
گر ز دامان محبّت بزدایم غمِ دل
نتوان گفت که ما را سر پیری غلط است
زرد گون شد رخ ما بر سر کوی تو بجاست
کین ندامت بسراپای اسیری غلط است
در جهان داعیه فخر فروشی نکنی
هر گنه را به تمنا نپذیری غلط است
با دل پر هوس از خویش رها کی تو شوی
دست بر دامن شیطان که بگیری غلط است
زاهد و عابد و مردانِ خدا جز رهِ دل
گر بنالند، صداشان چو نفیری غلط است
با عمل کوس بشارت تو بزن بر دل خود
بی عمل در همه اوقات بشیری غلط است
ره این قافله تا دامن محشر برود
غیر این راه اگر رفته مسیری غلط است
تا ز احمد خبر دلشدگان بر لب ماست
راز بگشودن دل جز بدلیری غلط است
غنچه مهر
در باور ما غنچه مهر تو شکوفاست
حیران بکجا رو کنم آن مهر تو اینجاست
گر راز نهان در سخن شوقِ من آمد
آن شوق بهر مرحله در شوکت پیداست
شعر و غزل آمده بر لب که چنین است
آسوده دلم در خم ابروی تو شیداست
هر روز که در سایه سرو تو نشینم
آرام بجان آید و آرامش دل هاست
ای لطف مجسم به تمنای دل ما
بس چشمه فیاض که زان سلسله جوشاست
این سوختن و ساختن و مشغله عشق
هر روز بتکرار زمان در غمِ دنیاست
باز آی که در خاطر ما جز غم تو نیست
باز آی که هر موج به سودای تو دریاست
از لعل تو تا نکته شیرین به تراود
این گوش دل ماست که آماده اصغاست
احمد به حدیث از گلِ روی تو نشیند
هر جا سخنی هست به غوغای تو غوغاست
عنوان دل
چهره خوبان بهر جا از تو مهمانِ دل است
نامه خونین فصل عشق عنوان دل است
در خروش جان ما یاد تو می آید هنوز
لاله ها را هم بدان پیغام بر جان دل است
پیش ما رسم وفاداران به اکناف جهان
با تو در هر برهه از ایام پیمانِ دل است
حرف امروز وفا جویان به معنی های دل
رخصت آزادگی در شوق جانان دل است
گفتم آخر در پی اهداف دل حاضر شوم
دیدمش زنجیر مهر او بسامان دل است
آستان مخلصان را از تو می جویم کنون
بر زبانم نکته دانی های آسان دل است
بر شعور خویش می نالم که کشف الغیب کرد
در خم این ادّعا نقشش به پایان دل است
ای تو جان خون فشانِ امتِ بیدار دل
هر چه گفتم یا بلب آمد غزلخوان دل است
مدعی احمد خیال خام را بگزیده است
ورنه ما را این زمان جان ها بفرمان دل است
شوق موج ها
موج ها را شوق ها بر ساحل است
شوق ما هم اشتیاقی از دل است
هر کجا رفتیم مشکل ها فزود
عشق ها را راه های مشکل است
عاشقان جمعند و در لب هایشان
نقل شیرینی ز جمع محفل است
پارسایانِ رهِ ایثارها
جانشان آکنده زین آب و گل است
سالک خونینه پای بادیه
ره سپاران سوی مقصد عاقل است
برگ سبزی بی نیازی دیدنی است
عشق هم بی شوق دل بی حاصل است
روزگار وصل ها بی مایه شد
دل به هجران ها و غم ها مایل است
داد ما بستان و داد دل بده
داد بی فرجام آخر باطل است
دستِ احمد گیرد این دفتر ز ما
دفتر عمر است و یاری مقبل است
پرده دار غم
پرده دار غم امشب که غمش خانه ماست
سوختم آتش هجران که ز جانانه ماست
بال پرواز خیالم همه جا پرسه زند
تا بکف آورد آن جام که پیمانه ماست
شرطِ عقل است که آسوده دلی پیشه کنم
گرچه هر گوشه به غم این دل دیوانه ماست
ای بسا عارف فرزانه که در یوزه گر است
گرد آن شهر که در شوق غریبانه ماست
سبزه خندید و بخرم دلی آمد بسخن
که رهِ شادی ایام ز کاشانه ماست
از خدا می طلبم داغ وفا بر دلِ خود
تا گذارم برهِ دوست که دردانه ماست
وصف سوزانِ دلِ شمع به پروانه مگو
که به هر سوختنی یک تنه پروانه ماست
از ثریا به ثری هر چه حکایت بکنند
شرح آن قصه به تفصیل ز افسانه ماست
خسته احمد نشود از سخن وصف نگار
که رهِ دوست نه راهی است که بیگانه ماست
راز پنهانی
ای بسا راز که در خاطر پنهانی ماست
ای بسا ناله که در سینه و زندانی ماست
دل چو بشکسته سرانگشت ندامت چه گزد
که دل آزاری ما کوه پشیمانی ماست
پای رفتار نمانده ست ز ره مانده منم
کاروان رفته و بر جای گران جانی ماست
خوب تر از گلی امّا چو جفا پیشه کنی
در همه باغ و چمن فصل زمستانی ماست
دل بیمار ز غم ساکت و خاموش بود
برگ افتاده ز پاییز چه ارزانی ماست
خواب دیدم که گلستان جمال تو رسد
زان به بیداری ما بانگ غزل خوانی ماست
غافلم برده به تدبیر ز سر هوش چنان
که دل آشفته بسی شاهد ربانی ماست
چه کنم من هوس لعل لبش اَر نکنم
که گرفتاری ما رمز پریشانی ماست
هر دمی موج بلا خیز بسویی بردم
تا چو احمد کشم آن درد که پنهانی ماست
آتش غم
رمز این نکته بدل بر سر هشیاری ماست
آرزومندی ما قصه ز بیداری ماست
ما نه خامیم که در کسوت بیگانه رویم
گرچه پیدا نشود آنکه به غمخواری ماست
سوی این خانه اگر عاقبت افتد گذرت
سر فرود آر بدین در که سرِ یاری ماست
درد جانسوز بدرمان نرسد تا که مرا
چشم بیمار وشی علّت بیماری ماست
ای که رندانه سخن گفتی و بگذاشتیم
مرحبا بر سخنت کز دل و دلداری ماست
صید این دام بدست غم تو افتاده است
بند بگشای که دل از پی آزاری ماست
احمد از خویش برون کی برد این آتش غم
مگر از اشک دمادم که به خونباری ماست
وفای عهد
وفای عهد نگهدار دل پریشان است
چو شب چراغ بتابم که خانه ظلمان است
مگر بدست وفا عشق را نشان گیرم
که در زمانه ما مدعی فراوان است
غرور آمده در جان به شوق پیوسته است
شرار آتش فریاد دل بکیوان است
چو این ترانه ز اعماق عشق ها خیزد
سرود عافیت این ترانه در جان است
سروده ایم ترا بارها بشرط وفا
نه این زمان که کلامم بشرط احسان است
بکار من ز بهاران بهانه می گیرد
اگرچه رنگ بهاران همیشه الوان است
بیا و بار دگر عهد بسته بر بندم
که این نشانه به معنی شکوهِ پیمان است
خزان ز ماتم دل ها دوباره برگردد
چو برگ زرد خزانی سرود احزان است
نگفته ایم که احمد ترانه در غم گفت
ولی ترانه او درد جان انسان است
این مرغ گرفتار
بی روی تو بس خار مرا در دل و جانست
این مرغ گرفتار به آوا و فغان است
هر جا که تویی شهد بکام دل ما شد
شیرین سخنا بوسه تو جان جهان است
وصلت چو زلال است که جوشیده ز کهسار
هجران چو شراری بدل سوختگان است
پروای من از خرد و کلان نیست بعالم
هر شعله که بر جان رود از شوق عیانست
بردار ز رخ پرده، که رخسار تو دیدن
ما را چو همه ملک جهان قیمت آنست
صهبای تو در مستیم آورده که سرمست
ما را سر آن هست که پیمانه نهانست
ای با نگهی بر دل شوریده چو خمری
دلداده به دلدار کجا بار گران است
بر آتش سوزنده مرا جای تو دادی
از عشق حذر نیست نه از حدّ گمان است
احمد نرود از در مهر تو بجایی
کاسوده دلی در سر شوریده دلانست
ماهِ آشنا
سوختم در حسرت ماهی که ماهم آشناست
دل بسودا رفت و جان هم در نگاهم آشناست
از دلِ تنگم ز روز حشر می گیرم نشان
بی گناهی را چه جویم بی گناهم آشناست
چون غریب افتاده ای در وادی رندان مست
گاه گریانم گهی خندان گواهم آشناست
از سحرگاهان فروغ مهر را بگزیده ام
دل به تاریکی نگیرم تا پگاهم آشناست
مرد بودن را زمان امتحان ها دیده ام
ره بگمراهی نپویم عمق راهم آشناست
از جفاها یوسفی در بی گناهی مویه کرد
چهره را از اشک می شویم چو چاهم آشناست
چون گلِ پژمرده از باد خزان آشفته ام
ناله ام بیگانه شد آنجا که آهم آشناست
از چمنزاران دل پاییز دردم می برد
چون کشم این بار غم را تا کجا هم آشناست
زرد رویی های ما احمد نه از بیگانگی است
خرمن کاهی بسودا گاه گاهم آشناست
سودای خزان دیده
درد است که بر قامت امروزِ جهان است
این درد توان سوز بجانست و نهانست
سودای خزان دیده به خونابه همین است
امروز اگر درد بهر چهره عیانست
بر خاک نشانید نهالی ز محبّت
تا ریشه زند بر دل پر درد که زانست
صد لاله و یک داغ نپندار عجیب است
در لاله با داغ کجا فصل خزانست
در میکده بر دُرد کشان باده کجا بود
تا دُرد کشی شیوه هر پیر و جوانست
زین جاده غباری که نخیزد ز رهِ عشق
زان پیک سواری که به تدبیر عنانست
در کعبه، دل از خویش برون شد که نبیند
آن جلوه که در قافله درد کشان است
زندانی آسوده خیالیم در این دِیر
هر کس بگمان است بیک راه روانست
خمّار بما فرصت دیگر چو نداده است
این درد خماری است که در ظنّ و گمانست
مردار خورانند که بی وعده درآیند
در گردش ایام چه کس خوانده بخوانست؟
این شعله بجان رفت که احمد زدم آتش
از بارگهِ یار نشانی به نشان است
شورِ آتشین
سینه مالامالِ شورِ آتشینِ عشق هاست
آتش عشق است و فصل دلنشین عشق هاست
مرحبا بر دل که شیدایی بعالم پیشه کرد
آفرین بر جانِ ما شور آفرین عشق هاست
از دلی سوزان و اشکی همچو باران بهار
داغ ها بر لاله ها در سرزمین عشق هاست
داغ این آلاله دل ها را به یغما برده است
در دل خونین پیام آخرینِ عشق هاست
تا بسودای وصالش جان و دل در گردش است
او به مبنای زمان ها چون نگین عشق هاست
معبد عشق است و تدبیری دگر با ما نزن
شوق فرهاد و دل سنگ و به شیرین عشق هاست
باورِ دل را نه پنداری عبث در دشت غم
حسرت و غم در جدایی ها عجین عشق هاست
آسمان را جلوه ای از ماورای عشق بین
از ازل تا عاقبت جان ها رهین عشق هاست
ما نه خود را سوختیم احمد که دل سوزان تر است
شوق آن پیدای ناپیدا بهینِ عشق هاست
درّ خونین
آتش عشق مرا سوخته است
در دلم شعله برافروخته است
بر سراپای وجودم همه جا
این قبا را غم دل دوخته است
قدم اوّل و اعلام وفا
بمن دلشده آموخته است
هرچه دیدیم ز مرغان چمن
جملگی شان دل و پر سوخته است
غم که همپای زمان من و توست
درّ خونین بدل اندوخته است
از جفا یوسف دل چاه نشین
چون شود شاهد بفروخته است
جان احمد ز صفا سوخته است
او که این رسم وفا توخته است
رسمِ سوختن
سوختن را رسم دیگر آمده ست
آتش دیگر به پیکر آمده ست
آتشی پنهان که بر جان می زند
جان در این آتش سراسر آمده ست
در دلِ این کهکشان آرزو
آنچه دل خواهد به باور آمده ست
هاله ای از لاجورد عشق ها
دیده ها را در برابر آمده ست
چهره خورشید خون آلود شد
رنگ خون از سوی خاور آمده ست
هر قیامی را پیامی در بر است
بت شکن را خیمه آذر آمده ست
رهگذار شب نوا از غم زند
دل در این سودا مکدر آمده ست
ناله ها را بی همآوایی کشد
هر که می نالد قلندر آمده است
سوختن احمد بما آسان تر است
در دلِ آتش سمندر آمده ست
شکوهِ دلشده
شکوهِ دلشده از چشم مست تابنده است
چو این شرار به هر موسمی گدازنده است
بصید خویش چو صیاد بنگرد داند
که بیگناه بخاکش ز ظلم افکنده است
به ناله ها نه گرفتار بند بگشاید
فغان زند که بدانند مردمان زنده است
ز خون خویش گشودیم راهِ بسته دل
که دل بدست محبّت ز دوست آکنده است
قرار جان ز دل بیقرار می جوییم
چو در سکون زبان کارها برازنده است
بگوش ما تو مخوان جز ترانه دل را
که رمز عشق بهر مرز و بوم سوزنده است
زلال چشمه این کوهسار را بنگر
چو هر چراغ بانوار خویش ارزنده است
بشرط دوستی یار جان فدا کردیم
دل از امید بدان جایگاه زیبنده است
بانتظار چو احمد گزید چشمه نور
بهر کلام زبانش فروغ تابنده است
صفاجویی ها
باورم یکسره در عمق خدا جویی هاست
آنچه ما را نکند خسته صفا جویی هاست
ناله مرغ سحر شور و نشاط دل هاست
جان مشامش بصفا فکر صبا جویی هاست
فصل گل فصل وفا در طبقِ خالص جان
آنچه در گوش من و توست روا جویی هاست
سبزه زار دل ما لاله رخی می طلبد
دست محرم به تمنای وفا جویی هاست
جلوه چشمه روشن که رهی می سپرد
رمز روشن دلی از راهِ بجا جویی هاست
هر شب آهنگ ندامت ز دلم می شنوم
ترک اولی همه جا ترکِ خطا جویی هاست
راستی ها رهی از روشنی دیده بود
چشم بینا گهرِ دست بها جویی هاست
شور هر مسأله در خاطره جان می گیرد
حرفِ امروز بفردای جدا جویی هاست
فکر احمد بتو مشغول نشد جز بوفا
چون وفاداری ما رمز خدا جویی هاست
نجوای زندگی
ما را بهار تشنه نجوای زندگی است
نقشی ز تار و پود فریبای زندگی است
در بطن روزگار شتاب نهفته است
خاموش و بی صداست چو غوغای زندگی است
ما را بهار جلوه عالم فریب دل
هر روزنش دریچه پیدای زندگی است
هر گه بهار می رسد از راهِ دور شوق
آوای عاشقی است که مبنای زندگی است
بار گناه بر دل ما شستشو شود
روزی که با بهار دل آرای زندگی است
شد زنده کوه و دشت بدین نکته راز بین
تا بنگری نشانه که هم پای زندگی است
لعل وجود در دل تنگم ندامت است
ای دل بیا که نشئه به صهبای زندگی است
سودای عشق در دل خونین جوانه زد
احمد نوای ماست که معنای زندگی است
غم و شادی
غم و شادی بکف مرد یکی است
دلِ گرم و نفس سرد یکی است
مرد ایمان همه جا شاد بود
پیش او راحت و هم درد یکی است
با همه سر کند او بی کم و کاست
چهره سرخ و رخ زرد یکی است
ناله نیمه شب و نغمه صبح
دیده روشن و در گرد یکی است
قامت سرو وشان چمنی
با قدِ آنکه خم آورد یکی است
سنگ و مرجان به بهاء یک بیک است
به جفا آنکه وفا کرد یکی است
احمد آن شیوه مردانه کجاست
تیغ مردانه یکی مرد یکی است
کمال عشق
کمال عشق به توحید اقدس اوست
مرا نماز بدان قبله گاه و در آن سوست
به یمن آنکه بهارِ جمال او دیدم
بچشم عبرت ما این جهان چنین نیکوست
به مهر و ماه گرم روشنی بدیده بود
به مهر اوست که ما را مشام جان خوشبوست
به کوی میکده از عشق باده بر گیرم
به خاک دوست نهم سر که جای سر نیکوست
مرا کمند سیه موی یار می گیرد
به هر طرف که دلم می برد همان گیسوست
به یک نظر چو مرا از کمان ابرو زد
به هرچه دیده بدوزم اشارت ابروست
به آه و ناله احمد بدرگه اش باری
حریم عشق به شیدایی دلم یک موست
چشم خمار
نگاه چشم خماری بخون کشد ما را
به سوی میکده خود درون کشد ما را
ز هر طرف که کشم عقل خود زبون گردد
بهر دیار روم در جنون کشد ما را
کجا روم چه کنم با که راز دل گویم
بضرب تیشه برون بیستون کشد ما را
هزار بار گرم جان بسوزد از حسرت
هزارمین دگر از آزمون کشد ما را
مجال ناله ندارم وگرنه می گفتم
که دل به غمکده دهر چون کشد ما را
خرابه های جهان را به چشم عبرت بین
بدین قضا ز قدر رهنمون کشد ما را
غمی چو پهنه این آسمان بدل دارم
ز التهاب چو احمد فزون کشد ما را
کاشکی
کاشکی با دست وجدان می زدودی زنگ را
کاشکی سوی خداجویی کنی آهنگ را
کاشکی ایمان بجانت سایه ای پر مایه داشت
تا بدست آری ز دل ها سایه فرهنگ را
کاشکی از مال دنیا بی نیازی پیشه بود
تا به بی رنگی کشانی چهره صد رنگ را
کاشکی بی خوف دل در وادی عشق و جنون
ره سپاران می گشودی جاده های تنگ را
کاشکی خونابه ریزی در وفا داری بُدی
وز درون خود جدا کردی غمِ نیرنگ را
کاشکی موج صفا در مهربانی می نشست
تا مگر باب محبّت وا کند دل سنگ را
کاشکی با خنده رویی همرهِ دل شادها
از جبین ها پاک می کردی خطِ آژنگ را
کاشکی در کسوت آزادگی آسوده دل
با زلال جان زدودی لکه های ننگ را
کاشکی احمد زمان ما را بخاموشی برد
تا به صیقل های دل از جان زدایم زنگ را
دلا
در گنه آلوده تر ما را چو آمیزی دلا
اشک ها را عاقبت خونابه ها ریزی دلا
مرد میدان ندامت نیستی پروانه وار
تا ز آتش جسم و جان را شعله آمیزی دلا
ما به قربان گاه اسماعیل پیمان بسته ایم
لب فرو بندیم آنجا دشنه را تیزی دلا
برد ما را سوی فردوسی که شیرین بی شکر
کام را شیرین تر از خود داد پرویزی دلا
خوشه چین مهر را شهد محبّت داده اند
با سحرخیزان یکی شد آهِ شب خیزی دلا
سر فرازی ها به کوهِ بیستون هنگامه کرد
در سراشیب اجل در پای شبدیزی دلا
من بهارِ روی دلداری بجان ها می خرم
سوی احمد رو مکن با بادِ پاییزی دلا
صید این حادثه
یاد بادا که بدان کوی قدم بود مرا
در غم دل همه جا لطف و کرم بود مرا
در شب سرد پریشانی ماتم زدگان
دستِ پر مهر اگر بود چه غم بود مرا
فصل خاموشی با حاصلی از اشک دل است
چو توان کرد گرم دیده به نَم بود مرا
در جدایی بکجا رو کنم از نیش زبان
گر ز هر خار چنین قامتِ خم بود مرا
روزگار غم دل بار گرانِ غمِ ماست
هر طرف از همه سو موج الم بود مرا
رقم مغلطه بر صفحه جان تا نکشند
حذر از شعله پیدای رقم بود مرا
صید این دامگه از حادثه بیرون نرود
کی توان گفت که اینجا نه ستم بود مرا
بانگ شادی و گل و خرّمی باغ بجاست
گر دعایم برِ جانان به نعم بود مرا
دست احمد به تمنا بدرِ بارگهی است
کو به هر کعبه مقصود حرم بود مرا
درد جویان را
تیره می دارد چو آهم چهره آیینه را
آه سردم را بگو در خویش گیرد سینه را
درد جویان را مجال کینه ای در سینه نیست
سهل باشد سینه را تا وارهاند کینه را
نقد بازار قیامت چون مرا آید بکف
بی بهارم می نماید بدره نقدینه را
شوق ما را کودکی در قالب معنی زند
فکر شنبه تلخ دارد فکر هر آدینه را
بی تکلف دامن یاری گرفتم تا مگر
مهربان از ما گزیند این دلِ خونیه را
من جدا از خویش بودم دل جدا از حال ما
در جدایی نقش تاریک است هر آیینه را
باز می جویم کسی تا عقده دل وا کنم
سال ها جستیم و در پا بست بر ما پینه را
برگ ریزان است و دل ها در نهایت های غم
ای عجب ما را کجا شد مستی از دوشینه را
کار احمد در ترازوی عمل هنگامه ای
باز می گوید حدیث خاطرِ پارینه را
تا دیده بشوید
تا دیده بشوید رخ خونین کفنی را
با ناله بخوانید گلان چمنی را
از کوچه ایام چو خون نامه بخواهید
زان نافه گشایید غزال ختنی را
سوداگر بی مایه دهرند در اینجا
تا باز کجا سایه زند دل شکنی را
طفلیم و به هر مویه که آغاز غمی هست
دل می طلبد دایه و شوق لبنی را
صندوقچه راز که در سینه نهفتیم
با درد گشاییم چنین هر دهنی را
بردیم سرانگشت بدندان و گزیدیم
در بحرِ تحیر چو نهادیم منی را
احمد خبری گفت که خوننامه عیان شد
با اشک بشویید گلِ یاسمنی را
غوغای حیات
باز در باغ و چمن آمده سیمای حیات
سبزه در کوه و در و دشت به غوغای حیات
زندگی بار دگر جلوه شوقِ دل ماست
زندگی آمده تا سر دهد آوای حیات
خاک تیره شده همرنگ برنگ دلِ ما
سوسن و لاله و نرگس گلِ حمرای حیات
موج نمناکِ هوا سر زده در شادی گل
بر سرِ شاخه پر بارِ شکوفای حیات
دست مهری به سرانگشتِ زمان می چرخید
خنده بر لب همه جا بر سرِ مینای حیات
آسمان گاه به غوغای زمان آمده است
گاه فیروزه نشان در خم صهبای حیات
در نسیمِ سحری زمزمه عشق نهان
چشم خورشید ز گرمی به تمنای حیات
رمز نوشین فلق شاهد هر ذکر و دعا
همرهِ باد صبا بی غمِ فردای حیات
حرف احمد سخن عشق به پیرانه سر است
در بهارِ دلِ ما جلوه یکتای حیات
لطف خدا
سرو را دیدم مرا با سروها شور و نواست
سبز بودن ها به دنیا آیتِ لطف خداست
دیده بر دوختم آنجا که همه خرّمی است
در صدای دل ما زمزمه مهر و صفاست
همدمی ها که درین دایره از همت اوست
برده آنجا دل خونین که رها گشته ز ماست
حرف امروزه بفردا مفکن در رهِ عشق
چون رهِ عشق رهِ پر خطر مشغله هاست
برگشودیم گر این خانه بر محرم عشق
دست بیگانه مده راز دل ما که خطاست
آخرین رشته ز تدبیر گره بر چه زنیم
از سرآغاز بانجام سر رشته کجاست
شمع دلسوخته را شعله مضاعف چو شود
هر چه بینیم در این مرحله با شعله رواست
عاکفان در این میکده در مستی دل
می کشانند دل آنجا که غم کرب و بلاست
دادِ مظلومی ما را همگان قصه کنند
هر که این قصه شنیده است بدین حال و هواست
کی هم آواز شوی تا که صلایی بزنیم
که بسی گوش خرد منتظر بانگ و صلاست
صبر احمد به تمنّای تو افزون شده است
تا بخوانیم حدیثی که ره آورد صباست
دل گشودیم
هر که دیدم بجهان از غم دل نوحه گر است
آهِ حسرت بدل و مویه کنان، مختصر است
دست اغوا گر و در حیله این دور و زمان
کس ندانست و نداند ز کجا از چه سر است
حبّ دنیا سخن روز شد از خرد و کلان
چشم ها یکسره نظّاره گر سیم و زر است
صورت حال که اینست، کمالات کجاست
طوق این بت همه جا زیور در زیر و زبر است
خوب شد قسمت ما دست تهی از همه سوست
چون تهیدست ز احلامِ گنه بی خبر است
شوقِ آسودگی از خلوت نیکان بطلب
که جوانمرد به آسودگی آزادتر است
بر درِ قادر مطلق به تمنّا به نشین
چون دل پر گنه ما بسراسر شرر است
سوختم جور حریفان دغل در همه جا
منم آن طائرِ آواره که بی بال و پر است
خنده های دل و جان از سرِ فرزانگی است
کی در این شوکت فیروزه نشان سحر است
ره سپردیم بدان کعبه که مقصود دل است
دل گشودیم بدان جلوه که خونین اثر است
سوی احمد نظری کن که دلش با غم توست
ای که بر دلشدگان دیده تو در نظر است
آوای عفو
جهان و هرچه در آنست جلوه یار است
بخرمی بنشین دل که کوی دلدار است
ستاره ها همه در نقش نور می خندند
ستاره بار منم تا که شب چنین تار است
سرودِ مجلس رندان عافیت سوز است
که هر نگاه بفتوای چشم بیمار است
خلوص دل بتراود ز نیتِ میمون
چو در تبارک ایام دیده بیدار است
ز لعل یار گرت بوسه ای طلب دل کرد
به خرمی بنشان دل که چشم خونبار است
زمانه خاطره رفته باز می آرد
ز بخت خویش چه نالم چو وقتِ دیدار است
سرابِ جلوه عالم فریب می بینم
بجانِ خفته این دل رمیده اسرار است
بهر گناه مرا لطف یار می گیرد
بشرط توبه که در درگهش ز اقرار است
سریر یار بچشم ندامت ما هست
که در خروش دل آوای عفو در کار است
نه هر که گفت دلم کوی عشق می جوید
طلب بدست بگیرد که جای ایثار است
بچشم خون شده احمد بره نهاد قدم
فدای یار کند جان که هیچ مقدار است
وقت نماز
هر گه که مرا بر درِ او وقت نماز است
بر خاک درش چهره ام از روی نیاز است
با بارِ گنه رو بکجا آورم از غم
جز آن در رحمت که بروی همه باز است
من راز چه گویم که تو آن راز ندانی
جانم بلب آمد که کجا محرم راز است
در جایگه قدس ملایک چه نهم پای
تا جان و دل سوخته در سوز و گداز است
آرامگهی بود مرا بر درِ خوبان
آنکس که در توبه گشوده است به ناز است
مستانه گذر کن که سرانجام ز جانت
رندان نفریبند که جان در تک و تاز است
صورتگر معنی چه کشد نقش دگر باز
این راه کجا طی شود آخر که دراز است
گر سوختن و ساختنم هست ز صبر است
هر سوز که در ماست به تقدیر تو ساز است
احمد گلِ اندیشه نماز است که با ماست
هر جا که روم مونس هر روزه نماز است
از خزان تا بخزان
دست ها را بخزان دسترس است
از خزان تا بخزان یک نفس است
نفس از سینه برون می آید
نقش ها در دل آیینه بس است
همچو ایراد بنی اسرائیل
درد خواهنده بسیر و عدس است
کوه طور است و نشان آتش طور
گر کلیمش به تقاضا قبس است
دامن صبر مرا از کف برد
اندرین خانه که؟ فریاد رس است
شهر در شهر و به هر کوچه روم
باز اندر پی دل ها عسس است
خواب احمد ز دل آشفته مکن
خواب آشفته به بانگ جرس است
مرز دیدن جانانه
عشق مرز دیدن جانانه است
عشق پی جویی ز صاحب خانه است
عشق فریاد بلندِ دردهاست
شعله های سرکش از پروانه است
عشق الای خروش لای ماست
عشق اندر بحر جان دردانه است
در گلستان بهار زندگی
عشق عقل عارف فرزانه است
عشق صدها کوچه از مهر و وفاست
عشق پروا از دلِ بیگانه است
عشق احمد شوق شورانگیز ماست
عشق فتوای دل دیوانه است
شرطِ عشق
دریا که در خروش بدینجا رسیده است
راز نهانِ ماست که پیدا رسیده است
سر می زند بساحل و امواجِ کف بلب
آشفته از نهایت غوغا رسیده است
شیدا بروزگار بحق ره گشوده است
در التهاب خویش فریبا رسیده است
دریا دلم بسیرت دریا ستیزه گر
هر روز و شب چو شعله بدریا رسیده است
در ژرفنای سرد وجودم ز عمق جان
اشکم برخ ز صحنه دنیا رسیده است
این لاله ها بداغ زمان بر سریر موج
روزی ز ابر شوق به صحرا رسیده است
آرامشی که در دلِ ابناء آدم است
از جلوه های دوست که بر ما رسیده است
قصر بهشت و سایه طوبی بشرط عشق
بر بندگان مخلصِ یکتا رسیده است
هنگامه های عارف و عامی بشوق دل
احمد سخن ز راست به معنا رسیده است
عاقل مجنون شده
گل نمایانگرِ اوصافِ دل خون شده است
دل دیوانه همان عاقل مجنون شده است
خطِّ خونین بگرفتیم که در شوکت عشق
باز جوییم بدان شیوه که در خون شده است
گوش نامحرم و پیغام خروش دل ماست
همره بخت نهادیم که وارون شده است
بگشایید درِ معرفت خرد و کلان
تا ببینیم که در حالت دل چون شده است
خار این بادیه ار نیش ملامت زندم
ناله خاموش نشد بادیه افسون شده است
نکته دانی که مرا نکته در این دایره زد
خود بحیرانی ما نقطه کانون شده است
چون گشودیم رهِ ذکر و دعا سلسله را
برگشودند، که غم از همه بیرون شده است
این سرِ ماست فدای سر و گیسوی تو شد
این دل ماست که آواره هامون شده است
یار تا رفت ز احمد خبری او نگرفت
دردها در دل ما هست که افزون شده است
روزِ آشنایی ها
آشنا روزِ آشنایی هاست
بی وفا فصل با وفایی هاست
شب چراغ دلم فروزان است
دل باعماق پارسایی هاست
سروهای چمن بسر سبزی است
دسته گل ها به خودنمایی هاست
مرغ خوش خوان بباغ باز آمد
فصل پایان این جدایی هاست
شبنم از لاله چهره می شوید
ارغوان مظهر صفایی هاست
سبزه می روید از کناره جوی
جوی در اوج بی ریایی هاست
دل احمد بشوق می آید
آشنا در غم رهایی هاست
بیانِ شوق
در بیان شوق شیرینش دو صد زیبایی است
شور و حال عشق را در دل ز بی پروایی است
پیش گویی های دنیا را فراموشی گرفت
ره به سوی عاقبت ها هم ز ناپیدایی است
خرمی ها را بهاران در طراوت جلوه زد
شوق بستان ها بفریاد از دلِ شیدایی است
عاشقان کعبه مقصود گر عاشق ترند
نیش خار این بیابان هم ز جان آرایی است
سوختم تا دست جورم آتشی بر دل نهاد
غم بجان گر هست ما را نشئه سودایی است
درد پیری را دوایی جز محبّت کی بود
جان بسختی ها زدن از شیوه برنایی است
عاقبت سودای عشق او جنونم پیشه کرد
نکته های عشق مجنونم غمِ لیلایی است
جان در این ره باختن خود شرط استغنای ماست
راهِ جانان است و رنگین از گلِ حمرایی است
از سحر احمد نشان یار می جویم ز دل
بوی گل ها را نشان ها از گل صحرایی است
زندگی ماندنی
زندگی در موج خونین ماندنی است
با ستیغ کوهِ سنگین ماندنی است
زندگی پیغام و فریاد دل است
با غمِ فرهاد شیرین ماندنی است
زندگی در اشک های شوق و غم
چهره های پر زِ پروین ماندنی است
زندگی در خواستن ها جلوه زد
گریه های اهل تمکین ماندنی است
زندگی با چهره های دلربا
در نمای خواب نوشین ماندنی است
زندگی ابعاد انسانی بود
گه بدرد و گاه تسکین ماندنی است
دست سرد روزگاران گر نبود
مهرها بی شعله کین ماندنی است
ره گشودن ها بسودای عبث
تا ابد بر جان مسکین ماندنی است
زندگی احمد خروشِ دل بود
بر زمین و چرخ رنگین ماندنی است
فریاد خستگی
خسته بودم خستگی فریاد داشت
زنده بودم زندگی بیداد داشت
بر ستیغ کوهِ درد انزوا
ناله ها در صورت فریاد داشت
بی همآوایی این شهر غریب
دردهای بی کسی را یاد داشت
بیستون تا غرقه خون شد هر طرف
او نشان از تیشه فرهاد داشت
با تهی دستی غرورانگیز بود
آنکه از دل قامتی آزاد داشت
سر به هر سودا نهادن ابلهی است
قیس لیلا بود و لیلا شاد داشت
تا خداجویی نگیرد کار ما
کارها احمد روال باد داشت
جانِ هجران دیده
خویش را دیدم کنون پروای تو از دل نرفت
جان فنا شد از قضا سیمای تو از دل نرفت
در نهان گفتم مگر روزی بفریادم رسی
خوشتن گم گشته را پیدای تو از دل نرفت
سوختم تا نکته ای از جان و دل آموختم
جان هجران دیده ام هیهای تو از دل نرفت
ره گشودم تا مرا این دل بره همره شود
باز هم شیدایی و غوغای تو از دل نرفت
عشق را در قصه لیلا و مجنون خوانده ام
از دل خونین ما لیلای تو از دل نرفت
نیش خار ناامیدی دردِ بی درمان ماست
نازم آخر خار خون پالای تو از دل نرفت
از حریم قدس جان، ما را ره آوردی فرست
آنچه بر دل آوری در وای تو از دل نرفت
من شکوفا غنچه شوق جوانی دیده ام
نازنینا قامتِ رعنای تو از دل نرفت
گر خطا کردم ببخشا بر خطایم این زمان
آن صفای چشمه والای تو از دل نرفت
از فسانه خواب را در چشم ما آورده دل
داستان عشق بی همتای تو از دل نرفت
دردِ احمد بی دوای مهر تو افزون شود
دردمندان را غم شهلای تو از دل نرفت
بی نهال آرزویی
از خزان عمرها غم در دلم مأوا گرفت
روی زردم برگ های زرد را از ما گرفت
یادگاری از جوانی مانده در جانم کنون
کین دل خونینه ام روزی ز یاری وا گرفت
حسرتی بر دامن پر اشک آخر مانده است
آهِ سردم زین تمنا در تمناها گرفت
من خیال مانده در ره را پری دیگر دهم
صوت غمبارم اگر غمبارتر بالا گرفت
بی نهال آرزویی با سرشک خون نشان
ره بسامان کی برم اینجا که دل آنجا گرفت
زندگی زندان سرد بی نوایی های ماست
هم نوا خواندم دلم را دیده خون پالا گرفت
تا زمستان را چو بخت خویشتن آزرده ام
او سراپا موجِ دلسردی مرا در پا گرفت
محمل سبزی که شد سودای هر آسوده ای
سرخ رویی را ز ما خونین دلان دنیا گرفت
شرم احمد را ز چهر شرمساری ها زدم
او جهان را بی تکاپو در خم معنا گرفت
انتظاری می کشد
دل بتاریکی مرا در غم گرفت
انتقام از زاده آدم گرفت
گوشه میخانه را بگزیده او
کی دلِ ما را کسی محرم گرفت
تا که این پیمانه آن پیمان شکست
درد ما را دردِ دست کم گرفت
ناز را در خاطر اندیشه ها
در نیازی راز غم عالم گرفت
شعله شد آثار مهر و دوستی
شعله ها آنگه جهان از دم گرفت
برد ما را رشته ای تا گم کند
همره این رشته دل ماتم گرفت
دیوها را مهلتی هرگز مده
بی سلیمان خاتم اعظم گرفت
نیست تنهایی چراغ راهمان
راهمان را هاله ای در هم گرفت
جان احمد انتظاری می کشد
دیده ها را ماتمی در نَم گرفت
دشت عالم
دشت عالم را غبار غم گرفت
این غبار غم دل عالم گرفت
شعله های درد آتش ها فشاند
سوختن بر پیکر آدم گرفت
بیستون در خون بشیرینی رسید
گر بفرهادش دل پر نم گرفت
مرزهای مهر خون در چهره زد
جمله در پیر و جوان در هم گرفت
جلوه صورتگران بی نشان
رنگ ها را نقش پیچ و خم گرفت
با سلیمان حشمت پیغمبری
ره گشود و خاتم اعظم گرفت
چون بهاران خرمی دارد جهان
دل جدا از رشته ماتم گرفت
همدمی ها در نگاه آشنا
مهربان یاری اگر همدم گرفت
جان احمد در تکاپوی های دل
موج شادی را ز دشت غم گرفت
مجال رفته
جانم هزار مشغله را پیش رو گرفت
با گوش دل ز نکته زنان شستشو گرفت
دردی نهفته بود که ما را ز پا فکند
جانم فدا چو گشت بدان آبرو گرفت
با دستِ حیله هاست که بندم بگردن است
دل غرق ماتمی است که جان جستجو گرفت
اینجا هر آنچه هست بَری جان ما کند
آنجا هر آنکه بود مرا دل عدو گرفت
آیینه ای است این دل ما در غبار غم
دردا که این غبار دلم مو بمو گرفت
هرگز مجال رفته ز کف رو بما نکرد
مرغِ شکسته بال کجا رنگ و بو گرفت
آتش مزن بکلبه درویش از غرور
آهش بشعله هاست که زان سو بسو گرفت
درسی ز روزگار ترا عبرتی دهد
شرحی نگفته ام که دلم با تو خو گرفت
احمد سخن بآتش غم بُرد جان ما
ما را خمار و باده ما در سبو گرفت
زد و رفت
ماتمی شعله بیداد بجانم زد و رفت
تیر جاندوز در این فصل خزانم زد و رفت
دم عیسی وش او زنده کند جان مرا
گرچه در خاطره ها بار گرانم زد و رفت
سیرت دوست بدین صورت زیبایی اوست
جلوه چون مَه بسراپای جهانم زد و رفت
دست آغازگر از روز ازل بر سرِ ماست
لطف بی چون و چرا بر سرِ آنم زد و رفت
هجرت لیلی و بی تابی مجنون زمان
قصه ای بود که دل بر همگانم زد و رفت
مرحبا بر سخنِ پیر جهاندیده ما
او بشیدایی جان بندِ عنانم زد و رفت
صبر ما ریشه بهر سوی دواند که مگر
دل نگوید که چرا پای کشانم زد و رفت
از پشیمانی ما خار خلد بر دل و جان
مدّعی تا بفسون زخم زبانم زد و رفت
سوی احمد نکشان رنج و عذاب همه را
نکته ای بود که دل شعله بجانم زد و رفت
دولت عشق
هر که بی عشق نشیند بجهان خون بدل است
او سراسیمه و در دور زمان خون بدل است
هر که آهنگ خطر می کند از دولت عشق
کی توان گفت که در کسوت آن خون بدل است
باغ و بستان جهان بی نظر نرگس شوق
از دل و دیده ما در همگان خون بدل است
زندگی فهم محبّت بود از عالم حُسن
ورنه آشفته بسودای گمان خون بدل است
سر بطاعات گذاریم به سجاده عشق
جز بدین راه بسی خرد و کلان خون بدل است
سود و سودا همه در قالب حسن و هنر است
در خطاکاری ما جان به عیان خون بدل است
لاله در داغ نشان غم دیرینه گرفت
که از این آتش سوزان نهان خون بدل است
آخرین نتکه که از عشق سرودیم چنین
سوخت جان را که زبانم به بیان خون بدل است
شوق احمد به تکاپوی دل و دیده بود
فصل آغاز ز انجام بجان خون بدل است
تا غم بفروشند
تا غم بفروشند خریدار دل ماست
تا رشته غم هست به هر تار دل ماست
در شوق چو ما دل بفکندیم بدریا
آسوده به هر دام گرفتار دل ماست
ما را باشارت چو بخوانند سراپا
پوشیده شود راز که ستّار دل ماست
روزی که زلیخای زمان حیله گر آمد
چون یوسف مصری به صد آزار دل ماست
در کوی تو ای جان بفدای قدم تو
شوریده و درمانده به زنهار دل ماست
آرام نداریم که بی روی تو هر دم
دیوانه افتاده بهر نار دل ماست
آزرده دل و در تب و تابیم دریغا
در زاویه درد گرانبار دل ماست
لب بسته چه گویند به تدبیر زمانه
هر ناله جانسوز درین کار دل ماست
پیغام اجل در همه جا بی خبر آید
هرچند که زین مسأله خونبار دل ماست
احمد سخن عشق ز غم خوردن ما بود
از غم نبریدیم که غمخوار دل ماست
از روزنه
از روزنه تا دیده بسویت نگران است
ما را دل آسوده بآفاق جهانست
تا باز بسر پویه بدنبال تو آیم
بس شوق که در جان و دل و دیده عیانست
پرواز دگر بال دگر جوید و دانیم
در دامگه حادثه ها با غم جانست
هر نکته که گفتیم بفریاد برآمد
آسوده گذشتیم که بی خوف و زبانست
خورشید که بس نور بآفاق فشاند
در حاشیه هاله نورِ تو نهانست
تا راه بدان کعبه مقصود گشاییم
در باورِ ما بوی گلِ خانه روانست
دل چاک چو گشتیم بدین خاک نشستیم
در کوی دل این مرتبه والا به مکانست
روزی که به پندار نگنجد برِ معنی
با پای طلب دل به تمنا سر آنست
احمد غمِ فردا خورد و نکته سراید
امروز که اینست غمش بار گران است
دیبای محبّت
تا شام غمت بر دل ما بار گران است
دل غمزده زین بار بفریاد و فغانست
هر شعله که بر جان من از شوق نشیند
در سوختنم نکته قاصر به زبانست
باز آمده در کسوت درویشی خویشیم
اینجا گهری هست که در بحر نهانست
از روز ازل خانه بدوش غمِ عشقیم
دردی است عیان در دل و شوقی است عیانست
هر شعر که در هیبت فریاد برآمد
با خون دل آغشته چو شد در غلیانست
از دوخته صبر ز دیبای محبّت
دل باخته را منظر ازهار جهانست
هر پای که ما در رهِ معبود نهادیم
آسوده بدان سوی رها گشته دوانست
پیدا نشد آن چهره دلخواه گر اینجا
دل سوی نهانخانه الطاف روانست
احمد دل مردان خدا غرقه عشق است
کس راه نپوید بجر آن ره که امانست
غم رها کن
خانه خالی کن از این خار که در جان منست
غم رها کن بدل ای دوست که مهمان منست
آسمان رنگ دل ماست که نامش شفق است
هرگه از مهر سخن رفت پریشان منست
بر امیدی نگران دیده بدین راه مانده ست
تا ز پندار من آن ماه خرامان منست
دست مهری ز وفا بر سر بیمار بنه
چون بهر درد مرا مهر تو درمان منست
پاره های جگر خون شده ای می بینم
که بدین خوف و رجا چهره الوان منست
دل بدریا زن و بر سلسله موج نشین
بی نهایت همه جا رحمت رحمان منست
احمد از ولوله دهر بجان آمده است
خانه خالی کن از این خار که در جان منست
بیستون قصه درد است
بیستون قصه درد است که شیرین با اوست
هر که با اوست گلِ نرگس و نسرین با اوست
نقش هر تیشه که فرهاد بسنگش زده است
یادگاری است که آوازه دیرین با اوست
جانِ ما هیمنه از چشمه خورشید گرفت
تا نگویند غمِ خوشه پروین با اوست
سکه بر نام دلی زن که به خون آغشته است
ورنه جبار زمان سکه زرین با اوست
در خرابی نکشان شوق دل غمزده را
چون به هر جلوه گهی جلوه آذین با اوست
موج هر روزه بدریای زمان می نگرم
سر بساحل چو زند نقطه تمکین با اوست
جان نخواهم که پشیمان رهِ بیهوده رود
چون به هر حال و هوا این دل غمگین با اوست
بردم آشفته دلی را به تمنّای زمان
گفت زین نکته گذر کن غمِ سنگین با اوست
بزم احمد گلِ شیرین دعای سحری است
که گلِ یاسمنش در لب شیرین با اوست
بهار زنده
شعله بر جانم ز غم افکنده دوست
وندرین سودا بدل تابنده دوست
خلق را با خلق نیکو زنده دار
در طراوت چون بهار زنده دوست
پیش رخسارش جبین بر سجده گاه
تا دگر بارم نماید بنده دوست
دل ز مهر او به خون آغشته شد
از دل خونین مرا آکنده دوست
جاودان از شوق او جانست و ما
مهر بر جان دارم از پاینده دوست
عشق را در اشتیاق دل نگر
شور در جان روز و شب بالنده دوست
رحمتی از بیکرانم می رسد
احمد ابر رحمتم بارنده دوست
گریه های نیمه شب
گریه های نیمه شب با یاد اوست
بهر ما سوز و تعب با یاد اوست
ناله ها را در نوای نی زنیم
نی درین معنا بلب با یاد اوست
ما درختی از وفا بنشانده ایم
میوه هایش چون رطب با یاد اوست
اشک گلگونم نمی گیرد قرار
چشمه های خون عجب با یاد اوست
با پرستوهای از ره مانده ایم
باب نجواها و گپ، با یاد اوست
دردِ دل هایم بلب نآمد ولی
دل اگر سوزد ز تب با یاد اوست
ما بدین سودا جوانی داده ایم
رشته های این قصب با یاد اوست
نامه ها با نام او آغاز شد
هر کجا نام و لقب با یاد اوست
گر بدین معنا جنون آلوده ایم
جان احمد در ادب با یاد اوست
فریاد بجان
از تو فریاد که فریاد بجان من و توست
نکته ها هست که در ورد زبان من و توست
جلوه ای بود که همره به بهار آمد و رفت
ای دریغا که کنون فصل خزان من و توست
هر گلِ لاله که با داغ نهادیم بجان
یادگاری است که آسوده از آن من و توست
خرّم آن لحظه که در اوج محبّت بوفا
همدمی ها همه از شوقِ عیان من و توست
راهِ این خانه ز رندانِ جهاندیده بپرس
که برندی غمِ دل رمز نشان من و توست
ما نگوییم که در عشق جنون همره ماست
لیکن این خاطره در عمق بیانِ من و توست
کاروان از رهِ هر روزه ماتم گذرد
غم هویدا شده در چهرِ غمانِ من و توست
نرگس از چشمه امید بما می نگرد
چشم مست نگران گرچه نهان من و توست
شوق احمد همه در قالب مهر است و وفا
گرچه این خدشه دل خط گمان من و توست